Wi-Fi 6 za 199 zł – czy to może się udać? Sprawdzamy w recenzji Huawei AX2

Nie tak dawno temu mieliśmy okazję testować dla Was router Huawei AX3, który wystąpił też gościnnie w filmie prezentującym zalety przesiadki na standard Wi-Fi 6. Ogólnie wywołał w nas dosyć mieszane uczucia, ale ostatecznie jego możliwości były adekwatne do ceny. Teraz przyszła pora na jeszcze tańszy model Huawei AX2, oferujący podstawową prędkość AX1500. Jeżeli jesteście ciekawi, jak poradzi sobie w naszych testach, to dobrze trafiliście!

W opakowaniu znajdziemy zestaw-standard, czyli zasilacz (z typowym dla routerów przewodem o długości 1,5 m) oraz przewód sieciowy (RJ45). Antenki są na stałe fabrycznie przytwierdzone, więc produkt jest w zasadzie gotowy do podłączenia zaraz po wyjęciu z pudełka.

Sam router, nawet jak na swój niewielki rozmiar, jest iście piórkowej wagi – 215 g. Na górze, w centralnej części znajduje się dobrze zamaskowana (nie do dostrzeżenia na zdjęciach) dioda sygnalizująca stan pracy. Bliżej przedniej krawędzi mamy wyżłobioną nazwę producenta – to jedyne miejsce, gdzie znajdziemy błyszczący plastik, gdyż reszta obudowy (wraz z antenami) jest całkowicie matowa.

Jakość użytych materiałów w przypadku Huawei AX2 jest na przyzwoicie wysokim poziomie i całość jest bardzo dobrze spasowana

Na plus (w tym segmencie) należy zaliczyć możliwość regulacji ułożenia anten. Możemy je obrócić płynnie w zakresie 180° oraz pochylić o 45° lub położyć na płasko. Chodzą na tyle sztywno, że ustawioną pozycję utrzymają nawet przy potrząsaniu sprzętem. Nie są specjalnie długie, ale to akurat nie musi przesądzać o sile ich wzmocnienia.

Od spodu routera znajdziemy uchwyty do montażu na ścianie/suficie (choć przy tej masie pewnie wystarczyłaby dwustronna taśma klejąca) oraz otwory wentylacyjne. To, czego nie znajdziemy, to gumowe nóżki, co w połączeniu z niską masą sprawia, że router ułoży się na półce tak, jak podyktują to podpięte do niego kable.

Ta sprawa jest dość poważna – jeżeli router ustawimy blisko krawędzi, w którą opadają kable (sieciowe, zasilające), to nietrudno o uniesienie się przodu routera do góry. Nie pomaga tu fakt, że z tyłu również osadzone są anteny oraz to, że przód ogólnie jest chudszy.

Wcześniej wspomniany Huawei AX3 skarciliśmy za zastosowanie popularnej ostatnio sztuczki z przeniesieniem portu WAN na jeden ze standardowo czterech obecnych portów LAN. W tańszym modelu oczywiście nie spodziewaliśmy się zmian, a jednak Huawei zdołał nas zaskoczyć. Do naszej dyspozycji oddano łącznie:

• 3x WAN/LAN (1 GbE)

W sumie to nie musiała być lista, ale zwykle dostępne porty w takiej formie prezentujemy… Całkiem możliwe, że zupełnie niepotrzebnie się tu czepiamy, bo prawdopodobnie docelowy odbiorca i tak nie spożytkuje 4 portów RJ45 dla sieci lokalnej, ale nie chcemy pozostać obojętni wobec tego krzywdzącego trendu.

Z tyłu znajdziemy również złącze zasilania oraz wspólny przycisk od resetowania i aktywacji WPS.

Jeżeli do routera podłączymy się po raz pierwszy bezprzewodowo, to automatycznie zostaniemy przeniesieni na stronę konfiguracji, która wymaga podania tylko nazwy nowej sieci Wi-Fi oraz haseł dostępu. Łącze z Internetem jest automatycznie wykrywane i jeżeli korzysta z DHCP, to nic nie musimy robić. Po restarcie urządzenia w zasadzie wszystko już działa i o routerze można by zapomnieć, ale warto jeszcze zajrzeć do panelu, gdyż oferuje całkiem sporo różnych dodatkowych funkcji. Całość bardzo dobrze i szczegółowo opisał Karol we wspomnianej na wstępie recenzji Huawei AX3, więc zainteresowanych tam odsyłamy, tymczasem tylko streścimy, co można znaleźć w panelu.

Menu w przeglądarce podzielono na 4 sekcje podstawowe oraz ostatnią z ustawieniami zaawansowanymi. Na pierwszej stronie mamy widoczną wizualizację naszej sieci oraz podstawowe statystyki. Jest też wielki czerwony guzik zasilania, który służy do restartowania routera. Kolejne strony pozwalają szybko zmienić najważniejsze ustawienia Wi-Fi oraz łącza z Internetem.

