Xiaomi Mi Headphones 2 - test

Klientów sprzętu audio można podzielić na dwie kategorie. Do pierwszej grupy należą osoby, które wymagają „żeby fajnie grało i było tanio”, tylko tyle. Jest to zdecydowanie najszczęśliwsze i najszersze grono, które relatywnie łatwo zadowolić.

Drugą kategorię stanowią ciężkie przypadki. Niesamowicie wybredne, zwracające uwagę na prawie nic nie znaczące detale, posługujące się niezrozumiałą nomenklaturą i praktycznie zawsze z czegoś niezadowolone. Zwykłe wredne typy, do których sam należę.

Mam na podorędziu pobieżnie licząc około dwudziestu słuchawek od tanich, aż po bardzo drogie i praktycznie żadne z nich nie spełniają wszystkich moich oczekiwań. Z jednej strony to źle, bo ciągle czuje potrzebę, by kupować nowe, próbując ukryć to przed żoną. Z drugiej strony jest to dla mnie niesamowita przygoda, bo… co tu dużo pisać… kocham różnorodność i jakość dźwięku.

A najlepsze jest to, że wcale nie trzeba kupować bardzo drogich słuchawek, wzmacniaczy i odtwarzaczy, by zostać dźwiękowym Indianą Jonesem albo Larą Croft. Wręcz przeciwnie. 

Używam kilku dość tanich słuchawek, które tak pozytywnie mnie zaskoczyły charakterystyką dźwięku, że aktualnie należą do moich ulubionych. Przykładem mogą być japońskie Zero Audio ZH-Dx200-CT Carbo Tenore. Dla mnie te maleństwa, które praktycznie całe mieszczą się w uchu są wzorem świetnego dźwięku połączonego z dobrą ceną. Może kiedyś znajdę czas by je szerzej opisać - na razie jednak ograniczę się do napisania, że je gorąco polecam.

Używam m.in. dokanałowych słuchawek Xiaomi Piston v2 (zmodyfikowane - bez filtrów), Piston v3, Xiaomi Hybrid Dual Drivers (kupiłem drugie, bo pierwsze uległy wypadkowi przy pracy ;) ) oraz nausznych Xiaomi Mi Headphones 2 gen. Mają swoje zalety i wady, ale od czasu do czasu lubię po nie sięgnąć, bo cechują się zróżnicowanym i dość ciekawym brzmieniem.

„Chińskich” słuchawek nie trzeba się bać. Xiaomi, Superlux, Takstar i kilka innych firm potrafi zrobić całkiem dobrze grający i przy okazji relatywnie tani sprzęt. Niektóre modele zyskały spore uznanie wśród entuzjastów dobrego dźwięku.

Sprawdźmy zatem jaką wygodę, ergonomię i jakość dźwięku oferują słuchawki Xiaomi Mi Headphones 2. generacji.

Warto zwrócić uwagę na to, że słuchawki sygnowane są logo firmy 1MORE, która za swoją siedzibę podaje Kalifornię w USA. Na opakowaniu informacja o producencie jest następująca: „1MORE Shen Zhen Acoustic Technology Ltd. (a Mi Ecosystem Company)”. I wszystko jasne - Xiaomi nie robi tych słuchawek bezpośrednio, tylko zleca produkcję współpracującej firmie 1MORE.

To by wyjaśniało dlaczego niektóre modele 1MORE są tak podobne do słuchawek Xiaomi (a nawet noszą podobne nazwy). Słuchawki Mi Headphones są bardzo zbliżone do 1MORE Triple Driver. Pałąk wraz z uchwytami obudów (widelcami) jest praktycznie taki sam. Obudowy 1MORE mają inne wycięcia na zewnątrz oraz założone wokółuszne poduszki, zamiast nausznych. Przewód i sztywny pokrowiec ochronny też są podobne. 1MORE są jednak 2-3 razy droższe od Xiaomi.

Na stronie Xiaomi wciąż widnieje informacja o słuchawkach Mi Headphones pierwszej generacji. Ja jednak kupiłem w jednym ze znanych chińskich sklepów drugą generację. Na zewnątrz różnice między nimi są niewielkie, wewnątrz trochę większe.

