Najbardziej wpływowe osobistości w branży gier

Gry komputerowe to stosunkowo młoda gałąź przemysłu rozrywkowego, gdyż sięga raptem początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Zupełnie jak w przypadku przemysłu filmowego, branży muzycznej, czy innych form rozrywki, za wielkimi zmianami stali wybitni wizjonerzy, którym zawdzięczamy to, czym dzisiaj jest branża gier, oraz to co nazywamy nieśmiertelnymi klasykami.

W niniejszym artykule zajmę się najważniejszymi osobistościami w branży gier. Ludźmi, którzy kiedyś wpłynęli na jej rozwój, oraz tymi którzy dzisiaj kreują nowe idee i poszerzają horyzonty. Lista zawiera piętnaście nazwisk osób, których dokonania były kamieniami milowymi dla przemysłu. Niejako gościnnie w piętnastce znajdują się trzy postacie, dzięki którym gry video stały się częścią kultury masowej. Pozostali to w głównej mierze twórcy tytułów, które stały się prekursorami swoich gatunków i wyznaczyły kierunki dla innych.

Dobór nazwisk jest po części subiektywny, gdyż zależy w dużej mierze od hierarchii przyjętych kryteriów, która dla 10 różnych osób może być całkowicie inna. Dla jednego gracza ważniejsza mogła być premiera Sim City, dla drugiego - premiera Cywilizacji. Dlatego też zdecydowałem się nie umieszczać miejsc na liście, choć uczciwie muszę przyznać, że rozpocząłem od osób mających dla mnie względnie najmniejsze znaczenie. Za to już okolice środka listy są bardzo płynne i ruchome.  Oczywiście znalazłoby się jeszcze co najmniej kilka jednostek, które można by zamieścić, jednak ich ewentualna obecność to już bardziej osobiste preferencje. Zdecydowana większość tuzów została uwzględniona.

Poznajmy bliżej wielkich cyfrowych magików, którzy dokładali wszelkich możliwych starań i podnosili swoje umiejętności aby wyczarować dla nas inny, magiczny wymiar, w który możemy się przenieść niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki...

Gary Gygax to nieżyjący już twórca m.in. systemów Dungeons & Dragons, Advanced  Dungeons & Dragons. Pan Gygax nigdy nie stworzył żadnej gry komputerowej, nie jest to też postać bezpośrednio związana z branżą. Dlaczego w takim wypadku znalazł się na liście?

Stawiając sprawę jasno, jako współtwórcę najpopularniejszego systemu RPG  używanego w niezliczonej ilości gier komputerowych, po prostu nie mogło go tutaj zabraknąć! Tak więc hipotetycznie gdyby nie Gary (i jego przyjaciel z dzieciństwa Don Kaye) nie mielibyśmy systemu D&D, gdyby nie wspomniany system nie mielibyśmy co najmniej dwóch trzecich wszystkich gier RPG które gościły, bądź goszczą na ekranach naszych monitorów. Gygax niemal do samej śmierci  pozostawał aktywny zawodowo i czynnie udzielał się na forach poświęconym D&D (np. EN World) i uczestniczył w powstałych z jego inicjatywy targach Gen Con.

Autor zmarł w marcu 2008 na skutek tętniaka aorty brzusznej, wykrytego cztery lata wcześniej. Jeszcze za życia Gygax zdobył szereg prestiżowych nagród i wyróżnień. Po jego śmierci powstał szereg zadedykowanych mu dodatków do gier (m.in. World of Warcraft, Dungeons & Dragons Online)

Pozwólcie, że opowiem wam pewną historię. Jak najbardziej prawdziwą. Był luty 1991 roku kiedy czwórka młodych i ambitnych pracowników Softdisku postanowiła odejść z firmy i założyć własną – id Software. Tworząc nowy projekt mieli w oczach wizję sławy i bogactwa. Nie dalej niż w trzy lata później ich sen się ziścił.

