W kwietniu 2025 r. Lucy zbliżyła się do planetoidy Donaldjohanson, która była drugim celem na trasie zaplanowanej na 12 lat podróży sondy po Układzie Słonecznym. Obiekt ma około 8 km długości i 3,5 km szerokości, a głównym zadaniem naukowców było ustalenie jego pochodzenia oraz budowy. Zebrane dane wskazują, że planetoida powstała w rezultacie katastrofalnej kolizji sprzed około 150 mln lat.
Donaldjohanson zaliczana jest do tzw. rodziny Erigone, czyli grupy około 2 tys. planetoid mających wspólne źródło w jednym ciele macierzystym. Obserwacje z przelotu pokazały, że obiekt składa się z dwóch zasadniczych, mocno pokrytych kraterami "płatów", które łączy wyraźnie gładsza, wąska "cieśnina". Zwrócono też uwagę na brak kraterów o średnicy mniejszej niż 400 metrów — to może oznaczać, że powierzchnia jest co pewien czas "odmładzana" przez przemieszczający się luźny materiał, co sugeruje stosunkowo szybkie procesy geologiczne.
Jak podkreślają badacze, szczegółowe pomiary pozwoliły odtworzyć wieloetapową historię powstawania i zmian planetoidy. Simone Marchi z Southwest Research Institute wskazywał, że dane z Lucy ujawniły ślady różnych procesów kształtujących Donaldjohanson: od akrecji "płatów", przez wyhamowanie obrotu, po charakterystyczne chwianie. Wśród wniosków pojawiły się również informacje o dawnych oddziaływaniach związanych z wodą, zapis po uderzeniach oraz przesłanki, że fragmenty powierzchni mogą różnić się wiekiem.
WIDEOJuż za kilka dni. W pobliżu Ziemi przeleci dawno nie widziany gość
Naukowcy wykorzystują m.in. liczbę i rozmiary kraterów, aby precyzyjniej wyznaczać wiek powierzchni planetoid. W przypadku Donaldjohanson najnowsze ustalenia oparte na danych z przelotu wskazują na około 155 mln lat. To sprawia, że obiekt jest szczególnie cennym "zapiskiem" stosunkowo niedawno uformowanego — w astronomicznej skali czasu — układu planetoid.
Za kluczowy wynik uznano identyfikację śladów minerałów zawierających żelazo, które pojawiają się jedynie w środowisku, gdzie w przeszłości obecna była woda. Marchi, cytowany w doniesieniach medialnych, oceniał, że skład Donaldjohanson sugeruje pojawienie się wody na bardzo wczesnym etapie — być może krótko po powstaniu ciała macierzystego rodziny Erigone na początku dziejów Układu Słonecznego. Jednocześnie badacze zwracają uwagę, że wpływ wody był ograniczony, na co ma wskazywać brak silnych zmian chemicznych w materiale planetoidy.
Zebrane przez Lucy wyniki opisano w artykule naukowym opublikowanym w czasopiśmie Science. Zespół misji nadal analizuje dane, licząc na następne ważne ustalenia podczas przyszłych bliskich przelotów obok planetoid trojańskich, które dzielą orbitę z Jowiszem. Te obiekty bywają określane jako "skamieniałości" procesu formowania planet i mogą dostarczyć kolejnych wskazówek dotyczących początków Układu Słonecznego.
Redaktor serwisu WP Tech. Od ponad 10 lat codziennie pisze o astronomii, astrofizyce, kosmologii i eksploracji przestrzeni kosmicznej. Od samego początku stara się zostać prawdziwym kronikarzem pierwszych kroków ludzkości ku gwiazdom. Tak się dobrze złożyło, że przypadło mu żyć w czasach, w których ludzkość dokonuje fenomenalnych odkryć i po raz pierwszy w historii ma szansę zajrzeć na kres wszechświata i postawić stopę na innej planecie. Poza pracą - miłośnik psów i wielokilometrowych spacerów po lasach Wielkopolski.
