Sony Xperia Z - wydajny, stylowy i wodoodporny

Sony Xperia Z to smartfon flagowy japońskiego producenta. W ostatnim czasie wokół opisywanego urządzenia panuje dość duży szum medialny, który ma na celu wypromować jego wysoką wydajność, znakomitą jakość wykonania, wodoodporność i mnogość użytecznych funkcji. Musimy więc przyznać, że po tym jak „zetka” zawitała do naszego labu testowego mieliśmy wobec niej ogromne oczekiwania. Czy spełniła wszystkie z nich? Cóż, smartfon niewątpliwie robi świetne wrażenie, ale... idealny nie jest.

Jedną z rzeczy, która rzeczywiście go wyróżnia jest stylistyka. Praktycznie cały przód i tył przykryte są taflą hartowanego szkła o podwyższonej odporności na uszkodzenia mechaniczne (np. zarysowania). Producent dodał na powierzchni szkła nawet cieniutką powłokę foliową, która ma zapobiegać pęknięciom szkła podczas przypadkowych uderzeń o ostre, twarde krawędzie.

Wszystko wyglądałoby pięknie, gdyby nie to, że powłoka ta sama w sobie do zbyt wytrzymałych nie należy. Jeśli wsadzimy smartfona do kieszeni z kluczami lub poddamy działaniu jakiegoś ostrego przedmiotu pojawią się na niej niezbyt urodziwe przetłoczenia, rysy i otworki.

Smartfon wygląda pięknie i robi naprawdę duże wrażenie tuż po wyjęciu z opakowania, ale brak powłoki oleofobowej na szkle (a dokładniej na folii ochronnej) sprawia, że w ciągu kilkunastu sekund cały przód i tył obudowy został dosłownie pokryty odciskami palców i tłustymi smugami. Próby częstego czyszczenia delikatną ściereczką nie miały najmniejszego sensu - ślady palców pojawiały się na nowo, a foliowa powierzchnia na szkle zyskiwała za każdym razem nowy zestaw mikro rysek.

Zostawmy jednak na razie w spokoju samą obudowę i skupmy się na innych cechach Xperii Z. Niewątpliwie ogromnym atutem jest wydajność procesora głównego i układu graficznego.

Już wstępne testy w grach i benchmarkach syntetycznych pokazały, że z układem Qualcomm Snapdragon S4 Pro APQ8064 należy się liczyć. SoC wykonany został w 28-nanometrowym procesie technologicznym, dysponuje 4 rdzeniami ARMv7 Krait (1,7 GHz) i połączony został z bardzo wydajną grafiką Adreno 320. Procesor nie dysponuje modemem umożliwiającym komunikację z sieciami komórkowymi, więc na pokładzie znalazł się też układ Qualcomm MDM9215M. Pamięć RAM mieści w sobie 2 GB danych, a pamięć magazynowa teoretycznie 16 GB, a w praktyce około 11,7 GB. Osoby potrzebujące więcej przestrzeni zmuszone będą dokupić kartę microSD.

Do dyspozycji użytkownika oddano również dwie kamerki, które imponują rozdzielczością. Tylna ma aż 13, a przednia 2 Mpx. Jak wygląda jakość obrazu generowanego przez nie? O tym przekonamy się w dalszej części recenzji.

Ciekawostka

Wyświetlacz Xperii Z do małych zdecydowanie nie należy. Jego przekątna to aż 5 cali, a rozdzielczość 1080x1920 pikseli (ok. 441 ppi). Producent w reklamach deklaruje, że ekran prezentuje się znakomicie pod względem jakości obrazu. Niestety jedną z pierwszych rzeczy, które zauważyliśmy jest bardzo słaby poziom czerni, który uwidacznia się już po delikatnym przechyleniu urządzenia. Najbardziej widoczny jest w chwili gdy patrzymy na obraz pod kątem od strony jednego z narożników.

Uzyskanie głębokiej czerni jest właściwie nie możliwe. Nie da się jej porównać do tego co prezentują ekrany AMOLED. Technologia Sony Mobile BRAVIA Engine 2 poprawia nieco sytuację, ale ogólnie rzecz ujmując wyświetlacz okazał się nieco rozczarowujący pod względem jakości czerni.