• Mi Headphones 2 na zewnętrznych stronach obudów zamiast metalowej siateczki mają wycinane laserowo otwory.
• Słuchawki mają założone pady (poduszki) nauszne. W opakowaniu nie znajdziemy dodatkowych, wygodniejszych poduszek wokółusznych (takich jak w pierwszej generacji).
• Poduszki nauszne nie mają wyciętych otworów wentylacyjnych. Dzięki temu trochę lepiej izolują, ale gorzej odprowadzają ciepło i wilgoć.
• W pierwszej generacji zastosowano przetworniki dynamiczne o średnicy 50 mm oznaczone jako „Beryllium”, czyli wykonane z berylu. W drugiej generacji mamy przetworniki dynamiczne 40 mm wykonane z grafenu. Przynajmniej w teorii, bo w praktyce wątpię, by grafen miał wiele wspólnego z tymi membranami.
• Materiał na pałąku ma przeszycia w kolorze złotym, a nie czerwonym, tak jak to było wcześniej.

Xiaomi Mi Headphones 2 to przenośne, składane słuchawki o konstrukcji nausznej, zamkniętej. Co prawda na pierwszy rzut oka wyglądają jak półotwarte, ale z moich obserwacji wynika, że takie nie są.

Stylistyka to kwestia indywidualnego gustu. Jednym te słuchawki się spodobają, a dla innych złota, rzucająca się w oczy kolorystyka będzie zbyt jarmarczna i nachalna. Ja chętnie kupiłbym je w naturalnym aluminiowym kolorze, ale niestety Xiaomi takich nie oferuje.

Można szukać alternatywy w sklepie 1MORE, ale trzeba dysponować większym budżetem lub po prostu użyć papieru ściernego ;).

Przez otwory w aluminiowych obudowach widać pomarańczowe, metalicznie połyskujące wnętrze. Efekt jest całkiem ciekawy, zwłaszcza w jasnym świetle słonecznym.

Słuchawki Xiaomi Mi Headphones 2 mają odłączany przewód o całkowitej długości około 1,35 m. Trochę szkoda, że wchodzi on do obu obudów, a nie tylko do jednej, ale najważniejsze, że da się go szybko i łatwo wymienić. Wtyki wchodzące w słuchawki mają średnicę 2,5 mm, są 3-polowe i oznaczone kolorowymi paskami (białe - lewa słuchawka, czerwone - prawa).

Uchwyty obudów (widelce) są metalowe. To dobrze, bo dzięki temu są naprawdę solidne i odporne na wyginanie. Obudowy obracają się i pochylają, a w czasie poruszania nie słychać żadnych pisków i trzasków. Konstrukcja nie ma też nadmiernych luzów.

Uchwyty obudów i dolna część pałąka pokryte są matowym, czarnym lakierem. Jego odporność na lekkie zarysowania jest bardzo dobra, ale na uderzenia już nie (pojawiają się odpryski).

Pałąk jest metalowy i ma dość dużą regulację - wysuwa się niezależnie z obu stron na około 36 mm. Słuchawki pasują zarówno na małą, jak i dużą głowę.

Wymiary poduszek:

• Średnica zewnętrzna: 70 mm
• Średnica otworu wewnętrznego: 35 mm
• Głębokość: 15 mm

Poduszki pokryte są syntetyczną skórą, bardzo miękką, wygodną i dość dobrze izolującą od dźwięków zewnętrznych.

ale…

Nacisk pałąka okazał się nieco zbyt mocny, więc nawet miękkie, grube poduszki już po godzinie ciągłego noszenia okazały się niezbyt komfortowe, a pod dwóch godzinach po prostu bolały mnie uszy.

Dla mnie była to jedna z najbardziej dokuczliwych wad tych słuchawek. Aż się proszą o wymianę padów na większe, wokółuszne - to z pewnością poprawiłoby sytuację. Warto poszperać na „ibejach”, „emejzonach” lub w chińskich sklepach. Może trafią się pady z modeli pierwszej generacji lub ze słuchawek 1MORE Triple Driver Over-Ear.

Pady wraz z plastikową ramką mocującą można wykręcić i bardzo łatwo wymienić na nowe.

