Jaka karta graficzna i procesor do gry A Plague Tale: Requiem? Sprawdzamy wydajność w drugiej części hitu!

Trzy lata temu pierwsza część serii A Plague Tale stanowczo nas zaskoczyła, co dobrze opisał Maciej w recenzji A Plague Tale: Innocence. Gra 2 lata po premierze trafiła w ramach „darmowej gry tygodnia” na Epic, czym zaskarbiła sobie jeszcze większe grono fanów i zapowiedziany w podobnym czasie sequel szybko trafił na listę najbardziej wyczekiwanych gier 2022 roku. Nas ten tytuł dodatkowo zainteresował ze względu na wykonanie go w oparciu o autorski silnik graficzny Zonua, który już przy okazji pierwszej części zachwycał oprawą. Oliwy do ognia ekscytacji dolała wieść, że tytuł ten jako jeden z pierwszych będzie wspierać DLSS 3.0 (nową funkcję dostępną obecnie tylko dla GeForce RTX 4090) oraz że ogólnie wymagania sprzętowe będą bardzo wysokie. Zatem gdy tylko gra A Plague Tale: Requiem wpadła w nasze ręce, niezwłocznie przystąpiliśmy do testów sprzętu i porównań różnych ustawień.

• OS: Windows 10 (64-bit)
• procesor: Intel Core i5-4690k (3.5 GHz) / AMD FX-8300 (3.3 GHz)
• 16 GB RAM
• karta graficzna: GeForce GTX 970 4 GB / Radeon RX 590
• DirectX: 12
• 55 GB wolnego miejsca na dysku twardym

• OS: Windows 10 (64-bit)
• procesor: Intel Core i7-8700k (3.7 GHz) / AMD Ryzen 5 3600 (3.6 GHz)
• 16 GB RAM
• karta graficzna: GeForce RTX 3070 8 GB / Radeon RX 6800 XT
• DirectX: 12
• 55 GB wolnego miejsca na dysku twardym

Jak widać, twórcy faktycznie wysoko ustawili poprzeczkę, zwłaszcza że zalecana konfiguracja dla FHD uwzględnia karty, które zwykło się utożsamiać z graniem w wyższej rozdzielczości… Od razu również rzuca się w oczy znaczne faworyzowanie kart NVIDII, jako że Radeon RX 6800 XT zwykle konkuruje raczej z RTX 3080. Dodatkowo faworyzację tę widać w kwestii implementacji funkcji upscalowania – gra oferuje wsparcie dla DLSS, włącznie z innowacyjnym DLSS 3.0, ale to marna pociecha dla posiadaczy GeForce GTX oraz Radeonów. Ci będą musieli zadowolić się liniowym skalowaniem rozdzielczości (zatem znacznie gorszym w kwestii jakości), gdyż twórcy nie zadali sobie trudu implementacji dostępnego dla wszystkich FSR 2.0.

W menu do dyspozycji mamy całkiem sporo suwaków od różnych ustawień obrazu, ale dla ułatwienia twórcy przygotowali również cztery gotowe presety graficzne – niski, średni, wysoki i bardzo wysoki. To właśnie z nich skorzystamy na potrzeby testów oraz porównań grafiki.

Jak widać, różnice między ustawieniami wysokimi i bardzo wysokimi są już dosyć subtelne. Ustawienia średnie znacząco przerzedzają roślinność oraz spada jakość tekstur i zasięg renderowania detali. W ustawieniach niskich dodatkowo cienie tracą na wyrazistości i jeszcze bardziej spada jakość tekstur. Co ciekawe, nasza bohaterka praktycznie w każdych ustawieniach wygląda równie dobrze, choć w średnich i niskich już tak pięknie nie majta się jej warkocz na plecach podczas biegania. Ogólnie gra wygląda bardzo ładnie i jest pełna detali (którym lepiej nie przyglądać się z bliska, bo czar pryska – mówię o Was, kwadratowe kury!).