Sony Xperia Z wygląda naprawdę pięknie. Jego obudowa stanowi elegancką mieszankę linii prostych i krzywizn. Smartfon jest duży, ale stosunkowo lekki i bardzo smukły. Jednak tak jak wspomnieliśmy wcześniej konstrukcja nie jest pozbawiona wad. Folie na ekranie dość szybko się niszczą i pozbawione są powłoki oleofobowej, przez co po chwili użytkowania piękne szklane powierzchnie zamieniają się w tłuste, „wypalcowane” powierzchnie.

Producent podaje też informację, że ramka wykonana została z poliamidu z włóknem szklanym, co ma zapewnić bardzo wysoką odporność i trwałość. Jeśli chodziło tutaj o ramkę na krawędziach obudowy, to jej odporność ocenilibyśmy raczej na 3+, niż na piątkę. W miejscach gdzie powstały małe uszkodzenia od ramki odpadał mikroskopijny kawałek lakieru (lub czegoś co podobnego). Ubytek był na tyle podatny na dalszą degradację, że można było go powiększyć przy użyciu paznokcia.

Spasowanie poszczególnych elementów jest bardzo precyzyjne, co jest jednym z warunków wodoszczelności. Producent deklaruje zgodność ze standardem IP55 oraz IP57 i twierdzi, że smartfon jest w stanie przetrwać nawet 30 minut pod wodą do głębokości 1 metra.

Pod ekranem znajdziemy tylko szczelinę za którą kryje się mikrofon. Przycisków nie ma - ani sprzętowych, ani pojemnościowych. Ich odpowiedniki zostały umieszczone w interfejsie systemowym.

Aby uzyskać pożądany stopień wodoszczelności producent ukrył wszystkie złącza i gniazda pod specjalnymi pokrywami. Na lewej krawędzi znajdziemy gniazdo micro USB, slot microSD oraz uszczelnione styki dla stacji dokującej.

Na prawym boku widoczny jest długi klawisz +/- służący do regulacji głośności, okrągły przycisk blokady ekranu (którym również włączymy i wyłączymy smartfona), szczelina głośnika oraz zabezpieczony slot kart micro SIM.

Dół obudowy nie daje dostępu do żadnych istotnych elementów funkcyjnych. Z prawym dolnym rogiem zintegrowane zostało „uszko” w które wsunąć możemy pętelkę od smyczy.

Górna krawędź zawiera zasłonięte i uszczelnione gniazdo słuchawkowe (mini jack 3,5 mm) oraz drugi mikrofon.

Tył, podobnie jak przód przykryty jest taflą błyszczącego szkła, na którym przyklejona jest cieniutka folia ochronna. W górnej części widoczny jest obiektyw aparatu głównego, dioda LED oraz dodatkowy mikrofon. Panelu tylnego nie da się zdemontować, a co za tym idzie nie da się w prosty sposób wymienić baterii.

Zasilacz jest mały, lekki i dwuczęściowy (kabel USB stanowi odrębny element zestawu).

Dokanałowe słuchawki dołączone do zestawu cechują się akceptowalną jakością dźwięku, ale Xperia Z radzi sobie całkiem dobrze również z dużymi słuchawkami, które sprawdzą się lepiej podczas słuchania muzyki w domu.

Interfejs użytkownika jest autorskim dziełem firmy Sony. Na początku mieliśmy pewne obawy, czy nie został on nadmiernie rozbudowany i tym samym nie obciąża zbyt mocno komponentów smartfona. To co zaobserwowaliśmy nie wzbudzało jednak żadnych podejrzeń. Funkcjonalność nakładki graficznej jest co prawda bardzo szeroka, ale wydajność procesora i ilość pamięci RAM jest na tyle duża, że ani razu nie mieliśmy do czynienia z lagowaniem.

Charakterystycznym elementem są trzy główne przyciski sterowania systemem umieszczone na pasku w dolnej części ekranu. Zastępują one tradycyjne, pojemnościowe klawisze zintegrowane zazwyczaj z obudową.

Wykonując charakterystyczne uszczypnięcie na ekranie przejdziemy do trybu edycji.

W tym momencie na dole ekranu ukazuje się menu, które pozwala dodać do jednego z siedmiu pulpitów widżety i skróty do aplikacji oraz zmienić tapetę lub od razu cały motyw graficzny.

Zmiana motywu oznacza dopasowanie tapety głównej, grafiki ekranu blokady i kolorystyki czcionek systemowych.