Małżowiny uszne nie wchodzą zbyt głęboko do wnętrza padów, ale na wszelki wypadek dno zostało przykryte dość przyjemną w dotyku siateczką.

Górna część pałąka również pokryta jest syntetyczną skórą ze złotymi (a właściwie „szampańskimi”) przeszyciami. Górna poduszka jest szeroka i dość gruba, ale nie da się jej łatwo wymienić.

W zestawie ze słuchawkami Xiaomi dodaje twardy futerał ochronny, bardzo przydatny w czasie przenoszenia słuchawek w plecaku lub torbie. Komplet zawiera też przejściówkę z 4-polowego mini jacka 3,5 mm na jacka 6,3 mm, przejściówkę samolotową i oczywiście odłączany przewód słuchawkowy.

Do jakości przewodu nie mam zastrzeżeń. Wtyki wydają się solidne, a kabel na większości długości ma gęsty, mocny oplot chroniący przed przecięciem i przetarciem. W górnej części, powyżej rozgałęzienia jest cieńszy i pozbawiony oplotu.

Samo rozgałęzienie z wbudowanym kontrolerem (pilotem) i mikrofonem też jest solidne, ale ma jeden zasadniczy problem - umieszczono je zbyt wysoko. Zaledwie jakieś 30 cm od słuchawek. Przez to czasami przy zakładaniu lub zdejmowaniu haczyłem o nie brodą, a przewód dość często ociera się o szyję.

Kontroler ma jeden przycisk:

• Pojedyncze przyciśnięcie: pauza/odtwarzanie muzyki lub odbieranie/rozłączanie rozmowy (nieco dłuższe przytrzymanie)
• Długie przytrzymanie: Asystent Google lub Siri
• Podwójne przyciśnięcie: następny utwór
• Potrójne przyciśnięcie: poprzedni utwór

• Konstrukcja: nauszna, zamknięta, składany pałąk
• Częstotliwość przenoszenia: 20 - 40000 Hz
• Impedancja: 32 Ohm
• Moc: 50 mW
• Czułość: 107 dB
• Waga: 240 g
• Wtyki: 3,5 mm (od strony odtwarzacza), 2x 2,5 mm (od strony słuchawek)
• Przewód: w oplocie ochronnym, 1,4 m (w praktyce około 1,35 m)
• Inne cechy: mikrofon i pilot (kontroler) w przewodzie, odłączany kabel, zdejmowane pady

Opis jakości dźwięku oraz podsumowanie recenzji przeczytasz na drugiej stronie.

Słuchawki Xiaomi Mi Headphones 2 gen. testowałem głównie w połączeniu ze wzmacniaczem słuchawkowym Nuprime uDSD, który pozwalał w pełni ocenić ich jakość. Dodatkowe odsłuchy przeprowadzałem również na smartfonach Apple iPhone SE (wyjście 3,5 mm) i Xiaomi Mi Mix 2 (przejściówka z USB typu C na 3,5 mm).

Muzykę odtwarzałem tylko z plików skompresowanych bezstratnie lub nieskompresowanych (DSF/DSD256 11289600 Hz, FLAC 24-bit głównie 192000-352800 Hz, WAVE). Do odtwarzania używałem programu VOX dla systemu macOS.

Przed testem wykonałem tzw. „wygrzewanie” słuchawek. Odtwarzałem na nich muzykę oraz różnego rodzaju pliki dźwiękowe z szerokim zakresem częstotliwości, przy wysokiej głośności, przez ponad 170 godzin.

Tak, zdaję sobie sprawę z tego, że „wygrzewanie” traktowane jest przez wiele osób jako mit na równi z pegazami, jednorożcami i szczerymi sprzedawcami w komisach samochodowych, ale jak się okazało wygrzewanie było w ich przypadku skuteczne i konieczne, gdyż…

Odsłuchy jakie wykonywałem na testowanych słuchawkach przez pierwsze kilkadziesiąt godzin sprawiły, że miałem ochotę je schować z powrotem do opakowania i zamknąć gdzieś na dnie szafy.

Zanim przetworniki rozruszały się na dobre, uwalniając się z fabrycznych napięć Xiaomi Mi Headphones 2 grały zdecydowanie poniżej oczekiwań. Miałem okazję używać przez pewien czas ich pierwszej wersji (która była już używana przez kilkaset godzin i muszę przyznać, że na początku dźwięk z drugiej generacji mi się po prostu nie spodobał.

