Przegląd płaskich klawiatur - c.d.

Rodzaj złącza: PS/2

Układ klawiszy: Standardowy

Liczba klawiszy: 104

Liczba przycisków dodatkowych: 17

Wbudowane porty: USB, Microphone (mini-jack), Earphone (mini-jack)

- Przyciski dodatkowe: Previous, Next, Stop, Reload, Web, Volume Down, Previous Track, Next Track, Stop, Play/Pause, Mute, Volume Up, Search, Favorites, Mail, My Computer, Calculator

Czarne klawisze z jasnożółtym nadrukiem zamknięte w bardzo lekkiej, srebrnej obudowie. Tak właśnie prezentuje się KL-7MU koncernu A4Tech.

Układ klawiatury jest zupełnie standardowy i nie zawiera żadnych zbędnych urozmaiceń. Klawisze, mimo że są o połowę niższe niż zwykle, nie maja notebookowego kliku. Wciskają się bardzo 'plastikowo', a ich wyważenie nie jest idealne - można się jednak do tego przyzwyczaić. Smuci jednak nieco nierówne wykonanie niektórych elementów.

Bardziej niepokojący jest umieszczony na klawiszach nadruk - wygląda dość słabo, przez co nie wróżymy mu dużej trwałości. Tym bardziej, że w naszym egzemplarzu niektóre klawisze funkcyjne były na wpół starte "firmowo", od samego początku.

Przyciski dodatkowe znajdują się w górnej części klawiatury, pokryto je matową, srebrną farbą, dobrze komponującą się z resztą obudowy. Wciskają się dość miękko i są sensownie pogrupowane: po lewej umieszczono te związane z Internetem, po prawej systemowe, a na środku znajduje się grupa przycisków multimedialnych. Jednym z ciekawszych jest przycisk "Kalkulator". I choć korzystanie z nich nie jest szczytem wygody, mogą być użyteczne.

Elementem wyróżniającym tę klawiaturę na tle konkurencji jest wbudowany przedłużacz USB (jeden port po prawej stronie) oraz audio (w postaci dwóch gniazd Mini-Jack na lewym boku). Dzięki temu możemy podłączyć do komputera aparat fotograficzny, czy słuchawki bez konieczności schylania się pod biurko. Pomysł jest ciekawy i stosowany od jakiegoś czasu w klawiaturach firmy Apple. Mamy nadzieję, że za jakiś czas znajdzie stałe miejsce również w tych pecetowych.

Mimo tego, klawiatura A4Techa szczególnie nie zachwyca. Przeciętne klawisze, średniej jakości wykonanie i mało wysublimowany design. Warta uwagi ze względu na USB i audio, ale poza tym taka sobie.

Rodzaj złącza: PS/2

Układ klawiszy: Standardowy

Liczba klawiszy: 104

Liczba przycisków dodatkowych: 6

Przyciski dodatkowe: WWW, E-Mail, Stand-By, Wake Up, Power

BenQ X-Touch wyróżnia się w tłumie interesującym designem. Śnieżnobiały (lub czarny) kolor, delikatnie zaokrąglona góra, ciemnoszary nadruk na klawiszach, precyzyjne wykonanie... Wszystko to tworzy kombinację, która wygląda bardzo zachęcająco. Może za wyjątkiem srebrnych przycisków dodatkowych w prawym-górnym rogu, które... powiedzmy, że mogłyby prezentować się lepiej.

Układ klawiszy jest bardzo standardowy, z jednym niewielkim wyjątkiem. Górne klawisze funkcyjne pogrupowano bowiem w trójki, a nie w czwórki, jak u konkurencji. Może to z początku powodować problemy u zaawansowanych użytkowników, którzy przyzwyczaili się do pisania bez patrzenia na klawiaturę.

X-Touch nie ma co prawda notebookowego kliku, charakteryzuje się natomiast niższymi klawiszami niż zwykłe klawiatury. Trzeba za to przyznać, że do pisania nadaje się bardzo dobrze. Klawiszom trudno cokolwiek zarzucić - są gładkie i wygodne, a opór stawiany przy wciskaniu jest sensownym kompromisem pomiędzy miękkością a wyczuwalnością kliku. Nie ma też problemów z ich wyważeniem - wszystkie, włączając spację, kontaktują bardzo dobrze.

Szkoda tylko, że pozytywne ogólne wrażenie psują przyciski dodatkowe. Pokryte szorstką, srebrną farbą nijak nie pasują do elegancji pozostałej części klawiatury. Korzystanie z nich jest umiarkowanie wygodne - ale są nieco zbyt twarde i mają gumową czułość . Do tego pozwolimy sobie mieć wątpliwości, czy umieszczanie przycisków Stand-By i Power Off w pobliżu częściej wykorzystywanych WWW i E-Mail jest dobrym pomysłem.