A Plague Tale: Requiem to z pewnością jedna z najładniejszych gier tego roku, choć jest to okupione sporymi wymaganiami sprzętowymi

NVIDIA zapowiadała, że gra ma wspierać śledzenie promieni, ale przyznamy, że akurat tych efektów tutaj nie widzimy (nie ma również po nich śladu w ustawieniach gry). Odbicia w kałużach są z poprzedniej epoki, cienie nie mają żadnego związku ze słońcem (tzn. udają, że mają, ale nieudolnie), a globalne oświetlenie również nie zachowuje się „realistycznie”. Możliwe, że te funkcje pojawią się na premierę (gdy te słowa piszemy, pozostało jeszcze kilka dni) albo w kolejnych aktualizacjach. Choć, jak zaraz się przekonacie, nie bardzo widzimy miejsce w kwestii wydajności na dorzucanie do gry faktycznego śledzenia promieni…

Testy w grach wykonaliśmy na kartach obecnie dostępnych w sklepach oraz kilku dodatkowych starszych generacji (z naszego magazynu). Platforma testowa to dobrze znany zestaw z premierowych testów kart graficznych.

• Procesor: Intel Core i9-12900KS
• Chłodzenie: NZXT Kraken Z73
• Pamięć: Fury Beast 2x16 GB DDR 5 (5600 MHz, CL40, gear 2)
• Płyta główna: ASUS ROG Strix Z690-F
• SSD: Samsung SSD 980 PRO 1 TB (PCI-E 4.0)
• Zasilacz: Corsair RM1000x
• Obudowa: Cooler Master Master Case H500M

W czasie testów używaliśmy systemu Windows 11 21H2 oraz najnowszych sterowników dostępnych na dzień 17.10.2022, tj. Adrenaline 22.10.1 dla kart AMD, Game Ready 522.25 dla kart NVIDII oraz Sterownika DCH 31.0.101.3490 dla karty Intela (jej pełen test już niebawem). Tu warto zauważyć, że karty AMD w tej najnowszej wersji sterowników nadal nie posiadały aktualizacji dla omawianej gry, a na dniach powinien ukazać się sterownik 22.10.2, który może to zmienić – jeżeli w tym tygodniu tak się stanie, to sprawdzimy jedną z kart pod kątem różnic w wydajności i stosownie zaktualizujemy ten artykuł.

Najniższe ustawienia w najniższej rozdzielczości okazały się nie być szczególnie łaskawe dla posiadaczy kart tańszych od kosztujących 2000 zł RTX 3060 oraz RX 6650 XT. Jeżeli pogodzimy się z „kinowymi doznaniami”, jakie gwarantuje granie z ~30 FPS, to sprawdzić powinny się karty klasy GeForce GTX 1650 lub Radeon RX 6500XT. Jeszcze poniżej tego progu wylądował układ Intel ARC A380 oraz wskazany przez wymagania minimalne GeForce GTX 970, a razem z nimi zapewne uplasowałby się Radeon RX 6400. W przypadku tych kart nie ma opcji poratowania się DLSS, zatem zostaje sięgnąć po klasyczne obniżenie rozdzielczości renderowania – to jedyna opcja, aby z ich pomocą cieszyć się nową grą.

Ustawienia średnie podbijają poprzeczkę w przypadku AMD do Radeona RX 6700 XT, a w przypadku NVIDII do odpowiadającemu mu GeForce RTX 3060 Ti (nieobecnego na wykresach). Słabsze karty tracą około 10-15% wydajności względem ustawień niskich, co oznacza, że GTX 1050 Ti nawet mimo skalowania rozdzielczości do 50% nie jest w stanie utrzymać średnio 30 FPS… Na szczycie wykresu mamy natomiast bardzo nietypowe starcie GeForce RTX 3070 z Radeonem RX 6800 XT – dokładnie tak, jak to sugerowały wymagania podane przez producenta.

Ustawienia wysokie, czyli pierwsze, które przynoszą znaczący skok jakości obrazu, działają dobrze dopiero na Radeonie RX 6800 i być może na RTX 3060 Ti też dałoby się tu znośnie pograć. Absolutne minimum do takich ustawień to GeForce RTX 3050 i Radeon RX 6600. Przy czym należy pamiętać, że karty NVIDII mogą jeszcze ratować się DLSS (o tym za moment). Karta Intela nawet po przeskalowaniu rozdzielczości do 50% nie daje rady zapewnić płynnego obrazu, podobnie zmaga się z tym GeForce GTX 970.

