Sony Xperia M - stylowy i funkcjonalny

W kwietniu bieżącego roku mieliśmy okazję testować topowy wówczas model japońskiego producenta - Sony Xperia Z. Smartfon pomimo kilku niedociągnięć był ciekawą propozycją dla osób nastawionych na wysoką funkcjonalność, wydajność i poniekąd również wodoszczelność. Xperia Z była jednak (i wciąż jest) urządzeniem drogim, przeznaczonym dla prawdziwych entuzjastów. Co jednak powinny zrobić osoby, którym przypadła do gustu stylistyka „zetki”, ale nie mają zamiaru przepłacać?

Dobrym pomysłem będzie zwrócenie uwagi na Sony Xperia M. Jest to smartfon klasy średniej, którego obudowa nie zapewni szczelności w czasie kilkudziesięciu minut zanurzenia w wodzie o głębokości 1 metra, ale pod względem designu w znacznym stopniu nawiązuje do bardziej zaawansowanej Xperii Z. Producent zastosował w tym smartfonie system Android 4.1.2 z charakterystycznym dla siebie kolorowym interfejsem i zestawem aplikacji.

Moc obliczeniowa dostarczana jest przez wykonany w 28-nanometrowym procesie technologicznym układ Qualcomm Snapdragon MSM8227 lub MSM8627 (w zależności od wersji - nasz model testowy dysponował tym drugim). Oba procesory są właściwie bliźniaczo podobne do siebie. Składają się z dwóch rdzeni Krait pracujących z częstotliwością 1 GHz (w rzeczywistości maksymalne wartości nie przekraczały 972 MHz). Układ graficzny to Adreno 305.

Odnośnie wydajności wstępnie większych uwag nie mamy - interfejs działa dość płynnie, a programy i funkcje systemowe włączają się szybko i bezproblemowo. Jedną z rzeczy, które już na wstępie nas zmartwiły była jednak rozdzielczość nagrywanych filmów. Za ponad 900 zł można już nabyć smartfona rejestrującego materiały w Full HD. Niestety Xperia M nagrywa zaledwie w 720p. Zdjęcia z modułu tylnego mają ok. 5 Mpx, a przednie 0,3 Mpx.

Warto docenić jednak łączność NFC, która pozwala wymieniać dane między urządzeniami zbliżając je do siebie. Dzięki NFC możemy też płacić zbliżeniowo w kasach. Xperia M pozwala też odtwarzać bezprzewodowo multimedia np. na telewizorze podłączonym do sieci lokalnej. Pamięć magazynowa w teorii pomieścić powinna 4 GB, ale w praktyce to zatrważająco małe 2 GB - naprawdę warto zaopatrzyć się w przynajmniej 16-gigabajtową kartę microSD. Całość zasilana jest przez baterię o pojemności ok 1750 mAh.

Pełna specyfikacja na stronie producenta.

Egzemplarz testowy trafił do nas w wersji białej. Producent najwyraźniej postanowił pójść śladem wielu innych konkurentów i wypuścić na rynek urządzenie będące poniekąd pomniejszoną i zubożoną wersją swoich topowych modeli. Podobnie robi np. Samsung którego większość nowych smartfonów z rodziny Galaxy wygląda bardzo podobnie, a główne różnice zawarte są w komponentach wewnętrznych. Tak jak wspomnieliśmy już wcześniej - Xperia M przypomina nam Xperię Z z pomniejszonym ekranem.

Pod przednią szybką zintegrowany został wyświetlacz LCD o przekątnej 4” i rozdzielczości 480x854 px, dioda LED której kolory można zmieniać, kamerka do wideokonferencji oraz dwa czujniki - zbliżeniowy i oświetlenia zewnętrznego.

Sony Xperia M dysponuje bardzo jasnym ekranem. Diody LED pozwalają osiągnąć powyżej 500 cd/m2 jasności. Kontrast również należy do dobrych (972:1). Szkoda więc, że producent nie przyłożył równie dużej wagi do kątów widzenia. Nie są one złe w tej klasie sprzętu, ale do bardzo szerokich nie możemy ich zaliczyć - widoczne są zmiany jasności oraz zniekształcenia barw. Pomimo bardzo jasnego podświetlenia czytelność obrazu pod gołym niebem w słoneczny dzień jest co najwyżej przecietna.