Gigantyczny sukces, jaki odniósł Wolfenstein 3D, a następnie Doom i Quake ugruntował pozycję firmy. Lata 1993 – 1996 to dla Johna Romero i spółki złoty okres. Wówczas chłopaki ponabywali sobie Ferrari i zasmakowali wielkiego świata. Pod koniec 1996 roku Romero i Tom Hall odłączyli się od id Software, aby w listopadzie tegoż samego roku nadać początek studiu Ion Storm. Jak się później okazało, nie była to trafna decyzja. Na swojej drodze Ion Storm napotkało wiele wybojów i ostrych zakrętów, aby w 2001 roztrzaskać się na strzępy.

Na szczęście po nieszczęsnym wypadku zwanym Ion Storm, Romero nie stracił zapału. Wstał, otrzepał się z pyłu i już w połowie 2001 roku był gotowy do działania w nowo powstałym Monkeystone Games. Jednak gdy zdał sobie sprawę, że na kieszonkowo-komórkowym biznesie nie zarobi wystarczająco dużo aby podtrzymać styl życia do którego przywykł, dołączył do Midway w październiku 2003. Niestety i tam długo nie zabawił, bo tylko do czerwca 2005. Obecnie Romero pracuje nad grą z gatunku MMO w studiu Slipgate Ironworks, którego jest współzałożycielem. Miejmy nadzieję, że nowy projekt “spóźnialskiego” Johna okaże się tak przełomowy jak Doom lub Quake.

Jeśli miałbym określić Willa Wrighta jednym zdaniem, powiedziałbym, że to twórca najlepiej sprzedającej się serii w historii komputerów pc czyli Simsów. Jednak wbrew temu co wielu z młodszych użytkowników pecetów może sądzić, nie jest to jedyna gra Wrighta, lecz z pewnością jest jego największym sukcesem.

Starsi czytelnicy z pewnością pamiętają bezsenne noce spędzone przy pierwszym Sim City. Nie inaczej było w przypadku kontynuacji, a więc Sim City 2000. Założone przez Wrighta i Jeffa Brauna studio Maxis poszło za ciosem, tworząc całe spektrum gier z „Sim” w nazwie.

Mieliśmy zatem Sim Ant, Sim Copter, Sim Earth i Sim Life. Seria Sim City doczekała się czterech części, oraz licznych konwersji na niemal wszelkie możliwe platformy. Trzeba powiedzieć to sobie szczerze, Sim City stanowiło jedynie preludium do prawdziwego opium dla mas. Rewolucja rozpoczęła się w lutym 2000 roku, kiedy to światło dzienne ujrzało The Sims. Wówczas w „simsy” grał każdy: kobieta, mężczyzna, dziecko, mundurowy, pies, kot -  po prostu wszyscy. Nic dziwnego, że tylko pierwsza część otrzymała siedem dodatków zmieniających świat gry i dodający nowe możliwości i przedmioty do rozgrywki. Seria The Sims to absolutny fenomen, który sprawił, że Will Wright jest jedną z najbardziej prominentnych osób w środowisku.

Gabe Newell to najważniejsza figura w Valve. a jest to jeden z nielicznych graczy na rynku tak ściśle związany z rynkiem pc.

Dotychczasowa kariera Newella to nieustanne pasmo sukcesów. Jako młody chłopak porzucił studia, aby poświęcić się karierze w Microsoft, który wiele lat później również opuścił, aby oddać się tworzeniu Valve. Lista sukcesów, które osiągnął wraz ze swoją firmą (założoną wespół z Mike’iem Harringtonem) jest długa i obszerna. Oprócz ogromnej popularności tworzonych przez siebie gier, Newell i spółka odpowiedzialny jest za największy i najpopularniejszy system cyfrowej dystrybucji gier dla platformy pc – Steam.

Gabe znany jest ze swojej niechęci do konsol, w szczególności do produktów Sony. Za czasów dominacji konsoli PlayStation 2 w mocnych słowach wypowiadał się niepochlebnie o maszynce japońskiego giganta. Twierdził między innymi, że brak dysku twardego to cecha dyskwalifikująca PS2 już na starcie, co zresztą miało być powodem braku konwersji Half-Life 2 na tą konsolę. Kilka lat później karta się odróciła, i to jedna z wersji konsoli Microsoftu nie posiada twardziela, ale to już panu Newellowi nie przeszkadza (stara miłość nie rdzewieje?). Po przeniesieniu The Orange Box na PlayStation 3 (bardzo słaba konwersja nawiasem mówiąc – zaniżona rozdzielczość, spadki płynności, brak części efektów itp.) Gabe powiedział, że była to dla wszystkich strata czasu, oraz że Sony powinno zaprzestać produkcji konsol.

