Polskiej marki laptop dla gracza o wyśmienitym stosunku ceny do wydajności – testujemy Hyperbook NH7!

Hyperbook NH7 dotarł do nas w dosyć oszczędnym opakowaniu, zapewniającym jednak wystarczającą ochronę w czasie transportu. W opakowaniu znaleźliśmy tylko laptopa i zasilacz, jednak może to wynikać z faktu, iż otrzymaliśmy sampla recenzyjnego. Nie ma się zatem co rozwodzić na unboxingiem i przejdźmy od razu do rzeczy, a jest o czym pisać!

Mamy tu do czynienia z konstrukcją 17,3 calową i producent nie silił się na minimalizację ramek wokół matrycy, zatem laptop po otwarciu wygląda właśnie jak typowa „siedemnastka”. Obudowa jest w całości z plastiku, ten jednak wygląda na całkiem solidny i faktycznie takim jest. Konstrukcja jest zdecydowanie sztywna, również po otwarciu pokrywy. Struktura przypomina szczotkowane aluminium i całość jest bardzo dobrze spasowana. Nie uświadczymy tu żadnych ostrych krawędzi, ani psujących odbiór wizualny śrubek.

Ze względu na rozmiar nie byłoby również problemu ze zmieszczeniem pełnowymiarowej klawiatury. Niestety tu producent postanowił całość nieco ścisnąć i otrzymujemy układ znany z modeli 15,6” ze strzałkami wkomponowanymi pomiędzy klawisze numeryczne i główną część klawiatury. Ciężko tę decyzję czymkolwiek uzasadnić, ale ostatecznie nie jest to jakaś wielka wada. Ważne, że przyciski funkcyjne, takie jak „Windows”, „Menu kontekstowe” i „Del” są na swoim miejscu. Przycisk zasilania jest wysunięty ponad klawiaturę i podobnie jak ona jest podświetlany, ale o tym później.

Touchpad wykonano poprawnie i używa się go bardzo przyjemnie. Reakcja na palec jest precyzyjna i pole rejestracji jest bardzo duże (ponad 90% powierzchni). Sama tacka może służyć za przycisk, choć na szczęście nie jest „wciskalna”. Klawisze są dosyć małe, ale używa się ich wygodnie. Lokalizacja centralna (z minimalnym przesunięciem w lewo) sprawia, że można używać klawiszy „WSAD” (a także zwyczajnie pisać obiema rękoma) bez obaw o przypadkowe ruszenie kursorem.

Od przodu laptopa umieszono jedynie diody sygnalizujące pracę laptopa (praca dysku, tryb samolotu, ładowanie baterii, zasilanie).

Z tyłu natomiast znalazło się wyjście obrazu HDMI 1.4 – podobnie jak umieszczone na boku złącze DisplayPort, jest ono podpięte pod dedykowaną kartę graficzną, zatem nie będzie problemów z wydajnością przy użyciu zewnętrznego monitora. Znajduje się tutaj także port USB typu C, który jak wiadomo może służyć za wyjście obrazu, jednak w tym przypadku obsługuje go układ graficzny zintegrowany z procesorem. Ostatnie złącze komunikacyjne to pełnowymiarowy port sieciowy RJ45, a zaraz obok niego mamy gniazdo zasilania. Tutaj mamy małe zastrzeżenie – wtyczka zasilania jest kątowa (90 stopni) i aby skorzystać z gniazda HDMI lub RJ45 trzeba ją odgiąć do góry, co nienaturalnie unosi przewód zasilania.

Z lewego boku umiejscowiono złącze USB 3.1 oraz 2.0, a także dwa złącza audio (słuchawki + mikrofon) – to miły akcent w stronę bardziej profesjonalnego użytkowania sprzętu, gdzie mikrofon na statywie mamy podpięty osobno. W odleglejszym narożniku znalazło się miejsce na wpięcie blokady Kensington Lock, a w środkowej części umiejscowiono jeden z trzech otworów wentylacyjnych.

