Intel ARC w końcu dojrzały - recenzja układu Intel ARC A770

Jako że w końcu są godne przeprowadzenia testów, to właśnie tym się zajęliśmy. Zobaczmy jak Intel ARC A770 wypada w testach.

Intel nieraz już podchodził do tematu dyskretnych kart graficznych, jednak to właśnie za sprawą nowej mikroarchitektury XeHPG udało się faktycznie projekt doprowadzić do etapu sprzedaży detalicznej. Tak oto już w połowie zeszłego roku można było nabyć najnowsze układy Intel ARC pierwszej generacji, okraszonej mianem Alchemist (stąd „A” na początku nazwy modelowej). Początkowo dostępność była jedynie w krajach Dalekiego Wschodu, ale z czasem nowe karty zawitały również do Polski. Testowaliśmy wtedy dla Was Intel ARC A380 - pierwszy model, jaki można było u nas zakupić. Niestety jego niezbyt imponująca wydajność, w połączeniu z wtedy jeszcze ogromnymi problemami ze sterownikami, nieco do nowych kart zniechęcała. Teraz sytuacja wygląda zgoła inaczej, zatem uznaliśmy, że to idealny moment, aby przetestować dwa pozostałe modele kart Intela – ARC A770 i A750 – dziś zajmiemy się tym pierwszym.

Pomiń ten rozdział -> do opisu karty Intel ARC A770 Limited Edition.

Oczywiście nowe karty nie mają żadnego związku z już obecnymi od lat kartami NVIDII czy AMD, ale jednak widać inspirację w projektowaniu, czerpane właśnie od tych głównych konkurentów. Rdzeń kart ARC, mimo wspólnego przedrostka Xe z układami, które od lat widujemy w procesorach Intela (np. Intel Iris Xe), w praktyce nie mają z nimi wiele wspólnego. Wcześniej spotykane jednostki wykonawcze (EU) zastępują tutaj „plastry renderujące” (Render Slice). Każdy z nich (w pierwszej generacji) składa się z czterech Xe-Core, czyli bloków obliczeniowych, które zajmują się głównie rasteryzacją. Na każdy z takich bloków przypada jedna jednostka odpowiedzialna za Ray Tracing, co w rezultacie daje bardzo zbliżoną proporcję tych jednostek (względem tych odpowiedzialnych za rasteryzację), co w kartach zielonych (i znacznie korzystniejszą niż u AMD).

Przyglądając się nieco bliżej konstrukcji bloku Xe-Core widzimy, że składa się z dwóch typów jednostek obliczeniowych i każdej posiada 16 sztuk. Jedne odpowiedzialne są za obliczenia wektorowe (Vector Engine), a drugie za sprzętową akcelerację obliczeń związanych ze sztuczną inteligencją albo raczej jej algorytmami. Tu warto Intela pochwalić, że w tej kwestii dosłownie wyprzedził AMD, które dopiero od miesiąca oferuje karty z takimi jednostkami na pokładzie (Radeony RX7000). Jednostki te przede wszystkim mają pomagać w pełnym wykorzystaniu funkcji Intel XeSS, czyli alternatywy dla DLSS, stosowanego przez NVIDIĘ. Ta technika wymaga dodatkowego omówienia, czym zajmiemy się nieco później.

Obecnie dwie najmocniejsze karty Intela posiadają kolejno siedem „plasterków” w tańszym ARC A750 i osiem w droższym ARC A770 (przekłada się to na 28 i 32 bloki Xe-Core). Warto nadmienić, że GPU wykorzystuje w tym przypadku proces technologiczny 6 nm. Obie mocniejsze karty, podobnie jak wcześniej pokazany tańszy ARC A380, wyposażono w pamięć graficzną GDDR6 (bez X), ale tym razem jest jej więcej, gdyż 8 GB w ARC A750 oraz 8 GB lub 16 GB w modelu ARC A770 (model Intel Limitet Edition reprezentuje ten pojemniejszy wariant). Pamięć pracuje na szynie 256-bit z całkiem przyzwoitą przepustowością 512 GB/s dla modelu z 8 GB i 560 GB/s dla modelu z 16 GB (tu GDDR6 jest wyżej taktowane) – to więcej niż niedawno zaprezentowany RTX 4070 Ti…