Galeria aplikacji pozwala posortować programy np. alfabetycznie, wg ostatnio zainstalowanych, najczęściej używanych lub zgodnie z własnymi preferencjami. Przycisk MENU ma postać trzech kropek i widoczny jest zazwyczaj w prawym, górnym rogu interfejsu. Dzięki niemu możemy błyskawicznie odinstalować wszystkie aplikacje, które nie są domyślnie zainstalowane w systemie.

Program o nazwie Centrum aktualizacji powiadomi użytkownika o najnowszych wersjach oprogramowania systemowego.

Tak duża przekątna ekranu i wysoka wydajność predysponują smartfona Sony do użycia m.in. w charakterze nawigacji samochodowej GPS. Na pokładzie zainstalowano aż trzy przeznaczone do tego aplikacje. Pierwszą z nich jest standardowa Nawigacja Google, a drugą program o nieco dziwnej nazwie Samochód Sony / Pojazd Sony. Po uruchomieniu tej drugiej okazało się jednak, że jest to tylko nakładka na nawigację od Google.

Trzecim programem jest Wisepilot for Xperia, czyli pełnoprawna nawigacja samochodowa z ogromną ilością ustawień i funkcji bazująca na technologii NAVTEQ. Rozwiązanie to nie jest jednak darmowe – płacimy odrębnie za mapy, dane o ruchu drogowym, fotoradary, wydarzenia w pobliżu itp. Podstawowa licencja roczna kosztuje niecałe 20 Euro (same mapy). Precyzja działania odbiornika GPS była wysoka w samochodzie, jak i w biurze (dzięki wspomaganiu przez Wi-Fi).

PlayNow to portal multimedialny zapewniający dostęp do mnóstwa gier, aplikacji, dźwięków i grafik, które pobrać możemy na smartfona. Niestety za zdecydowaną większość materiałów trzeba płacić.

Dodatkowych aplikacji, gier i multimediów szukać możemy też w sekcji Sony Select, która najczęściej przekierowuje użytkownika do sklepu Google Play.

W systemie znalazło się też narzędzie do tworzenia i przywracania kopii zapasowych podstawowych plików. Odnosi się to jednak przede wszystkim do zainstalowanych w Androidzie aplikacji użytkowych, a nie do ustawień i ukrytych plików systemowych, więc jeśli zależy komuś na najwyższej funkcjonalności lepiej jest skorzystać z takiego narzędzia jak Titanium Backup (wymagany root).

Dzięki Socialife użytkownik może odnaleźć wszystkie informacje z portali Facebook, Twitter, Youtube i usługi Google Reader w jednym miejscu i w bardzo przyjemnej dla oka formie. Dane posortować możemy np. według popularności lub wyświetlić ulubione i proponowane.

Do obsługi dokumentów biurowych wykorzystać można zainstalowaną domyślnie aplikację OfficeSuite 6. Jej funkcjonalność jest jednak bardzo ograniczona. Mamy tutaj bowiem do czynienia zaledwie z czytnikiem plików, a nie edytorem. Naturalnie osoby chętne mogą nabyć pełną licencję OfficeSuite Pro (ok. 15 Euro).

Interfejs klawiatury Xperii Z pod względem ergonomii prezentuje się bardzo dobrze. Co prawda wymaga on przyzwyczajenia, gdyż niektóre znaki znajdują się w innych miejscach niż w standardowym interfejsie czystego Androida 4.x. Można to jednak napisać o każdym ze smartfonów wyposażonych w autorskie nakładki graficzne (np. HTC, Samsung, LG itp.).

System podpowiedzi działa sprawnie również w języku polskim.

Sony Xperia Z kontynuuje tradycję przenośnych kaseciaków znanych pod nazwą Walkman. Zrewolucjonizowały one świat muzyczny w latach osiemdziesiątych zapewniając swobodę dostępu do własnej muzyki poza domem.

Odtwarzacz sprawdza się naprawdę dobrze. Jakość dźwięku oczywiście zależy od słuchawek, ale generalnie możemy ją określić jako wysoką (na pewno wyższą niż u niektórych konkurentów).

Rozbudowane możliwości komunikacyjne smartfona pozwalają mu wysłać dźwięk i obraz do urządzeń zewnętrznych przez Bluetooth lub Wi-Fi / Wi-Fi Direct. Możemy np. wykonać kopię lustrzaną obrazu na telewizorach BRAVIA.