Dawno temu, gdy salony gier cieszyły się w naszym (i nie tylko) kraju dużą popularnością, chyba nie było salonu w którym nie znajdowałby się automat firmy Sega. Klasyczne tytuły takie jak Hang-On lub Out Run sprawiły, że Sega stała się synonimem rozrywki na najwyższym poziomie. Człowiekiem w dużej mierze stojącym za sukcesem korporacji jest Yu Suzuki.

Suzuki znany jest z niekonwencjonalnego podejścia do tworzenia gier. Zapoczątkowany przez Hang-On system kontroli polegający na przechylaniu imitacji modelu motocykla przytwierdzonego do ekranu, stosowany był z powodzeniem przez następne 15 lat. Zaangażowanie Yu we wdrażanie grafiki trójwymiarowej do gier również nie przeszło bez echa. Virtua Racing, a potem Virtua Fighter zrewolucjonizowały ówczesne podejście do tematu.

Kolejne części flagowych tytułów dostępne na automatach i kolejnych konsolach Segi stanowiły całkiem nową jakość. Zespół AM2 któremu przewodził Suzuki ma na swoim koncie m.in. serie Virtua Fighter, Virtua Cop, Out Run, Shenmue. Obecnie producent stoi na czele AM Plus, nowego studia który zajmuje się głównie produkcją gier przeznaczonych na rynek japoński.

Bracia Houser są jednymi z najbardziej tajemniczych postaci w tej branży, co tym bardziej może dziwić mając na uwadze to jak znaczące piętno seria GTA odbiła nie tylko w środowisku gier, ale także, a może w szczególności w mass mediach dzięki którym trafiła do świadomości ogromnej rzeszy zwykłych ludzi.

Obaj panowie maczali palce w serii GTA od czasu wydania dodatku London 1969. Dan jest producentem pięciu części Grand Theft Auto i głównym scenarzystą w GTA IV. Użyczył również swojego głosu, ponownie w pięciu odsłonach najwybitniejszej produkcji Rockstar. Jego brat Sam, choć brał czynny udział w tworzeniu scenariuszy do aż ośmiu inkarnacji gry o perypetiach przestępców, jego imię nigdy nie zostało umieszczone na liście twórców.

Rodzeństwo bardzo ceni sobie prywatność i okazuje niespotykaną i wręcz niebywałą  w dzisiejszych czasach skromność. W wywiadzie udzielonemu The Times, Dan powiedział: „Ja, Sam i Leslie (Benzies) bardzo dobrze zdajemy sobie sprawę, że w trójkę nie tworzymy gier, lecz tworzy je 200, 300, 700 osób. Ludziom łatwiej koncentrować się na jednostkach ponieważ dzięki temu dużo łatwiej opowiedzieć historię, ale to nie jest właściwe podejście do tego co robimy. Idąc dalej, (nasze) gry są zbyt krytycznie nastawione do tematu gwiazdorstwa, abyśmy byli hipokrytami którzy  sami się na nie kreują” I nie są to bynajmniej puste słowa. 15 listopada Chinatown Wars zdobyło nagrodę publiczności dla najlepszej gry na konsole przenośne na ceremonii rozdania Złotych Joysticków w Londynie. Ósmy rok z rzędu nagroda została przyznana kolejnej grze z serii Grand Theft Auto. Tradycyjnie, pośród gości na próżno było szukać któregoś z braci H.

 Druga i ostatnia postać z id Software w naszym zestawieniu. To on w ogromnej mierze stoi za silnikami, które napędzają tytuły id. Jako główny programista jest odpowiedzialny za to, aby każda kolejna produkcja spod znaku id powodowała opad szczęki u graczy.