Ogólnie można odnieść wrażenie, że karty ARC A700 miały konkurować z nieco wyższym segmentem konkurencji, niż obecnie sugeruje to ich cena. Taki stan rzeczy zdają się potwierdzać wymogi zasilania – obie nowe karty potrzebują do działania zestawy przewodów 8 + 6-PIN, co odpowiada potrzebom kart NVIDIA RTX XX70 oraz Radeon RX X700, podczas gdy cenowo nowym kartom Intela bliżej do oczko niższego segmentu.

Pomiń ten rozdział -> do testów kultury pracy, podkręcania i prezentacji panelu sterowania.

Ostatnie premiery w świecie kart graficznych nastawiły nas raczej na kupowanie osobnej obudowy dla samej karty graficznej, tymczasem obie karty Intela okazują się być bardzo zgrabne. Dziś skupimy się na tym droższym modelu, który wyróżnia się również wizualnie. Intel postawił sobie za punkt honoru, aby na ich karcie nie dało się dopatrzeć żadnej śrubki – a jak już jakieś będą, to takie, których łatwo nie odkręcicie. Zasadniczo plan się powiódł i faktycznie nowa karta wygląda w tej kwestii wyjątkowo.

Obudowa jest, co prawda, wykonana całkowicie z plastiku, który połączono na klej i dwustronną taśmę klejącą z zewnątrz (uspokajamy – pod plastikiem czeka na nas kilkadziesiąt, zdaje się, że ponad 50 małych śrubek, jeżeli chcemy kartę całkiem rozebrać), ale spasowanie stoi tu na bardzo wysokim poziomie. O ile nie przyjdzie nam kiedykolwiek wymieniać wentylatora, to w zasadzie można to uznać za zaletę tego modelu (od strony czysto wizualnej). Karta zajmuje dokładnie dwa sloty i nie wystaje poza obrys płyty ATX (27 cm długości). Jest również dokładnie tej samej wysokości, co śledzie PCI-E.

Wspomniane już wcześniej złącza zasilania 8-PIN + 6-PIN umieszczono klasycznie na szczycie i jest do nich łatwy dostęp (nie sądziliśmy, że kiedykolwiek uznamy to za zaletę, ale konkurencyjne karty często w tej kwestii nie są tak łaskawe ze względu na swój przerośnięty rozmiar). Obok tych złączy wyprowadzono jeszcze możliwość podpięcia dołączonego w zestawie przewodu USB (bezpośrednio do pinów wewnętrznych płyty głównej) – jego wykorzystanie jest niezbędne, jeżeli chcemy personalizować działanie podświetlenia.

Dwa dosyć skromne (85 mm średnicy) wentylatory produkcji Cooler Master o łożyskach kulkowych owiewają równie skromny radiator z aluminiowym użebrowaniem. Ciepło do radiatora odprowadzają cztery szerokie i płaskie ciepłowody, ułożone na sporych rozmiarów płycie kontaktowej. Ta odbiera ciepło nie tylko z GPU i pamięci, ale również z sekcji zasilania.

Na śledziach Intel wyprowadził dosyć nowoczesny zestaw złączy – mamy do dyspozycji trzy złącza DisplayPort 2.0 oraz jedno HDMI 2.1. Pozornie można by pomyśleć, że oznacza to obsługę wyższych rozdzielczości i odświeżania, niż ma to miejsce na przykładowo takim RTX 4090 (w którym NVIDIA tak skupiła się na zmasakrowaniu wszystkiego innego pod względem wydajności, że zapomniała zaktualizować złącza DisplayPort), ale w praktyce tak nie jest. Standard DisplayPort 2.0 w kartach Intela występuje w trybie UHBR 10, a ten przekłada się na 40 Gbps przepustowości – zatem na tej karcie najszybsze złącze to podobnie (jak w kartach NVIDII) HDMI 2.1 o przepustowości do 48 Gbps.

