Być jak Nokia 8 - recenzja

Na benchmark.pl testowaliśmy już Nokię 3 i Nokię 5. Oba smartfony z niższej półki cenowej, oba wyposażone dość ubogo, poniżej oczekiwań w swoich kategoriach. Teraz w nasze ręce trafiła Nokia 8, która w zamyśle fińskich inżynierów jest tegorocznym flagowcem. Flagowcem w rozsądnej cenie, o czym pisałem przy okazji pierwszych wrażeń. Czy jednak rozsądnie pomyślanym jako flagowiec? Zobaczmy.

Szkło to materiał, który cieszy się ogromną popularnością jako wykończenie obudów smartfonów. W przypadku niektórych dążenie do szklanej perfekcji sprawia, że można tylną ściankę pomylić z przednia. W Nokii 8 to nam nie grozi, niezależnie od koloru obudowy. Nam trafiła się srebrna, doskonale zwracająca uwagę na materiał z jakiego ją wykonano.

Nokia chwali się zastosowaniem pojedynczego kawałka aluminium, które zostało elegancko zaokrąglone na krawędziach i idealnie połączone z pozostałymi elementami obudowy. Daje bardzo przyjemne poczucie chłodu, gdy smartfon weźmiemy w dłoń. A gdy się grzeje, bo w trakcie testów tak też było, ciepło rozchodzi się po całej tylnej ściance, nie mamy poczucia, ze nagrzewa się konkretne miejsce smartfona.

W Nokii 8 zastosowano najpopularniejszy typ aluminium z serii 6000, ale nie sądzę by z tego coś złego miało wyniknąć. Smartfon nosiłem w kieszeni, w torbie, plecaku, kładłem na kamieniach i w miejscach gdzie inne obudowy dawało się porysować. A tutaj bez zarzutów.

Warto zwrócić uwagę, że musiały też pojawić się wypełnione plastikiem przerwy na anteny komunikacji bezprzewodowej i GPS. W Nokii 8 znajdują się one na górnej i dolnej krawędzi, co ma zminimalizować ewentualne problemy z sygnałem, gdy trzymamy smartfon w dłoni. Plastik jest lekko gumowaty i dobrze zlewa się z resztą konstrukcji.

Aluminiowa obudowa w mniejszym stopniu niż szklane plecki się brudzi, ale jest bardziej śliska. Przy zapalcowanej szklanej tylnej ściance Galaxy S8+ czuć, że leży on pewnie w dłoni. Nokia 8 bardzo dobrze dopasowuje się do naszego uchwytu (waga jest idealna), ale jakby brak tej pewności, że nie wyślizgnie się z dłoni. To jednak bardzo subiektywne wrażenie, pewnie wynik polerowania aluminium.

Ośmiordzeniowy chipset Snapdragon 835 (plus Adreno 540) w połączeniu z 4GB pamięci RAM i 64 GB pamięci wbudowanej, którą można rozszerzyć kartą pamięci (choć nie zawsze, o czym piszę niżej) to praktycznie maksimum tego co dziś może dać nam Androidowy flagowiec. Pamięci mogłoby być oczywiście więcej, Note 8 ma jej 6 GB, wbudowana też mogłaby być większa, ale to szczegóły, którymi w cenie 2599 złotych nie będziemy się przejmować. Testy wydajnościowe (następna strona) pokazały, że osiągi są podobne jak w przypadku innych flagowców z takimi podzespołami.

Dla przypomnienia, chipset Snapdragon 835 to również serce między innymi HTC U11, flagowców Samsunga na niektórych rynkach, LG V30, Nubia Z17 czy Xiaomi Mi 6 oraz OnePlus 5. Choć 835 to najwydajniejszy obecnie Snapdragon, jego zastosowanie nie jest już czymś niezwykłym, inaczej w Nokii 8 być po prostu nie mogło.

Testy pamięci w Androbench wykazały bardzo dobrą wydajność pamięci przy odczycie i zapisie. Sekwencyjnie to 658 MB/s i 203 MB/s, a losowo 144 MB/s i 14 MB/s. Słabiej wypadł za to test pracy z bazami danych.

W Nokii 8 zastosowany został panel IPS LCD o rozdzielczości 2560 x 1440 pikseli. Przy przekątnej 5,3 cala i tradycyjnych proporcjach 16:9 nie trzeba nic więcej.