Ostatnia z tych podstawowych zakładek została poświęcona zarządzaniu użytkownikami. Po wybraniu medium łączności wyświetlona zostaje lista wszystkich podpiętych w ten sposób klientów. Możemy w tym miejscu zablokować im dostęp do sieci albo przynajmniej ograniczyć jego przepustowość (niezależnie w obu kierunkach). Urządzeniom można też nadawać własne nazwy dla łatwiejszej identyfikacji w przyszłości.

Ustawienia zaawansowane nie są może aż tak rozbudowane, jak w przykładowo znacznie droższych routera ASUSa, ale w warunkach domowych wystarczają z nawiązką. Router obsługuje IPTV, mapowanie portów, a także podstawowe funkcje VPN.

Od strony sieci bezprzewodowej mamy również kilka bardziej zaawansowanych ustawień, jak ręczna zmiana kanału lub jego szerokości. Można tu podejrzeć (i edytować) listę zablokowanych urządzeń oraz skonfigurować harmonogram pracy Wi-Fi (czyli przykładowo ustawić wyłączanie takiej sieci w nocy). Co ciekawe, Huawei AX2 mimo swojej bardzo niskiej ceny pozwala na tworzenie sieci wzmacniaczy sygnału z użyciem innych routerów. Naturalnie mamy tu też sieć dla gości, której można ustawić czas działania oraz przepustowość.

Pod względem zabezpieczeń regulować możemy aktywność zapory, funkcji NAT oraz przypisać do jednego z adresów lokalnych funkcję DMZ (strefy zdemilitaryzowanej). Tutaj też ukryto dosyć podstawową pod względem możliwości konfiguracji funkcję kontroli rodzicielskiej. Możemy ustawić grafik dostępu do sieci oraz wskazać zakazane adresy URL.

Nie mogło też zabraknąć funkcji automatycznej aktualizacji, natomiast niecodzienna(z oczywistych względów) jest możliwość wskazania, czy port WAN ma być automatycznie wykrywany, czy też chcemy na stałe pierwszy z trzech portów oddelegować do tego zadania. Jedyne, czego nam tutaj zabrakło, to zmiany trybu pracy routera – ten może działać tylko jako router, choć w sumie po wyłączeniu zapory, NAT oraz DHCP można uznać, że będzie pracować również jako punkt dostępowy, jeśli kiedyś rozbudujemy naszą sieć o nowszy sprzęt.

Ogólnie cały panel jest bardzo intuicyjny oraz w pełni przetłumaczony. Duży plus dla Huawei za całkiem dobre opisanie każdej z funkcji, jaką możemy regulować – nawet jeżeli nie pisaliście pracy inżynierskiej w temacie działania routerów, bez problemu powinniście się tu odnaleźć.

Poza opisanym wyżej panelem, Huawei oczywiście przygotował obsługę przez aplikację. Nie jest ona jednak dedykowana stricte dla routerów, gdyż mowa o Huawei AI Life, aplikacji, która obsługuje wszystkie smart-urządzenia od Huawei. To prawdopodobnie tłumaczy pewne problemy z działaniem interfejsu na urządzeniach Apple (co widać na zrzutach poniżej - czasami górny pasek nawigacyjny był całkiem biały, mimo iż nadal funkcjonował), ale z czasem powinno to zostać naprawione. Po dodaniu urządzenia (i zalogowaniu się na nie) ukazuje nam się umiarkowanie przejrzysty panel w aż nadto uproszczonej stylistyce.

Możliwości konfiguracji są tutaj nieco ograniczone względem tego, na co pozwala interfejs w przeglądarce, jednak te najważniejsze funkcje są dostępne. Możemy nawet regulować limity transferu dla urządzeń w sieci, co dobrze mieć zawsze „pod ręką”.

Ostatecznie jest to pewien kompromis – z jednej strony doceniamy, że producent stara się wszystko zamknąć w jednej aplikacji, ale z drugiej strony czuć tu za daleko idące uproszczenia. Najgorsze w tym jest to, że aplikacja nie działa zdalnie (czyli musimy być podłączeni do domowego Wi-Fi, aby zarządzać routerem).