Karta, jak być może już zdążyliśmy napomnieć, posiada podświetlenie RGB. W zasadzie to posiada więcej tego podświetlenia na centymetr kwadratowy karty niż prawdopodobnie dowolna inna karta graficzna na rynku… Szkoda jedynie, że Intel nie przewidział przeprowadzenia sterowania podświetleniem przez złącze PCI-E i jeżeli nie chcemy korzystać z domyślnej (niebieskawej) kolorystyki, to wnętrze obudowy będzie nam „zdobić” dodatkowy kabelek łączący kartę z płytą główną.

Pomiń ten rozdział -> do opisu procedury i testów syntetycznych .

Chłodzenie kart graficznych w ostatnich latach bardzo mocno się rozrosło, ale dotyczy to w zasadzie tylko topowych modeli, które coraz śmielej zbliżają się do granicy 0,5 kW poboru energii. Tymczasem Intel dla swoich kart ustawił limit 190 W, który można ręcznie podnieść do 228 W, mówimy zatem o zapotrzebowaniu zbliżonym do kart z serii RTX 3060 Ti (lub RX 6600 XT). Taką ilość ciepła faktycznie z powodzeniem udawało się zwykle odprowadzać z pomocą 2-slotowego chłodzenia. Pozostaje jednak pytanie, czy uda się to zrobić bez przesadnego zwiększania głośności pracy chłodzenia.

Okazuje się, że chłodzenie Intela dalekie jest od tego, co chociażby oferują bardziej prądożerne RTX 3070. Wynik na poziomie nieco w sumie większego, ale znacznie mocniejszego Radeona RX 7900 XT nie jest tutaj przesadnie dobrą wiadomością, jednak trzymając się wartości bezwzględnych należy uznać, że nie jest to głośne chłodzenie (po prostu konkurencja ma ciszej pracujące karty o podobnym poborze energii).

Karta osiąga około 71°C na GPU oraz 75°C na pamięciach oraz „hot spocie”, pobierając te fabrycznie ustawione 190 W energii – wentylatory wtedy kręcą się z prędkością 1550 RPM, zatem mają jeszcze sporo zapasu, który chętnie wykorzystują po podkręceniu. Jeżeli na to się zdecydujemy, to karta robi się już bardzo ciepła (79°C na GPU i 82-83°C na pamięciach/HS) i znacznie głośniejsza (2000 RPM).

Model ARC A770 Limited Edition od Intela udało nam się podkręcić o około 5%, co przełożyło się na zbliżony temu wzrost wydajności w grach. Na potrzeby 3DMarków względnie stabilne okazało się nawet 10% podkręcenia (stąd tam większy przyrost wydajności), ale gry niestety szybko zweryfikowały prawdziwy potencjał podkręcania nowych GPU Intela.

Taki przyrost mógłby nawet cieszyć, gdyby nie to, że został okupiony drastycznym wzrostem zapotrzebowania na energię. Ale o tym na koniec recenzji. Ogólnie powoli musimy ponarzekać na panel sterownika Intel, za pomocą którego kartę podkręcamy (inne aplikacje albo karty nie wykrywają, albo są wysoce niestabilne). Otóż nie mamy zupełnie możliwości podkręcania pamięci! A jak pewnie wiecie, to całkiem sporo potrafi dać w przypadku kart z GDDR6.

O tym, jak złe są sterowniki kart Intel ARC, słyszał już pewnie każdy. Zespołowi Intela trzeba oddać, że stanowczo problemu nie lekceważą i z każdą kolejną edycją sterownika widać wyraźny przyrost wydajności. W grudniu w końcu udało się niemal całkowicie zażegnać problem z emulacją działania DirectX 9.0 w starszych grach, co ucieszy zwolenników CS:GO (zdaje się ostatniej gry, w którą nadal ktoś gra, a która używa DX9.0 i wymaga więcej niż 100 FPS do przyjemnego grania). Niemniej dużo uporczywie zgłaszanych spraw jest nadal ignorowanych, a największą z nich jest samo UI panelu sterowania (czyli jego interfejs).