Na początku słuchawki grały zbyt ostro i szorstko jak na mój gust. Tony niskie nie schodziły zbyt głęboko, a wysokie częstotliwości były nieprzyjemne i często kłujące.

Po stukilkudziesięciu godzinach grania przy wysokiej głośności słychać było już dużą poprawę, głównie w dolnym i górnym zakresie częstotliwości.

Zacznę od dołu. Tony niskie zaczęły stopniowo schodzić niżej i wybrzmiewać dłużej. Zyskały miękkość i dawały o wiele większą frajdę niż na początku. Stały się po prostu bardziej eleganckie - takie jakich oczekiwałem od słuchawek nausznych.

Najlepszą jakość i dynamikę uzyskiwałem w połączeniu ze wzmacniaczem słuchawkowym Nuprime uDSD. Częstotliwości basowe miały dość ciekawą charakterystykę - były zaskakująco odporne na deformacje przy wysokiej głośności.

Wraz z podkręcaniem skali zarówno tony średnie, jak i wysokie zwiększały swoją moc bardziej niż basy. Praktyka była więc taka, że przy niskiej lub średniej głośności niskie tony dominowały, ale przy wyższej ustępowały pola przede wszystkim sopranom.

Czy to źle? Moim zdaniem nie, bo po podkręceniu głośności nie następowała deformacja basów. Ich moc rosła nieco wolniej, ale za to utrzymywały swoją całkiem wysoką jakość.

Do około 60% skali głośności na wzmacniaczu Nuprime uDSD słuchawki Xiaomi Mi Headphones 2 grały bardzo ciepło i były dość ciemne. Powyżej tego zakresu ich brzmienie zaczynało się ochładzać.

Przy 75% i powyżej stawało się już znacznie jaśniejsze i nieco bardziej metaliczne, a zasługa (lub wina, bo nie dla każdego będzie to plus) leży po stronie sopranów, które zdecydowanie wysuwają się na pierwszy plan.

Średnica też zyskuje moc i wyrazistość dopiero przy wysokiej głośności, ale w całym brzmieniu gra raczej rolę trzecioplanową. Jest dość metaliczna i nieco pudełkowata - trochę jakbyśmy słuchali jej w bardzo małym pomieszczeniu (czegoś w stylu skrytki na miotły ;) ). Mnie takie brzmienie nie przekonuje.

Słuchawki grają blisko uszu. Nie jest to wrażenie klaustrofobiczne, ale zdecydowanie przydałaby się im spora porcja dodatkowego powietrza / przestrzeni. Wielu modelom słuchawek nausznych różnych producentów brakuje przestrzeni, więc w zasadzie nie jest to nic nietypowego. Scena nie jest zbyt szeroka, ale za to dość głęboka.

Słuchawki mają spory potencjał, ale zdecydowanie najlepszą dynamikę, czystość, rozdzielczość i ogólną przyjemność ze słuchania uzyskiwałem na wzmacniaczu słuchawkowym. W połączeniu ze smartfonami dynamika i szczegółowość słyszalnie spadały (były co najwyżej przeciętne).

Nie ma problemu z „napędzeniem” Mi Headphones 2 - właściwie z każdym smartfonem będą grały wystarczająco głośno, ale z całą pewnością nie można oczekiwać równie dobrej jakości jak na wzmacniaczu.

Tony wysokie do około 60% głośności na Nuprime uDSD brzmiały bardzo dobrze. Były dość chłodne, ale wciąż przyjemne, nie za mocne i dobrze kontrolowane. Powyżej tego zaczynały mocno wysuwać się na prowadzenie. Przy 70-75% w wielu utworach bywały już zbyt ostre i kłujące, oraz znacznie gorzej kontrolowane. Dłuższego słuchania z taką głośnością jednak nie polecam, bo może się to wiązać z uszkodzeniem słuchu. Powyżej tej granicy słuchawki zachowywały się już dość nieprzewidywalnie w szerokim zakresie tonów wysokich i cześciowo również średnich). Tylko basy pozostawały niewzruszone.

