Samsung SH100 z Wi-Fi - test aparatu w 24 godziny

Jeśli planujesz zakup małego i łatwego do przenoszenia, ale przy tym nowoczesnego aparatu, warto zwrócić uwagę na model Samsung SH100. Jest wręcz naszpikowany wszelkimi usprawnieniami. Dotyczy to w szczególności łączności Wi-Fi, która jest najbardziej wyróżniającą się cechą tego modelu.

Łączność bezprzewodowa umożliwia przesyłanie zdjęć za pomocą wiadomości e-mail do dowolnego adresata, a nawet bezpośrednie udostępnianie ich na stronach takich serwisów jak Facebook, Picasa, YouTube, Photobucket czy Samsung Imaging.

Co więcej, producent wyposażył ten kieszonkowy aparacik w funkcję AllShare, znaną z wielu innych urządzeń tej marki (np. smartfonów). Będziemy więc w stanie wyświetlać multimedia np. na ekranach telewizorów HD obsługujących funkcjonalność DLNA (Digital Living Network Alliance).

Trzymiesięczna subskrypcja konta Boingo Mobile Wi-Fi pozwala skorzystać z setek tysięcy HotSpotów rozmieszczonych na całym świecie. Dostęp do nich jest szczególnie przydatny w czasie wyjazdów zagranicznych – będziemy w stanie szybko wysłać swoje zdjęcia z wakacji. W Polsce liczba punktów dostępu wciąż jest bardzo skromna.

Wi-Fi można też wykorzystać na inny sposób. Jeśli dysponujemy smartfonem Samsung Galaxy S, jesteśmy w stanie przekazać obraz z aparatu wprost na wyświetlacz telefonu. Wystarczy pobrać aplikację Remote Viewfinder z Android Marketu. Jest to opcja wyjątkowo przydatna w czasie robienia autoportretów lub zdjęć grupowych.

Mały Samsung oferuje całkiem przyzwoitą w tej klasie jakość zdjęć o rozdzielczości 14,2 Mpx oraz możliwość nagrywania filmów 720p (HD Ready). Całość waży 110 gramów, czyli tyle co typowy smartfon.

1. Pierwsze wrażenia - godzina użytkowania

2. Pierwsze zdjęcia – 3 godziny użytkowania

3. Po przeczytaniu manuala – 12 godzin użytkowania

4. Co w nim najlepszego? - 20 godzin użytkowania

5. Werdykt – 24 godziny użytkowania 

Z zewnątrz SH100 to typowy kompakt – mały, lekki, plastikowy. Jeśli jesteśmy przyzwyczajeni do używania prostych kompaktów, ten model powinien spełnić większość oczekiwań. Obudowa jest dwukolorowa. Przód i góra to głównie srebrny lakier z chromowanymi detalami. Z kolei dół, oba boki i tył to czarne tworzywo, w większości matowe.

Jakość ciemnych plastików robi lepsze wrażenie, głównie ze względu na wyższą odporność na ścieranie i zarysowania. Drobne ryski na przodzie również będą niewidoczne, ale mamy obawy odnośnie ścieralności – srebrny, metalizowany lakier może zacząć schodzić na brzegach jeśli aparat będziemy często przenosić w kieszeni.

Przód aparatu oprócz samego (wysuwanego) obiektywu oferuje także główną lampę błyskową oraz pomocniczą diodę LED, która pomaga w pracy autofokusa oraz sygnalizuje status samowyzwalacza.

Na górnej krawędzi producent umieścił cztery otwory głośnika, pojedynczy otwór mikrofonu, płaski przycisk zasilania (POWER) oraz spust migawki wraz z pierścieniem służącym do przybliżania.

Dół daje dostęp do plastikowego gwintu statywowego oraz podłużnej klapki, za którą kryje się bateria i slot kart microSD.

Tył w 80% zajęty jest przez 3-calowy panoramiczny wyświetlacz rezystancyjny. Obsługujemy go dotykowo palcem lub opcjonalnie małym, plastikowym piórkiem, które zapewnia lepszą precyzję.

U góry znajdziemy również przycisk odtwarzania dający dostęp do zapisanych zdjęć i filmów, a na dole przycisk HOME uruchamiający menu główne.