Interesujące są zastosowane w A800 obrotowe nóżki. Składają się z dwóch części i można je ustawić łącznie na cztery sposoby. Nic więc nie stoi na przeszkodzie aby poza dwiema klasycznymi kombinacjami (całość podwyższona lub obniżona) podwyższyć tylko górną lub dolną część klawiatury.

Cóż, produkt BenQ pozytywnie nas zaskoczył. Na biurku prezentuje się ładnie, choć trochę skromnie. Mimo swojego nietypowego kształtu nie można o nim jednak powiedzieć, aby był niewygodny. Naszym zdaniem ma tylko dwie wady - nieprzemyślane przyciski dodatkowe oraz cenę (60 złotych), która mogłaby być nieco niższa, tym bardziej, że X-Touch nie jest klawiaturą w pełni "notebookową".

Rodzaj złącza: USB lub PS/2

Układ klawiszy: Jednoblokowy

Liczba klawiszy: 87

Liczba przycisków dodatkowych: 9

Przyciski dodatkowe: Sleep, Prev, Next, Home (Web), Favorites, e-mail, Volume Down, Volume Up i Mute.

Niewielka i gustownie zaprojektowana. Wykonana z przyjemnego w dotyku, gładkiego, matowo-srebrnego tworzywa. Jest jedną z najładniejszych klawiatur, z jakimi mieliśmy do czynienia.

Produkt BTC jest dowodem na to, że mała klawiatura wcale nie musi mieć niewygodnego układu klawiszy. Został on bowiem tutaj świetnie zaplanowany i jest bardzo podobny do tego stosowanego w większości notebooków. Przyzwyczajenie się do nowej konfiguracji użytkownikowi 'dużej' klawiatury zajmie kilka dni, ale wygoda korzystania z urządzenia oraz oszczędność miejsca na biurku z nadwyżką zrekompensują poniesiony trud.

BTC dysponuje bowiem bardzo wygodnymi klawiszami. Są one odpowiednio duże (zwłaszcza biorąc pod uwagę stosunkowo małe rozmiary urządzenia), gładkie w dotyku, odpowiednio miękkie i świetnie wyważone. Kolejna zaleta to ich skok, który został świetnie dobrany i daleko mu do niewygodnego, twardego skoku znanego z większości konkurencyjnych płaskich klawiatur. Do ideału trochę mu brakuje, ale naprawdę niewiele.

Jeśli chodzi o klawisze multimedialne, to zostały one (chciałoby się powiedzieć: jak zwykle) potraktowane po macoszemu. Można o nich napisać co najwyżej, że są - do używania bowiem za bardzo nie nadają się. Wykonane z tandetnego, srebrnego plastiku, a na dodatek wysoce niewygodne: gumowe w dotyku i zbyt głębokie - trzeba je mocno wciskać, aby zaskoczyły. W efekcie są więc praktycznie bezużyteczne.

BTC 6100 zawiera za to ciekawe rozwiązanie znane z klawiatur notebookowych - przycisk Fn. Dzięki niemu brakujące klawisze można zaemulować przy pomocy specjalnej kombinacji. W ten sposób da się obsłużyć Scroll Lock, Num Lock, SysRq oraz cały keypad.

Podsumowując: jesteśmy zachwyceni. Trudno bowiem spotkać tak wygodną klawiaturę, nawet wśród wielokrotnie droższych modeli. Pisanie na BTC 6100 jest bardzo przyjemnym doświadczeniem. Gdyby nie fatalne przyciski dodatkowe, dostałaby najlepszą ocenę z możliwych. Szczerze polecamy ten model wszystkim, którzy szukają czegoś niewielkiego i wygodnego. Trochę mniej spodoba się ona graczom z racji małej liczby klawiszy oraz faktu, że jej kontroler nie zawsze poprawnie radzi sobie z kilkoma klawiszami wciśniętymi na raz. Przy bardzo szybkim pisaniu mogą też wystąpić drobne przekłamania, ale i tak klawiatura jest na tyle dobra, że nie wahamy się przyznać jej znaku jakości 'benchmark POLECA!'