W najwyższych ustawieniach do zabawy dołączają pozostałe RTXy (które wcześniej tylko by zaciemniały obraz sytuacji). Do absolutnej dominacji RTX 4090 myślę, że już wszyscy zdążyli przywyknąć, natomiast do granicy dobrej zabawy zbliża się w tych ustawieniach GeForce RTX 3070 (oraz wiernie cały czas towarzyszący mu Radeon RX 6800 XT). W tych ustawieniach nie radzi sobie już RTX 3050, a RTX 3060 wypada tylko trochę lepiej. Karta Intela występuje w tym przypadku kurtuazyjnie.

Jako że detali nie da się już bardziej podkręcać, to przeszliśmy do zwiększania rozdzielczości. Ta w tym tytule nie jest aż tak mocno obciążająca, zatem większość kart dobrze zniosła ten zabieg. RTX 4090 pozwala nawet wykorzystać potencjał monitorów o wysokim odświeżaniu, bez uciekania się po DLSS. Na granicy płynności znalazły się RTX 3060 oraz RX 6650 XT. RTX 3050 jest już całkiem niegrywalny przy natywnej rozdzielczości 1440p.

Przeskok na 4K jest już poważnym wyzwaniem (poza oczywiście RTX 4090 – ten nadal radośnie utrzymuje nawet minimalny klatkarz ponad 60 FPS…). GeForce RTX 3070 w końcu musiał znacznie ustąpić miejsca Radeonowi RX 6800 XT, który przeskoczył nawet RTX 3070 Ti - obie te karty są teraz na granicy używalności. Ogólnie jedyną kartą (poza RTX 4090…), którą możemy polecić do grania w takich ustawieniach jest RTX 3090 Ti, najlepiej po znacznym podkręceniu.

Jak już wielokrotnie wspominaliśmy, gra pozwala aktywować funkcję NVIDIA DLSS Super Resolution – specjalny upscaler, korzystający z rdzeni Tensor na kartach graficznych NVIDIA RTX. Za jego sprawą, dzięki wcześniej przygotowanym przez NVIDIĘ bibliotekom DLSS, możliwa jest rekonstrukcja obrazu do wyższej rozdzielczości niż użyta przy renderowaniu. Jest to znacznie doskonalsza metoda pozwalająca (dla ustawienia „Jakość”) w niektórych przypadkach uzyskać nawet częściowo lepszy obraz od natywnego (w szczególności, gdy renderowane są bardzo cienkie obiekty).

NVIDIA DLSS wydaje się być jedynym rozsądnym wyborem do grania w A Plague Tale: Requiem, zwłaszcza na tańszych kartach RTX

Dodatkowo jeszcze posiadacze kart z serii NVIDIA RTX 4000 (a zatem na ten moment RTX 4090, a niebawem również RTX 4080 i zapewne RTX 4070) mogą skorzystać z funkcji DLSS Frame Generation. Z jej pomocą karta kosztem minimalnego zwiększenia input lag będzie generować dodatkowe klatki pomiędzy tymi tworzonymi przez silnik gry, efektywnie nawet podwajając ostateczny FPS. Zobaczmy zatem, jak w praktyce wygląda wydajność RTXów po aktywowaniu DLSS.

W rozdzielczości FHD DLSS w ustawieniach Quality pozwala na w miarę komfortową grę na RTX 3050 i już bardzo przyjemne ogrywanie tego tytułu na RTX 3060 (oraz nieobecnym na wykresach RTX 3060 Ti). Kolejne karty przekraczały już próg 100 FPS w takim teście, zatem nie było sensu ich tutaj uwzględniać. Na wykresie w ramach analizy DLSS 3.0 dorzucamy wyniki RTX 4090 - bardzo dobrze widać, jak aktywowanie DLSS Q wręcz negatywnie wpłyneło na wydajność, gdyż karta i tak już była limitowana przez procesor. DLSS 3.0 FG pozwolił jednak uzyskać kolejne 50% wydajności ignorując to ograniczenie!