Prawy bok oferuje nam drugi port USB 3.1, wcześniej wspomniane złącze DisplayPort 1.4 oraz czytnik kart pamięci. Tutaj również umieszczono drugi otwór wentylacyjny. Takie umieszczenie tych otworów w praktyce oznacza, że niezależnie od tego, z której strony laptopa trzymamy myszkę, zawsze w zimowe dni możemy liczyć na dogrzewanie ręki :)

Od spodu znajdziemy jeszcze więcej otworów wentylacyjnych, wymienną baterię (a to nie jest częste w dzisiejszych czasach zjawisko) oraz dwa otwory, za którymi znajdują się głośniki wbudowane w laptopa. Dla stabilnego ułożenia sprzętu na stole zastosowano cztery solidne gumowe nóżki i trzeba przyznać, że bardzo dobrze się w tej roli sprawdzają.

Nie omieszkaliśmy zajrzeć do środka testowanego laptopa. Jednak dostęp do wnętrzności w tym modelu nie jest wybitnie prosty – zacząć trzeba od wyjęcia baterii – tu od razu zwrócimy uwagę na jej bardzo niewielki wymiar (oraz pojemność – tylko 3400 mAh, ale o tym w dalszej części artykułu).

Pod baterią umieszczono trzy śruby, które razem z pozostałymi widocznymi od spodu trzymają dolną pokrywę laptopa. Po ich odkręceniu trzeba delikatnie (by nie wyłamać zatrzasków) podważać krawędzie obudowy. Gdy już uda się całość zdjąć, ukazuje nam się wnętrze w całej krasie.

Pierwsze, co się rzuca w oczy, to raczej typowych rozmiarów układ chłodzenia, który jednocześnie zapewnia chłodzenie dla procesora oraz karty graficznej. Łącznie mamy tutaj niejako trzy HeatPipe’y, przy czym jeden jest wspólny dla dwóch z trzech zastosowanych radiatorów. Układ ten dzięki przestrzeni, jaką gwarantuje 17-calowa konstrukcja laptopa, powinien bez problemu poradzić sobie ze schłodzeniem umieszczonych pod nim podzespołów. Warto też zwrócić uwagę, że jeden z otworów wentylacyjnych z tyłu laptopa jest tylko atrapą poprawiającą wygląd.

Konfiguracja, jakiej nie powstydziłby się PC w tej samej cenie

Skoro już do podzespołów doszliśmy, to chyba czas je w końcu zaprezentować. Zastosowany procesor to mobilny Intel Core i7 dziewiątej generacji – oznacza to, że do dyspozycji mamy 6 rdzeni i 12 wątków, a taktowanie powinno dobijać do 4,5 GHz! Karta graficzna to również mobilny GTX 1660 Ti – choć w zasadzie od wersji desktopowej różni się tylko taktowaniem i to w bardzo nieznacznym stopniu (40-100 Mhz). Kartę zaopatrzono w 6 GB własnej pamięci GDDR5. Do tego producent wyposażył testowany komputer zestaw 2 x 8 GB pamięci DDR4 o taktowaniu 2666 Mhz, a całość domyka znany i ceniony dysk SSD od Samsunga – EVO 970 Plus o pojemności 500 GB. Jak widać konfiguracja jest dobrze przemyślana i powinna zapewnić wyśmienite osiągi w (nie tylko) grach, co oczywiście jeszcze zweryfikujemy.

Jeden model, ale ogromna ilość dostępnych konfiguracji!

Jednakże warto zwrócić uwagę, że producent pozwala na sporą swobodę w dobieraniu podzespołów. W jego ofercie znajdziemy również NH7 z innymi kartami graficznymi (od GTX 1050 począwszy po RTX 2060 skończywszy), a do tego w każdym z tych modeli można swobodnie wybrać wielkosć RAM, ilość oraz rozmiar dysków, a nawet zastosowaną kartę sieciową. Polecamy zapoznać się dokładnie z konfiguratorem na stronie producenta.