Obraz jest czytelny, przy maksymalnej jasności ustawionej w menu osiąga ponad 650 nitów co zapewnia jego czytelność także przy dość mocnym oświetleniu zewnętrznym. Automatyczna regulacja jasności niewiele daje. W pomieszczeniu nie trzeba mocno żyłować ustawień, już przy 40% jasność jest aż nadto wystarczająca. Kolorom nie można nic zarzucić, kontrast również jest bardzo dobry - podczas oglądania filmów czarne paski prawie zlewają się z czernią ramek.

Ramek, które w porównaniu obecnymi trendami we flagowych smartfonach, są spore. To jednak nie przeszkadza dopóki ekran działa dobrze.

A działa dobrze też z okularami polaryzacyjnymi. W orientacji poziomej obraz jest identyczny jak bez okularów, w pionie mamy nieco chłodniejsze kolory. W innych smartfonach zwykle jest na odwrót.

Czy jest jakiś haczyk? Czasem doskwierała mi odblaskowość wyświetlacza. Pokrytego przypomnijmy sobie szkłem Gorilla Glass 5 (jak już doświadczenie nas nauczyło wcale nie magicznym). Miało to miejsce w sytuacjach, gdy światło otoczenia było mocno rozproszone, a ekran mocno pod kątem. Na szczęście podczas normalnego użytkowania czytelność jest świetna w każdych warunkach.

Gdy zdecydujemy się uśpić smartfon domyślnie aktywowany jest ekran Glance, czyli alternatywna, bardziej energooszczędna wersja Always On. Delikatne podświetlenie, które nie zużywa wiele baterii, bo aktywuje się dopiero gdy poruszymy smartfonem, jest komfortowe dla oczu, pozwala nam być na bieżąco z najważniejszymi systemowymi komunikatami.

Nokia 8, która trafiła na nasz rynek dostępna jest w wariancie z opcją zastosowania dwóch kart nano SIM. Pierwszą wkładamy w dopasowaną ramkę, a druga obróconą o 90 stopni w uniwersalną ramkę na SIM lub kartę pamięci SD (tak jak w Note 8). Po takiej instalacji mamy smartfon z dwoma kartami SIM. Możemy też zamiast jednego SIMa zastosować kartę pamięci.

Slot na karty nano SIM i microSD wyposażono w uszczelkę co sugeruje pewien stopnień zabezpieczeń przez wilgocią. Niestety nie są one tak dobre jak się spodziewaliśmy w przypadku flagowca. Zgodność ze standardem tylko IP54 daje ochronę przed zachlapaniem i pyłem, ale nic więcej.

Nokia tak jak zdecydowała się na klasycznie szerokie ramki wokół wyświetlacza, tak nie eksperymentowała ze złączem słuchawkowym. Jest ono dostępne, umieszczone na górnej krawędzi. Na dole mamy wylot pojedynczego głośniczka, złącze USB typu C oraz mikrofon (są trzy, pozostałe dwa na przedniej i tylnej ściance).

Czytnik linii papilarnych znajduje się w dobrze wyczuwalnym zagłębieniu pomiędzy podświetlanymi przyciskami dotykowymi na przedniej ściance. Działa pewnie i szybko, także przy wyłączonym ekranie. Osobiście wolałbym by znalazł się na tylnej ściance, ale tylko wtedy jeśli nie zagroziłoby to czystości obiektywów aparatu.

Przyciski sa trzy (w tym dwa połączone), wszystkie umieszczone na prawej krawędzi

Bo te umieszczono w linii równolegle do dłuższych z krawędzi. Obiektywy mamy dwa, oba sygnowane logo ZEISS jak i całe aparaty, oba o jasności f/2, za którymi kryją się 13 Mpix sensory. Jeden z nich jest monochromatyczny, drugi kolorowy. Oprogramowanie pozwala wykorzystywać je oddzielnie lub łączyć dane z obu w teoretycznie lepszej jakości obraz kolorowy.

13 Mpix rozdzielczość (pliki łączone z dwóch kamer jako bothie mają jednak tylko 8 Mpix) ma też sensor na przedniej ściance, przeznaczony zazwyczaj do selfie. Skoro jednak Nokia promuje bothie, to nie mogła sobie pozwolić by przednia kamera odstawała znacząco od tylnych.