Lewy bok (patrząc od tyłu) nie zawiera żadnych zewnętrznych elementów funkcjonalnych, ale pod klapką umieszczony został bardzo ważny element – antena radiowa służąca do komunikacji Wi-Fi.

Prawa strona to małe oczko do zakładania paska oraz niewielka klapka, pod którą znajduje się 20-pinowe złącze zasilające (4,2 V), służące też jako port USB i wyjście AV.

Sam aparat nie informuje użytkownika o tym czy akumulatorek się ładuje, ale na szczęście robi to specjalny kabel z wbudowaną diodą LED (czerwona – ładuje, zielona – bateria naładowana).

Podczas ładowania za pomocą ładowarki sieciowej możliwe jest normalne korzystanie z aparatu (przydaje się jednak kabel przedłużający USB, gdyż ten dołączony jest bardzo krótki). Szkoda, że producent nie zintegrował w aparacie standardowego złącza micro USB.

W skład zestawu wchodzi aparat, zasilacz ze specjalnym kablem USB, akumulator, pasek na nadgarstek, plastikowe piórko dotykowe, płyta CD z instrukcją i oprogramowaniem oraz skrócona instrukcja w formie papierowej.

Aparat uruchamia się błyskawicznie. Po wciśnięciu przycisku POWER następuje odsłonięcie obiektywu, jego wysunięcie i uruchomienie wyświetlacza. Całość trwa około sekundy, po czym aparat jest gotowy do wykonywania zdjęć.

Podstawowym trybem fotografowania jest inteligentna automatyka (Intelig. autom.). Podczas korzystania z niej aparat automatycznie wybiera właściwe ustawienia w zależności od wykrytego typu scenerii. Opcja ta jest przydatna, jeśli nie znamy ustawień odpowiednich do konkretnych warunków oświetleniowych lub po prostu nie chcemy sobie zawracać głowy takimi szczegółami, tylko cieszyć się robieniem zdjęć.

Zmienić możemy jedynie rozdzielczość zdjęć (od 1 do 14 Mpx), timer (10 s) oraz włączyć lub wyłączyć lampę błyskową. Warto również zauważyć, że poszczególne rozdzielczości zdjęć różnią się także proporcjami boków. Na przykład fotografie 14, 12 i 10 Mpx opierają się na boku tej samej szerokości (4320 px), ale oferują inną wysokość – odpowiednio 3240, 2880 i 2432 px. Wybrać więc możemy, czy lepszy będzie np. format pocztówkowy, czy może szeroka panorama.

Podobną funkcjonalnością cechuje się tryb inteligentny film, z tą jednak różnicą, że oprócz rozdzielczości ustawić możemy też liczbę klatek na sekundę (15 lub 30) i nagrywanie dźwięku. Sama rozdzielczość rozpoczyna się na opcji 320x240 WEB (maleńkie pliki do udostępniania przez internet), a kończy na 1280x720p HQ.

Samsung oferuje znacznie więcej niż tylko inteligentne tryby rejestrowania zdjęć i filmów. Przede wszystkim do dyspozycji użytkownika oddano tryb Program, który pozwala wyregulować zdecydowaną większość typowych opcji fotograficznych, do których zaliczamy:

• EV – korekcja ekspozycji
• Balans bieli – wybór rodzaju oświetlenia (np. dzienne, jarzeniowe, żarowe itp.)
• ISO – czułość sensora (od 80, do 3200), im wyższa, tym silniejszy sygnał (jaśniej), ale większe szumy. Wysokie ISO stosujemy w słabszych warunkach oświetleniowych, gdy nie chcemy lub nie możemy wydłużyć czasu naświetlania.
• Lampa błyskowa – sztuczne doświetlanie fotografowanego obiektu
• Ostrość – tryb działania ostrości (normalny lub makro)
• Fotografowany obszar – czyli obszar wykrywania ostrości (centrum kadru, wiele punktów, zdjęcie za jednym dotknięciem oraz inteligentne dotknięcie)
• Wykryj twarze – działa w kilku trybach: normalny, autoportret, uśmiech, mrugnięcie oraz inteligentne rozpoznawanie twarzy.
• Inteligentna edycja ramki – jeśli fotografujemy grupę osób, możemy wśród nich oznaczyć jedną wybraną „gwiazdę”, na której zawsze będzie ustawiana ostrość. Wystarczy wcześniej dopasować twarz tej osoby do wzorca wyświetlanego na ekranie (5 zdjęć).
• Rozmiar zdjęcia – od 1, do 14 Mpx, przy zachowaniu różnych proporcji
• Jakość zdjęcia – normalna, dobra, bardzo dobra
• ACB – kompensacja podświetlenia, stosowana np. gdy źródło światła znajduje się za fotografowanym obiektem
• Pomiar – sposób pomiaru światła – multi (wielosegmentowy), punktowy i centralnie ważony (uśredniony)
• Napęd – tryb wykonywania zdjęć (pojedyncze, ciągłe, ustawienie wysokiej szybkości – 6 kl./s, AEB – 3 zdjęcia z różnymi ustawieniami)
• Inteligentny filtr – wybór jednego z filtrów artystycznych
• Regulacja obrazu – obejmuje kontrast, jasność i barwę
• DIS – Digital Image Stabilization (cyfrowa stabilizacja obrazu)
• IntelliZoom – czyli dodatkowy zoom cyfrowy
• Memo – notatka głosowa
• Lampa błyskowa – włączona, wyłączona lub auto
• Samowyzwalacz – wyłączony, 2 s, 10 s, podwójne zdjęcie

Jak widać różnica między trybem Program, a Inteligentna automatyka jest kolosalna. Tutaj mamy możliwość decydowania o wielu aspektach wpływających na końcowy efekt. Zdjęcia nabrać mogą zdecydowanie bardziej indywidualnego charakteru.

Kolejnym trybem fotografowania jest Scena. Tutaj znów powracamy do ustawień w pełni automatycznych, a jedyną funkcją, którą jesteśmy w stanie wybrać jest tytułowa scena lub jak kto woli - sceneria. Do wyboru mamy: Pejzaż, Zachód, Świt, Podświetlony obiekt, Plaża&śnieg oraz Tekst. Uważamy, że tryb ten jest nieco naciągany – efekty osiągane podczas przełączania scen są zazwyczaj zbyt subtelne i nie do końca udane. Wyjątkiem jest Zachód, który co prawda ingerował wyraźnie w balans bieli, ale przez to dodawał zdjęciom klimatu.

Do ciekawostek zaliczamy opcję Wyróżnienie obiektu dostępną w menu głównym. Jej działanie polega na dodatkowym (sztucznym) rozmyciu tła w celu wyeksponowania fotografowanego obiektu.

Zdecydowana większość aparatów kompaktowych wyposażona jest w maleńkie matryce, przy użyciu których bardzo trudno jest uzyskać małą głębię ostrości (w przeciwieństwie do lustrzanek z matrycami o rozmiarze pełnej klatki filmu małoobrazkowego lub ewentualnie APS-C).

Mały Samsung symuluje efekt zastosowania bardzo dużego otworu względnego obiektywu. Fotografie wykonane w ten sposób zazwyczaj wyglądają dobrze, ale jeśli przyjrzymy się bliżej, bez problemu dostrzeżemy lekkie nieprawidłowości w działaniu oprogramowania (sztucznie wyglądające, niezbyt udane rozmycia).

Dodatkowo rozmiar fotek ograniczono do 1 lub 3 Mpx, a odległość od obiektu musi wynosić równe 30 cm. Jeśli zmniejszymy lub przekroczymy tą odległość o więcej niż kilka centymetrów, efekt może nie zostać nałożony.

Kolejną opcją jest Upiększanie, czyli słowami producenta „tryb wykonywania zdjęć portretowych z korekcją niedoskonałości twarzy”. Jeśli więc stwierdzimy, że fotografowany obiekt wymaga korekcji twarzowej części głowy, powinniśmy czym prędzej uruchomić tą funkcję. :-) Za jej pomocą dopasujemy odcień skóry (opalony lub blady) oraz wygładzimy drobne zmarszczki, piegi i inne tego typu drobiazgi.

Jeszcze bardziej artystyczne efekty uzyskamy włączając Magiczną ramkę. Tutaj będziemy w stanie umieścić własną (lub czyjąś) twarz wśród kolorowego graffiti na ścianie, na starej kartce papieru, wśród fal, w tarczy księżyca odbijającego się w morzu, na płycie winylowej, na koszulce, w gazecie, na billboardzie i w paru innych miejscach.