Do waszej recenzji na temat tej klawiatury dorzucę swoję. Sprzęt ma poważną wadę, której nie opisano. Po kilku tygodniach użytkowania z 1/3 klawiszy pościerały się litery. Za to - duży minus. Goshka13

Rodzaj złącza: USB

Układ klawiszy: Standardowy

Liczba klawiszy: 104

Liczba przycisków dodatkowych: 13

- Przyciski dodatkowe: Sleep, Previous, Next, Web, Favorites, Mail, Volume Down, Volume Up, Mute, Previous Track, Play/Pause, Next Track, Stop

BTC 6300CL to biała klawiatura, charakteryzująca się dobrze wykonaną, srebrną obudową.

Całość wykonano klasycznie - układ jest standardowy, a klik w niczym nie odbiega od wersji 'notebookowej'. Klawisze zostały dobrze wyważone i są odpowiednio twarde przy wciskaniu.

Dobre wrażenie psuje 13 przycisków dodatkowych. Pokryto je srebrną, błyszczącą farbą (dokładnie taką, jakiej nie lubimy), a wygoda korzystania z nich jest wątpliwa - zostały zbyt głęboko osadzone i zbyt twardo się wciskają.

Największą atrakcją klawiatury jest natomiast jej jasnoniebieskie podświetlenie. Dzięki niemu w nocy dokładnie widać wszystkie klawisze (są one zresztą na tę okazję białe i półprzezroczyste, więc światło przenika bez problemu). Podświetlenie prezentuje się bardzo ładnie, a po kilkudziesięciu sekundach nieaktywności klawiatury wyłącza się automatycznie. Nie ma też problemu z ręczną jego deaktywacją - służy do tego kombinacja klawiszy [Esc]+[F10]. Klawiatura nie pamięta jednak ustawień - po każdym włączeniu komputera włączają się domyślne (czyli aktywne podświetlenie).

Niebieska poświata sącząca się zza klawiszy jest piękna, ale ma również swoje mankamenty. Po pierwsze znacząco zwiększa cenę klawiatury (do około 140 złotych), a po drugie odpowiadająca za nią świetlówka wydaje z siebie słyszalny dźwięk (z lekka bzyczy; pod tym względem przypomina trochę dyski twarde w notebookach).

Podsumowując, klawiatura sama w sobie jest dobra, a pomysł z podświetleniem bardzo interesujący. Trochę tylko szkoda, że nie dopracowano jego realizacji. Jeżeli natomiast komuś lekko bzycząca świetlówka nie będzie przeszkadzała, może bez wahania nabyć BTC 6300L - to mimo wszystko jedna z najlepszych klawiatur, z których dostrzeżeniem w nocy nie będzie żadnego problemu.

Rodzaj złącza: USB

Układ klawiszy: Dwublokowy

Liczba klawiszy: 104

Liczba przycisków dodatkowych: 10

Przyciski dodatkowe: Play/Pause, Stop, Prev, Next, Mute, Vol -, Vol +, Home, E-Mail, Power

Easy Touch prezentuje się bardzo klasycznie, żeby nie powiedzieć staromodnie. Klawisze wyglądają dobrze, ale sama obudowa jest zbyt toporna i kwadratowa. Nieładne, ostro rzucające się w oczy przyciski multimedialne (jak się okazuje, zmora większości klawiatur) oraz definitywnie zbyt duże logo w lewym górnym rogu to tylko niektóre powody takiego stanu rzeczy. Na szczęście z solidnością nie ma problemów, zastosowane tworzywo jest twarde, a całość odpowiednio lekka i poprawnie złożona - choć już do jakości wykonania można mieć pewne obiekcje.

ET-372 jest nieco krótsza od standardowych klawiatur i aby to osiągnąć, środkowe kursory oraz dziewięć klawiszy - które zwykle się nad nimi znajdują - upakowano po lewej stronie. W efekcie układ klawiszy, delikatnie mówiąc, do standardowych nie należy. Na dość małej powierzchni upchnięto tutaj pełną ich liczbę - nie wydaje się to zbyt dobrym pomysłem, bo do nowej konfiguracji trzeba się długo przyzwyczajać.

Pomijając niewygodny układ, najpoważniejszą wadę klawiatury stanowi skok klawiszy. Przede wszystkim, jest on zbyt twardy - podobnie, jak w Logitech UltraX Flat. O ile jednak tam całość działa bardzo pewnie, o tyle opór stawiany przez Easy Touch jest mocno nierównomierny. Irytuje też spacja, której klik jest zdecydowanie inny od pozostałych klawiszy (bardziej miękki i gorzej wyczuwalny). Kolejny problem to niewielkie klawisze funkcyjne oraz zbyt małe Alt, Ctrl i Windows, które zwłaszcza na początku potrafią być częstym źródłem pomyłek.