John to wielki zwolennik standardu OpenGL, który używany jest w grach tego studia od czasów Quake 2 po dziś dzień, aktywnie wspierając jego rozwój pod linuksem. Carmack nie skupia się tylko i wyłącznie na OpenGL, lecz także jest dobrze znany ze swojego zamiłowania i proaktywnego promowania wszelkiej maści oprogramowania open source.. Dzięki Johnowi opublikowany został kod źródłowy każdego silnika id począwszy od Wolfensteina 3D na Quake 3 skończywszy. Kod Doom 3 również zostanie udostępniony, wedle wypowiedzi Carmacka na QuakeCon 2007.

Oprócz programowania, kolekcjonowania i modyfikowania samochodów marki Ferrari, jedną z wielu pasji Johna jest inżynieria rakietowa. Ten inżynier-samouk stoi na czele projektu Armadillo Aerospace, którego jest założycielem. W 2008 i 2009 roku Armadillo Aerospace wygrał konkurs organizowany przez NASA i zgarnął odpowiednio 350 tysięcy i pół miliona dolarów nagrody. Za swoje zasługi na rzecz rozwoju gier John otrzymał szereg prestiżowych nagród, w 2001 np. został umieszczony na pozycji 10 listy najbardziej wpływowych ludzi w technologii tygodnika Time.

 Lord British to ojciec bardzo popularnej niegdyś serii Ultima. Ten klasyczny rpg jest jedną z najdłużej wydawanych serii gier komputerowych. Przez 19 lat światło dzienne ujrzało 20 (słownie: dwadzieścia) różnych odsłon tej gry, wliczając w to m.in. dwie części pierwszoosobowego Underworld.

Warto wspomnieć, że Ultima Online, jako pierwszy w historii MMORPG w przeciągu sześciu miesięcy od daty wydania mógł pochwalić się bazą stu tysięcy graczy, a serwery w dalszym ciągu pozostają aktywne. Jest jedną z pierwszych produkcji rozpowszechnioną na tak szeroką skalę i prekursorem takich tytułów jak Everquest czy World of Warcraft. Wydana w 1980 roku pierwsza część Ultimy, a później jej następczynie – w szczególności Ultima III wprowadziły szereg rozwiązań, które przez lata cechowały bardzo wiele gier z gatunku rpg.

Po zamknięciu ostatniego projektu MMORPG Tabula Rasa w lutym 2009, Richard nie wyjawił planów dotyczących rozpoczęcia prac nad nową produkcją. Spekuluje się, że w dużej mierze ma to związek z podróżą kosmiczną, którą Richard odbył w 2008 roku, jednak fani Garriota wciąż żywią nadzieję, że spod ręki mistrza wyjdzie jeszcze niejedno dzieło. General British został szóstym na świecie kosmicznym turystą, płacąc za dwunastodniową wyprawę 30 milionów dolarów.

Panie i panowie oto Hideo Kojima we własnej osobie. Jego najbardziej znane i cenione osiągnięcie to seria Metal Gear. Posiadacze konsol z pewnością pamiętają dwie odsłony świetnego Zone Of The Enders, reszta dorobku pana Kojimy – nie licząc Japonii – znana jest jedynie wąskiej garstce zagorzałych fanów.

Nie ma powodów do zdziwienia, tym bardzie jeśli weźmiemy pod uwagę ilość odsłon tytułów z Metal Gear w nazwie na wszystkie możliwe platformy łącznie z komórkami, a tych razem z nieukończonymi jeszcze Peacewalker i Rising jest aż 25!

Pierwszy MG zadebiutował w 1987 na MSX2 (mało popularne w Polsce 8 bitowe komputerki). Kontynuacja wydana została trzy lata później. Na następną część gry umieszczonej w uniwersum Metal Gear, a więc legendarny Metal Gear Solid fani musieli czekać równo osiem lat. Mimo iż pierwsze PlayStation w 1998 roku nie było już szczytem technologicznych osiągnięć, pozwoliło na powołanie do życia nietuzinkowej wizji Kojimy. Po ogromnym sukcesie Metal Gear Solid, przyszło gorzkie rozczarowanie w postaci Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty, debiut zespołu Hideo na konsoli PlayStation 2. Zmiana głównego bohatera nie wyszła grze na dobre i była jednym z najczęściej krytykowanych posunięć. „Dwójka” jednogłośnie uznawana jest za najsłabszą inkarnację serii. Następne części to kolejne pasma sukcesów. Obecnie w produkcji znajduje się Metal Gear Solid: Rising, który dostępny będzie na PlayStation 3, Xbox 360 oraz na PC.