Poniżej zamieszczamy jeszcze tabelkę z pełną specyfikacją modelu który otrzymaliśmy do testów. Jego cena obecnie nie przekracza 5900 zł. Następnie zapraszamy na kolejną stronę, gdzie bliżej przyjrzymy się matrycy, kamerze oraz wbudowanym głośnikom.

Na kolejnych stronach przedstawiamy szczegółowe testy.

Testowana przez nas konfiguracja nie posiada najlepszej dostępnej dla tego modelu matrycy (która oferuje 144 Hz odświeżania), ale i tak jest całkiem nieźle. Producent zastosował matrycę NV173FHM-N46 (BOE07D2), co oznacza przekątną 17,3” z powłoką matową – sprawia to, że z laptopem można wygodnie pracować również na świeżym powietrzu. Odświeżanie to standardowe 60 Hz, natomiast całkiem pozytywnie zaskakuje pokrycie palety kolorów – 87% pokrycia gamutu sRGB oraz 66,5% w przypadku filmowego DCI-P3 – to bardzo przyzwoite wyniki jak na laptopa.

Kąty widzenia, jak to w przypadku IPS, są wyśmienite. Natomiast nieco gorzej wypada jasność – według producenta ma to być 300 cd/m2, jednak w naszym teście udało się uzyskać jedynie 139 cd/m2 przy maksymalnym rozjaśnieniu matrycy. Równomierność podświetlenia również nie wypada zbyt dobrze –można odnieść wrażenie, że laptop jest podświetlany od górnej krawędzi, a różnica miedzy górą a dołem to blisko 30 cd/m2, co daje w tym przypadku ponad 20% różnicy!

Typowy kontrast na poziomie 990:1 jest w porządku, choć nieco odbiega od katalogowych 1200:1. Czas reakcji (rzeczywisty) to około 22 ms, co odpowiada większości paneli reklamowanych jako 5-6 ms czasu reakcji – do grania zawodowego trochę za dużo, ale smużenia nie widać.

Kamera zastosowana w omawianym laptopie jest raczej niskich lotów – do rozmowy przez Skype się nada, ale do nagrywania filmów lub strumieniowania już nie za bardzo. Teoretyczna rozdzielczość 720p i 30 FPS w praktyce wyglądają znacznie gorzej, zwłaszcza przy gorszym oświetleniu. Kamery nie da się fizycznie zasłonić, ale jest przycisk funkcyjny, który powinien ją dezaktywować.

Głośniki zastosowane w NH7 są co najwyżej poprawne. Grają dosyć głośno, ponieważ osiągają nawet 83 dB, jednak dźwięk jest bardzo płaski i wyprany z niskich oraz wysokich tonów. Do oglądania filmików na YT będą w porządku, ale do słuchania muzyki już zupełnie się nie nadają (co nie jest niczym zaskakującym w przypadku laptopów). Mikrofon umieszczono obok kamery i co do jego działania nie mamy zastrzeżeń.

Na kolejnej stronie przyjrzymy się bliżej kulturze pracy oraz możliwościom podkręcania testowanego laptopa.

17-calowe laptopy zwykle mają łatwiej pod względem odprowadzania ciepła i nie inaczej jest w tym przypadku. Hyperbook NH7 pod pełnym obciążeniem utrzymuje temperatury wcale przecież nie powolnych podzespołów w ryzach – procesor raczej nigdy nie przekracza 90°C, a zwykle trzyma się poniżej 85°C. Natomiast karta graficzna nie przekracza 70°C nawet po wielogodzinnej sesji w wymagających grach.

Jak widać laptop nie tylko jest (relatywnie) chłodny w środku, ale też nie nagrzewa się jego obudowa. W spoczynku temperatury są praktycznie bliskie temperaturom otoczenia (23°C w chwili testów). Dawno nie spotkaliśmy tak chłodnego z zewnątrz laptopa.