Wyobraźcie sobie, że panel ten odpala się zawsze oraz tylko i wyłącznie jako nakładka pełnoekranowa! Okienek panelu nie można przesuwać ani zmieniać ich rozmiaru (można tylko wybrać jedną z 9 pozycji). Kiedy panel jest wyświetlony, nie można nic innego robić (w systemie lub grze), a jego minimalizacja go w zasadzie zamyka, zatem ponowne jego odpalenie zajmuje kilka sekund… Brzmi jak koszmar? Nim właśnie jest. A to dopiero początek, bo nawet nie zaczęliśmy omawiać tego, jak panel jest ułożony i co faktycznie można w nim robić (oraz czego nie można – chociażby kontrolować miliarda diod RGB, które Intel umieścił na swojej karcie).

Układ ustawień jest wysoce nieintuicyjny, a części z istotnych przełączników nie uświadczymy wcale. Przykładowo nie można odgórnie wyłączyć synchronizacji pionowej... Jeżeli przyzwyczailiście się do korzystania z funkcji, takich jak DSR (wirtualna wyższa rozdzielczość), to również możecie o tym zapomnieć. Ogólnie czuć, że jest to wysoce jeszcze niedopracowany produkt, zwłaszcza że często potrafi się nagle sam z siebie wyłączyć (zwłaszcza podczas korzystania z modułu nagrywania...). O tyle dobrze, że w najnowszej wersji panelu pojawiła się i zdaje się, że działa opcja automatycznej aktualizacji - w listopadzie jedyne co mieliśmy, to link do strony pobierania, która nie uwzględniała nawet sterowników beta... Ale dość już znęcania się – pora na testy.

Pomiń ten rozdział -> do testów w grach.

Zaznaczamy na wstępie, że część wyników pozostałych kart (poza omawianym ARC A770) pochodzi z początku grudnia 2022, zatem została wykonana na wcześniejszej niż obecna wersji sterowników. Wyrywkowo sprawdziliśmy wybrane karty na nowszych sterownikach, ale nie zauważyliśmy różnic - można zatem założyć, że wyniki będą wystarczająco aktualne.

• Procesor: Intel Core i9-12900KS
• Chłodzenie: NZXT Kraken Z73
• Pamięć: Fury Beast 2x16 GB DDR 5 (5600 MHz, CL40, gear 2)
• Płyta główna: ASUS ROG Strix Z690-F
• SSD: Samsung SSD 980 PRO 1 TB (PCI-E 4.0)
• Zasilacz: Corsair RM1000x
• Obudowa: Cooler Master Master Case H500M

Sterowniki, z których korzystaliśmy, to GeForce Game Ready 527.56 w przypadku kart z GPU NVIDII oraz Adrenaline 22.12.1 dla Radeonów. Nasz główny bohater otrzymał sterownik 31.0.101.4032 z 21 grudnia 2022. System Windows 11 użyty w czasie testów to build 21H2 i wszystkie testy wykonywaliśmy z aktywnym Resizable BAR - to krytycznie ważne, aby ta funkcja była aktywna, gdyż bez niej karty Intela nadal tracą dramatycznie na wydajności. Dobra wiadomość jest taka, że nawet bardzo stare komputery (wystarczy PCI-E 3.0) mają dla niej wsparcie, więc trzeba się tylko upewnić, czy Re-Bar jest aktywny.

Testy syntetyczne plasują nowego Intela ARC A770 bardzo wysoko – na poziomie 50% droższego RTX 3070 oraz wyraźnie powyżej nieco tylko wyżej wycenionego RX 6700 XT. Biorąc pod uwagę, że od obu tych kart posiada więcej pamięci graficznej (co przekłada się liniowo na ilość modów do Skyrima, jakie uda się jednocześnie uruchomić), zaczyna to wyglądać na bardzo ciekawą propozycję!