Jeśli z kolei lubimy wykonywać zdjęcia nocą, bawiąc się długością naświetlania, to również mamy taką możliwość. Wybieramy wtedy tryb Noc i za pomocą bardzo wygodnej tarczy wybieramy czas otwarcia migawki (od 1 do 16 sekund lub Auto) oraz przysłonę (od f/3,3 do 9,4 lub Auto).

Dzięki temu będziemy w stanie dopasować jasność zdjęć nocnych i uzyskać ciekawe efekty, pod warunkiem oczywiście, że korzystamy ze statywu. Zdjęcia robione z ręki nawet przy naświetlaniu 1 s z pewnością będą poruszone (rozmazane).

Musimy jednak zaznaczyć, że jakość zdjęć nocnych jest raczej przeciętna, a sam aparat ingeruje w ostateczny obraz (np. przyciemnia go, rozjaśnia lub nie może się zdecydować jaki balans bieli zastosować), więc efekt widziany na wyświetlaczu po wykonaniu zdjęcia może niekiedy nie spełnić oczekiwań.

Opisując poszczególne tryby fotografowania nie sposób nie wspomnieć choćby o dwóch dodatkowych. Należą do nich: Proste zdjęcie i Zbliżenie (makro). Po włączeniu pierwszego z nich na ekranie pokażą się dwa suwaki, którymi wyregulujemy jasność i nasycenie koloru.

Całość byłaby naprawdę genialna, gdyby nie jeden problem – aparat jest w stanie komunikować się w ten sposób jedynie z Samsungiem Galaxy S! Niestety w czasie zabawy z aparatem nie mieliśmy pod ręką tego modelu smartfona, więc postanowiliśmy spróbować z Samsungiem Galaxy Gio. Rezultaty nie były pozytywne. Po ściągnięciu odpowiedniej aplikacji z Android Marketu i odpaleniu aplikacji na ekranie pojawił się komunikat, że wersja nie jest obsługiwana.

Remote Viewfinder jest niewątpliwie jednym z największych plusów, ale zarazem największych minusów aparatu SH100. Szkoda, że producent nie zapewnił kompatybilności z innymi modelami smartfonów (przynajmniej ze swojej własnej oferty).

Podczas fotografowania użytkownik otrzymuje możliwość ustawiania ostrości za pomocą dotknięcia ekranu. Jedyne co musimy zrobić to wejść w menu i kliknąć opcję Fotogr. obsz., a następnie wybrać AF – inteligentne dotknięcie. Wybrany obiekt będzie śledzony, więc drobne, niezbyt dynamiczne ruchy nie spowodują utraty focusa.

W tym samym menu ustawić możemy też Zdjęcie za jednym dotknięciem. Ta funkcja w przeciwieństwie do poprzedniej nie będzie czekała na to, aż sami wykonamy zdjęcie – po dotknięciu następuje błyskawiczne ustawienie ostrości i zarejestrowanie zdjęcia.

W Samsungu SH100 producent zintegrował prosty akcelerometr, dzięki któremu zdjęcia wykonane w pionie oglądać możemy na pełnym ekranie, bez konieczności klikania na jakiekolwiek przyciski. Wystarczy, że obrócimy aparat o 90 stopni w lewo lub w prawo.

Gdy już zapiszemy na karcie pamięci swoją pierwszą sesję zdjęciową, możemy przejrzeć rezultaty własnej kreatywności korzystając z funkcji Album lub Album 3D. Pierwsza opcja wyświetla więcej multimediów na ekranie, ale miniaturki są bardzo małe. Album 3D z kolei wyświetla zdjęcia i nagrania w formie efektownej spirali pseudo-3D, w której najbardziej wyróżniony jest centralny (największy) element.

Obsługa obu albumów jest dotykowa i dość wygodna. Co prawda interfejs nie działa aż tak płynnie jak w przypadku nowoczesnych smartfonów, ale sytuację oceniamy pozytywnie.

Do dyspozycji mamy też wyświetlanie z efektem odwracania stron. Funkcja ta nazywa się Czasopismo (nazwa nie jest zbyt adekwatna) i oferuje trzy motywy albumów – Podróż, Ślub oraz Przyjęcie. Strony odwracamy dotykowo -  przeciągając palec z prawej strony do lewej. Animacja odwracania kartki jest płynna i przyjemna dla oka.