W końcu pora opisać, jak przebiegły nasze testy. A te nie zaczęły się zbyt dobrze, gdyż okazało się, że router na obecnej wersji oprogramowania nie chciał stabilnie utrzymać połączenia z naszym serwerem (karta Aquantia 10GbE) oraz kolejnymi PC, jakie mieliśmy pod ręką (z kartami sieciowymi 2,5 GbE od Intel i Realtek). Sprawdziliśmy nawet zupełnie inny egzemplarz, ale z takim samym rezultatem. Połączenie niby zostaje nawiązane, ale przy większym obciążeniu niż samo przeglądanie Internetu zostaje zerwane i tkwi w pętli podłączania/rozłączania tak długo, póki próbujemy je obciążać. Problem zupełnie zniknął, gdy do Huawei AX2 podłączyliśmy zwykłego laptopa z kartą sieciową 1 GbE (Intel), dlatego też testy przeprowadziliśmy na takiej (innej niż zwykle) jednostce, gdzie połączenie było całkowicie stabilne.

Po stronie Wi-Fi nie było zmian w naszej procedurze – sprzęt użyty w każdym teście opisaliśmy nad wykresem. Lokalizacja testowa to, jak widać, standardowy dla naszych testów domowych, pojedynczych routerów dom jednorodzinny o powierzchni około 220 m2.

Wyniki te pokrywają się z tym, co uzyskaliśmy przy testach modelu AX3 i są na przyzwoitym poziomie, którego należy obecnie oczekiwać nawet od tańszych modeli. Oczywiście są to pomiary prowadzone przy połączeniu przewodowym, a z Wi-Fi aż tak różowo nie będzie.

O ile zakres 2,4 GHz jeszcze można powiedzieć, że się broni, tak w sieci 5 GHz spodziewaliśmy się znacznie lepszych wyników. Spadki, które widzimy, trudno uzasadnić specyfiką działania tej częstotliwości, gdyż konkurencyjne modele (również w tej cenie) takiego zachowania w naszej lokalizacji testowej nie wykazywały. Pozostaje pytanie, czy wpływa to znacząco na przepustowość Wi-Fi.

Niestety fizyki nie udało się oszukać i router ledwo podtrzymywał połączenie w zakresie 5 GHz w najdalszych zakątkach domu (tj. w garażu za zbrojoną ścianą). Zakres 2,4 GHz radzi sobie niby idealnie, odnotowując małe spadki, tylko że już wyjściowo jest bardzo wolny (jak na AX1500 przystało, oferuje tylko 300 Mbps teoretycznej przepustowości, czyli realnie tak, jak widać na wykresie powyżej).

Z godnie z tym, co podaliśmy w specyfikacji wyżej, Huawei AX2 został wyposażony w 2-rdzeniowy SoC (konkretnie to RTL8198D) i 128 MB RAM (oraz tyle samo pamięci Flash). Taktowanie 900 MHz zdecydowanie nie poprawia sytuacji, a od strony łączności wspierane jest tylko MU-MIMO 2x2:2 (w obu zakresach, stąd 4 anteny). Przepustowość drastycznie spada, gdy router musi przetwarzać większą ilość mniejszych danych, co znajdzie swoje odzwierciedlenie w grach sieciowych, które takimi pakietami się posługują. Gdzieś jednak cięcia budżetowe musiały nastąpić.

Recenzowanie taniego sprzętu nigdy nie jest proste, bo łatwo popaść w mocno negatywny wydźwięk. Tymczasem pamiętajmy, że cały czas mówimy o sprzęcie, który mimo obsługi najnowszych standardów, możecie w różnych promocjach kupić za 179 zł! Do niedawna w takiej kwocie problematyczne było znalezienie routera z Wi-Fi 5, który w szczycie zbliży się chociażby do połowy wydajności testowanego Huawei AX2. Z drugiej strony, Huawei nie jest ani pierwszy, ani najtańszy pośród takiego sprzętu (sami testowalimy w zasadzie tańszy i wydajniejszy router Mercusys MR70X, który to niestety był bardzo ubogi w funkcjonalność).

Z całą pewnością Huawei AX2 nie polecamy do większych budynków. W zasadzie nawet duże mieszkanie będzie już wyzwaniem dla tego modelu, jeżeli oczywiście chcielibyśmy w całym jego obszarze wykorzystać chociaż w połowie łącze 1 Gbps. Do mieszkań 2-3 pokojowych powinien spisać się całkiem dobrze, zwłaszcza jeżeli już posiadacie inne urządzenia Huawei, aby wszystkie razem obsługiwać przez aplikację AI Life.

Ostatecznie router Huawei AX2 nie załapał się na nasze wyróżnienie znaczkiem dobrego produktu, co nie oznacza, że takim nie można go nazwać. Dużo tu zależy od okoliczności oraz Waszych wymagań, a także ceny, w jakiej będzie możliwość jego nabycia. Jeżeli nadarzyłaby się dobra okazja, a nadal używacie routera Wi-Fi 4, to nie ma się nad czym zastanawiać (a do większego mieszkania lub domu można w sumie brać kilka sztuk i korzystać z opcji „wzmacniania sygnału”).