Opcji odpowiadających za zmianę brzmienia raczej nikomu nie powinno zabraknąć. Znajdziemy korektor graficzny, dźwięk przestrzenny, podbicie głośności, normalizator, wyraźne stereo oraz podbicie basu.

Podstawowe kontrolki odtwarzacza audio dostępne są również na ekranie blokady.

Do odczytu kodów w standardzie QR, Datamatrix, Aztec, UPC oraz EAN służy NeoReader, który działa bardzo szybko i (dzięki kamerce o wysokiej rozdzielczości) bezbłędnie.

W zależności od tego jakiej funkcjonalności oczekujemy, do obsługi smartfona na PC możemy użyć programu PC Companion (zestaw narzędzi do transferu danych, wykonywania kopii, zarządzania plikami i synchronizacji) lub Media Go (obsługa multimediów).

Wynik 1283 ms w teście JavaScriptu  jest bardzo dobry, ale część (teoretycznie mniej wydajnych) smartfonów zanotowała znacznie lepsze rezultaty.

Xperia Z miażdży wyniki osiągnięte przez Samsunga Galaxy S 3 (Android z nakładką TouchWiz) już nie wspominając o Galaxy S 3 mini.

Ponownie wyniki są imponujące. Smartfon Sony nie jest pozbawiony niedociągnięć, ale pod względem wydajności jest to maszyna zdecydowanie godna polecenia.

Wynik przekraczający 20000 punktów trudno nazwać inaczej niż znakomitym. Pod tym względem Xperia Z to jeden z najlepszych smartfonów na rynku.

Ponownie rezultaty są zbliżone do tego co prezentował wcześniej HTC One.

Do testu postanowiliśmy też dodać wyniki osiągnięte w GLBenchmarku 2.7. Są one niższe niż w wersji 2.5 z jednego, prostego powodu - testy są znacznie bardziej wymagające.

Sony Xperia Z imponuje wydajnością, ale wiele osób oczekiwało będzie odpowiedzi na pytanie, czy wbudowana, niewymienna bateria podoła tak dużemu obciążeniu ze strony procesora i ekranu LCD. Dwa tygodnie testów potwierdziły jednak, że mamy tutaj do czynienia z naprawdę wytrzymałym ogniwem, które w zupełności wystarczy do komfortowej pracy i zabawy ze smartfonem. Szczególnie długiej pracy możemy oczekiwać w czasie prowadzenia rozmów przez sieć komórkową 3G - w naszym przypadku było to aż 16 godzin. Pamiętajmy jednak, że w czasie rozmów ekran pozostaje wyłączony, co radykalnie obniża zapotrzebowanie na prąd. Podczas oglądania filmów HD smartfon działał znacznie krócej.

• Czas rozmów (3G): 16 godzin 21 minut
• Przeglądanie internetu: 8 godzin 42 minut (Wi-Fi), 6 godzin 35 minut (3G)
• Odtwarzanie filmu: 6 godzin 19 minuty

W czasie typowego, codziennego użytkowania obejmującego przeglądanie internetu, słuchanie muzyki, korzystanie z aplikacji narzędziowych, rejestrowanie kilku fotek, synchronizację poczty oraz oczywiście pisanie SMS-ów i kilkanaście rozmów telefonicznych smartfon pracował przez 3-4 dni. Zużycie prądu w czasie bezczynności było znikome. Przy maksymalnym obciążeniu (ciągłe wykonywanie benchmarków przy jasności 100%) smartfon funkcjonował 2,5 godziny.

Zmierzona jasność ekranu TFT LCD wynosiła około 440 cd/m2, czyli wystarczająco dużo, nawet w bardzo jasnych pomieszczeniach (albo pod gołym niebem). Ekran ma też bardzo wysoką rozdzielczość, dzięki czemu obraz na nim wyświetlany jest bardzo szczegółowy. Niestety poza tym wielkich powodów do zadowolenia nie mamy. Zmierzony kontrast to zaledwie 472:1 (czyli niemal dwukrotnie gorszy, niż w taniej Nokii Lumii 620), a poziom czerni uważamy za słaby. Osiągnięcie ładnej, głębokiej czerni na ekranie Xperii jest po prostu niemożliwe. Jest to szczególnie dokuczliwe wieczorem w czasie oglądania filmów i grania (nawet gdy technologia BRAVIA była włączona). Kąty widzenia ogólnie określić można jako akceptowalne, ale nie dotyczy to wspomnianej już czerni, która jest słaba gdy patrzymy na wyświetlacz pod kątem (choćby niewielkim).