Martwi nas trochę decyzja o likwidacji pojemnościowych przycisków służących do sterowania podstawowymi funkcjami systemowymi. Ich odpowiedniki przeniesione zostały do interfejsu systemowego zajmując tym samym bez przerwy miejsce na ekranie. Dlaczego w takim razie ramka pod ekranem nie jest węższa? Na to pytanie chyba nie potrafimy sobie logicznie odpowiedzieć. Smartfon z pewnością wyglądałby ładniej i byłby mniejszy gdyby tę ramkę zwężono.

Dla porównania można napisać, że Xperia M jest odrobinę większa od iPhone-a 5, który też nie słynie z bardzo wąskiej ramki nad i pod wyświetlaczem.

Na lewej krawędzi znajduje się port micro USB służący głównie do transferu plików i ładowania baterii. Lakierowane na srebrno powierzchnie boczne nie sprawiają wrażenia bardzo odpornych na zadrapania.

Prawa krawędź mieści w sobie przycisk zasilania służący też do blokowania ekranu, podłużny klawisz +/- do regulacji głośności oraz sprzętowy spust migawki aparatu.

Dół jest całkiem gładki - zobaczymy tutaj jedynie szczelinę przez którą przeprowadzić można pętelkę smyczy.

Na górnej krawędzi wbudowane zostało gniazdo słuchawkowe mini jack 3,5 mm. Nie musi ono być schowane za specjalnymi uszczelkami tak jak w Xperii Z, gdyż „emka” nie została zaprojektowana jako urządzenie wodoszczelne.

Największe różnice w odniesieniu do dużej Xperii Z widoczne są w części tylnej. Opisywany smartfon ma matową, nieco zaokrągloną i przede wszystkim zdejmowalną klapkę z tworzywa sztucznego, zamiast płaskiej, błyszczącej i nieusuwalnej szybki.

W górnej części widoczny jest obiektyw aparatu głównego wraz z małą diodą LED i mikrofonem. Na dole z kolei umieszczono szczelinę za którą kryje się głośnik.

Zdejmowanie klapki nie jest zbyt intuicyjne - odchodzi wraz z powierzchniami bocznymi. Specjalnej szczeliny do jej podważania nie ma. Na szczęście panel odchodzi bardzo sprawnie i nie trzeba się z nim siłować. Na wewnętrznej stronie widoczna jest antena łączności bezprzewodowej NFC.

Sloty kart micro SIM i microSD znajdują się poza komorą baterii. Nie trzeba więc wyjmować ogniwa tylko po to by wymienić dodatkową pamięć flash.

Zasilacz jest mały i czarny, podobnie jak kabel micro USB do niego podłączany.

Sony dba o to by użytkownicy ich nowych smartfonów i tabletów czuli się jak w domu nawet po przesiadce na zupełnie inne urządzenie. Interfejs w Xperii M jest bardzo zbliżony do tego co prezentowała Xperia Z.

Trzy główne przyciski sterowania systemem umieszczone zostały na pasku w dolnej części ekranu. Zastępują one tradycyjne, pojemnościowe klawisze zintegrowane zazwyczaj z obudową. To posunięcie byłoby dobre, gdyby ramka pod ekranem została zwężona, ale... niestety tak się nie stało. Sam system Android działa wystarczająco płynnie.

Wykonując charakterystyczne uszczypnięcie na ekranie przejdziemy do trybu edycji. Na dole ekranu ukaże się menu, które pozwala dodać do jednego z maksymalnie siedmiu pulpitów widżety i skróty do aplikacji oraz zmienić tapetę lub od razu cały motyw graficzny.

Galeria aplikacji pozwala posortować programy alfabetycznie, wg ostatnio zainstalowanych, najczęściej używanych lub zgodnie z własnymi preferencjami. Przycisk MENU ma postać trzech kropek i widoczny jest zazwyczaj w prawym, górnym rogu interfejsu. Dzięki niemu możemy błyskawicznie odinstalować wszystkie aplikacje, które nie są integralną częścią systemu Android.

