Od dłuższego czasu zastanawiałem się nad zakupem karty muzycznej. Oczywiście pierwszą myślą było x-fi Creativa. Bez wątpienia to najpopularniejsza firma i chyba nie ma nikogo kto by jej nie znał. Jednak każdy zakup, którego dokonuje, musi być świadomy a więc poparty konkretnymi  testami,  śledzeniem recenzji i opinii innych użytkowników. Najcenniejszym źródłem informacji były oczywiście  fora internetowe i niezastąpione Google.

     Po długim zastanowieniu wybór padł na Xonara DX. Niestety zawsze korzystałem z e integrowanej dźwiękówki, więc nie miałem nawet mglistego wyobrażenia jakiej różnicy mogę się spodziewać. Obawiałem się, że nie usłyszę jej pomiędzy moim Realtekiem HD a Xonarem. Teraz mogę odpowiedzieć na pytania wszystkich, którzy zastanawiają się nad sensem zakupu karty muzycznej -różnica jest kolosalna! Dziwię się, że dotychczas wystarczał mi zintegrowany „dźwięk’. Nie mogę sobie wyobrazić ponownej przesiadki na Realteka.

     A teraz parę konkretów. Karta jest większa niż mogłoby się wydawać. Czarny laminat i pozłacane wyglądają bardzo efektownie. Na pewno duże wrażenie robi opakowanie, które po otwarciu ukazuje czarny karton z pięknie prezentującym się Xonarem. W pudełku znajdziemy również dodatkowy śledź i przejściówkę z końcówką TOSLink. Oczywiście nie zabrakło instrukcji obsługi i płyty ze sterownikami.

     Karta posiada złącze PCI-E kompatybilne z wersjami x1, x4, x8 i x16. Do prawidłowego działania wymagane jest dodatkowe zasilanie, wtyczka taka, jakiej używamy do stacji dyskietek.  Na karcie znajduje się również złącze do napędu optycznego i standardowe piny do podłączenia panelu przedniego, takie same jak na płytach głównych ze zintegrowanym układem dźwiękowym. I tutaj pojawia się pierwszy minus karty. Nigdzie, ani w instrukcji obsługi ( w której zapomniano o polskich klientach) jak i w załączonym podręczniku w formie PDF nie znajdziemy żadnych wskazówek.  Metodą prób i błedów udało mi umieścić piny prawidłowo zyskując wejścia słuchawkowe i mikrofonowe na przednim panelu obudowy. Aby zaoszczędzić wszystkim nerwów i czasu – patrząc od strony śledzia 2x prawy, odstęp ( 1 pin wolny) 2x lewy a na samym końcu mikrofon.  

     Xonar DX zachwycił mnie dźwiękiem, który w pełni spełnił moje wymagania. Nie chciałbym porównywać muzyki z komputera do amplitudera i zestawu dobrych kolumn, ale sam fakt, że taka myśl przyszła mi do głowy bardzo dobrze świadczy o produkcie Asusa. Należy wziąć pod uwagę, że moje odczucia są bardzo subiektywne, dlatego polecam najpierw posłuchać później kupić. Kartę używam tylko i wyłącznie do słuchania muzyki dlatego nie będę się wypowiadał o jej możliwościach w filmach i grach. Podsumowując oceniam ją jak najbardziej pozytywnie, w benchmarkowej skali pełna dziesiątka, chociaż mógłbym się przyczepić do braku polskiej instrukcji obsługi.

     I jeszcze jedna bardzo ważna informacja. Przeważnie słucham rocku, metalu, niekiedy czegoś mocniejszego.  Zdarza mi się również słuchać muzyki klasycznej. Z pozoru może się to wydawać nieistotne, ale myślę, że wybór karty w dużej mierze zależy od preferencji muzycznych. Dla wspominanych powyżej gatunków Xonar ma moją pełną rekomendację.