Optymalne karty graficzne do Batman: Arkham Asylum. PhysX, porównanie wersji PC, X360 i PS3

 »Pobierz wersję demo (2,1 GB)

Złą passę postaci komiksowych w grach przerwał całkiem udany X-Men Origins: Wolverine, który pomimo niezbyt lotnej historii i stosunkowo prostej rozgrywki odniósł spory sukces komercyjny. Stało się tak dzięki dobrze przygotowanym lokacjom, świetnej oprawie graficznej i dużej dawce grywalności. Teraz przyszedł czas na Batman: Arkham Asylum - grę, która z powodzeniem może kandydować do miana gry roku!

Czy najnowsza odsłona Batmana naprawdę jest aż tak dobra? Nawet więcej – jest niemalże doskonała. Udowodnienie tego jednak nie będzie proste. Nie możemy zdradzić bowiem zbyt wielu szczegółów, nie psując jednocześnie przyjemności z samodzielnego odkrywania zawiłości fabuły i wielu nowoczesnych rozwiązań w - zdawałoby się - przestarzałym już systemie rozgrywki. Postaramy się więc przybliżyć grę w taki sposób, aby nie zepsuć wam zabawy, a jednocześnie przekonać wszystkich niedowiarków, z jak dobrą produkcją mamy do czynienia.

Historia opowiadana przez Batman: Arkham Asylum rozpoczyna się w momencie, gdy po nieudanym zamachu na burmistrza Gotham City Joker zostaje ujęty przez człowieka-nietoperza, który eskortuje go do szpitala psychiatrycznego na wyspie Arkham. Po dotarciu na miejsce naczelnik szpitala poleca odprowadzenie Jokera pod strażą do celi. Niecodzienne zachowanie Jokera, który tym razem nie dość, że dał się bardzo szybko schwytać, to jeszcze nie stawiał oporu w trakcie "transportu", wzbudziło u Batmana spore podejrzenia.

Cała sprawa śmierdziała tym bardziej, że do tego samego więzienia przeniesieni zostali właśnie żołnierze Jokera, wcześniej osadzeni w zakładzie Blackgate. Dziwnym zbiegiem okoliczności można nazwać fakt, iż mniej więcej w tym samym czasie, w którym nastąpił atak na burmistrza, Blackgate stanęło w płomieniach. Jak się potem okazało, nic tu nie było dziełem przypadku. I tak oto Joker zaczął wprowadzać w życie swój misterny plan zniszczenia Batmana. Wykorzystał pierwszą nadarzającą się okazję na ucieczkę i przejęcie władzy w Arkham Asylum, odcinając je od świata. W tym momencie role się odwróciły i Batman z łowcy stał się zwierzyną (no, może nie do końca). Czy jednak zniszczenie człowieka-nietoperza jest prawdziwym celem chorego planu Jokera? A może kryje się za tym coś więcej?

  - mini-recenzje użytkowników:

• Batman: Arkham Asylum - recenzja czytelnika pranky

Batman: Arkham Asalum opiera się na komiksie i serii filmów animowanych. I całe szczęście, gdyż ewentualne próby adaptacji ostatnich kinowych hitów o Mrocznym Rycerzu zakończyłyby się pewnie wielką katastrofą. Ograniczenie się twórców do kart komiksu i serialu animowanego przyniosło im dużo większe możliwości. Dzięki temu w grze spotkać możemy znane postacie, takie jak choćby Starach na Wróble czy Trujący Bluszcz. Tym razem jednak zostały dodane zgodnie z prawidłami uniwersum Batmana i z wykorzystaniem aktorów podkładających głos w serialu animowanym. Co więcej, dodano także kilku całkowicie nowych bohaterów, np. nadzorcę Arkham Asylum.

Jokerowi głosu użyczył sam Luke Skywalker, czyli Mark Hamill, i trzeba przyznać, że spisał się perfekcyjnie

Najważniejszą postacią w grze jest oczywiście Batman. To jego poczynaniami kierujemy, korzystając z wszystkich zdolności i dostępnych mu technologicznych zabawek. Tych ostatnich musi być sporo, bo Batman jako jeden z niewielu superbohaterów nie ma super mocy i polega tylko na własnych umiejętnościach, wyszkoleniu i niesamowitych gadżetach, takich jak Batarang, wybuchowy żel czy wyrzutnia liny z hakiem.