Po dotknięciu przycisku multitaskingu (a właściwie ikony go reprezentującej) pojawi się na ekranie charakterystyczna lista aplikacji uruchomionych w tle oraz nieco mniej typowy pasek z dodatkowymi widżetami.

Po dotknięciu „plusa” system zapyta czy chcemy dodać drobne aplikacje z tych zainstalowanych w systemie, czy raczej wolimy przejść do sklepu Google Play.

Jak się okazało w praktyce „drobne aplikacje” to w rzeczywistości coś na kształt pływających widżetów, które umieścić można na wybranym pulpicie ponad standardowymi oknami i ikonami. Rozwiązanie okazało się być przydatne w kilku sytuacjach, ale dostrzegalny jest jeden mankament - nie możemy jednocześnie uruchomić więcej niż jednego takiego pływającego widżetu.

Tradycyjny, rozsuwany pasek powiadomień systemowych wyświetla informacje o aktualizacjach, wiadomościach, zainstalowanych aplikacjach, pobieranych plikach, połączeniach i innych podobnych kwestiach. W górnej części znajdują się najpotrzebniejsze skróty m.in. do łączności Wi-Fi i transferu danych przez 3G.

Program o nazwie Centrum aktualizacji powiadomi użytkownika o najnowszych wersjach oprogramowania systemowego. Dla modelu testowanego najnowszym dostępnym systemem był Android w wersji 4.1.2.

Producent zastosował w systemie skuteczny mechanizm zarządzania zużyciem energii zgromadzonej w baterii. Tryb „Stamina” wyłącza komórkową transmisję danych za każdym razem gdy blokujemy ekran smartfona. Dodatkowo możemy również wybrać aplikacje, które mają być dezaktywowane po wyłączeniu ekranu.

Z kolei tryb „Słabej baterii” pozwala wybrać które funkcje i metody komunikacji mają zostać wyłączone po osiągnięciu konkretnego poziomu baterii.

Najciekawsza jest jednak opcja włączania komunikacji Wi-Fi tylko w chwili, gdy znajdujemy się w określonej lokalizacji (np. w pobliżu domu, biura, szkoły itp.). Pozwala to realnie zaoszczędzić nie tylko cenne procenty baterii, ale również cenny czas użytkownika, który nie musi myśleć o tym by co chwilę aktywować i dezaktywować Wi-Fi ręcznie. Lokalizacja następuje na bazie komunikacji smartfona z przekaźnikami komórkowymi, nie trzeba włączać odbiornika GPS.

Aplikacja Xperia Link w praktyce pozwala na przekazywanie połączenia internetowego ze smartfona do tabletów i komputerów PC przy użyciu komunikacji Bluetooth. Połączenie jest dość stabilne, ale szybkość jest niższa niż przy tzw. tetheringu przez USB. Konfiguracja jest bardzo prosta - wystarczy uruchomić aplikację Xperia Link na obu urządzeniach i zeskanować kod QR wyświetlany na urządzeniu odbiorczym.

Program Smart Connect pozwala zdefiniować zachowanie smartfona w określonej sytuacji. Na przykład po podłączeniu ładowarki w godzinach nocnych (np.od 21, do 7) zostanie uruchomiony budzik i zegar oraz smartfon wyciszy dźwięki. Po zakończeniu godzin nocnych wszystko zostanie przywrócone do porządku dziennego.

Po wejściu w Ustawienia - Wyświetlacz - Efekty świetlne użytkownik zdefiniować może kolorystykę diody LED umieszczonej pod wyświetlaczem smartfona. Będzie miała ona inną barwę w zależności od tego czy nadejdzie połączenie telefoniczne, otrzymamy wiadomość lub włączy się ustawiony wcześniej alarm. Dioda zmienia też kolor w czasie ładowania baterii.

Na pokładzie znajduje się też aplikacja do tworzenia i przywracania kopii zapasowej danych. Może ona obejmować dane aplikacji jak również multimedia.