W dodatku lepiej by smartfon lub wzmacniacz grał dość ciepło lub przynajmniej neutralnie. Podłączenie do źródła/transportu o chłodnym charakterze jeszcze bardziej pogłębi ostrość tonów wysokich w tych słuchawkach. Wtedy głośne słuchanie jest nieprzyjemne praktycznie w każdym gatunku muzycznym.

Dobrze, że trafiłem na ten utwór, bo okazało się, że jest on wprost idealny do tych słuchawek. Słuchanie go przy głośności średniej a nawet wysokiej było bardzo przyjemne. Separacja dźwięków / instrumentów była dobra jak na słuchawki nauszne za około 300 zł. Dynamika nie pozostawiała wiele do życzenia, tony niskie nie raziły zbyt dużą mocą, ale były miękkie i eleganckie. W zakresie tonów średnich i wysokich czułem pewien niedosyt jeśli chodzi o szczegółowość. Ogólnie jednak dźwięk był głęboki, żywy i dość jasny, co w połączeniu z optymizmem bijącym z tego utworu dawało znakomite efekty. Przy najwyższych głośnościach soprany kłuły w uszy.

Świetny, szybki utwór w stylu synthwave / retrosynth dla fanów ścieżek dźwiękowych z filmów lat 80’tych. Tak powinna brzmieć jazda w deszczu nocą po nadmorskiej promenadzie, pod palmami, w Lamborghini Countach, ze światłami miejskich neonów w tle. Klasycznie dla tego nurtu nie oferuje zbyt miękkich i głębokich basów, lecz dominują tutaj tony średnie i wysokie (z cyfrowym, laserowym posmakiem). Z tego powodu spodziewałem się, że będzie zbyt ostry przy wyższej głośności, ale ku mojemu zaskoczeniu wrażenia były bardzo pozytywne. Co prawda kulała trochę rozdzielczość i separacja dźwięków, a pośrednio czystość brzmienia, ale ten utwór daje mnóstwo energii nawet gdy nie brzmi idealnie.

W tym utworze wyróżniał się mocny, miękki, głęboki bas. Nawet wokal w okolicach połowy głośności (a nawet wyżej) był bardzo przyjemny, czysty i zrozumiały. Co prawda w okolicach 70% skali basy już zaczynały go przytłaczać, ale wciąż słuchało się całkiem komfortowo. Sopranom oraz górnemu zakresowi tonów średnich brakowało trochę czystości i separacji (niektóre dźwięki zaczynały się zlewać). Ogólne wrażenia były jednak pozytywne.

Kolejny elektroniczny utwór i kolejne pozytywne wrażenia. Miękkie, eleganckie, gładkie i dość mocne tony niskie, które nie deformowały się nawet przy wysokiej głośności. Wyróżniały się też czyste, wyraźne i dobrze kontrolowane soprany, które nie kłuły i nie iskrzyły nawet przy szczycie skali głośności. Tylko średnica była mizerna - trochę zbyt metaliczna i grająca zbyt blisko ucha. Na szczęście nie była w stanie zepsuć przyjemności ze słuchania.

Spokojny utwór z którym słuchawki Xiaomi radziły sobie w miarę dobrze, choć z pewnymi zastrzeżeniami. Do dolnych częstotliwości nie mam właściwie żadnych zarzutów - długo wybrzmiewająca, miękka linia basowa, atrakcyjna przy szerokim zakresie głośności. Do tego jeszcze lekki pogłos w utworze, który dodawał mu wrażenie przestrzeni - to na plus. Na minus dość słaba szczegółowość w zakresie tonów średnich i wysokich, a do tego zbyt ostry, nieco chropowaty i niezbyt przyjemny wokal przy wysokiej głośności.

Brave New World to jeden z moich ulubionych albumów. Relatywnie stary, nagrywany w czasach, gdy jakość jeszcze nie była idealna, ale za to charakter i energia są nieporównywalnie lepsze od większości współczesnych „arcydzieł”. Nie będę wspominał tutaj wiele o rozdzielczości i szczegółowości, bo po prostu samo nagranie na to nie pozwala. Wyróżnię tylko pudełkowatą, plastikową perkusję i nieco zbyt chropowaty wokal. Utwór ten (mimo, że imponujący) nie brzmi dobrze na słuchawkach Xiaomi Mi Headphones 2.