Autofokus mamy w aparatach z przodu i z tyłu. Tylny aparat autofokus fazowy wspomagany ma przez namiar laserowy (inaczej w podczerwieni). Obiektywy na tylnej ściance są też stabilizowane optycznie.

Zarówno przednia jak i tylne kamery (kolorowa i mono) rejestrują wideo z rozdzielczością maksymalnie 2160p (w domyśle 4K). Mamy tu wyłącznie tryb 30 kl/s, także w rozdzielczości FullHD.

Głośnik na dolnej krawędzi nie wygląda na coś szczególnie niezwykłego i faktycznie audiofilskich (jak na smartfon) doznań oczekiwać nie możemy. Jest jednak donośny, a ustawienie głośności nawet na maksimum nie prowadzi do przesterowania dźwięku. Dźwięk nie brzmi pudełkowo, ale z oczywistych powodów brakuje mu niskich tonów. Pozostałe zakresy tonów są wydobyte tak samo. Dźwięk jest zatem czysty, ale bez charakteru i tylko z jednego głośnika.

Do zestawu dołączono słuchawki dokanałowe o bardzo przyzwoitej jakości. Spora część użytkowników pewnie nie będzie sięgała po coś więcej.

Nokia chwali się też technologią OZO, która pozwala rejestrować filmy z dźwiękiem przestrzennym z możliwością koncentrowania się na źródłach dźwięku. To działa nawet bez dedykowanych słuchawek, choć dopiero wtedy poczujemy moc.

W rankingu smartfonów znajdziecie szczegółowe wyniki czasu pracy i wydajności smartfona Nokia 8.

[kontrolka produkt=nokia-8 typ=benchmark smartfony-all]

Nokia chcąc zwrócić uwagę swoim flagowcem musiała wyposażyć go w najlepsze komponenty. I tu nie zawiodła. Testy pokazują, że Nokia 8 idzie łeb w łeb z innymi flagowcami. Zarówno praca jak i rozrywka jest komfortowa, o ile mamy tu na myśli szybkość pracy systemu i oprogramowania. Nieco inaczej ma się sprawa z dostosowaniem systemu do naszych potrzeb, ale o tym niżej.

Akumulator w Nokii 8 musiał się do mnie chyba przekonać. Pierwsze kilka dni sugerowało, że jednak 3090 mAh to za mało jak na taki smartfon. Jednak był to fałszywy alarm. W końcu wszystko się unormowało i smartfon zaczął pracować z wartościami SOT przekraczającymi 5 godzin.

Można bez obaw powiedzieć, że Nokia 8 choć nie jest wybitna, pod względem czasu pracy wypada bardzo dobrze. Raz naładowany akumulator wystarczył średnio na dzień i kilka godzin. Grając na nim non stop czy oglądając filmy musimy liczyć się z szybszym rozładowaniem, podobnie jak korzystając z dwóch SIMów, ale tego można było się spodziewać.

Maraton filmowy na Nokii 9 trwał aż 15 godzin, a przeglądanie sieci od 11 do 14 godzin zależnie od intensywności. W chwilach bezczynności, ale bez wyłączonych funkcji Glance oraz skanowania sieci Wi-Fi i Bluetooth, akumulator prawie się nie rozładowuje. Przy włączonym Wi-Fi lub sieci komórkowej, o ile nic się w tle nie dzieje, ubytek energii też nie jest znaczący.

Nokia 8 naładujemy szybko za pomocą dołączonej ładowarki oraz technologii Quick Charge 3.0. Szybkie półgodzinne ładowanie zapełni akumulator prawie w połowie, a po godzinie w 80%. A to już wystarczy na cały dzień pracy. Pełne naładowanie akumulatora zajmuje dwie godziny.

Nokia zdecydowała się po raz kolejny zastosować praktycznie (plus drobne poprawki wizualne) niezmodyfikowany system Android (tutaj Android 7.1.1 Nougat). Przyświeca temu jeden cel - jak najmniej problemów ze stabilnością i jak najszybszy dostęp do aktualizacji. To się chwali, jednak ta czystość Androida, bez jakichkolwiek optymalizacji pod kątem pracy nie zawsze wychodzi na dobre. Na przykład włączanie mobilnego transferu wymaga interakcji z aż dwoma ekranami, liczba gestów ułatwiających operowanie smartfonem jest minimalna, a wyłączenie wszystkich aplikacji w menedżerze wymaga przewinięcia listy do samej góry.

