LG 55B8 - test telewizora OLED 4K 

W roku 2018 firma LG zróżnicowała wyraźnie swoją ofertę telewizorów OLED, które dzielą się obecnie na dwie grupy: te z procesorem alpha 9 i te bez niego. Do drugiej grupy należą modele z serii C8, E8, G8 i W8, natomiast do pierwszej ‒ telewizory z serii B8. Przetestowaliśmy dla Was model 55B8, czyli najtańszego OLED-a 4K z oferty LG Electronics.

LG 55B8 jest telewizorem 4K z płaskim wyświetlaczem o przekątnej 55 cali i rozdzielczości 3840 x 2160 pikseli.

W LG 55B8 zastosowano wyświetlacz OLED pochodzący od firmy LG Display (spółka siostrzana LG Electronics). Subpiksele mają strukturę RGBW, co oznacza występowanie dodatkowego białego subpiksela (na zdjęciu poniżej, na lewo od czerwonego).

Odwzorowanie barw podstawowych (R,G,B) w trybie „technicolor Ekspercki” było bardzo dobre ‒ tylko niebieski przekroczył nieznacznie (tj. o 0,1) próg postrzegalności.

Z barwami pochodnymi, zwłaszcza z żółtą, było nieco gorzej ‒ błąd odwzorowania tej ostatniej niemal dwukrotnie przekroczył próg postrzegalności. W praktyce, kolor żółty miał w sobie zbyt dużą domieszkę zieleni, co było widać gołym okiem. Potwierdza to także diagram chromatyczności poniżej.

Oczywiście błąd ten można skalibrować, ponieważ telewizor posiada odpowiednie do tego opcje. Jeśli chodzi o szczegółowe pomiary, to odcienie zieleni i czerwieni były odwzorowane bardzo dobrze, z kolei odcienie żółtego i pomarańczowego ‒ gorzej.

Pomimo tego dało się zauważyć dużą liniowość odwzorowania barw na poszczególnych poziomach nasycenia, co nie jest bez znaczenia przy późniejszej kalibracji.

Tak jak w pozostałych OLED-ach (zarówno LG, jak i rywali) biel przyjmuje zielonkawe zabarwienie pod kątem, co w praktyce było widać podczas oglądania takich filmów, jak np. czarno-biały (a raczej biało-czarny) „Simon’s Cat” z YouTube’a. Tu OLED-y ustępują najlepszym telewizorom LCD.

W LG 55B8 brak odpowiednika funkcji „łagodna gradacja”, która występuje w telewizorach Sony lub w droższych OLED-dach z serii C8. Co prawda w 55B8 istnieje w menu identyczna jak w 55C8 opcja o nazwie „redukcja szumów MPEG”, jednakże w B8 nie poprawia ona w ogóle gradacji odcieni (a robi to doskonale w 55C8). W związku z tym osoby oglądające sporo materiałów skompresowanych (np. z YouTube’a) chcące poprawić odwzorowanie odcieni w tego typu filmach powinny celować raczej w model C8.

LG 55B8 jest w stanie odwzorować szeroką paletę barw. Pokrycie przestrzeni DCI wyniosło około 92,1%.

Pod tym względem 55B8 nie różni się niemal od 55C8, czy OLED-ów konkurencji.

Warto wspomnieć, że istnieje kilka metod pomiaru pokrycia przestrzeni DCI. Wybrana przeze mnie metoda wykorzystująca CIE1931xy daje niższe wyniki niż ta oparta na CIE1976uv. Z kolei producenci podają pokrycie wg tej drugiej metody, bowiem daje ona większą wartość procentową pokrycia. Pomimo tego, zdaniem wielu specjalistów, metoda oparta o CIE1931xy jest bardziej miarodajna.

O wspaniałej, absolutnej czerni i niemal nieskończonym kontraście telewizorów OLED napisano już tak wiele, że nie ma sensu tego powtarzać. Przypomnę tylko, że tak wysoki kontrast sprawia, że kolory postrzegamy w inny sposób niż np. w niskokontrastowych telewizorach z matrycami IPS.

Choć z jednej strony telewizory OLED mają wspaniałą czerń i bardzo wysoki kontrast, z drugiej strony mają spore problemy z odwzorowaniem bardzo ciemnych odcieni szarości leżących w pobliżu czerni. Problemy tego typu występują we wszystkich OLED-ach niezależnie od marki, choć jedni producenci radzą sobie lepiej od drugich w kompensowaniu nieliniowości panelu OLED i uzyskiwaniu lepszej gradacji bardzo ciemnych odcieni szarości.

Firma LG uczyniła tu duży postęp w ostatnich latach. Na przykład podczas testów modelu 55C8 miał on wyraźną przewagę nad testowym egzemplarzem Sony 55AF8, lecz ustępował Panasonicowi 55FZ800.

Z kolei 55B8 jest inny. Tak inny, że można się zastanawiać, czy pochodzi od tego samego producenta co 55C8. Zresztą proszę zobaczyć.