Przyciskami multimedialnymi testowana klawiatura również nie może się zbytnio pochwalić. Co prawda jest ich dużo, ale wyglądają bardzo tandetnie, a wygoda korzystania z nich jest wątpliwa - nieprecyzyjnie się wciskają, a na dodatek łatwo się pogubić przez to, że nie są w żaden sposób pogrupowane.

Trudno nam polecać tę klawiaturę - ma zbyt wiele wad. Prezentuje się mało elegancko, a wygoda płynąca z jej używania pozostawia wiele do życzenia. Winę ponosi tutaj przede wszystkim niestandardowy układ oraz twarde i źle wyważone klawisze. Całość kosztuje 50 złotych - za tę cenę proponujemy wybrać coś lepszego. O tym, że jest to możliwe przekonacie się, czytając testy kolejnych modeli.

Rodzaj złącza: USB

Układ klawiszy: Niestandardowy, dwublokowy

Liczba klawiszy: 104

Liczba przycisków dodatkowych: 18

- Przyciski dodatkowe: Web, Mail, Previous, Next, Search, Reload, Favorites, Stop, Mute, Volume Down, Volume Up, Stop, Previous Track, Play/Pause, Next Track, Sleep, Power, EL ON/OFF

Manhattan FireFly to srebrna klawiatura z białymi, podświetlanymi klawiszami. Nie znaczy to jednak, że jest ładna.

Całość z daleka nie wygląda dobrze, co jest zasługą siermiężnego designu. Jego elementem jest umieszczone w górnej części gładkie, fioletowe "coś". Wygląda co najmniej jak port IrDA, został nawet przysłonięty folią ochronną, ale tak naprawdę do niczego nie służy.

Po drugie, w urządzeniu zastosowano klawisze o bardzo niewygodnym kliku. Jest on mało notebookowy - raczej twardy i suchy, z nieprecyzyjnie reagującymi stykami - szczególnie spacji. Pisanie na klawiaturze, choć możliwe przy pewnej dozie poświęcenia, w żadnym wypadku nie należy do przyjemnych.

W górnej części FireFly umieszczono 18 przycisków dodatkowych. Wszystkie wykonane są z kiepskiego gatunku gumy, a producent prawdopodobnie wyszedł z założenia, że ilość przysłoni jakość. Nie zostały one w żaden sposób wyróżnione kształtem, przez co zamiast pomagać, sieją tylko dodatkowe zamieszanie na klawiaturze.

Zastosowany układ przypomina notebookowy i nie byłby taki zły, gdyby nie różne nieprzemyślane rozwiązania, takie jak choćby klawisz 'My Computer' w lewym-dolnym rogu, lub 'Del' tuż obok kursorów. Po jakimś czasie można się do tego przyzwyczaić, ale raczej nie warto - klawiatura jest po prostu słaba.

Zastosowane podświetlenie jest jednym z nielicznych jasnych punktów FireFly. Niebieska świetlówka trochę piszczy, choć mniej niż chociażby w testowanej już przez nas klawiaturze BTC. Do wyłączania podświetlenia służy umieszczony w prawym górnym rogu przycisk EL ON/OFF.

Mało atrakcyjny design, niewygodne klawisze, koszmarny układ i do tego ta cena, która w obecnej postaci (~200 złotych) brzmi jak nieudany żart. Nie polecamy, a wielbicielom podświetlanych klawiatur proponujemy znacznie lepszy produkt firmy BTC.

Rodzaj złącza: USB

Układ klawiszy: Standardowy

Liczba klawiszy: 107

Liczba przycisków dodatkowych: 3

Przyciski dodatkowe: Sleep, Wake Up, Power

Manhattan Roll-up Keyboard to klawiatura, w której rolę obudowy pełni elastyczna, półprzezroczysta folia. Dzięki temu urządzenie można zwinąć w kłębek - zajmuje wtedy stosunkowo niedużo miejsca. Elastyczność nie jest jednak pełna - na przeszkodzie stoją dość twarde klawisze oraz niezginalna płytka drukowana w prawym górnym rogu. Na tej ostatniej znajdują się kontrolki stanu klawiszy; przytwierdzono do niej również kabel USB.

Układ jest bardzo standardowy - z paroma wyjątkami w postaci dodatkowych dwóch klawiszy spacji oraz podwójnego lewego Shifta. Poza tym wygląda dokładnie tak samo, jak w standardowej klawiaturze 104-klawiszowej.

Roll-up Keyboard jest, jak to opisuje producent, odporna na zapylenie i zamoczenie. Oznacza to, że można bez większych przeszkód korzystać z niej w 'mokrych' warunkach. O ile nie zanurzymy jej na dłuższy czas w wodzie nic nie powinno jej się stać - jedyny element, który może potencjalnie przeciekać to miejsce przytwierdzenia kabla.