Dwa kolejne benchmarki korzystające z API DXR, a co za tym idzie ze śledzenia promieni, pokazują słuszność decyzji o wydzieleniu większej liczby jednostek odpowiedzialnych za takie obliczenia. Co prawda NVIDIA RTX 3070 zdołał odskoczyć wydajnością (co z kolei pokazuje doświadczenie, jakie NVIDIA zdążyła na tym polu zdobyć przez ostatnie 3 generacje kart RTX), ale już Radeony zostały mocno zdemolowane. Karta Intela po podkręceniu zaczyna pukać do drzwi Radeona RX 6800. Pytanie, czy tak samo będzie to wyglądać w grach, pod które nie da się tak łatwo zoptymalizować sterowników, jak ma to miejsce w przypadku 3DMarków?

Pomiń ten rozdział -> do testów techniki upscalingu XeSS.

Procedurę testową musieliśmy nieco zmodyfikować, ze względu na to, że Callisto Protocol zwyczajnie odmawiał posłuszeństwa w testowanych przez nas ustawieniach graficznych z kartą Intela. To o tyle ciekawe, że na poprzednich sterownikach było wszystko w porządku… Ale pokazuje to dobrze, że karty Intela nie gwarantują jeszcze tak gładkiego doświadczenia, jak ma to miejsce w przypadku kart AMD czy NVIDII. W zamian za Callisto Protocol wrzuciliśmy z powrotem do procedury grę Counter-Strike, aby zweryfikować wydajność w DX9. Testy przeprowadziliśmy w dwóch rozdzielczościach, do których można przyjąć, że Intel ARC A770 się nadaje – 1080p i 1440p.

Przygody Assasynów od jakiegoś czasu są mocną stroną kart AMD i mamy tego teraz potwierdzenie (że to nie NVIDIA wypada słabo) – ARC A770 prezentuje w tym tytule wydajność na poziomie podobnie wycenionego RTX 3060 oraz (znacznie) tańszego RX 6600. Tak to przynajmniej wygląda w rozdzielczości 1440p, ponieważ w FHD proporcje wypadają jeszcze gorzej dla Intela. Niemniej pograć można, nawet w tych najwyższych ustawieniach w 1440p bez najmniejszego problemu.

Cyberpunk 2077 to z kolei gra preferująca karty zielonych i to również zostało potwierdzone. Taka ilość śledzenia promieni, jaką CDProjekt RED zaimplementował w tym tytule, faktycznie wymaga RTX’a do przyjemnego działania i nawet w FHD karta Intela zmaga się z utrzymaniem 30 FPS. Pocieszać się może tym, że udało jej się niemal zrównać z Radeonem RX 6800 w rozdzielczości 1440p – obie karty oferują tam niegrywalne (bez aktywowania FSR Performance) 20 klatek na sekundę.

Dying Light 2 to ponownie tytuł świeży, zatem ciężki pod względem śledzenia promieni. Tym razem jednak karta niebieskich daje radę pokonać RTX 3060 i znacząco wyprzedza RX 6700 XT. Do przyjemnego grania jednak i tak potrzebny będzie upscaling – w tym przypadku można skorzystać ze sprzętowej implementacji XeSS, która oferuje nieco lepszą jakość obrazu w ruchu (śladem DLSS) od tego, co uświadczymy aktywując FSR 2.0. Przypominamy, że o tym niżej napiszemy nieco więcej.

Najlepsza gra roku 2022 padła ofiarą ułomności sterowników Intela – brak możliwości wyłączenia synchronizacji odświeżania oznacza konieczność grania z limitem 60 FPS… To też widać na wykresach i po złośliwości można by powiedzieć, że w tej grze Intel ARC A770 zrównał się z GTX 1660 Super i RTX 3050… W 1440p już limit klatek aż tak nie przeszkadza, zatem karta zbliża się do swojej właściwej pozycji na wykresie, depcząc po piętach RTX 3060.