Nie muszę chyba nikogo przekonywać, jak wielką satysfakcję daje wykorzystanie ich w walce - np. podłożenie ładunku wybuchowego na ścianie, za którą kryją się przeciwnicy, czy samodzielne kierowanie rzuconym Batarangiem. Co ciekawe, za punkty doświadczenia, które zdobywamy podczas walki, możemy kupować coraz lepsze modyfikacje naszych zdolności i gadżetów (np. zwiększyć siłę Batarangu). Jest tego, oczywiście, znacznie więcej.

Oczywiście możliwości Batmana nie kończą się tylko na wykorzystaniu super gadżetów. W uniwersum DC (Detective Comics) człowiek-nietoperz zasłynął z przenikliwości i zmysłu detektywistycznego. Jego zdolności śledcze w dużej mierze opierają się na nowoczesnych technologiach, lecz nie zmienia to faktu, że Bruce Wayne posiadł umiejętności szybkiej i trafnej dedukcji i łączenia w całość  zebranych śladów czy poszlak.

W Batman: Arkham Asylum nie mogło więc zabraknąć specjalnego trybu detektywa, w którym dużo łatwiej możemy namierzyć pozostawione ślady, znaleźć rozwiązanie konkretnej zagadki czy też namierzyć i rozpoznać znajdujące się w okolicach osoby. Po uruchomieniu trybu detektywa widziany przez nas obraz zmienia się całkowicie. Ekran staje się niebieski, a wszystkie ważniejsze elementy danej lokacji są odpowiednio zaznaczone. Przeciwnicy i inne osoby, jakie znajdą się w polu widzenia (również ci za ścianami!), widziani są w postaci poruszających się szkieletów. Wizualnie przypomina to efekt działania promieni rentgena. Poniżej możecie zobaczyć, jak to wygląda w wirtualnej rzeczywistości. Ten element rozgrywki zrobił na mnie piorunujące wrażenie.

Tryb detektywa jest szczególnie przydany podczas eksploracji niezbadanych dotąd obszarów wyspy Arkham i innych dostępnych w grze lokacji. A jest ich całkiem sporo.

Szpital Arkham Asylum położony jest na odosobnionej od reszty miasta wyspie Arkham. Składa się z kilku budynków połączonych siecią podziemnych korytarzy. To miejsce, w którym osadzani są najgroźniejsi, psychopatyczni przestępcy, z których znaczna większość znana jest wszystkim miłośnikom Batmana. Trudno się więc dziwić, że podczas zwiedzania "azylu" natkniemy się na kilku z nich, np. Killer Croca, Bane’a czy Trujący Bluszcz.

Wszystkie występując w grze lokacje zostały dokładnie przemyślane, dzięki czemu zachowują swoisty, mroczny klimat,  nawet gdy odwiedzamy je parokrotnie. Innymi słowy, choć występuje tu zjawisko backtrackingu, czyli chodzenia po własnych śladach, nie odczuwamy znudzenia wracaniem do już odwiedzanych lokacji. Dzieje się tak również za sprawą różnych poukrywanych bonusów, takim jak np. trofea Człowieka Zagadki, życiorysy postaci, czy materiały z przesłuchań super złoczyńców. Niebagatelną role odgrywają też świetnie skonstruowane misje, które wysyłają nas do określonych lokacji w celu wykonania za każdym razem innego zadania. Np. raz gonimy Jokera, by za chwilę podążać śladem uprowadzonego komisarza Gordona. W tej grze naprawdę dużo się dzieje!

Podczas wędrówek po Arkham na drodze Batmana staną różni przeciwnicy. Najczęściej są to żołnierze Jokera wypuszczeni zaraz po jego ucieczce. Nie stanowią większego wyzwania, o ile nie są uzbrojeni w broń palną. Batman potrafi jednak radzić sobie w każdej sytuacji. W przypadku uzbrojonych przeciwników najlepszą taktyką jest cicha eliminacja (jeden po drugim), np. zwisanie z przeróżnych gzymsów, by w odpowiedniej chwili bezszelestnie załatwić jednego czy drugiego zakapiora.