Człowiek który stworzył jedną z najbardziej znanych i cenionych serii gier strategicznych – Cywilizację. Cykl święcił triumfy głównie w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku oraz na początku nowego millenium, gdy na rynku ukazała się trzecia odsłona. Tylko pierwsza część (i jedyna którą stworzył sam Meier) sprzedała się w ilości sześciu milionów sztuk.

Lecz Sid to nie tylko Cywilizacja, ale też świetne Pirates!, a także seria Railroad Tycoon, czy F-15 Strike Eagle. Nie można również zapomnieć o pozycjach z cyklu Civil War takich jak Gettysburg i Antietam.

Od początku kariery aż do 1996 roku jego postać związaną był ze studiem MicroProse, którego jest współzałożycielem. W 1997 zadebiutował Gettysburg wydany już pod szyldem Firaxis, nowego studia utworzonego przez Meiera, Jeffa Briggsa i Briana Reynoldsa. Na dzień dzisiejszy jedyny problem polega na tym, że od 2002 roku developer nie wykreował żadnej nowej marki, a tytuły które wyszły spod ręki Sida i spółki były albo odświeżonymi wersjami hitów sprzed lat, albo kontynuacjami istniejących już serii. Ostatnią pozycją wydaną nakładem Firaxis jest odnowiona Kolonizacja działająca na silniku czwartej Cywilizacji. Studio nie zapadło w letarg, i obecnie pracuje nad projektem o nazwie Civilization Network, który ma być wariacją na temat Cywilizacji rozgrywaną na portalu Facebook. Network planowany jest na ten rok.

W odróżnieniu od innych wielkich nazwisk w przemyśle gier, droga zawodowa Molyneuxa jest prosta i nieskomplikowana. Najpierw Bullfrog, później Lionhead Studio i to by było na tyle. W międzyczasie „panu żabce” zdarzyło się również być wiceprezesem Electronic Arts.

Peter „niepoprawny optymista” Molyneux od początku swojej kariery miał hurraoptymistyczne podejście do sygnowanych własnym nazwiskiem projektów. Złą sławę przyniosły mu Black&White i Fable. Choć obie pozycje były co najmniej dobre, to nie spełniły pokładanych w nich nadziei. Gracze oraz recenzenci całkiem słusznie narzekali na niedotrzymanie obietnic składanych przez Petera w wywiadach i na konferencjach. Szumne zapowiedzi tylko potęgowały apetyt graczy. Już po premierach zawód był proporcjonalny do oczekiwań, a więc ogromny. 

Molyneux to niezwykle barwna i medialna postać, a takie zawsze dobrze się sprzedają. Jeśli dołożyć do tego intelektualny potencjał wyjdzie z tego prawdziwie wybuchowa mieszanka. Oprócz wspomnianych dwóch „wpadek” projektant ma na koncie sporo sukcesów, aby wymienić tylko Fable 2 które jest niejako rekompensatą dla graczy za część pierwszą. Nie bez znaczenia pozostają zasługi twórcy na polu strategii i gier ekonomicznych za które między innymi został odznaczony orderem Imperium Brytyjskiego w 2004 roku.

Swoją przygodę z Nintendo Miyamoto rozpoczął w 1977 roku, jako pierwszy artysta zatrudniony przez firmę w celu tworzenia gier video przeznaczonych na automaty. Pomógł on zaprojektować pierwszy automat firmy z grą Radar Scope, a także stworzył drugi o wszystko mówiącej nazwie Donkey Kong, który uchronił wielkie N od bankructwa.