Napisałem, ze system jest niezmodyfikowany i odczujemy to przyglądając się liście aplikacji. Jest ich podstawowe minimum. Mamy standardowo folder z aplikacjami Google na głównym ekranie, promowaną oddzielną ikoną aplikacje Duo, a w wysuwanej z dołu do góry szufladzie z aplikacjami jedynie kilka najpotrzebniejszych akcesoriów. Brak wygodnego menedżera plików (jest co prawda systemowy), brak radia, możliwości zmiany wyglądu ikon, brak dyktafonu (a przecież aż prosi się, by takowy znalazł się w systemie). Nawet filmy domyślnie odtworzymy tylko przez aplikację Zdjęcia, która nie sprawdza się w tej roli idealnie.

Preinstalowane aplikacje

Wszelkie niestandardowe narzędzia będziemy musieli doinstalować. W pamięci wbudowanej mamy na nie po pierwszym uruchomieniu około 50 GB wolnego miejsca.

Jest w tym wszystkim drobny wyjątek, a właściwie dwa. Nokia mobile Care zapewni pomoc w przypadku problemów ze smartfonem, a także objaśni sposób korzystania ze smartfona mniej technicznym użytkownikom.

Druga aplikacją, którą samodzielnie stworzyło HMD Global, jak twierdzi we współpracy z ZEISSem, jest aplikacja aparatu. Prosta, łatwa w użytkowaniu, ale pozostawiająca trochę niedosytu. Mamy tu bardzo prosty interfejs zaawansowanego użytkownika. Bez regulacji ISO, czasu ekspozycji i płynnej zmiany ostrości w kadrze. Jedynie z korektą ekspozycji (szkoda, że nie ma jej w trybie Auto), kilkoma predefiniowanymi ustawieniami balansu bieli, wyborem sposobu pomiaru światła i dwoma ustawieniami ostrości na sztywno - Makro i Nieskończoność.

Trzeba jednak zauważyć też pozytywne cechy. Wśród trybów fotografowania mamy LiveBokeh, który podobnie jak narzędzia w innych fotosmartfonach stara się nam rozmyć tło, a także tryb upiększania przy fotografowaniu głównym aparatem. To rzecz rzadko spotykana. Możemy też nałożyć na obraz podczas kadrowania poziomnicę elektroniczną czy dane z wbudowanego kompasu (a to oznacza, że aplikacja kompasu jednak jest). W trybie filmowym możemy szybko przełączyć się w reżim nadawania bezpośrednio na Facebooku czy Youtube.

Aplikacja foto jest kompletnie nowym podejściem do tego zagadnienia i z pewnością wymaga jeszcze dopracowania, a na pewno dodania nowych funkcji.

Nokia 8 może pracować z dwiema kartami nanoSIM. Po ich umieszczeniu w smartfonie (nie resetuje się nawet jeśli zrobimy to bez jego wyłączania) możemy zdecydować, która karta będzie miała priorytet danych. W praktyce oznacza to, która będzie mogła korzystać z sieci LTE, a która jedynie standardów 3G. Ustawienie możemy zmienić w dowolnym momencie.

Rozwiązanie znane ze smartfonów Lumia obecne jest także w Nokii 8. Domyślnie funkcja jest aktywna, a czas po którym ekran całkowicie się wygasi da się regulować skokowo od 1 do 20 minut. Możemy też wyłączyć te powiadomienia, których nie chcemy widzieć na ekranie Glance. Godzina i powiadomienia w tym trybie wyświetlane są w jednej pozycji, w górnej części wyświetlacza.

W ustawieniach systemu, w sekcji Aplikacje po naciśnięciu na ikonkę kółka zębatego (Skonfiguruj aplikacje) znajdziemy Specjalny dostęp. Jest to lista aplikacji, które uzyskały specjalne uprawnienia dostępowe, podzielona według tychże uprawnień. Możemy je nadać lub odebrać.