Wbudowany odbiornik nawigacji satelitarnej działa szybko i cechuje się dobrą precyzją. Jest w pełni użyteczny na zewnątrz i w samochodzie, a nawet wewnątrz budynków (dzięki wspomaganiu lokalizacji przez Wi-Fi).

Dwuzakresowy moduł Wi-Fi 802.11n (5 GHz oraz 2,4 GHz) pozwala cieszyć się wysokimi prędkościami połączeń. Cechuje się też akceptowalną czułością i dobrą stabilnością działania.

Od kamerek smartfona Sony Xperia Z oczekiwaliśmy wiele. W końcu jest to smartfon z najwyższej półki i jednocześnie model flagowy japońskiego producenta. Tylny kamerka oferuje rozdzielczość maksymalną 4128x3096 px (12,8 Mpx), która w trybie HDR spada delikatnie do 3920x2940 px (11,5 Mpx). Jest ona bardzo wysoka jak na tak mały sensor, co w praktyce powinno przekładać się na wysoką szczegółowość obrazu rejestrowanego w dobrych warunkach oświetleniowych oraz na słabą jakość zdjęć wykonywanych w słabym świetle.

Czy tak jest w rzeczywistości? Aby to sprawdzić porównaliśmy fotki z 13-megapikselowej kamerki Xperii Z do 8-megapikselowej z Samsunga Galaxy S 3. Rezultat? Cóż, z pewnością pod względem czystej rozdzielczości Xperia Z wygrywa, ale finalnie każdy będzie musiał ocenić subiektywnie to co widzi. Przykładowe zdjęcia i filmy wykonywaliśmy w różnych warunkach oświetleniowych - w słoneczny dzień, pochmurny dzień, makro z lampą i bez, a nawet wieczorem.

Sony Xperia Z (z lewej) vs Samsung Galaxy S3 (z prawej)

Jedną z najmocniejszych stron Xperii Z jest ilość opcji i efektów jakie oferuje aparat. Do dyspozycji użytkownika oddano kilka trybów pracy w śród których należy wymienić dwa podstawowe - Normalny oraz Lepsza automatyka. Pierwszy z nich daje większe możliwości kontroli nad wyglądem finalnego zdjęcia, natomiast drugi działa w stu procentach automatycznie decydując nawet, czy zdjęcie powinno być wykonane w trybie HDR, czy nie. Oprócz tego możemy posłużyć się np. trybem zdjęć seryjnych lub rozległej panoramy.

W trybie normalnym rozdzielczość maksymalna to 12,8 Mpx. Ustawić możemy tutaj samowyzwalacz, tryb pracy lampy błyskowej, wykrywanie uśmiechu, szybkie uruchamianie (np. automatyczne wykonanie zdjęcia po uruchomieniu aparatu), tryb ustawiania ostrości (np. wielopunktowy lub jednopunktowy), korektę ekspozycji, tryb HDR (eliminacja przepaleń i rozjaśnianie miejsc zbyt ciemnych), balans bieli, czułość ISO, pomiar światła, stabilizację obrazu, geotagging i kilka innych, mniej istotnych funkcji.

W trybie pełnej automatyki opcji jest mniej. Wśród nich znajdziemy rozdzielczość (maks. 11,5 Mpx), tryb pracy lampy LED, samowyzwalacz, wykrywanie uśmiechu, szybkie uruchamiania, geotagging, rejestrowanie dotykiem, dźwięk migawki oraz wybór miejsca zapisu zdjęć.

W menu efektów znajdziemy 9 okienek z podglądem na żywo. Każde z nich odpowiada innemu efektowi.

Oto kilka przykładowych zdjęć z nałożonymi efektami.

Przykładowa panorama:

Lampa błyskowa spisywała się przeciętnie - jest ona po prostu zbyt słaba. Obiekty oddalone o więcej niż metr mogą być mocno niedoświetlone.

