Procesory mogą być wydajniejsze. Intel ma sprytny plan

Projektowanie procesorów i osiąganie odpowiedniej efektywności energetycznej to jedno z największych wyzwań w tej dziedzinie. Intel podkreśla, że tradycyjne rdzenie o wysokiej wydajności często okazują się mało efektywne pod względem stosunku mocy do uzyskiwanej wydajności.

Rozwiązaniem miałoby być tworzenie coraz większych i bardziej złożonych rdzeni o wysokim współczynniku IPC (instrukcji wykonywanych w jednym cyklu zegara), co jednak wymaga zaawansowanych procesów litograficznych oraz ich szerokiej dostępności. To z kolei podnosi koszty i ogranicza liczbę rdzeni możliwych do umieszczenia w jednym układzie.

Alternatywą są architektury hybrydowe, łączące rdzenie wydajne i energooszczędne (np. tak jak we współczesnych procesorach Intel - np. w Core i9 12900K). Pozwalają one równoważyć wymagania dotyczące mocy pojedynczego wątku i wielowątkowości, jednak ich wadą jest z góry ustalony stosunek liczby rdzeni obu typów. Ogranicza to elastyczność i komplikuje proces projektowania oraz walidacji układów wielordzeniowych. 

Intel proponuje jeszcze inne podejście – technologię Software Defined Super Cores. Jej działanie zostało opisane we wniosku patentowym.

Technologia Software Defined Super Cores ma umożliwiać łączenie dwóch słabszych rdzeni w jeden wydajniejszy „super rdzeń”. Procesor rozdzielałby zadania między oba rdzenie za pomocą specjalnych instrukcji oraz współdzielonej pamięci podręcznej. Kod programu byłby dzielony na bloki, które następnie uruchamiano by równolegle na kilku rdzeniach. 

Zdaniem Intela, taki super rdzeń byłby widziany przez system operacyjny jako pojedynczy rdzeń, ale rozwiązanie to zapewniłoby wyższą efektywność energetyczną niż tradycyjne, wysokowydajne rdzenie. 

Nowe rozwiązanie zapowiada się obiecująco, choć na razie trudno przewidzieć, jak sprawdzi się w praktyce. Obecnie mowa jedynie o zgłoszeniu patentowym, dlatego nie ma pewności, czy technologia kiedykolwiek trafi do przyszłych generacji procesorów.