Przechodząc na 1440p właściciele RTX 3050 będą musieli skorzystać z bardziej agresywnego skalowania (Balanced lub nawet Performance), aby utrzymać dobrą wydajność. Nadal da się grać na RTX 3060 (w ustawieniach Quality), a powyżej RTX 3070 jest już bardzo przyjemnie. RTX 4090 nie jest już całkowicie litmitowany przez procesor zatem minimalny wzrost wydajności udało się odnotować tytułem aktywowania DLSS 2.0 SR. To jednak nic, przy tym ile FPS przybyło nawet od samego aktywowania DLSS 3.0 FG (a dołożenie DLSS 2.0 SR przełożyło sie na prawie 2x wyższy wynik, od tego w natywnej rozdzielczości). To najwyższy poziom skalowania DLSS 3.0, jaki udało nam się uzyskać w naszych testach.

Aktywując wymarzone 4K, nawet z DLSS mamy pogrom. Jedyna karta z poprzedniej generacji, która raczej nie schodzi poniżej 60 FPS to RTX 3090 Ti. Dosyć przyjemnie pograć da się jeszcze na 3080 i 3080 Ti, ale słabsze karty raczej proszą się o mocniejsze przeskalowanie rozdzielczości. RTX 3060 wręcz tego wymaga, aby zachować płynność. Tymczasem RTX 4090, którego w końcu realnie był sens w ogóle kłopotać użyciem DLSS, trzyma 3-cyfrowe wyniki. Samo aktywowanie funkcji DLSS 3.0 Frame Generation (zatem bez skalowania rozdzielczości!) daje lepszy rezultat niż użycie DLSS Quality, natomiast połączenie obu funkcji oznacza wynik ponad 2x lepszy od najszybszej karty poprzedniej generacji, co jest istnym szaleństwem w tak wymagającej grze!

Przyrosty wydajności to fajna rzecz, wiadomo, ale nie w przypadku, gdyby były okupione znacznym pogorszeniem jakości obrazu. Dlatego też sprawdziliśmy działanie DLSS w tym tytule i poniżej możecie zapoznać się z porównaniami.

Okazuje się, że działanie DLSS 2.0 (Super Resolution) w tym tytule wypada wyśmienicie. Obraz w ruchu jest wolny od irytującego migotania przy krawędziach, a algorytm bardzo dobrze radzi sobie z roślinnością. W praktyce granie (takie prawdziwe, bez analizowania z lupą każdej klatki) nawet w ustawieniach „Zbalansowanych” byłoby nie do rozróżnienia od natywnego obrazu w przypadku rozdzielczości 4K. Dla rozdzielczości FHD DLSS „Jakość” wygląda bardzo dobrze, a w QHD jest subiektywnie nawet lepszy od obrazu natywnego (ale może to nam bardziej odpowiada taka forma antyaliasingu), podobnie zresztą można powiedzieć o tym trybie w UHD.

Na koniec jeszcze staraliśmy się przeanalizować działanie DLSS 3.0. Pierwsze, co zmierzyliśmy, to opóźnienia. Między natywnym obrazem bez aktywowania żadnych technik NVIDII a tym „na pełnym wypasie”, czyli z DLSS Super Resolution, Frame Generation oraz Reflex, wyszło 8 ms różnicy na korzyść natywnego obrazu, co zasadniczo jest pomijalną wartością w przypadku takiej gry. Jeżeli jednak porównamy obraz z DLSS 2.0 i DLSS 3.0, to różnica już wzrasta do 25 ms. Taka różnica, jak łatwo się domyślić, jest w przypadku gry trzecioosobowej dokładnie tak samo pomijalna :) A z pewnością nie na tyle duża, aby rezygnować z „darmowych FPS”. Kolejne, co sprawdziliśmy, to jakość animacji.