Jeśli w czasie pracy lub podróży chcemy koniecznie zapisać ważną informację, ale nie mamy przy sobie kartki i ołówka, możemy użyć funkcji dyktafonu. Szybki dostęp do nagrań otrzymujemy (podobnie jak do zdjęć i filmów) po naciśnięciu przycisku odtwarzania, umieszczonego w prawym górnym rogu na tylnej ściance aparatu.

Do synchronizacji, przeglądania i prostej edycji zdjęć i filmów służy aplikacja Samsung Intelli-studio Light. Oprócz podstawowych operacji na plikach możemy też wysłać je na konto YouTube, Twitter, Flickr, Facebook i Picasa lub opcjonalnie e-mailem. Pakiet oprogramowania jest zapisany w pamięci aparatu oraz dodany na płycie. Korzystanie z niego jest dość proste, ale do obsługi interfejsu trzeba się przyzwyczaić.

Prosty edytor zdjęć wbudowany został także w sam aparat. Oferuje on podstawowe funkcje, takie jak: zmiana jasności, kontrastu, nasycenia, redukcja czerwonych oczu i korekcja odcienia skóry.

Dodatkowy programik o nazwie Samsung PC Auto Backup pozwoli synchronizować automatycznie wszystkie multimedia drogą bezprzewodową (do wybranego wcześniej katalogu na dysku komputera).

Samsung SH100 z całą pewnością okaże się właściwym aparatem dla osób, które lubią efekty specjalne i swobodę zapewnianą przez łączność Wi-Fi. Urządzenie oferuje tryby pracy odpowiednie zarówno dla osób lubiących pełną automatykę, jak i tych, które chcą trochę poeksperymentować.

Jakość zdjęć nocnych jest naturalnie dużo niższa niż dziennych, ale cieszy możliwość wykonywania długich naświetleń (do 16 sekund) oraz regulacji przysłony. Dzięki temu mamy możliwość zwiększenia swojej kreatywności podczas zdjęć w słabych warunkach oświetleniowych.

Dobrze wypadła także jakość nagrań wideo, pod warunkiem jednak, że obejdziemy się bez dodatkowych filtrów i efektów, które zwiększają efektowność, ale obniżają jakość filmów. Standardowy obraz 1280x720 px (HQ) jest naprawdę niezły.

Dźwięk nagrany przy pomocy wbudowanego mikrofonu możemy określić jako typowy dla kompaktów (czyli przeciętny). Sprawdzi się wewnątrz pomieszczeń, gdy nagrywamy małą grupkę osób. Głośna muzyka lub wiatr mają bardzo zły wpływ na jakość audio.

Najciekawszą jednak i najbardziej wyróżniającą się funkcjonalnością w tym aparacie jest wspomniana wielokrotnie łączność bezprzewodowa Wi-Fi. Dzięki niej zdjęcia i filmy wyślemy e-mailem, wstawimy je na prywatne konto portalu społecznościowego, takiego jak: Flickr, czy YouTube, wyświetlimy na ekranie telewizora za pomocą technologi AllShare lub po prostu prześlemy do drugiego takiego aparatu bez pośrednictwa ruterów bezprzewodowych.

Jakość wykonania i ergonomia urządzenia stoją na bardzo przyzwoitym poziomie, pod warunkiem, że nie mamy dużych dłoni. Dotykowy wyświetlacz rezystancyjny jest dość duży i korzysta się z niego komfortowo. Obsługiwać można go małym plastikowym piórkiem, ale my uważamy, że palec lepiej sprawdza się w tej roli.

Producent nie chwali się jak długo jest w stanie wytrzymać bateria. Z obserwacji wynika jednak, że cechuje się przyzwoitą wydajnością. Rozładowała się po 2 dniach bardzo intensywnego użytkowania (zdjęcia z lampą i bez, długie naświetlania, filmy z dodatkowymi efektami, ciągłe przeszukiwanie menu i kilkanaście połączeń Wi-Fi). Jej ładowanie również nie trwa długo – podczas korzystania z dołączonej ładowarki cały proces powinien zamknąć się w niecałych dwóch godzinach.