Far Cry 6 to kolejny ciekawy przypadek, który na obecnych sterownikach nie jest zbyt przyjemną grą do grania – średni FPS może wyglądać całkiem dobrze (na poziomie RTX 3060, a w 1440p nawet blisko RTX 3060 Ti), ale cóż z tego, skoro co chwilę przeszkadzają nam mikroprzycięcia (co widać po odczytach 1% Low FPS).

Forza Horizon 5 działa całkiem przyzwoicie na nowych kartach Intela. ARC A770 bez problemu przegania RTX 3060, ale to Radeony wypadają w tym tytule korzystniej i ARC musi uznać wyższość tańszego RX 6650 XT. Grać można bardzo przyjemnie w 1080p, ale również 1440p będzie znośne, zwłaszcza jeżeli skorzystamy z upscalingu FSR.

Pierwsza wydana na PC odsłona przygód Spider-Man’a to powrót do mocnego obciążenia jednostek odpowiedzialnych za śledzenie promieni. Intel zdołał nie tylko wyprzedzić RTX 3060, ale również znacznie pokonać Radeona RX 6700 XT. Granie jest możliwe nawet bez aktywowania XeSS w rozdzielczości 1440p, ale stanowczo nabywcom tego modelu polecamy wypróbować upscaling Intela.

Wzmocniona wersja gry Metro Exodus dosłownie wymaga do działania karty z obsługą śledzenia promieni i, co zaskakujące, karta Intela wypada tym razem wręcz wyśmienicie – pokonanie RTX 3060 Ti oraz zrównanie się z RX 6800 to stanowczo imponujący wynik, choć w praktyce granie przyjemne jest tylko w rozdzielczości FHD (ten tytuł nie wspiera ani FSR, ani XeSS).

Symulator lotów od Microsoft również zdaje się lubić z kartami Intel ARC – karta działa bez zarzutów i pokonuje RTX 3060 oraz zbliża się do RX 6650 XT. Pograć można bez problemu nawet w 1440p, jako że nie jest to tytuł wymagający ogromnych wartości FPS.

Ostatni z dużych tytułów zaskakuje bardzo mocno – mimo iż gra nie korzysta ze śledzenia promieni, to udaje się mocno zagrać na nosie AMD i ARC A770 pokonuje w tej grze Radeona RX 6700 XT. Poległ również GeForce RTX 3060 Ti, co nie było dotychczas częstym widokiem. Ogólnie w ten tytuł zagramy w najwyższych ustawieniach dosyć przyjemnie nawet w 1440p (a w razie potrzeby można się wspierać FSR).

Pierwsza z gier e-sportowych to wspomniany na wstępie pogromca ARCów – Counter-Strike: Global Offensive. Okazuje się, że Intel nie zmyślał i faktycznie od wydania grudniowych sterowników wydajność ich karty jest dokładnie taka, jak być powinna – czyli pomiędzy RTX 3060 a RTX 3060 Ti (a patrząc na minimalny FPS, wynikający z GPU w tym przypadku, to nawet bliżej mu do RTX 3070).

Nadal popularnego Warzone mieliśmy nawet nie pokazywać, ale ponownie udało nam się napotkać problemy z stabilnością czasu klatek, co widać na wykresie. Nie był to problem taki uciążliwy, jak w Far Cry 6, ale realnie wpływał na przyjemność z rozgrywki i w praktyce lepiej grało nam się nawet na RTX 3050 niż na testowanym tu ARC A770. Co ciekawe, problem ten zniknął całkowicie, gdy aktywowaliśmy wyższe detale i rozdzielczość… W takim przypadku karta Intela plasuje się bardzo blisko RTX 3060 Ti oraz RX 6650 XT.

Pomiń ten rozdział -> do testów enkodera wideo i zastosowań profesjonalnych.