Na filmie po lewej widać obraz natywny, a po prawej z aktywnym DLSS 3.0 Frame Generation (bez DLSS SR). Konia z rzędem temu, kto zauważy różnicę w jakości :) Ta oczywiście występuje – klatki pośrednie czasami są nieidealne i zawierają różne mniejsze lub większe artefakty, ale przez brak konsekwencji w ich wyświetlaniu nasze oko zwyczajnie ich nie postrzega. Dodatkowo testowana gra nie jest w stanie na tyle „zmęczyć” RTX 4090, aby przesunięcia między klatkami (których rozmiar wynika z szybkości animacji) były na tyle duże, aby AI miało problem z „wymyślaniem” klatek pośrednich. Jak na start tej technologii jesteśmy całkiem pozytywnie nastawieni, szkoda jednak, że jest dostępna tylko dla wybranych, skłonnych już dziś wymienić kartę na RTX 4000.

Porzucając już temat kart graficznych pora szybko przyjrzeć się wydajności różnych procesorów. Nie możemy Wam jeszcze pokazać wyników nowej generacji Intel Core, a także nie mieliśmy na czym przeprowadzić testów procesorów AMD (równolegle starą i nową platformę AMD testował Paweł, w ramach recenzji procesora AMD Ryzen 9 7950X). Ale i tak udało nam się co nieco dowiedzieć.

Gra tylko w minimalnym stopniu skaluje się z ilością rdzeni, za to bardzo mocno obciąża kilka bazowych wątków i korzysta z przewagi, jaką dają nowsze architektury procesorów. Dobra wiadomość jest taka, że nawet starusieńki Intel Core i5-4690K jest w stanie zaoferować wystarczającą wydajność, aby cieszyć się płynną rozgrywką. W praktyce jednak dowolny ze współczesnych procesorów zaoferuje tu wystarczającą wydajność dla większości kart (poza oczywiście RTX 4090…).

Grę sprawdziliśmy w 3 konfiguracjach pamięci – 8 GB, 16 GB i 32 GB. Jedynie pierwsza z nich stanowczo sprawiała problemy i odczuwalny był spadek minimalnych FPS, ale nie na tyle, aby nie dało się grać. Zalecamy jednak zaopatrzyć się przynajmniej w 16 GB RAM.

O tym, jak ładnie wygląda sama gra, pewnie usłyszycie jeszcze z licznych publikacji (w tym z naszej recenzji A Plague Tale: Requiem, choć ta powstawała w oparciu o wersję konsolową, więc cóż… może być różnie :P), my jednak musimy twórców potępić za tak słabą optymalizację ich dzieła. Grafika nie jest tu żadną miarą przełomowa, nie mamy nawet realnego wykorzystania śledzenia promieni, a gra brutalnie rozprawia się z kartami słabszymi niż RTX 3060 i RX 6650 XT już w rozdzielczości FHD. Do grania w bardziej dzisiejszych warunkach, tj. 1440p, potrzeba już uzbroić się w kartę klasy RTX 3080 lub RX 6950XT, natomiast dla entuzjastów chcących grać w 4K pozostaje tylko wycieczka do sklepu po nowego RTX 4090… Lub skorzystanie z DLSS 2.0 na RTX 3090 Ti.

Sytuację pogarsza dodatkowo brak obsługi FSR, które pozwoliłoby posiadaczom starszych kart NVIDIA GeForce GTX oraz wszystkich Radeonów cieszyć się płynną rozgrywką z tylko minimalną utratą jakości obrazu. Sama gra jest ogólnie poprawna technicznie – przechodząc dwa pierwsze rozdziały nie natrafiliśmy na żadne błędy i nawet karta Intela nie robiła w tym tytule problemów. Szkoda tylko, że ogólna wydajność jest tak niska i twórcy odcinają się od bardzo licznego grona odbiorców, którzy siedzą nadal na kartach klasy GTX 1060 albo RX 580…

Kopię gry otrzymaliśmy od wydawcy - Focus Home Interactive.

 https://www.benchmark.pl/test-tanich-kart-graficznych-2022-7268238440232001ahttps://www.benchmark.pl/marvels-spider-man-remastered-test-kart-i-procesorow-7268227598053953ahttps://www.benchmark.pl/jaka-karta-i-procesor-do-dying-light-2-7268185275487297a