Testy monitorów LCD: Hanns.G 27,5”

Hanns.G HZ281 jest monitorem skierowanym przede wszystkim do użytkowników, którzy potrzebują dużej powierzchni roboczej oraz wysokiej rozdzielczości. Cechy te są dużymi atutami tej konstrukcji. Pytanie tylko: czy jakość wyświetlanego obrazu jest równie efektowna? Testy i analizy znajdziesz w dalszej części artykułu.

Obudowa monitora jest wykonana z czarnego plastiku. Przednia część ramki otaczającej ekran jest błyszcząca, dość podatna na zarysowania i łatwo zostawić na niej ślady odcisków palców. Jej szerokość to około 28 mm z boków i z góry oraz 40 mm z dołu. Na dole producent umieścił swoje logo, a tuż pod nim dużą diodę LED sygnalizującą bieżącą aktywność urządzenia.

Pod dolną krawędzią odnaleźć można przyciski do sterowania ustawieniami oraz dwie "kratki", przez które wydobywa się dźwięk pochodzący ze stereofonicznych głośników o mocy 2 W. Tylna część obudowy dla odmiany jest w stu procentach matowa.

» Zobacz pełną specyfikację na stronie producenta

Złącza sygnałowe skierowane są w dół, więc z pewnością nie będą utrudniały opcjonalnego montażu ściennego przy użyciu złącza VESA 100x100 mm.

Użytkownik otrzymuje dostęp zarówno do złączy cyfrowych (HDMI, DVI-D), jak i analogowego D-Sub, które pozwolą na podłączenie monitora do nowszego i starszego sprzętu komputerowego. Jeśli chodzi o złącza, monitor oferuje standardowe wyposażenie, które zadowoli większość osób. 

Monitor z podstawką waży 8,5 kg, co jest wartością dość dużą, ale przez to zapewniającą dobrą stabilność na biurku. Waga monitora pozwala też na wykonywanie regulacji pochylenia ekranu w pionie przy użyciu jednej ręki (podstawka nie ma tendencji do odrywania się od podłoża).

Ergonomia nie jest jednak mocną stroną tego urządzenia - poza wspomnianą regulacją pochylenia i punktami montażowymi VESA nie otrzymujemy w tym zakresie nic dodatkowego.

Monitor opiera się na dużej owalnej podstawce za pośrednictwem krótkiej, grubej nóżki. Podstawka, podobnie jak ramka ekranu jest błyszcząca, podatna na zarysowania i wyraźnie widać na niej osadzający się kurz.

Przyciski dające użytkownikowi dostęp do menu ekranowego zostały umieszczone centralnie pod dolną krawędzią ekranu. Dostęp do nich nie jest utrudniony, ale symbole opisujące każdą funkcję (w postaci przetłoczeń) nie zostały wyróżnione żadnym kolorem, więc są słabo widoczne.

Przycisków jest pięć. Pierwszy z nich daje dostęp do głównego menu OSD, drugim otworzymy ustawienia jasności (lub wykonamy ruch w górę), trzecim zmienimy głośność (lub wykonamy ruch w dół), czwartym wybierzemy źródło sygnału (lub zatwierdzimy akcję), a piątym włączymy lub wyłączymy monitor.

W samym menu OSD znajdziemy szereg ustawień, pogrupowanych w sześciu zakładkach. Pierwsza oferuje ustawienia jasności i kontrastu, druga wybór źródła sygnału, trzecia ustawienia koloru, czwarta proporcje i położenie obrazu oraz ostrość, piąta pozwala zmienić położenie menu ekranowego i wybrać język (brak polskiego), a w ostatniej zakładce skonfigurujemy dźwięk i zresetujemy ustawienia do ich wartości domyślnych.

Nawigacja wewnątrz menu nie powinna sprawić kłopotu, ale będziemy zmuszeni zapamiętać funkcję jaką dany przycisk pełni.

Producent oferuje kilka fabrycznych trybów wyświetlania obrazu, w skład których wchodzą takie opcje jak: Warm (ciepły), Nature (natura), Cool (zimny), User (definiowane przez użytkownika). Wartości profili kolorów sprawdziliśmy dla takich ustawień jakie zaleca producent.

• Ustawienie Warm

rzeczywista temperatura barw 5600K, luminancja 168,4 cd/m2

• Ustawienie Nature

rzeczywista temperatura barw 6100K, luminancja 165,8 cd/m2

• Ustawienie Cool

rzeczywista temperatura barw 8900K, luminancja 143,4 cd/m2

Profil Warm

Spośród wszystkich ustawień fabrycznych najlepszą luminacją wykazała się opcja "Cool", a najlepszą (co nie znaczy optymalną) temperaturę barwową oferuje opcja "Nature". Godne pochwały jest to, że jasność w żadnym przypadku nie okazała się stanowczo zbyt wysoka – poziom około 160 cd/m2 co prawda przekracza wartość optymalną, ale zapewnia jeszcze przyzwoity komfort pracy.