Intel za punkt honoru postawił sobie wejść na rynek GPU, oferując nie mniej funkcjonalności niż konkurencja, zatem musiał opracować swój odpowiednik DLSS NVIDII (FSR oczywiście działa na kartach Intela, tak jak na wszystkich innych). Funkcja ta wykorzystuje jednostki macierzowe, o których pisaliśmy na wstępie, aby generować obraz o rozdzielczość wyższej niż wejściowa. Sposób działania tej techniki jest nieco inny od tego, co widzimy w DLSS 2, co objawia się obrazem w pewnych aspektach (jak obsługa cienkich linii) lepiej, ale w innych (jak ostrość obrazu w ruchu) gorzej. Subiektywnie w naszej opinii, XeSS (bo to o nim mowa) realizowany sprzętowo plasuje się bliżej programowo realizowanego FSR 2 niż DLSS 2, ale widzimy tu spory potencjał - ostatecznie pierwsze generacje zarówno DLSS, jak i FSR również pozostawiały wiele do życzenia.

Powyżej możecie sprawdzić, jak XeSS wypada w praktyce. Dla rozdzielczości FHD zalecamy raczej z niego nie korzystać, chyba że w trybie Wysokiej Jakości. Natomiast w 1440p radzi sobie już znacznie lepiej i nawet profil Zbalansowany oferuje przyzwoitą jakość obrazu, jednocześnie znacznie podnosząc wydajność.

Jak widać przyrosty nie są małe, choć oczywiście zależą od gry i ustawień - przykładowo w tym samym Spider-Manie po aktywowaniu najwyższych ustawień śledzenia promieni dobijamy do limitu możliwości procesora i XeSS (ani inne metody upscalingu) nie zwiększają wydajności. Na koniec jeszcze mała uwaga - XeSS może być również realizowany programowo (można z niego korzystać na kartach NVIDII i AMD), ale stanowczo odradzamy tak czynić - na kartach bez jednostek XMX efekt działania XeSS jest znacznie gorszy (w kwestii jakości obrazu).

Kolejną nowością, którą do świata gier wnoszą karty Intela, jest nowa technika synchronizacji pionowej. Intel Smooth Sync (tak się nazywa) pozwala redukować efekt rozrywania ekranu bez dodawania opóźnienia, które generuje klasyczna synchronizacja. Pozwala też obejść limit odświeżania naszego monitora, jaki wiąże ogranicza rozwiązania, takie jak G-Sync czy Free-Sync. Haczyk tkwi w tym, że to w zasadzie nie ma żadnego związku z synchronizacją, a jedynie "szczwane algorytmy" rozmydlają miejsce łączenia klatek wyświetlanych w ramach jednego odświeżenia. Co zaskakujące, funkcja ta faktycznie działa całkiem dobrze i jeżeli się na niej nie skupiamy, to faktycznie można odnieść wrażenie, że VS działa, mimo że nie jest aktywny.

Oczywiście na kartach Intela również można korzystać z protokołu VESA Adaptive Sync (z którego korzystają FreeSync oraz G-SYNC Compatible) - na kartach Intel ARC taki typ synchronizacji nazywa się Smart VSync

Pomiń ten rozdział -> do testów poboru energii.

Zakładając, że granie jest dla Was tylko dodatkiem i szukacie dobrej, ale niedrogiej karty do pracy z wideo lub grafiką, to Intel ARC może jawić się jako ciekawa propozycja – zwłaszcza ze względu na 16 GB pamięci graficznej oraz sprzętowy enkoder AV1. Testy zdają się tę teorię potwierdzać, przynajmiej w kontekście edycji wideo.

Karta nie tylko wspiera kodek AV1, ale sam enkoder okazuje się być zaskakująco szybki - realnie konkuruje z kilkukrotnie droższymi kartami! Sprzęt ten możliwe, że docenią streamerzy – obecnie to faktycznie najtańsza opcja na wysokiej jakości streamowanie rozgrywki na platformy wspierające AV1. Poniżej próbka obrazu nagrana bezpośrednio na samej karcie Intel ARC A770 z ograniczeniem Bitrate do 3500 Kbps (limit dla YouTube).

Nienajgorzej też wygląda kwestia pracy z renderingiem grafiki – taki Blender 3.4, jak już otrzymał wsparcie dla sprzętowej akceleracji dla kart Intela, to okazuje się lubić je bardziej od kart AMD! W tej kwestii jednak NVIDIA ze swoim CUDA i tym bardziej OPTIX pozostaje zupełnie poza zasięgiem obu konkurentów.