Zanim przejdziemy do podsumowania naszej przygody z Nokią 8, pora na ocenę jednej z kluczowych dla wielu użytkowników funkcji nowoczesnego smartfona, aparatu cyfrowego. Jakie ma parametry i jak wygląda jego oprogramowanie już wiecie. Zobaczmy jak mają się do tego wyniki fotograficzno-filmowe.

Standardowe zdjęcia, które wykonuje Nokia 8 za dnia, ale też o zmroku, w pomieszczeniach i na otwartym terenie, w zasadzie niezależnie od tego czy wybierzemy tryb pojedynczy, czy łączonych zdjęć z kamery kolorowej i czarnobiałej, prezentują się dobrze (a czasem bardzo dobrze). Ich charakterystyczną cechą jest miękkość i brak mocno zaznaczonych krawędzi poprzez lokalne podniesienie kontrastu, ale też duża rozpiętość dynamiczna. Poniżej przykłady.

Fotografie są szczegółowe (nie powiem jednak, że zawsze detaliczne), bez problemów z ostrością na brzegach kadru, prawidłowo naświetlone, z dobrze oddanymi kolorami. Bardzo istotne jest to, że po wyświetleniu na ekranie smartfona, a co najważniejsze komputera czy telewizora, są bardzo przyjemne w odbiorze.

A gdy nadejdzie noc lub zdarzą się sytuacje, gdy mamy naprawdę słabe oświetlenie? Jak wtedy wypadła Nokia 8? Okazuje się, że również nieźle. Poniżej przykład zdjęcia z ciemnego korytarza, ale z bardzo jasną kontrą, a także zdjęcia wykonane już po zmroku przy dużej ilości miejskich świateł i na podmiejskiej ulicy. To ostatnie przy czasie ekspozycji 1/11 sekundy i ISO 1600.

Są sceny, w których tylko HDR daje radę z zachowaniem rozpiętości dynamicznej. W Nokii 8 też się przydaje.

Zdjęcie bez HDR i z włączonym HDR (zwróćcie uwagę na chmury)

Zdjęcia monochromatyczne nie wypadają jakoś szczególnie lepiej od zdjęć barwnych. Jak wiemy jednak, czarnobiała fotografia sprawdza się wtedy, gdy reprodukcja kolorów zaczyna szwankować. Czyli w słabym lub problematycznym oświetleniu. Zastosowanie monochromatycznego sensora tradycyjnie już pozwala nam fotografować przy oczko niższym ISO lub na krótszych czasach.

Główny aparat Nokii 8 korzysta z detekcji fazy i wspomaga się swiatłem IR (laserowy AF) przy ustawianiu ostrości. Wydawałoby się, że to wystarczy, by w każdej sytuacji zapewnić idealne wyniki. Niekoniecznie. Przy zdjęciach makro trzeba się napracować, by dla minimalnej odległości fotografowania uzyskać ostre zdjęcie. Okazjonalne problemy z AF występowały też w innych sytuacjach. Czasem pomyłka była kompletnie niespodziewana, albo tak mała, że dopiero dokładna analiza zdjęcia coś wskazywała, a czasem do przewidzenia, choć nie powiem, że mile widziana. W tym drugim przypadku chodzi o dynamiczne sceny z szybko przemieszczającymi się na przykład ludźmi w kadrze. Wtedy AF wariował.

Makro to nie jest najmocniejsza strona Nokii 8, głównie przez głupiejący autofokus

Główne aparaty Nokii 8 dysponują co najmniej dobrymi możliwościami fotograficznymi i pod tym względem smartfon jest wart uwagi. Zdjęcia wypadają naturalnie i to ich największa zaleta. Brak pełnego trybu manualnego, a także funkcji zapisu plików DNG, utrudnia poznanie pełnego potencjału fotograficznego aparatów Nokii 8. Usprawnienia oprogramowania mogą w przyszłości sporo wnieść.

Parametry na papierze nie kłamały. Nokia 8 dysponuje jednym z lepszych obecnie aparatów do selfie.

Tutaj oprogramowanie Nokii 8 sprawdziło się bardzo dobrze. Zdjęcia są dobrze naświetlone, połączone bez problemów, a co najważniejsze zachowują wysoką rozdzielczość. Lepszą niż rozdzielczość zwykłych zdjęć z niejednego smartfona. Wykonywana przy pionowej orientacji smartfona panorama ma około 66 Mpix przy czym pole widzenia to około 270 stopni.