Folia z której wykonano urządzenie szczelnie pokrywa wszystkie klawisze, toteż sposób ich wciskania jest jedyny w swoim rodzaju. Klik właściwie tutaj nie występuje, a klawisze są gumowe w dotyku. O dziwo, po kilku minutach ćwiczeń okazuje się, że mimo to na klawiaturze można szybko pisać. Jest to możliwe dzięki dobrze kontaktującym i poprawnie wyważonym stykom.

Bardzo rzadko zdarza się, abyśmy w trakcie testowania przykładali nosy do obudów urządzeń, które testujemy. W tym przypadku było to jednak uzasadnione - pokrywająca klawiaturę folia charakteryzuje się bowiem 'specyficznym' zapachem. Nie wątpimy jednak, że po jakimś czasie używania ma on szansę się ulotnić, a w ferworze pracy być może nawet go nie odczujemy.

Mimo wad i pewnego niedopracowania, całość jest bardzo interesująca. Szkoda tylko, że producent nie pomyślał o innym ułożeniu płytki drukowanej w rogu urządzenia. Jest ona duża i nijak nie da się zginać, co jest pewnym paradoksem w skądinąd zwijanej klawiaturze. Gdyby chociaż nieszczęsną płytkę umieszczono w pionie...

Tak czy inaczej Manhattan Roll-up może okazać się niezastąpiona w różnych niestandardowych warunkach - w barach, restauracjach, czy w zapylonej fabryce - gdzie po skończonej pracy będziemy mogli włożyć przybrudzoną klawiaturę prosto po kran z wodą. Polecamy do specjalnych zastosowań. *

Rodzaj złącza: PS/2

Układ klawiszy: Standardowy

Liczba klawiszy: 104

Liczba przycisków dodatkowych: 17

Wbudowane porty: USB, Microphone (mini-jack), Earphone (mini-jack)

Przyciski dodatkowe: Previous, Next, Stop, Reload, Web, Volume Down, Previous Track, Next Track, Stop, Play/Pause, Mute, Volume Up, Search, Favorites, Mail, My Computer, Calculator

Media-Tech Venice to klawiatura stylizowana na DiNovo Logitecha. Niestety, poza wyglądem w żadnej mierze nie przypomina swojego świetnego pierwowzoru.

Początek jest całkiem zachęcający. Czarna obudowa ze srebrnymi i niebiesko-grafitowymi akcentami oraz gładkie, przyjemne w dotyku klawisze. Martwi za to słaby nadruk oraz nie do końca precyzyjne wykonanie.

Klawiaturę podzielono na dwa bloki - keypad i resztę. I tutaj zaczynają się problemy. Ułożenie klawiszy jest wysoce niestandardowe i irytujące. Denerwują też bardzo niewielkie rozmiary kluczowych klawiszy, takich jak Tab, Backspace, czy Enter. Projektanci niepotrzebnie usiłowali zmieścić na ograniczonej przestrzeni klawiatury jak najwięcej klawiszy. W efekcie na początku korzystania z klawiatury bez przerwy myliliśmy się i wciskaliśmy nie te, które chcieliśmy.

Zbyt dużo klawiszy na zbyt małej powierzchni - to najważniejsza wada MT-1209. Trochę szkoda, bo wciskają się dość miękko i wygodnie (ale w żadnym wypadku nie notebookowo). Nie ma też problemów z ich wyważeniem. Jednak co z tego - cierpliwości do przyzwyczajenia się do dziwacznego układu klawiatury wystarczy tylko nielicznym.

Klawisze dodatkowe są bardzo ładne i poprawnie pogrupowane, a na w rogu znajduje się nawet multimedialny keypad. Mimo to wygoda korzystania z nich jest niska: trzeba je wciskać mocno i pod odpowiednim kątem. Z lewej części klawiatury umieszczono też rolkę - bardzo przyjemną i dobrze wyważoną. Szkoda tylko, że zagościła w tak niedopracowanym produkcie.

Cóż, klawiatura Media-Techa ładnie wygląda, ale na tym jej zalety się kończą. Dziwaczny i skrajnie niewygodny układ klawiszy przekreśla ten produkt w oczach wymagających komputerowców, a kropkę nad "i" stawiają kiepskie przyciski dodatkowe. Radzimy raczej trzymać się od niej z daleka, choć początkującym użytkownikom, którzy z rzadka będą z niej korzystać, można ewentualnie ją polecić z racji ładnego wyglądu.