Pozostałe testy z aplikacji profesjonalnych są już bardzo nieprzychylne nowym kartom graficznym. Tu prawdopodobnie dopiero kolejna odsłona pakietu SPECviewperf, uwzględniająca zaktualizowane wersje aplikacji, pozwoli uczciwie ocenić wydajność kart Intela. Obecnie wygląda to miejscami bardzo źle.

Pomiń ten rozdział -> do podsumowania.

Na koniec jak zwykle sprawdziliśmy, ile cennego obecnie prądu potrzebuje ARC A770. Ku naszemu zaskoczeniu karta nie należy do specjalnie oszczędnych – nawet pomimo korzystania z niższego od bezpośredniej konkurencji procesu technologicznego.

Pobierając podobną ilość energii, co RTX 3060 Ti lub RX 6700 XT, oferuje zwykle wydajność bliższą RTX 3060 lub RX 6600 XT. To w przypadku gier, gdyż podczas renderingu trzyma poziom zapotrzebowania RTX 3070 Ti oraz RX 6800 (tego drugiego, przypominamy, zdołała w tym teście pokonać). Zupełnie natomiast nie ma sensu karty Intel ARC A770 podkręcać – podniesienie zużycia energii o ponad 20% (dla samej karty) nie jest warte zyskania 5-10% wydajności.

Po wstępnych testach, które przeprowadziliśmy w listopadzie minionego roku, mieliśmy znacznie gorsze zdanie o karcie Intela niż to, które ostatecznie wyrobiliśmy sobie kończąc powyżej opisaną turę testów. Widać, że jest to produkt cały czas intensywnie poprawiany i szlifowany. Nie spodziewamy się, aby wydajność podniosła się znacząco, ale Intel prawdopodobnie wyciągnął już cenną lekcję, której efekty ujrzymy w nadchodzących (być może jeszcze w tym roku) Intel ARC Battlemage (czyli drugiej generacji kart Intela)

Wydajność, jaką karta ARC A770 oferuje w grach, całkiem dobrze uzasadnia jej obecną cenę (1900 zł za wersję z 16 GB RAM, ale w praktyce bardziej opłaca się model z 8 GB za 1790 zł). Większość starszych gier będzie działać z płynnością zbliżoną do RTX 3060 lub RX 6600 XT, podczas gdy w nowszych grach dosyć konsekwentnie przeganiamy owego RTX’a, a gdy korzystamy ze śledzenia promieni, to nawet RX 6700 XT może czuć się zagrożony! W skrócie karta Intela oferuje wyższą wydajność w niższej cenie od kart NVIDII oraz AMD. Niestety to tylko pierwsza strona tej monety.

Intel nadal musi sporo poprawić w swoim oprogramowaniu – w kwestii interfejsu, ale również od strony stabilności działania gier i aplikacji

Jak mogliście się przekonać, nawet spośród naszych dwunastu testowanych gier, aż dwie miały problem z mikroprzycięciami, a do tego jedna (trzynasta gra) zupełnie odmówiła współpracy. To nie są dobre proporcje dla produktu, który niebawem będzie świętować pierwsze urodziny… Mozolnie również Intelowi idzie poprawianie interfejsu użytkownika, co czasem odbija się czkawką w grach (jak Elden Ring).

Nasza finalna ocena jest równie wypośrodkowana, co odczucia z użytkowania karty Intela – gdyby oceniać sam sprzęt/wydajność, to spokojnie ocena byłaby pół oczka wyższa. Te karty skrywają spory potencjał i jest to stanowczo dobry oraz potrzebny ruch w branży. Nie jest to jednak na dziś dzień karta dla każdego. Jeżeli czytacie ten artykuł, to prawdopodobnie zaliczacie się do elitarnego grona, które zdoła ujarzmić humory ARCa, ale raczej nie polecajcie tej karty synowi koleżanki z pracy w ramach składania komputera na pierwszą komunię…