Wyniki te są jednak okupione dosyć dużym hałasem generowanym przez układ chłodzenia. Siedząc w klimatyzowanym pomieszczeniu wentylatory raczej nie przekraczały 60% obrotów, jednak już wtedy były zdecydowanie za głośne. Wymuszenie pełnych obrotów wentylatorów generuje już naprawdę duży hałas, który słychać nawet w dobrze wygłuszonych słuchawkach. Pozostaje ręczna regulacja obrotów, dzięki czemu możemy zyskać ciszę kosztem temperatur. Warto też zaznaczyć, że laptop nawet bez obciążenia jest (minimalnie) słyszalny.

To, co dobre w przypadku takiego systemu chłodzenia, to praktycznie brak throttlingu – najnowszy procesor Intela został tak zaprojektowany, aby pod obciążeniem 1-2 rdzeni osiągać taktowanie do 4,5 GHz, a przy obciążeniu wszystkich 6 rdzeni pracować z taktowaniem 4,0 GHz. I dokładnie takie taktowania uzyskaliśmy w naszych testach. Ani razu nie odnotowaliśmy spadku poniżej 4 GHz w grach (które korzystają zwykle z 4-6 rdzeni). Karta graficzna również nie miała problemów z utrzymaniem zadanego taktowania. Producent przewiduje, że w trybie turboboost karta powinna pracować z częstotliwością 1590 MHz (minimalnie) – w naszych testach średnie taktowanie wynosiło 1680 MHz i wahało się od 1620 MHz do 1750 MHz – to rewelacyjny wynik.

Pewnie zastanawiacie się, co wspólnego ze wszystkim powyżej mają trzy ostatnie zdjęcia. Otóż producent przeinstalował na swoim laptopie dedykowane centrum kontroli, które teraz pokrótce omówimy, a które pozwala właśnie na sterowanie kolorami podświetlenia klawiatury.

Do dyspozycji oddano nam 4 moduły – zarządzanie wydajnością, podświetleniem, wentylatorami oraz makrami.

Pierwszy moduł pozwala wybrać jeden z 4 predefiniowanych trybów pracy – ustawienia te wpływają na kilka aspektów pracy laptopa i musimy przyznać, że tryb „Quiet” całkowicie neguje to, co wyżej pisaliśmy o głośności chłodzenia, jednak przy jego aktywowaniu już pojawiają się spadki taktowania podzespołów. Tryb Power Saving natomiast musi korzystać z czarnej magii, gdyż faktycznie sprawia, że z małego przecież akumulatora, nawet pomimo dużej matrycy, możemy wykrzesać naprawdę dużo czasu pracy na baterii (o tym dalej w testach).

Tutaj w końcu dochodzimy do sterowania podświetleniem – nie jest to pełne RGB, ale kolorów jest całkiem sporo. Ustawić możemy także jasność podświetlenia oraz wymusić zastosowanie tych kolorów również w czasie uruchamiania komputera. Aplikacja pozwala także na ustalenie czasu, po którym podświetlenie się dezaktywuje.

Ten moduł pozwala na tworzenie makr – zaskoczyło nas to, że producent o takim udogodnieniu pomyślał. Oczywiście są uniwersalne aplikacje, które pozwalają na to samo, tu jednak od razu mamy wszystko podane na tacy. Makra możemy tworzyć zarówno dla myszki, jak i klawiatury. Widać, że sprzęt jest dedykowany dla graczy.

Ostatni moduł pozwala na sterowanie pracą wentylatorów – o tyle to interesujące, że sterować można z osobna wentylatorem lewym i prawym (przypisano im rolę chłodzenia procesora i karty). Ponownie ukłon w stronę producenta, gdyż często uniwersalne narzędzia nie dają aż takiej kontroli lub w ogóle mają problem z kontrolą wentylatorów w laptopach.

Skoro tyle dobrego napisaliśmy o temperaturach, jakie utrzymuje system chłodzenia, to zapewne spodziewacie się, że wyniki podkręcania będą równie dobre. Niestety tutaj spotkało nas rozczarowanie. Procesora oczywiście nie można podkręcać, ale karta, w której pokładaliśmy spore nadzieje, również okazała się być oporna pod tym względem. Realnie udało nam się podnieść cel turboboost o 250 MHz, co jednak w zależności od gry przekładało się na dodatkowe 80-140 MHz. Średnio zdołaliśmy uzyskać taktowanie rdzenia 1845 MHz, natomiast pamięci już powyżej dodatkowych 120 MHz zaczynały być niestabilne w niektórych grach. Mówimy tu zatem o przyroście w okolicy poniżej 10%.