W teście tradycyjnie wykorzystaliśmy kolorymetr Eye One Display 2. Ustawiliśmy kontrast na 50% i temperaturę barw 6500K. Aby ją uzyskać musieliśmy ustawić ręcznie składowe kolorów na:

R = 100

G = 98

B = 82

Optymalny poziom luminancji (ok. 140 cd/m2) uzyskaliśmy przy ręcznie ustawionych składowych kolorów, jasności 28% i kontraście 50%. Krzywa kolorów nie należy jednak do poprawnych – różnice między poszczególnymi składowymi są stanowczo zbyt duże nawet jak na matrycę wykonaną w technologii TN.

Producent deklaruje jasność sięgającą 400 cd/m2. Okazuje się, że można liczyć na trochę więcej - około 424 cd/m2, jednak trzeba pamiętać, że tak potężna wartość luminacji jest bardzo męcząca dla oczu w czasie wielogodzinnej pracy, a po dłuższym okresie może powodować problemy ze wzrokiem. Po zmniejszeniu kontrastu do połowy luminacja spadła radykalnie i osiągnęła poziom 262 cd/m2.

Jasność 100, kontrast 100

Jasność 100, kontrast 50

Następny test polegał na zmierzeniu poziomów luminancji. Monitor ustawiliśmy na 6500K (R=100, G=98, B=82) i wybraliśmy kontrast 50%. Wyniki:

• 0% = 81,7 cd/m2
• 10% = 99,3 cd/m2
• 20% = 118,9 cd/m2
• 30% = 145,8 cd/m2
• 40% = 159,1 cd/m2
• 50% = 181,4 cd/m2
• 60% = 193,3 cd/m2
• 70% = 207,4 cd/m2
• 80% = 222,5 cd/m2
• 90% = 240,7 cd/m2
• 100% = 261,6 cd/m2

Co 10% jasność rośnie bardzo zauważalnie, czyli sytuacja wygląda prawidłowo. Przy jasności 0% można spokojnie pracować w delikatnie oświetlonym pomieszczeniu, natomiast powyżej 30% jasność przekracza już wartość optymalną. W typowych warunkach domowych możemy komfortowo pracować na jasności 25-30%.

Równomierność rozłożenia luminacji w przypadku tego monitora jest słaba. Ponad dwudziestoprocentowe różnice w podświetleniu (w stosunku do punktu centralnego) to nie jest to, co chcielibyśmy widzieć. Zdecydowanie najsłabiej wypada prawa część ekranu. Warto jednak dodać, że w trakcie przeglądania internetu lub pracy biurowej różnice te nie będą za bardzo widoczne. Przeszkadzać mogą tylko w czasie grania w niektóre gry oraz podczas edycji zdjęć w domu.

Używając programu Pixel Persistence Analyzer i testu Streaky Pictures sprawdziliśmy czy występuje smużenie. Efekt ten był widoczny przy tempie 12 - na monitorze można więc  śmiało grać w dynamiczne gry i oglądać filmy akcji. Tak zwany „efekt ducha” jest niezauważalny.

Kąty widzenia są słabe, szczególnie w pionie. Patrząc na ekran z dołu lub z góry nie jesteśmy w stanie wymienić żadnych pozytywów. Obraz bardzo szybko zaczyna ściemniać się lub blaknąć, a kolory zmieniają się nie do poznania (szczególnie ciemne barwy). W poziomie sytuacja jest zdecydowanie lepsza, dzięki czemu dwie, trzy osoby siedzące blisko siebie będą mogły spokojnie oglądać np. film lub prezentację.

W czasie typowej pracy monitor zużywa między 40 a 50 watów energii elektrycznej. Jest to przeciętny wynik, nawet jak na model z tak dużą matrycą. Po podniesieniu jasności i kontrastu do ich wartości maksymalnych pobór prądu wzrósł do niespełna 80 watów. Planując zakup tego monitora należy więc pamiętać o tym, że nie będzie on zbyt ekonomiczny.

Hanns G HZ281 okazał się przyzwoitym monitorem. Jego największymi plusami są rozmiary ekranu (powierzchnia robocza i rozdzielczość). Przydadzą się one w szczególności osobom korzystającym często z multimediów takich jak filmy czy prezentacje. Jeśli pominiemy kiepskie kąty widzenia w pionie, to musimy przyznać, że obraz oferowany przez ten monitor sprawia dobre wrażenie. Fatalny rozkład luminacji na powierzchni matrycy zazwyczaj nie powinien sprawiać kłopotów, a przeszkadzać może jedynie w przypadku obróbki zdjęć lub grania w bardziej wymagające tytuły.

Użytkownicy domowi, którzy zwracają uwagę na energooszczędność i pośrednio ekologię, powinni dobrze przemyśleć zakup tego modelu. Zmniejszenie wydatków może zapewnić  monitor oparty na technologii LED, który zużywa nawet trzykrotnie mniej prądu, zwłaszcza przy tak dużej przekątnej ekranu.

Przy dość ograniczonych możliwościach tej konstrukcji cena oscylująca wokół 1100-1200 złotych wydaje się odrobinę za wysoka.