TrackID to aplikacja podobna do Soundhound - po dotknięciu dużego przycisku smartfon nagrywa kilka sekund słyszanej muzyki, po czym identyfikuje ją i wyświetla nazwę utworu, wykonawcy, albumu i kilka dodatkowych łączy.

Do obsługi dokumentów biurowych wykorzystać można zainstalowaną domyślnie aplikację OfficeSuite 6. Jej funkcjonalność jest jednak bardzo ograniczona. Mamy tutaj bowiem do czynienia zaledwie z czytnikiem plików, a nie edytorem. Osoby chętne mogą nabyć pełną licencję OfficeSuite Pro (ok. 15 Euro).

Sony w dalszym ciągu używa własnej marki Walkman do promowania przenośnych urządzeń odtwarzających muzykę. Jakość dźwięku jaką oferuje Xperia M jest w pełni zadowalająca. Nie brakuje też programowych „ulepszaczy”.

Skorzystać możemy też z funkcji PlayStation Mobile, ale niestety tylko w teorii - smartfon wyświetla informację, że usługa jest niedostępna w naszym kraju/regionie.

Do synchronizacji danych z komputerem PC używać można aplikacji Sony PC Companion. Dzięki niej zaktualizujemy również oprogramowanie urządzenia mobilnego.

Test SunSpider zakończony w 1903 ms to nie jest rezultat wielce ekscytujący (zwłaszcza w przypadku, ale od smartfona klasy średniej nie powinniśmy oczekiwać znacznie więcej. Przeglądarka WWW działa całkiem sprawnie, a szybkość renderowania stron jest w pełni zadowalająca.

W 3DMarku wynik był bardzo zbliżony do tego jaki otrzymał Huawei Ascend P2 z czterordzeniowym procesorem Huawei K3V2 HiSilicon Hi3620. Sytuacja nie wygląda więc źle.

Niecałe 10000 pkt. w AnTuTu 3.x to wciąż wynik, który można uznać za dobry wśród smartfonów klasy średniej. Dwa rdzenie Krait dają sobie radę całkiem nieźle.

Wyniki otrzymane w GFXBench-u również można uznać za optymistyczne. Sony Xperia M z pewnością nie jest demonem wydajności, ale do większości typowych gier z Google Play się nadaje.

• Czas rozmów (3G): 11 godzin 23 minut
• Przeglądanie internetu: 7 godzin 12 minut (Wi-Fi)
• Odtwarzanie filmu: 8 godzin 47 minut

Czas pracy na baterii w tej klasie sprzętu można śmiało określić jako bardzo dobry. Widać doskonale, że system kontrolujący zużycie energii działa skutecznie. W czasie typowego, codziennego użytkowania smartfon pracował średnio przez 2,5 dnia.

Na temat jakości zdjęć i filmów generowanych przez smartfona Xperia M wiele pisać nie trzeba. Jeśli komuś zależy na bardzo dobrym aparacie wbudowanym w telefon, to raczej nie powinien skupiać swojej uwagi na produkcie firmy Sony. Nie oznacza to oczywiście, że „w miarę dobrych” fotek nie da się wcale uzyskać.

Jeśli tylko fotografujemy w bardzo dobrych warunkach oświetleniowych (np. słoneczny dzień), to algorytmy usuwające niepożądany szum będą działały z niewielką intensywnością, co w praktyce przekłada się na lepszą szczegółowość zdjęć. Idealnie jednak nie jest.

Rozdzielczość sensora tylnego to 2592x1944 px, czyli około 5,04 Mpx. Wielkość zdjęć wystarcza by je wrzucić do galerii internetowej. Znacznie gorzej sprawa wygląda z kamerką przednią. Tutaj do dyspozycji mamy rozdzielczość zaledwie 640x480 px i bardzo słabą optykę. Moduł przedni wystarczy do prowadzenia wideo czatów np. przez 3G, ale do pstrykania zdjęć i nagrywania filmów absolutnie się nie nadaje.