Jeszcze lepiej wygląda walka w zwarciu, z większą liczbą oponentów. To właśnie na jej potrzeby studio Rocksteady stworzyło innowacyjny system „FreeFlow”, umożliwiający płynne przechodzenie od jednego przeciwnika do drugiego. Dzięki temu dynamika walki jest dużo większa, bo Batman sam zmienia cele. Robi to z płynnością godną Jeta Li, stosując co rusz nowe uderzenia czy chwyty. A wszystko przy użyciu dosłownie dwóch przycisków odpowiedzialnych za uderzenia.

Oczywiście żołnierze Jokera to nie jedyni oponenci. Czasami natkniemy się na dużo trudniejszych przeciwników, wymagających od nas stosowania określonych taktyk. Czasami też będziemy mogli uniknąć starcia, o ile odpowiednio wykorzystamy otoczenie i posiadane gadżety. Możliwości jest wiele. Najważniejsze jest jednak to, że walki się nie nudzą i każda kolejna dostarcza tyle samo, jeśli nie więcej emocji.

• System operacyjny: Windows Vista Ultimate 32bit EN, SP2
• DirectX 10.1, 9.0C
• Sterowniki dla kart graficznych nVidia GeForce: ForceWare 190.62
• Sterowniki dla kart graficznych ATI: Catalyst 9.9
• Program do pomiaru ilości FPS: Fraps 2.9.6
• Gra w wersji 1.1

• Testy zostały przeprowadzone z wykorzystaniem wbudowanego w grę benchmarka, przy wyłączonym PhysX. Wyniki testów PhysX znajdują się w oddzielnym zestawieniu. Procesor Q8400 do testów został podkręcony do 3,5 GHz.
• Uwaga: Między wynikami kart ATI i NVIDII występuje ogromna różnica, jest to spowodowane brakiem obsługi efektów PhysX przez karty ATI. Testy wykonałem wykorzystując grę w wersji 1.1. Wyniki z wbudowanego benchmarka są nieco wyższe, niż w samej grze.

Gra Batman: Arkham Asylum jest oparta na silniku Unreal Engine 3. Wprowadzono obsługę PhysX i 3D Vision (NVIDIA, okulary 3D). Efekty PhysX widać na każdym kroku – w grze pojawiają się elementy, których nie uświadczymy bez PhysX: powiewające flagi, porozrzucane papiery, realistyczne zachowania ubrań. Efekty fizyczne w grze są wplecione w kluczowych momentach – głównie tych, gdzie walczymy z bossami.

Batman jest grą, której w temacie PhysX naprawdę warto poświęcić nieco uwagi. Głównie ze względu na ilość elementów, które pojawiają się po aktywowaniu PhysX, jak i ogromny spadek wydajności, który zauważymy uruchamiając efekty fizyczne.

Ważna informacja: Efekty PhysX są dostępne dopiero po zainstalowaniu specjalnej łatki do gry - patch 1.1 - wgrywa ona zarazem sterowniki PhysX w wersji 9.08.14_9.09.0814.

Na początku przyjrzyjcie się screenom:

Zwróćcie uwagę na powiewające, wiszące flagi przy włączonych ustawieniach maksymalnych. Ustawienia średnie oferują najmniej efektów, jednak też możemy się cieszyć ciekawymi efektami (np. realistyczna para, która rozlewa się na boki, gdy ktoś przez nią przejdzie):

Zwróćmy również uwagę na porozrzucane kartki po bibliotece, na które również mają wpływ działania NPC i bohatera:

Niestety, takie efekty nieco „kosztują”, o czym możecie przekonać się zapoznając się z wykresem:

Na pojedynczej karcie kl./s spadają o ponad 50%, gdy ustawimy Physx na najwyższym poziomie i o 40% po zdecydowaniu się na średni poziom. Zapraszam do obejrzenia filmiku prezentującego efekty PhysX:

Pełny ekran: (Tak, Nie) – pozwala na wyświetlanie gry na całym obszarze monitora lub w okienku, jak np. Eksplorator Windows.