Sprawdziliśmy, jak się takie OC przekłada się na wzrost wydajności w grach. W Wiedźminie zysk realnie był jeszcze niższy – niecałe 5%. W Metro Exodus niestety wypadło podobnie – 4% przyrostu to pomijalna wartość. Ostatnia gra, w której szukaliśmy zysków z OC to najnowsza odsłona Tomb Raider – tu wynik był nieco lepszy (8,5%), ale nadal poniżej oczekiwań:

Zapraszamy zatem na bardziej szczegółowe testy w grach na kolejną stronę recenzji.

Testy oczywiście przeprowadziliśmy na ustawieniach domyślnych, gdyż podkręcanie może być inne dla każdego modelu. W testach przedstawiamy wynik średniej ilości klatek na sekundę oraz wartość, poniżej której nie spadło 99% generowanych klatek (tzw. Low 1%).Jeszcze mała uwaga odnośnie poniższych testów - model, który otrzymaliśmy do testów, nie był w stanie aktywować profilu XMP na pamięciach, co sprawiało, że te zamiast pracować z taktowaniem 2666 MHz, były taktowane 2133 MHz. Nie jest to ogromna różnica, jednak w grach może się to przekładać nawet na 15% spadku wydajności. Otrzymaliśmy informację już po zwróceniu sprzętu, że problem z BIOS rozwiązano i dostępne w sprzedaży modele tego problemu będą pozbawione. Można zatem założyć, że w części gier, w szczególności Assassin's Creed oraz Battlefield (ale również w grach sieciowych, takich jak Fortnite) uzyskamy odczuwalnie wyższe wyniki.

Procedurę rozpoczęliśmy klasycznie od leciwego, ale nadal wyśmienitego Wiedźmina 3 z dodatkiem Krew i Wino. Testowaliśmy grę w 3 lokacjach odzwierciedlających większość gry – miasto Novigrad mocno obciążające procesor, Lasy Velen z najbardziej obciążoną kartą graficzną oraz ogrody pałacu Beaclair, gdzie zarówno procesor, jak i karta są mocno obciążone.

Już ten pierwszy test wykazał, że Hyperbook NH7 nie obawia się „grania na ultra”. Wszystkie suwaki na prawo nawet w wymagających lokacjach nie zdławiły wydajności poniżej średnich 60 FPS, a chwilowe spadki nie przekraczały bariery 45 FPS. Ustawienia wysokie pozwalają zbliżyć się do bariery 100 FPS i prawie zupełnie zapomnieć o spadkach poniżej 60 klatek.

Kolejna gra z naszej procedury to najnowsza jeszcze odsłona sieciowej strzelanki Battlefield V. Testy przeprowadziliśmy w ostatniej kampanii dla pojedynczego gracza (Ostatni Tygrys) oraz na niedawno dodanej mapie dla wielu graczy – Marita.

Nauczeni testem w Wiedźminie od razu wszystko ustawiliśmy na najwyższe detale i faktycznie był to słuszny wybór – średnia wydajność na poziomie powyżej 70 FPS to satysfakcjonujący wynik. Obraz nieco psują spadki poniżej 30 FPS w trybie dla wielu graczy, ale te wynikają z niezbyt szybkich pamięci i obniżenie detali niestety nic tu nie dało. Pokusiliśmy się też o sprawdzenie, czy mimo braku dedykowanych rdzeni do RayTracingu, uda się pograć z aktywowaną tą techniką – okazało się, że tak, choć spadek był drastyczny i zdecydowanie nie uzasadniał poprawy jakości grafiki.

Następnie chwyciliśmy za najnowszą odsłonę przygód zabójców od Ubisoft. Tradycyjnie wydajność sprawdziliśmy w dużym mieście (Ateny), w czasie przejażdżki po lasach oraz podczas walki (statkiem i mieczem) na morzu.