Tak wysoka niejednolitość bardzo ciemnej szarości była dla mnie zaskoczeniem. Przypomnę, że mamy tu do czynienia z telewizorem, który przeszedł testy jakościowe nie tylko w fabryce, lecz także został dodatkowo sprawdzony przez lokalny oddział LG. Przyznam, że pierwszy raz spotykam się z tak wysoką niejednolitością, która, pomimo wszystkich innych zalet tego telewizora, jednak przeszkadzała mi w oglądaniu ciemnych scen, jak np. tych z filmów „Dunkierka” czy „Zjawa” (ang. „Revenant”)

W tym drugim filmie, w trybie technicolor HDR (i kilku innych) na pasach na górze i dole ekranu dało się zauważyć dość dziwne zjawisko „ziarnistej czerni”, którego nie dostrzegłem wcześniej ani w modelu 55C8, ani w OLED-ach konkurencji.

Wydaje mi się, że ww. mankamenty nie są raczej stałą „cechą” całej serii B8, lecz wadą pojedynczego testowego egzemplarza. Jakie mogą być alternatywne przyczyny tego stanu rzeczy? Przyznam, że nie wiem, ale mogę spekulować, że na przykład:

• [hipoteza 1]: firma LG zastosowała w serii B8 panele klasy „B” (nie tak dobre jak klasy „A” stosowane w C8),
• [hipoteza 2]: panel telewizora miał nietypowy defekt fabryczny, który pogłębiał się w miarę eksploatacji, a który nie wystąpił i/lub nie został wychwycony podczas standardowych testów w fabryce,
• [hipoteza 3]: seria B8 ma nie tak skuteczne układy kompensujące nieliniowość matrycy OLED, jak seria C8.

Proszę pamiętać, że 1-3 to tylko moje spekulacje. Jeśli macie inne wytłumaczenie, napiszcie o tym w komentarzach.

I jeszcze jedno: uruchomienie procesu czyszczenia (kompensacji) panelu OLED nie przyniosło żadnych zmian w jednolitości ekranu (ani na lepsze, ani na gorsze).

Jasność maksymalna w trybie HDR nie odbiegała znacząco od innych telewizorów OLED. Jej pomiar utrudniał fakt, że przy wyświetlaniu planszy testowej nie była ona stała, lecz nieustannie rosła. Po wykonaniu serii pomiarów okazało się, że jasność na planszy 5% miała początkową wartość 662 cd/m2, która potem powoli rosła, aby po 180 sekundach osiągnąć 689 cd/m2. Niezależnie od tego, jaką wartość przyjmiemy, nie ulega wątpliwości, że 55B8 góruje jakością obrazów HDR nad większością telewizorów LCD z przedziału do sześciu tysięcy złotych.

Charakterystyka jasności w trybie HDR była poprawna.

Za ostrość i płynność ruchu odpowiada funkcja o dobrze znanej nazwie TruMotion.

Jeśli chodzi o działanie debiutującej w tym roku w telewizorach LG funkcji „Motion Pro”, to nie zauważyłem wymiernych korzyści wnikających ze stosowania tego rozwiązania.

Pomimo tego, na uwagę zasługuje stosunkowo niewielka liczba zniekształceń (artefaktów) będących ubocznym skutkiem działania upłynniacza ruchu ‒ było ich nieco mniej niż, na przykład, w porównywalnych cenowo telewizorach Samsunga i nieco mniej niż w telewizorach LG z lat ubiegłych.

W ogólnej ocenie odwzorowanie obrazów ruchomych przez 55B8 oceniam jako typowe dla OLED-ów 4K marki LG, czyli dość dobre.

W trybie "gra", na sygnale 1080/60p, opóźnienie sygnału wyniosło 21,3 ms, co jest bardzo dobrym wynikiem.

LG 55B8 poprawnie odtworzył zdecydowaną większość testowych plików, w tym pliki wideo 4K o rozdzielczości pionowej większej od 2160 linii. Plików „tp” telewizor w ogóle nie widział, a „wmv” widział, ale nie odtwarzał (komunikat: „nie można rozpoznać pliku”).

Opcje sortowania i wyświetlania plików były identyczne jak w pozostałych telewizorach LG 2018 z systemem webOS.

LG 55B8 to telewizor z niezłym i całkiem mocnym basem, dobrze podkreślającym rytm muzyki. Góra pasma i spółgłoski syczące były jednak lekko uwypuklone. W ogólnej ocenie brzmieniu mimo wszystko brak pewnej przejrzystości ‒ ma się wrażenie, że dźwięk jest lekko „spreparowany”, czyli nieco sztuczny. W sumie jest nieźle, jak na smukłość obudowy i cenę telewizora, choć dobrego soundbara (nie mówiąc o bardziej zaawansowanych rozwiązaniach dźwiękowych) 55B8 nie zastąpi.

LG 55B8 został tak spozycjonowany i wyceniony przez producenta, aby stanowić atrakcyjną ofertę dla wszystkich tych, którzy zamierzają nabyć swojego pierwszego OLED-a 4K. Telewizor ten oferuje wszystkie typowe dla ekranów OLED zalety jak głęboką czerń i nieskończony kontrast i można go polecić potencjalnym nabywcom, pod warunkiem, że dołożą starań aby znaleźć sztukę z lepszą jednolitością obrazu niż testowany przeze mnie egzemplarz. Na podstawie własnego doświadczenia uważam, że nie powinno z tym być większych problemów.