Rozdzielczość: (Zależne od sprzętu) - parametr określający liczbę pikseli obrazu wyświetlanych na ekranie w bieżącym trybie pracy monitora komputerowego, telewizora a także każdego innego wyświetlacza, którego obraz budowany jest z pikseli. Rozdzielczość wyraża się w postaci liczby pikseli w poziomie i w pionie.

Synchronizacja pionowa: (Tak, Nie) - synchronizacja klatek pochodzących z karty graficznej z szybkością odświeżania monitora (w Hz). Wyłączone do testów.

Antyaliasing (jego rodzaj jest zależny od posiadanej karty graficznej): (wartości zależne od sprzętu) - wygładzanie krawędzi obiektów. Dzięki temu wydają się one ostrzejsze, nie widać na nich „ząbków”. W Darkham Asylum różnica między wartością 16x, a wyłączonym AA to 20fps. Jest to naprawdę spora wartość, przy spadku wydajności warto zastanowić się nad ustawieniem AA na poziomie 2x.

Poziom szczegółów: (Niski, średni, wysoki, bardzo wysoki) – ogólny poziom szczegółów, pod tą opcją kryją się także ustawienia związane z teksturami. Różnica klatek między niskim, a bardzo wysokim to około 25 kl./s. Przy tym warto zauważyć, że gra wygląda całkiem nieźle nawet na niskich ustawieniach. Zwróćcie uwagę na słabą jakość tekstur przy najniższych ustawieniach.

Rozświetlenie: (Tak, nie) – Powoduje efekt poświaty światła, jest ono bardziej intensywne. Różnica klatek to 5 fps.

Dynamiczne cienie: (Tak, nie) – słowo „dynamiczne” można z czystym sumieniem usunąć, gdyż opcja ta odpowiada po prostu za wyświetlanie cieni. Różnicę widać gołym okiem. Koszt cieni to 8-10 klatek.

Rozmycie ruchów: (Tak, nie) – przy włączonym efekcie ruchy podczas walki stają się rozmazane, co potęguje wrażenie szybkości wykonywanych ruchów naszego bohatera, czy też przeciwników. Rozmycie ruchów spowoduje spadek kl./s o 5-7.

Rozmycie: (Tak, nie) – gdy obracamy kamerę, obraz będzie niewyraźny, zamazany. Tak, jak w rzeczywistym świecie – podczas szybkiego obrotu głową niewiele zobaczymy;) Wartość: 3 klatki, tylko podczas obrotu.

Poziom zamglenia: (Tak, nie) – efektu praktycznie w grze nie widać, jednak najprawdopodobniej autorom chodziło o wrażenie unoszącego się pyłu. Niestety, takich efektów nie zauważono. Za to „to nic” kosztuje 4-5 klatek. Warto wyłączyć.

Oświetlenie sferyczne harmoniczne: (Tak, nie) – powoduje, że światło jest dynamiczne, a nie statyczne. Co to oznacza? A to, że dostaje się ono w każde miejsce, prześwituje przez dziury i szpary. Koszt takiego wodotrysku to około 5-7 klatek.

Dodanie cienia: (Tak, nie) – również nie stwierdzono różnic w jakości grafiki. Natomiast liczba klatek wzrosła o 3.

Wspomaganie sprzętowe PhysX: (Tak, nie) – efekty PhysX mogliście podziwiać nieco wcześniej. Taka przyjemność spowoduje spadek wydajności o około 50%.

Testy przeprowadzono z wykorzystaniem wbudowanego w grę benchmarka przy następujących ustawieniach:

Już na pierwszy rzut oka widać znaczną przewagę kart NVIDII. Nic dziwnego – meant to be played robi swoje. I tak 4890 osiąga 67 kl./s, natomiast GTX295 – 108 kl./s.

Zmniejszenie ustawień to przyrost około 10 klatek. Zauważcie, że różnica między wygładzaniem 8x a 0x wynosi 20 klatek/s.

Zmniejszamy rozdzielczość i zyskujemy około 10 kl./s na każdej z testowanych kart. Radeon 4890 po wyłączeniu AA osiąga wynik nieco wyższy niż 100 klatek. NVIDIA nie daje za wygraną, stara się osiągnąć 140 kl./s.

Po zmniejszeniu detali Radeon 4850 przebija się przez barierę 60 klatek. To naprawdę dobry wynik. Natomiast GTX 295 siedzi już po drugiej stronie 140-fpsowej barykady.