Wymyślił większość bohaterów gier które dziś utożsamiane są z marką Nintendo a więc Mario, Luigi, Daisy, Donkey Kong, Peach, Wario, Diddy Kong, Link itd. Plotka głosi, jakoby inspiracją dla bohaterów wykreowanych przez Miyamoto były postacie Disney'a, z których Ninny skorzystało w połowie lat pięćdziesiątych, umieszczając ich podobizny na kartach do gry, po uprzednim wykupieniu licencji. Pewnie wielu z was nie miało o tym pojęcia, ale od początków swojego istnienia Nintendo produkowało japońską odmianę kart do gry o nazwie Hanafuda.

Przez ponad 30 lat pracy w Nintendo, Shigeru stał w pierwszym rzędzie pomagając Nintendo przekształcić się z niewielkiej firmy w międzynarodowego giganta. Dziś firma jest piątą na świecie największą korporacją tworzącą oprogramowanie, a jej wartość szacuje się na ponad 85 miliardów dolarów.

Pan prezes (honorowy!) jest już na zasłużonej emeryturze. My jednak spojrzymy w przeszłość i wybiegniemy wstecz do początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy to pośród ćwierkających ptaszków i kwitnącego świerzopu dwie japońskie korporacje: Sega i Nintendo koegzystowały w leniwej symbiozie. Można powiedzieć, że przez przypadek Kutaragi stał się katalizatorem energii, która zachwiała harmonię i zburzyła panujący ład.

Pierwsze PlayStation, które w zamierzeniach miało być czytnikiem cd do konsoli Super Nintendo, przebojem wdarło się na rynek, aby po zaledwie trzech latach całkowicie go zdominować. Przemyślana polityka wydawnicza i doskonała strategia firmy sprawiły, że beniaminek nie dał szans rywalom. Zmasowaną ofensywę nowego dziecka koncernu Sony najboleśniej odczuła Sega, której konsola nie wytrzymała tempa w bezpośrednim starciu, zmuszając firmę do zaprzestania jej produkcji.

A wszystko za sprawą Kena. Ten, korzystając z przychylności ówczesnego CEO Sony zaprojektował układ dźwiękowy do SNESa, a kilka lat później niedoszły napęd cd, dzięki któremu nazwa PlayStation jest rozpoznawana na całym świecie. Zyski generowane przez Sony Computer Entertainment stanowią główne źródło dochodów koncernu.

Pajitnov, wraz z kolegami z Akademii Nauk - Dmitrim Pavlovskim i Vadimem Gerasimovem stworzył grę logiczną-fenomen. Tak, dobrze główkujecie, chodzi o Tetris! Chyba jedyny twór rodem z ZSSR, który nie był bezczelną zrzynką w wykonaniu radzieckiej myśli technicznej. Panowie zostali wykolegowani (eufemistycznie rzecz ujmując) przez Wielkiego Brata i za swój projekt nie ujrzeli złamanego rubla. Ich produkt rozpowszechniany był za darmo jako szczególne dobro narodu.

A że Alexey jest nie lada mózgowcem, to od razu wiedział co należy zrobić po upadku Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Spakował tobołki i w te pędy pożegnał mateczkę Rosję, kosmonautów, Dziadka Mroza i w tumanach kurzu ruszył na podbój Jameryki. W przeprowadzce do USA (a raczej opuszczeniu ojczyzny legalnie i w jednym kawałku) pomógł mu przyjaciel, Henk Rogers.

Tutaj nasz bohater był w stanie rozwinąć skrzydła, a przy okazji podarować sobie odrobinę luksusu. Z pomocą nowych, wpływowych przyjaciół z Nintendo (które w międzyczasie nabyło prawa do dystrybucji Tetrisa), Pajitnov skupił się na tworzeniu nowych gier logicznych dla koncernu. W 1996 roku po odzyskaniu praw do swojego dzieła, wraz z Rogersem założył The Tetris Company. W tym samym roku podjął współpracę z Microsoftem wymyślając – jakże inaczej – kolejne gry logiczne dla PC i Xboxa 360. W 2005 roku opuścił Małomiętkiego i od tamtej pory słuch po nim zaginął (żart). Od 2005 związany jest z WildSnake Software.

Pong jest jedną z pierwszych gier video dostępną dla mas. Wielu kojarzy sukces tej jakże nieskomplikowanej gry z nazwiskami założycieli Atari Nolanem Bushnellem i Tedem Dabney. Osoby obyte w temacie wiedzą, że geneza tej pionierskiej produkcji jest bardziej zawiła niż mogłoby się wydawać i zdaje się być potwierdzeniem tezy mówiącej, że pierwszy milion trzeba ukraść.