Filmów w Full HD nagrywać niestety nie możemy - trzeba ograniczyć się do 1280x720 px. Przepływność oscyluje średnio wokół 17 Mb/s, a więc jest adekwatna do tej rozdzielczości. Wydaje się jednak, że obraz na filmach jest nieco zbyt wyostrzony, przez co niektóre cienkie linie i krawędzie są postrzępione.

Nagrań z przedniej kamerki chyba wcale nie trzeba komentować - są właściwie niedopuszczalne do użytku. Jakość jest co najwyżej użyteczna w wideokonferencjach. Rozdzielczość to 640x480 px a przepływność poniżej 3 Mb/s. Podobnie jak w przypadku zdjęć za słabą jakość obrazu odpowiada obiektyw powodujący silne rozmycia obrazu na brzegach kadru.

Sony Xperia M to jeden z wielu smartfonów japońskiego producenta dostępnych na naszym rynku. Modeli z rodziny Xperia jest już tak wiele, że powoli zaczynają konkurować między sobą. Jedne osoby wybiorą wersję M inne P, a jeszcze inne T lub J. Wypuszczanie tak dużej ilości smartfonów jest jak strzał z tzw. „shotgun-a”. Sony sprzedaje szereg urządzeń i sprawdza, które z nich trafiło i przede wszystkim w jakiego odbiorcę trafiło. Nie jest to oczywiście domeną jedynie firmy Sony. Wystarczy spojrzeć na aktualne dokonania Samsunga, który zalewa rynek kolejnymi smartfonami i tabletami z rodziny Galaxy. Być może wcale nie jest to taki zły pomysł... w końcu jeśli co chwilę słyszymy o premierze jakiegoś nowego urządzenia firmy X to jej nazwa zaczyna nam się w głowie utrwalać.

Pytanie brzmi więc: czy Sony projektując model Xperia M zrobiło po prostu kolejnego smartfona, czy też wyposażyło go w zestaw indywidualnych cech? Pewne jest to, że „emka” swój charakter ma. Nie należy ona do reprezentantów klasy wyższej, tak jak np. Xperia Z, ale zdecydowanie oferuje dobry stosunek ceny do funkcjonalności.

Smartfon dysponuje dobrym, dwurdzeniowym procesorem, który gwarantuje prawidłowe działanie interfejsu, podstawowych aplikacji i większości typowych gier. Pamięci RAM również powinno wystarczyć, czego nie da się napisać o wbudowanej pamięci masowej. Tej drugiej oddano do dyspozycji użytkownika zaledwie 4 GB (a realnie ok. 2 GB), więc dobrym pomysłem będzie dokupienie karty microSD o pojemności przynajmniej 16 GB. Wyświetlacz o przekątnej 4” ma wystarczającą rozdzielczość 480x854 px (ok. 245 ppi), a jego główną cechą jest wysoka jasność podświetlania LED-owego. Niestety oferuje dość przeciętne kąty widzenia. Przeciętna jest też tylna kamerka - w dzień potrafi wykonać niezłe zdjęcia i nagrać akceptowalnej jakości filmy, ale wewnątrz delikatnie oświetlonych pomieszczeń jakość spada dramatycznie. Przednia kamerka nadaje się wyłącznie do wideokonferencji.

Dobre wrażenie zrobiła na nas bateria. Jej dość skromna pojemność 1750 mAh pozwoliła na osiągnięcie ponad 11 godzin rozmów lub 7 godzin przeglądania internetu. Najbardziej zadowoleni byliśmy jednak z możliwości programowych Xperii M. Smartfon może m.in. wysyłać bezprzewodowo dźwięki i obraz, dokonywać płatności zbliżeniowych przez NFC, rozpoznawać słyszane utwory muzyczne i odczytywać e-booki. Użytkownik może definiować specjalne tryby pracy, które aktywują się po podłączeniu określonego sprzętu (np. słuchawek lub ładowarki). Nie zabrakło też sprawnego systemu zarządzania zużyciem energii, który potrafi automatycznie włączyć i wyłączyć Wi-Fi w określonej lokalizacji (np. domu, biurze czy szkole). Za smartfona zapłacimy obecnie poniżej 1000 zł. Czy jest wart tej kwoty? Jak zwykle czekamy na wasze opinie w komentarzach :)