Nokia 8 rejestruje wideo 2160/30p ze sporą przepływnością 42 Mbps (dla 1080/30p 21 Mbps). Okazało się jednak, że filmy 4K bardziej przypominają bardzo dobre FullHD niż to czym powinny być. Można polemizować, czy to 4K wypada tak słabo, czy FullHD jest tak dobre. Zysk z 4K jest tutaj niewielki.

Abstrahując od detaliczności nagrań, są one podobnie jak zdjęcia dobrze naświetlone i z prawidłowymi kolorami. Również ostre o ile nie trafi się motyw, który zacznie nam poruszać się w polu ostrości. Wtedy zaczyna się charakterystyczne pompowanie (poszukiwanie ostrości), co psuje film. Niezdecydowanie autofokusa dawało się we znaki najbardziej przy nagraniach nocnych. Natomiast stabilizacja obrazu działała bez zarzutu.

Te dwie funkcje są mocno reklamowane przez Nokię. Pierwsza z nich to narzędzie, które ma dać ładne rozmycie tła mimo niewielkiego sensora w smartfonie i szerokiego pola widzenia. Próbują tego od dawna wszyscy, musiała też Nokia. Czasem to działa, ale zwykle jest to ruletka. Bothie czyli zdjęcia z przedniej tylnej kamery, połączone w jedno o proporcjach 16:9, mają rozdzielczość 8,3 Mpix. W taki sposób nagrane filmy maja rozdzielczość 1080/30p, ale tym razem bliżej im do dobrego HD. Istotniejsza niż ostrość jak żyleta, będzie w tym przypadku wiążąca się z takimi zdjęciami i filmami zabawa.

Z daleka Nokia 8, zarówno z przodu jak i z tyłu, wyda się nam niemalże identycznym smartfonem jak Nokia 5. W praktyce to dużo lepsze urządzenie.

Obudowa jest aluminiowa jak w piątce, a jednak jeszcze lepiej poradzili sobie z nią konstruktorzy. Ekran ma odpowiednią rozdzielczość, idealną przekątną, które współgrają doskonale z wagą i wymiarami smartfona. Pod względem jakości wykonania mamy tu pierwszą klasę. Czy wygląd to też arcydzieło? To zależy od gustów, dlatego decyzję pozostawiam wam.

HMD Global, by móc przynajmniej myśleć o konkurowaniu swoimi Nokiami z innymi flagowcami na rynku nie mogła oszczędzać. Na pewno pod względem wydajnościowym nie można nic zarzucić. Czego brak? Trudno znaleźć w Nokii 8 jakąś technologię, coś co wykracza ponad dzisiejszy podstawowy standard flagowca, coś czego jeszcze nie widzieliśmy

Wyliczmy jednak pozostałe plusy Nokii 8 - bardzo jasny i szczegółowy ekran, wydajne zarządzanie energią, donośny dźwięk i technologia OZO, która faktycznie działa, a zdjęcia dobre (w większości przypadków nawet bardzo), również te z przedniej kamery. Czy trzeba czegoś więcej?

Może tak, a może nie. Bardzo dużo zależy od perspektywy z jakiej spojrzymy się na Nokię 8. Jako pierwszy flagowiec HMD Global, pierwsza taka Nokia z nowego pokolenia, jest to na pewno dobry i udany produkt. Ale też Nokia 8 nie oszałamia, a ma też minusy. Czy to oznacza, ze bycie Nokią może nie wystarczyć? Może, ale (powtarzam) nie musi.

• wysoka jakość wykonania
• dobrze leży w ręce
• wysoka wydajność
• niezmodyfikowany Android (szybkie aktualizacje)
• jasny i czytelny ekran
• dobrej jakości dźwięk
• dobre zdjęcia za dnia i nocą
• bardzo dobra przednia kamera
• rozsądna cena na początek
• niezły czas pracy na baterii, choć...
   
• ...jej pojemność nie szokuje
• okazjonalne problemy z autofokusem
• tylko podstawowe aplikacje
• filmy 4K bardziej jak FullHD
• tylko IP54