Mówiąc wprost, Pong to zmodyfikowany klon gry Table Tennis. Ta z kolei była jedną z gier wbudowaną w pierwszą w historii konsolę do gier – Magnavox Odyssey. Nolan miał okazję ujrzeć system Magnavox'u jeszcze w formie prototypu. Bushnell ujrzał ogromny potencjał drzemiący w Pongu, a co za tym idzie zwietrzył okazję do zarobienia dużych pieniędzy. Następnym jego krokiem było zlecenie wykonania podobnej gry swojemu pracownikowi, inżynierowi Allanowi Alcomowi, który wprowadził kilka ulepszeń m.in. dodał licznik punktów oraz zaimplementował obsługę dźwięku. W rezultacie Magnavox wytoczył proces przeciwko Atari, który zakończył się ugodą w wyniku której Atari zapłaciło 700 tysięcy dolarów tytułem opłaty licencyjnej.

Kolejnym dziełem Bushnella była kultowa konsola Atari 2600. Dzięki trafnym decyzjom (m.in. zakup Cyan Engineering) Atari udało się wyprodukować nowoczesną technologicznie, a przy tym relatywnie tanią w produkcji konsolę, która w późniejszym okresie stała się hitem. Niestety z powodu drastycznie słabnącej sprzedaży Ponga, Atari nie było w stanie sfinansować wprowadzenia konsoli do masowej produkcji.  W końcu w 1976 roku Bushnell sprzedał Atari potentatowi medialnemu – firmie Warner, aby w dwa lata później, na skutek nieporozumień opuścić jej szeregi. Jego pasja, upór i determinacja w dążeniu do objęcia pozycji lidera na rynku konsol zasługuje na najwyższe uznanie. Kto wie jak wyglądał dziś świat gier, gdyby nie Nolan i Atari.

Wśród wielu graczy panuje przekonanie, jakoby przemysł gier popadł w marazm. Fakt, że w  określonych gatunkach, np. wyścigach lub fps-ach bardzo trudno wymyślić coś zupełnie nowego i innowacyjnego. Lecz wystarczy spojrzeć w nieco innym kierunku, aby odkryć nowe koncepcje i świeże trendy. Wspomnę tylko o takich produkcjach jak Flower, World of Goo, Little Big Planet lub LocoRoco.

Wymienione powyżej gry - oprócz World of Goo -  to tytuły dostępne jedynie na konsole firmy Sony. Tym samym teza mówiąca, że konsole hamują rozwój gier zdaje się być tylko połowicznie prawdziwa. Nie ma wątpliwości co do tego, że konsole hamują rozwój gier – jednak tylko i wyłącznie technologiczny rozwój.

Spójrzcie na Wii. Przestarzałe bebechy rodem z muzeum, brak wsparcia dla standardu HD, archaiczna grafika. Z drugiej strony sterowanie wiilotem, duża ilość prostych, acz zabawnych gier sprawiły, że na Nintendo Wii grają całe rodziny i zapewne niejednemu z was przed oczami staje zdjęcie uśmiechniętej rodzinki z pudełka rodzimego Pegazusa (pudełko to także kopia projektu Nintendo). Japończycy stworzyli coś kompletnie zjawiskowego, zupełny ewenement. Czy jest to produkt dla hardkorowych graczy? Nie. Czy jest to produkt innowacyjny? Jak najbardziej i za to inżynierom z Kraju Kwitnącej Wiśni należy się ogromny szacunek.

Podobnie sprawa ma się z Band Hero/Rock Band. Choć na dłuższą metę ciut nudne, to na dwie godziny zabawy ze znajomy podczas imprezy wprost nieocenione. Niedaleka przyszłość przyniesie nam, graczom kilka naprawdę zacnych tytułów, oraz takie wynalazki, jak choćby Natal. Kto wie, pisząc podobny artykuł za dziesięć lat, może to właśnie twórcy Band Hero, Wii lub Natala będą na piedestale?