Akceptowalna dynamika, ale słaba separacja dźwięków (gitara, talerze i wokal miejscami zlewają się) i właściwie to by było na tyle - tego utworu nie da się przyjemnie słuchać na testowanych słuchawkach.

Na szczęście nie wszystkie „metalowe” utwory brzmią tak źle. Przykładowo Cradle of Filth - Frost On Her Pillow brzmi znacznie czyściej, z lepszą separacją i znacznie wyraźniejszym wokalem. Jeszcze lepiej gra Metallica - Moth Into Flame lub Confusion.

Xiaomi Mi Headphones 2. generacji to przenośne, składane słuchawki nauszne, przeznaczone głównie do smartfonów i odtwarzaczy przenośnych. Mają solidny, odłączany przewód z mikrofonem i kontrolerem, są całkiem dobrze wykonane (głównie metal i miękka syntetyczna skóra), wyglądają w miarę atrakcyjnie, a do zestawu dodano przydatny, sztywny pokrowiec ochronny.

Ogólne wrażenia z ich użytkowania są pozytywne, ale mają też kilka denerwujących wad.

Po pierwsze pomimo miękkich poduszek mocny nacisk pałąka sprawia, że słuchawki szybko zaczynają męczyć uszy. To zdecydowanie największy mankament. Producent niestety nie dołączył do zestawu padów wokółusznych - wielka szkoda, bo miałyby one wpływ zarówno na wygodę, jak i częściowo na charakterystykę brzmienia. Po drugie rozgałęzienie przewodu umieszczone jest nieco zbyt wysoko (blisko szyi), co niektórym osobom może przeszkadzać.

Jeśli miałbym podsumować ogólne wrażenia z różnych gatunków muzycznych, to słuchawki zdecydowanie najlepiej spisują się w różnorakiej elektronice, jazzie, popie i ewentualnie bardzo lekkiej muzyce gitarowej. Moim zdaniem nie nadają się raczej do ciężkiej muzyki gitarowej i utworów bardzo gęsto nasyconych dźwiękami (dokucza dość słaba separacja - instrumenty potrafią się zlewać). Oferują brzmienie w kształcie litery „V”, grają blisko ucha i trochę brakuje im przestrzeni.

Słuchawki nowe, wyjęte tuż z opakowania mogą grać nieprzyjemnie, ale w miarę używania tracą część metalicznej ostrości w górze pasma i zyskują bardziej miękkie, gładsze tony niskie. Mityczne „wygrzewanie” w tym przypadku po prostu się sprawdza. Po około 100-150 godzinach grania powinny brzmieć lepiej.

Słuchawki Xiaomi Mi Headphones 2 kupiłem w jednym z chińskich sklepów. Ich standardowa cena to około 300 zł, ale można trafić na okazje, promocje i kody rabatowe, które mogą znacząco obniżyć ten koszt.

Szczerze… mam mieszane uczucia. Ogólnie jest to niezły sprzęt, ale moim zdaniem pady wokółuszne są tutaj absolutnie konieczne. Poza tym za 300 zł można mieć słuchawki, które brzmią lepiej od tych Xiaomi. Nawet niektóre Superlux'y za około 130 zł po wymianie padów na skórzane mogą grać lepiej i być o niebo wygodniejsze.

Finalna decyzja należy do Was. :)

• Solidna, metalowa konstrukcja
• Odłączany, wymienny przewód
• Przewód ma solidny oplot i wciąż pozostaje giętki
• Wymienne poduszki (pady)
• „Pilot” w przewodzie
• Wbudowany mikrofon do rozmów telefonicznych
• Miękkie, mocne i odporne na zniekształcenia basy
• Dynamiczne brzmienie w kształcie litery „V”
• Dobra pasywna izolacja od zewnętrznych hałasów
• Wysoki poziom głośności
   
• Nieco zbyt duży nacisk pałąka męczy uszy
• Zbyt mała odległość od rozgałęzienia przewodu do słuchawek
• Matowy, czarny lakier jest niezbyt odporny na uderzenia (odpryski)