Wyniki w ultra ponownie okazały się bardzo dobre – ponad 60 FPS ze spadkami nie niżej niż 45 FPS wystarczą, aby cieszyć się całkiem dobrą odsłoną serii. Jeżeli jednak ktoś liczy na nieco więcej, to ustawienia wysokie (które mocno nie ustępują jakością tym najwyższym) oferują jeszcze wyższą wydajność.

Nie mogło zabraknąć ostatniej odsłony serii Metro. Tutaj wydajność w całej grze jest dosyć równa, za wyjątkiem mapy Tajga, gdzie wymagania wyraźnie rosną – tu też przeprowadziliśmy nasz test.

To pierwsza gra, która realnie sprawiła problem testowanemu laptopowi. Ustawienia ultra co prawda pozwalają na grę, ale średnio 40 FPS ze spadami do nawet niskich 20 FPS ciężko nazwać przyjemnością, chyba że na co dzień gramy na konsoli. Ustawienia wysokie nadal nie gwarantują utrzymania minimalnego FPS powyżej 30 klatek. Pozostaje zatem preset medium. Miejmy jednak na uwadze, że w znakomitej większości tej gry wydajność będzie wyższa o jakieś 30%.

Kolejna gra w naszym teście to najnowsza odsłona przygód panny Croft.

W tej grze mogliśmy bez obaw powrócić do ustawień ultra, które oferują bardzo stabilne okolice 60 FPS. W ustawieniach wysokich było tylko lepiej. Sprawdziliśmy też działanie śledzenia promieni, ale gra nie była grywalna w żadnych ustawieniach uzasadniających użycie tej techniki.

Ostatnią z dużych gier dla jednego gracza w naszej procedurze jest Kingdom Come: Deliverance, czyli czeska gra na silniku graficznym twórców serii Crysis. Testy prowadziliśmy w dużym mieście Rataje pełnym NPC, oraz w środku lasu, aby zobrazować wydajność w pełnym przekroju rozgrywki.

Jak widać granie na ultra może być dosyć problematyczne, zwłaszcza w lokacji miejskiej, jednak przyznamy, że nie dostrzegliśmy spadku jakości obrazu po przejściu na ustawienia bardzo wysokie, gdzie wydajność była już sporo lepsza. Pełną płynność oferuje jednak dopiero konfiguracja ustawień wysokich (choć nadal trzeba się liczyć ze spadkami w mieście poniżej 40 FPS).

Test, na który zapewne czekała większość potencjalnych klientów tego sprzętu, czyli niezwykle ostatnimi czasy popularnej gry sieciowej Battle Royale – Fortnite. Przeprowadziliśmy go w lokacji Płaczącej Puszczy w czasie oskryptowanej walki 1vs1. W innych lokacjach oczywiście wyniki będą inne, ale to powinno wam dać obraz ogólnej wydajności.

Testowaliśmy jak zwykle w dwóch różnych ustawieniach graficznych. Ustawienia „epickie” nie wymagają tłumaczenia i jak widać wydajność jest całkiem dobra – nie uświadczyliśmy nawet jednego spadku poniżej 60 FPS. Ustawienia „typowe” oznaczają natywną rozdzielczość oraz wszystkie ustawienia na najniższe poza teksturami oraz zasięgiem rysowania. Tutaj okazuje się, że można niemalże rozważyć zakup monitora 240 Hz, a z pewnością monitor 144 Hz będzie w 100% wykorzystany.

Ostatnią z testowanych gier jak zwykle będzie obecnie już darmowy Counter Strike Global Offensive. Testy przeprowadziliśmy w trybie Deathmatch na mapach Dust 2 oraz Mirage.

Gra korzysta z silnika, który premierę miał 15 lat temu, zatem wymagająca nie jest. W najniższych ustawieniach bez problemu przebijamy magiczną barierę 300 FPS, a nawet najwyższe ustawienia pozwalają cieszyć się około 200 FPS (niestety czasem ze spadkami poniżej 100).