- Filmy

W przypadku filmów mamy do czynienia z rozdzielczością 1920x1080 px, czyli Full HD - dotyczy to zarówno kamerki tylnej, jak i przedniej. Jakość filmów nagranych w dobrych warunkach oświetleniowych oceniamy pozytywnie, choć musimy przyznać, że czujemy pewien niedosyt odnośnie kontrastu i ilości detali obrazu. W porównaniu do Samsunga Galaxy S 3 filmy cechowały się też zdecydowanie niższym natężeniem dźwięku (może to być kłopotliwe w czasie nagrywania cichych dźwięków, ale z drugiej strony przydatne na głośnych imprezach). Rewolucji pod względem jakościowym nie ma - filmy dzienne prezentują się efektownie, ale nocne już takie piękne nie są.

W ustawieniach znajdziemy między innymi tryby scenerii, rozdzielczość, tryb pracy lampy doświetlającej, samowyzwalacz, szybkie uruchamianie, tryb pracy autofokusa, korektę ekspozycji, tryb HDR, balans bieli, pomiar światła, stabilizację obrazu, geotagging, włączanie lub wyłączanie mikrofonu, rejestrowanie dotykiem, dźwięk migawki oraz lokalizację zapisu filmów.

W czasie nagrywanie filmów jesteśmy w stanie rejestrować także zdjęcia, ale ich rozdzielczość ograniczona została do 1280x720 pikseli.

Sony Xperia Z to niewątpliwie łakomy kąsek na aktualnym rynku smartfonów. Naturalnie urządzenie to nie jest przeznaczone dla mas z jednego prostego powodu - ceny. Smartfon został naszpikowany najnowszymi osiągnięciami techniki, dzięki czemu może śmiało konkurować z najlepszymi smartfonami takich firm jak Samsung, HTC, a nawet Apple. Jeśli porównać bezpośrednio specyfikację iPhone-a 5 do Xperii Z można dojść do wniosku, że Sony oferuje lepszego smartfona za podobne lub mniejsze pieniądze. Warunek jest jeden - nie możemy być uzależnieni od charakterystycznego logo prezentującego nadgryzione jabłuszko.

Sony Xperia Z idealna jednak nie jest. W ciągu kilkunastu dni użytkowania udało nam się znaleźć kilka niedociągnięć, które naszym zdaniem powinny zostać wyeliminowane w przyszłych topowych modelach. Chodzi tutaj przede wszystkim o słaby poziom czerni wyświetlacza (gorszy nawet niż w przypadku niektórych tańszych smartfonów z ekranami LCD).

Ogromne oczekiwania mieliśmy również wobec wbudowanego aparatu, który okazał się dobry, ale tak naprawdę nie wyróżnia się niczym wybitnym. Jakość obrazu z 13-megapikselowego sensora jest porównywalna do tego co prezentują niektóre 8-megapikselowe (pomijając sam fakt wyższej rozdzielczości). Dotyczy to również filmów Full HD, które są dobre, ale nie wyróżniają się z tłumu.

Obudowa Xperii Z jest bardzo atrakcyjna. Stylistyka naszym zdaniem zbliżona jest do tego co prezentuje iPhone 4S, ale sam smartfon jest znacznie większy. Na szczęście konstrukcja jest smukła i stosunkowo lekka. Niestety z powodu braku powłoki oleofobowej (lub zbyt słabej powłoki) po chwili użytkowania większość powierzchni przedniej i tylnej pokrywa się tłustymi odciskami palców i niezbyt urodziwymi smugami. Psuje to finalny efekt.

Pod względem wydajności Xperię Z zaliczamy do elity. Smartfon zdecydowanie nie musi się wstydzić porównania z innymi topowymi konkurentami. Procesor Qualcomm Snapdragon S4 Pro APQ8064 połączony z układem graficznym Adreno 320 oraz 2 GB pamięci RAM właściwie gwarantuje płynną pracę najnowszych gier i zaawansowanych aplikacji multimedialnych oraz narzędziowych. Możliwości komunikacyjne też nie zawodzą - mamy do dyspozycji m.in. MHL, DLNA, Bluetooth 4.0, HSPA+, LTE oraz dwuzakresowe Wi-Fi. Wydajności baterii też Sony nie musi się wstydzić. Osiągnęliśmy ok 16 godzin czasu rozmów, ponad 8 godzin przeglądania internetu przez Wi-Fi i 3-4 dni typowej pracy.