Pentagon chce wyjść z satelitami poza orbitę Ziemi. Cel: okolice Księżyca

O skali planów świadczy to, że amerykańskie wojsko opublikowało zapytanie ofertowe dotyczące przedsięwzięcia określanego jako "proliferowana konstelacja cislunarna". Chodzi o grupę satelitów mających działać w pobliżu Księżyca i wykonywać zadania, których zakres nie został jeszcze szczegółowo opisany. To pierwsza inicjatywa tego typu, która może istotnie poszerzyć wojskową aktywność USA poza obszary, gdzie dotąd koncentrowały się systemy satelitarne.

Jak podkreślają przedstawiciele Sił Kosmicznych, do tej pory najbardziej oddalone satelity amerykańskiej armii operowały na wysokości ok. 36 tys. km nad równikiem, czyli w rejonie kojarzonym z orbitą geostacjonarną. W ostatnich latach podejście zaczęło się jednak zmieniać wraz z nasileniem aktywności innych mocarstw oraz korektą amerykańskiej polityki kosmicznej. W tle jest też zarządzenie prezydenta Donalda Trumpa z końcówki jego kadencji, w którym wskazano, że przestrzeń wokół Księżyca ma znaczenie strategiczne dla bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.

Zaawansowane programy kosmiczne w wojsku nadzoruje generał Stephen Purdy, który zwrócił się do przemysłu o wsparcie projektu, akcentując wagę nowej domeny działań w przestrzeni okołoksiężycowej. Podczas branżowego wydarzenia zaznaczył, że zarówno sekretarz obrony, jak i przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów traktują ten kierunek jako priorytet. Plany te wpisują się w narastającą rywalizację amerykańsko-chińską na Księżycu, gdzie obie strony w najbliższych latach rozważają misje bezzałogowe i załogowe.

Ostrożny, ale czytelny sygnał wysłał również generał Chance Saltzman. Zwrócił uwagę, że Siły Kosmiczne nie zamierzają przewodzić eksploracji Księżyca, jednak nie chcą znaleźć się w sytuacji, w której zabraknie im możliwości działania, gdy pojawi się potrzeba ochrony interesów narodowych. Odpowiedzią ma być Cislunar Space System – system zakładający rozmieszczenie do pięciu satelitów z rządowym ładunkiem. Ten etap ma otworzyć drogę do większej, docelowej konstelacji, a pierwsze jednostki mają pełnić funkcję prototypów przeznaczonych do testów i rozwijania odpowiednich zdolności.

Zapytanie ofertowe Departamentu Sił Powietrznych zawiera na razie głównie podstawowe wymagania. Zgodnie z nimi każda ze stacji satelitarnych miałaby osiągnąć wymagany poziom bezpieczeństwa w końcówce 2029 r. Resort zachęca firmy do przedstawiania rozwiązań, które pozwolą szybko zrealizować cele techniczne i programowe, przy możliwie niskim ryzyku. Wnioski należy złożyć do 24 listopada, przy czym nie przesądza to automatycznie, że Pentagon natychmiast przejdzie do fazy realizacji. Wskazywano, że przygotowanie porównywalnych urządzeń komercyjnych zwykle zajmuje dwa–trzy lata, a by zmieścić się w harmonogramie, umowy musiałyby zostać podpisane do 2027 r.

Sama koncepcja cislunarnej konstelacji nie oznacza, że na orbicie Księżyca pojawi się od razu uzbrojenie. Zakładane funkcje satelitów mogą być zbliżone do tych znanych z przestrzeni wokół Ziemi: monitorowanie obiektów, zapewnianie nawigacji i łączności oraz wsparcie działań rozpoznawczych. Całość wpisuje się też w dłuższą tradycję współpracy Departamentu Obrony z NASA. Jako przykład podawano misję Clementine, która w latach 90. przyczyniła się do wykrycia śladów lodu wodnego w kraterach przy południowym biegunie Księżyca.

W planach są również eksperymenty poprzedzające budowę większego systemu. W połowie 2027 r. ma wystartować misja Oracle-Mobility o budżecie 75 mln dolarów, której celem jest sprawdzenie mobilności satelitów w przestrzeni cislunarnej oraz rozwijanie metod śledzenia obiektów. Następny etap ma stanowić Oracle-Prime, ukierunkowany na wykrywanie i obserwację satelitów oraz odpadów kosmicznych w rejonie punktu Lagrange’a 1. Na tym etapie oba przedsięwzięcia mają obejmować po jednej sondzie, ale nowe działania Departamentu Sił Powietrznych sugerują wyraźne podniesienie wojskowych ambicji USA w otoczeniu Księżyca.