Co to jest regrywalność?

Co to jest regrywalność? To termin używany najczęściej przy planszówkach, który określa, czy gra nie znudzi nam się po krótkim posiedzeniu i jak bardzo będziemy chcieli do niej powrócić by rozegrać kolejne partie. Z powodzeniem jednak można go zastosować również do gier komputerowych / konsolowych. Przy okazji nie omieszkajcie zobaczyć naszego zestawienia gier na dwie osoby na jednym PC.

Z punktu widzenia producentów, gry za które zapłacimy raz, a po ukończeniu odstawimy na półkę są mało opłacalne. O wiele lepiej by gracz wracał wielokrotnie do danej produkcji, a jeszcze lepiej - by wielokrotnie zostawiał u producenta kasę.

Producenci coraz częściej chcą nam sprzedawać gry jako usługi - na początek oferują produkt niekompletny, wydają grę na raty (odcinki), zarabiają na ciągłych mikrotransakcjach, a to wszystko po to by cykl życia gry znacznie się wydłużył, a my (gracze) nie porzucali ich po ukończeniu. 

Oczywiście na przedłużenie "życia" gry są różne sposoby, jak choćby przepustki sezonowe, czy dodatkowe DLC (dodatki), które pozwalają później kontynuować nam zabawę, a nawet nowy tryby rozgrywki jak na przykład w Hitman 2. Ubisoft ciągle dostarcza nowej zawartości choćby do Assassin's Creed: Odyssey. Niemało rolę odgrywają tu również choćby osiągnięcia (achievement) - wymaksowanie gry (platyna) zwykle oznacza kilkukrotnie podejście.

Innym przykładem są choćby gry z różnymi zakończeniami, jak choćby Sekiro: Shadows Die Twice, czy odświeżone wersje (remake) dawnych hitów - jak choćby Resident Evil 2. To już niby zupełnie nowa gra ze zmienioną mechaniką, ale fabuła przecież pozostaje taka sama.

W przypadku gier sieciowych sprawa jest jasna - każda rozgrywka jest inna, a jeśli twórcy nie zapomną o dodawaniu nam kolejnych bodźców (nowe postacie, plansze, czy otwarcie kolejnych sezonów) to możemy praktycznie zagrać się na śmierć ;-) Gry które oferują wyłącznie tryb sieciowy (np. battle royale) biją ostatnio rekordy popularności, jednak ja skłaniam się ku zasadzie złotego środka - warto by gra oferowała zarówno tryb fabularny dla jednego gracza, jak i tryb sieciowy.

Tu sprawa jest prosta - nie potrzebujemy dodatkowej zachęty by zagrać jeszcze jeden mecz, czy stoczyć kolejną walkę - do takich gier będziemy wracać i wracać, zwłaszcza jeśli twórcy zapewnią nam dodatkowy kontent, jak choćby nowych bohaterów.

Dobrym przykładem jest tu Wiedźmin 2, gdzie w pewnym momencie ścieżka fabularna rozdziela się na dwie strony - nie ma możliwości przejścia obydwu podczas jednej rozgrywki. W zależności od tego którą stronę weźmiemy (Iorweth czy Vernon Roche) fabuła potoczy się inaczej i dostaniemy dostęp do różnych lokacji. Oczywiście często bywa tak, że finalnie i tak wszystko sprowadza się do jednego (lub bardzo podobnego) zakończenia, ale droga do celu może być różna.

To wszystko sprowadza się do podsunięciu graczowi pytania "Co by było gdyby...". Gdybyś inaczej rozwiązał tę sprawę, gdybyś oszczędził daną postać, gdybyś... a czy dałoby się... No właśnie.

Przeszedłeś całą grę, ale wciąż czujesz niedosyt? Zwykłe zwiększenie poziomu trudności (zresztą coraz rzadziej spotykane) nie wystarcza? Sprawdź się w trybie NewGame+, który jest znacznie większym wyzwaniem. To zwykle nie jest jedynie zwiększenie poziomu trudności, ale i możliwość zdobycia niedostępnych wcześniej unikalnych przedmiotów czy osiągnięć.

A do jakiej gry Ty najchętniej wracasz?

Źródło: informacja własna