To już wszystkie testy w grach – na kolejnej stronie przedstawimy bardziej syntetyczne testy prezentujące wydajność w profesjonalnych zastosowaniach.

Testy syntetyczne rozpoczęliśmy nadal w obrębie gier, gdyż odbyły się one przy użyciu różnych wersji programu 3D Mark:

Okazuje się, że testowana konfiguracja depcze po piętach modelom z mocniejszą kartą! Wydajność sprawdziliśmy też w mniej popularnych trybach:

• Fire Strike Extreme: 6593 pkt.
• Sky Diver: 34 373 pkt.
• Cloud Gate: 34 559 pkt.
• Ice Storm: 86 719 pkt.

Odchodząc już od gier, ale pozostając przy benchmarkach od Futuremark, wydajność sprawdziliśmy w PCMark 10:

W tych bardziej ogólnych testach zastosowany procesor Intela pozwoli przebić wydajnością zbliżoną konfigurację na układzie Ryzen trzeciej generacji. Sięgnęliśmy także po starszą wersję tego testu - tutaj jego wyniki:

• PCMark 8 Home: 4140 pkt.
• PCMark 8 Creative: 5094 pkt.
• PCMark 8 Work: 5095 pkt.

Na koniec testów syntetycznych zweryfikowaliśmy jeszcze wydajność programem PassMark:

Bardziej niż sam wynik należy docenić spójność poszczególnych jego składowych – wyłączając wydajność 2D, wszystkie wyniki wylądowały w 90. centylu bazy danych tej aplikacji. Potwierdza to naszą obserwację odnośnie bardzo dobrego zbalansowania w doborze podzespołów. Najlepszy wynik osiąga tu dysk SSD, ale niczego innego byśmy nie oczekiwali po wiodącym producencie tych dysków.

Według PassMark, Hyperbook NH7 jest szybszy niż 98% innych laptopów testowanych w tej aplikacji!

A skoro już przy dysku jesteśmy, to jego wydajności przyjrzeliśmy się nieco bliżej, sprawdzając ją w dwóch niezależnych aplikacjach, zarówno przy małym zapełnieniu, jak i przy ponad 80% zapełnienia przestrzeni dyskowej, gdzie jak wiadomo dyski SSD oparte na TLC potrafią już zwalniać.

Osiągi na mniej zapełnionym dysku są fenomenalne, jednak po jego zapełnieniu nie udało się całkowicie uchronić przed spadkiem wydajności. Prędkość zapisu spadła naprawdę drastycznie, choć zaznaczamy, że nadal przekracza 10-krotnie to, co oferują nawet najszybsze dyski HDD. Ogólnie raczej trudno o lepszy dysk SSD do laptopa.

Pozostaje zatem sprawdzić, jak testowany laptop poradzi sobie w zadaniach bardziej profesjonalnych.

• Cinebench R15 Single Thread - 183 cb
• Cinebench R15 Multi Thread - 1300 cb
• Cinebench R15 OpenGL – 115,89 FPS
• Cinebench R20 Multi Thread - 3101 pts
• Cinebench R20 Single Thread - 451 pts

• 7zip (64 MB słownik) kompresja – 26,4 MB/s
• 7zip (64 MB słownik) dekompresja - 579,1 MB/s

Następna na liście do sprawdzenia jest karta sieciowa, producent nie oszczędzał i znajdziemy tu bardzo udany układ Intel Wireless-AC 9560 160 MHz. Co prawda nie udało nam się połączyć z siecią 160 MHz (laptop jej nie widział), ale nawet przy szerokości kanału 80 MHz wyniki są wyśmienite. Testowaliśmy z routerem AC-2900 i dla porównania użyliśmy adaptera USB Netgear A7000 pracującego w standardzie AC1900.

Zarówno siła sygnału, jak i transfery były naprawdę bardzo dobre, w ramach typowego mieszkania jednokondygnacyjnego można wręcz mówić o prędkości zbliżonej do kabla sieciowego. Penetrowanie zbrojonego stropu również udało się zaskakująco dobrze gwarantując transfer na poziomie 250 Mbps, zatem nawet bardzo szybkie połączenie z Internetem typu 300 Mbps nie będzie odczuwalnie ograniczane.

