słońce

Coraz więcej wskazuje na to, że przyszłość Układu Słonecznego nie jest tak stabilna, jak przez lata zakładano. Zmiany mają wynikać z ewolucji Słońca i sposobu, w jaki nasza gwiazda będzie traciła masę podczas przechodzenia w kolejne etapy swojego "życia".

Koronalny wyrzut masy wywołany rozbłyskiem na Słońcu może dotrzeć do Ziemi w piątek 9 października. Prognozy wskazują na co najmniej słabą burzę geomagnetyczną, a w sprzyjających warunkach także na szansę obserwacji zorzy polarnej dalej na południe niż zwykle.

Nowe analizy sugerują, że na wczesnym etapie formowania się Układu Słonecznego Słońce mogło wchłonąć masywną, skalistą planetę typu superziemia – kilka razy większą od Ziemi. Taki scenariusz ma pomagać wyjaśnić rozbieżności między modelami opisującymi naszą gwiazdę a tym, co wynika z pomiarów jej wnętrza i składu.

Nowsze obliczenia dotyczące starzenia się Słońca sugerują, że Ziemia niekoniecznie musi zostać wchłonięta, gdy nasza gwiazda zacznie puchnąć do rozmiarów czerwonego olbrzyma. Autorzy pracy wskazują, że po uwzględnieniu aktualnych danych o utracie masy i oddziaływaniach pływowych rosną szanse na "fizyczne" przetrwanie naszej planety.

Europejska misja Proba-3 ponownie prowadzi regularne badania po awarii, która w lutym odcięła sondę od łączności z Ziemią. Zespół odzyskał kontrolę nad statkiem, a koronograf i kluczowy instrument naukowy znów pracują w pełnym zakresie, dostarczając danych o aktywności Słońca.