Najniższe z testowanych ustawień. Rozdzielczość 1280 x 1024, maksymalne wartości. Czy GTX 295 przebije 160 klatek? Walka naprawdę jest zacięta. Radeon 4890 osiąga 120/110 klatek. W grze byłoby to około 70-80 klatek, zatem karta poradzi sobie bez problemu.

To już koniec testów. Wiemy, że karty ATI radzą sobie z tą grą przy niskich rozdzielczościach, natomiast do wyższych rozdzielczości i gry z AA musimy uzbroić się w sprzęt NVIDII lub w cierpliwość - niewykluczone że najnowsze sterowniki ATI poprawią sytuację i zwiększą wydajność Radeonów w Batmanie.

Bez cienia wątpliwości Batman: Arkham Asylum jest jedną z najlepiej przygotowanych, wieloplatformowych gier ostatnich miesięcy. Co więcej, różnice pomiędzy dostępnymi na rynku wersjami nie są tak duże, jak mogłoby się wydawać - poza edycją PC z aktywowaną technologią PhysX. Każdy, kto zdecyduje się na zakup którejś z nich, może być pewny dobrej jakości. Poniżej postaramy się przedstawić ewentualne różnice, jakich doszukaliśmy się analizując zebrany przez nas materiał porównawczy.

Na wstępie śpieszę wyjaśnić, iż wszystkie zamieszczone w tym rozdziale zdjęcia, zarówno z PC, jak i edycji konsolowych, dla celów porównawczych zostały wykonane w rozdzielczości 1920 x 1080. Co istotne, nominalna rozdzielczość obu wersji konsolowych to 1280 x 720. Tym razem edycja przeznaczona na PlayStation 3 również może być upskalowana i to nawet do 1080p.

Konfiguracja testowa PC:

Oczywistym wydaje się fakt, że edycja pecetowa Batman Arkham Asylum wybija się spośród wszystkich wersji platformowych tejże gry. I nie chodzi tylko o dużo bogatsze efekty graficzne i większą szczegółowość całej sceny, ale przede wszystkim o zaimplementowaną technologię PhysX. To ona bowiem znacznie podkręca wrażenia wizualne towarzyszące rozgrywce. Zapewne część z was już szykuje się na ciętą ripostę odnośnie znaczenia PhysX w grach takich jak Batman. W tym jednak przypadku naprawdę widać różnicę i nie dotyczy ona tylko realistycznie zachowujących się flag czy walających się wszędzie papierów.

Porównując wersje konsolowe gry nie od razu da się zauważyć, że obie mają problemy z wygładzaniem krawędzi. O ile edycja przeznaczona na konsole Playstation 3 tym razem w ogóle nie ma obsługi AA, o tyle implementacja tego efektu na Xbox 360 jest dość problematyczna. Okazuje się bowiem, że pomimo potwierdzenia przez samych twórców zastosowania w tym przypadku antyaliasingu MSAA, końcowy efekt jest taki, że prawie go nie widać. Prawdopodobnie silnik gry poddaje temu efektowi tylko wybrane obiekty w konkretnych sytuacjach. Nie ma się jednak czym przejmować, bo ciemność z powodzeniem maskuje tego typu niedoróbki i to zarówno na Xboksie, jak i PS3.

Jakość tekstur na konsolach jest bardzo podobna, choć na PlayStation 3 niektóre z nich są nieco gorszej jakości. Nie jest to jednak mocno widoczne i zasadniczo ewentualnych różnic można doszukiwać się bardziej w zbliżeniach niż w normalnym widoku. Tym jednak, czym wyróżnia się wersja X360 w stosunku do PS3, są bardziej rozbudowane efekty graficzne, takie jak ambient occlusion czy occlusion shadows (SSAO). Niestety efekty te są lekko przyćmione przez niezbyt korzystnie wyglądające rozmycie całej sceny. Edycja przeznaczona na konsole japońskiego giganta prezentuje się tu nieznacznie lepiej. Ma również nieco bardziej wyraziste cienie.

Kamera na PS3 jest lekko oddalona co daje lepszy widok na całą scenę (od lewej PC, X360, PS3)