Miło widzieć, że producent nie oszczędza na Wi-Fi!

Na koniec zostawiliśmy testy baterii. Jej rozmiar (tak fizyczny, jak i deklarowana pojemność) budziły nasze obawy, jednak okazało się, że całkiem niesłusznie. Poniżej wyniki z 3 przetestowanych scenariuszy.

Jak widać przy aktywowanym oszczędzaniu energii można obejrzeć na laptopie bardzo długi film. Zaskakujące jest też to, że przy dosyć mocnych podzespołach i 17,3” matrycy (choć niezbyt jasnej) udało nam się grać w CS’a prawie godzinę i 15 minut. A skoro już przy baterii jesteśmy, to przyjrzyjmy się jeszcze wynikom poboru energii:

Sprzęt okazuje się być całkiem oszczędny, jak na wydajność, jaką oferuje. Jedynie sam zasilacz mógłby pobierać mniej prądu, gdy nic nie robi.

Wyniki testów oraz porównanie ich do innych znajdziecie w rankingu laptopów.

Zapraszamy na kolejną stronę, gdzie znajduje się podsumowanie niniejszego testu oraz nasza opinia o Hyperbook NH7

Model, który do nas trafił, charakteryzował się naprawdę świetnie wyważoną specyfikacją. Otrzymujemy jeden z obecnie najszybszych procesorów mobilnych (o wydajności średniego segmentu z oferty procesorów desktopowych) oraz kartę graficzną ze średniej półki, która w sumie niczym nie ustępuje swoim odpowiednikom w PC. Mamy tu optymalne 16 GB pamięci RAM i rewelacyjny, a zarazem pojemny dysk SSD PCI-E. A jakby tego było mało, to taki zestaw wyceniono na nieco poniżę 5900 zł, czyli podobnie jak konkurencyjne laptopy o takiej konfiguracji, ale z matrycą 15,6”. Za model o takiej konfiguracji i równie dużej matrycy często musimy zapłacić nawet ponad 8000 zł! Oczywiście, tak jak pisaliśmy wcześniej, testowany przez nas model to tylko jedna z wielu dostępnych konfiguracji, a co więcej Hyperbook ma w swojej ofercie również odpowiednik z 15,6-calową matrycą NH5 - tak więc dla każdego coś miłego - jeżeli was to zainteresowało, to tutaj znajdziecie więcej informacji. 

Czy zatem jest to produkt idealny? Aż tak daleko byśmy się nie posuwali – mimo iż jakość wykonania stoi na wysokim poziomie, to nadal jest to tylko plastik. Do tego przypominamy o relatywnie głośnym chłodzeniu i matrycy, która nie porywa swoimi parametrami. Klawiatura i kamera także nie są najwyższych lotów, ale to wszystko są wady typowe dla tego, a nawet wyższego przedziału cenowego.

Dla kogo zatem jest przeznaczony Hyperbook NH7? Tak naprawdę sprawdzi się bardzo dobrze w wielu różnych zastosowaniach. Głównymi odbiorcami są oczywiście gracze, jednak wydajność procesora, pamięci i dysku sprawia, że model ten jest też dobrym wyborem dla profesjonalistów (z zastrzeżeniem, że nie będą korzystać z wbudowanej matrycy). Nawet gdyby fabryczne 500 GB nie wystarczało, to nie ma problemu, aby dołożyć dysk SATA 2,5”. W związku z powyższym podsumowaniem, testowany laptop uzyskuje od nas odznaczenia „Dobry Produkt” oraz „Super Opłacalność”.

• Dobry stosunek ceny do wydajności
• Solidne wykonanie
• Brak throttlingu
• Porządny dysk SSD
• Control Center 3.0
• Możliwość indywidualnej konfiguracji podzespołów
   
• Przeciętna matryca
• Głośne chłodzenie
• Mierna jakość kamery i głośników