SONY PlayStation Portable (PSP)

Prawie 10 miesięcy po premierze japońskiej i niespełna 6 miesięcy po premierze amerykańskiej, firma Sony zdecydowała się wreszcie wypuścić na Stary Kontynent swoje najnowsze dziecko - PlayStation Portable (w skrócie - PSP). Oficjalna premiera tejże konsoli w Europie miała miejsce 1 września 2005 r. Sony Poland tym razem stanęło na wysokości zadania, dzięki czemu PSP dostępne jest od 1 września także w Polsce.

Dzięki uprzejmości firmy Komputronik jeden egzemplarz PSP trafił do naszej redakcji już w środę popołudniu, dzięki czemu mogliśmy przyjrzeć się bliżej temu co chce nam aktualnie zaoferować Sony swoim nowym urządzeniem.

Podstawowym założeniem, które przyświecało naszemu testowi było udzielenie odpowiedzi na pytanie - czy warto było tak długo czekać i czy rzeczywiście nowa, przenośna konsola PlayStation jest w stanie zrewolucjonizować rynek handheldów?

Postaramy się tak przedstawić niniejszy test, aby każdy z Was, sam mógł odpowiedzieć sobie na to pytanie po przeczytaniu całego przygotowanego przez nas artykułu.

Aktualnie na rynku znalazł się tzw. Value Pack czyli wersja wzbogacona o kilka dodatkowych akcesoriów. Na rynku amerykańskim i japońskim dostępne są także wersje "zwykłe", które zawierają jedynie samą konsolę. Dzięki temu zabiegowi cena urządzenia jest znacznie niższa. Nie wiadomo dlaczego w Europie pojawiła się jedynie wersja rozszerzona i ewentualnie czy i kiedy pojawi się wersja zwykła.

Z zapartym tchem, powoli rozpoczęliśmy rozpakowywanie pudełka z konsolą. W zestawie Value Pack znaleźliśmy:

• kartę Memory Stick Duo 32 MB MagicGate
• demo disc na płytce UMD
• słuchawki z pilotem do PSP
• czarny, stylowy pokrowiec na konsolę z logiem PSP

Po przejrzeniu zawartości pudełka i przekartkowaniu instrukcji obsługi (mała, niezwykle obszerna książeczka, której grubość w ppierwszej chwili zaskakuje) dotarłem wreszcie do najistotniejszego elementu tj. samej konsoli. Trzeba przyznać, że spece z Sony nieźle się napocili, żeby wszystkie elementy pudełka ładnie do siebie pasowały, a jednocześnie dobrze chroniły PSP.

Pierwsze spojrzenie na konsolę - wygląda ona naprawdę dostojnie i bardzo reprezentacyjnie. Czarny, połyskujący materiał, z którego wykonana jest przednia cześć przypomina materiał użyty w telefonie Sony Ericsson T610. Niestety, tak jak w nim, tak i w PSP materiał ten jest niezwykle podatny na zabrudzenia. Wystarczy dotknąć powierzchni i zostają na niej 'tłuste' ślady palców. W zestawie co prawda znajduje się ściereczka do czyszczenia konsoli, jednak jest to rozwiązanie raczej tymczasowe. Tak naprawdę musielibyśmy bowiem czyścić konsolę średnio co 5 minut, bo tyle mniej więcej potrzeba, żeby cała konsola była wypaćkana odciskami paluchów. Dlatego też warto od razu zaopatrzyć się ochraniacz na konsolkę, który zapobiegałby jej brudzeniu się. Tego typu akcesoria pojawiły się już na rynku.

miękki futerał na PSP w wyposażeniu

Wyświetlacz jest wręcz olbrzymi. Konsola została wyposażona w pełni przezroczysty, panoramiczny (16:9) ekran TFT o wielkości 4,3 cala i rozdzielczości 480 x 272 pixeli, wyświetlający obraz w pełnym kolorze 16.77 millionów kolorów.

Jak dotąd żadna przenośna konsola nie mogła poszczycić się takim ekranem. Może dlatego, że Nintendo, które króluje w segmencie handheldów, cały czas zmierza w kierunku maksymalnej miniaturyzacji podczas gdy Sony pragnie zaoferować użytkownikom PSP coś znacznie więcej niż tylko konsolę do gier.

• Wymiary: ok. 170 mm (Wys) x 74 mm (Szer) x 23 mm (Gł)
• Waga : 280 g (łącznie z litowo-jonową baterią)
• Procesor: PSP CPU, taktowany 333MHz
• Pamięć podstawowa: 32MB
• Wbudowana pamięć DRAM: 4MB
• Wyświetlacz: szerokoekranowy - 4,3" 16:9 TFT LCD, o rozdzielczości 480 x 272 pixeli (16.77 mln kolorów)
• Wbudowane głośniki stereo
• IEEE 802.11b (Wi-Fi), USB 2.0, Memory Stick PRO Duo, IrDA, IR Remote (SIRCS),
• Napęd: UMD Drive

PSP jest "ręczną przenośną konsolką" (handheld) i jako takie rozwiązanie, nie przewidziano możliwości podłączenia jej do odbiornika TV. Oczywiście wkrótce mogą pojawić się jakieś nieoryginalne akcesoria zmieniające PSP w prawdziwy rozrywkowy kombajn. Taką też sytuacje obserwujemy w przypadku największego konkurenta PSP - Nintendo DS (ostatnio zasłyszane wiadomości o przygotowaniu dla NDS nakładki sprzętowej umożliwiającej oglądanie telewizji na tej konsolce).

Specyfikacja dysków UMD

• Rozmiary: 65 mm x 64 mm x 4,2 mm
• Waga: 10g
• Pojemność maksymalna: 1,8 GB
• Kodowanie: AES 128-bit
• UMD Audio (kodeki: ATRAC3plus, PCM, (MPEG4 AVC))
• UMD Wideo (kodeki: MPEG4 AVC, ATRAC3plus, Caption PNG)

PlayStation Portable miało w założeniu stanowić przenośne centrum rozrywki i umożliwiać oglądanie filmów, słuchanie muzyki, przeglądanie zdjęć zrobionych aparatem cyfrowym, granie, a także przeglądanie zasobów sieci Internet.

Cóż można powiedzieć - Sony oczywiście udało się tego wszystkiego dokonać. Zdołali upchnąć wszystkie funkcje to swojego małego urządzonka. Tak więc konsola obsługuje bezprzewodowy protokół 802.11b (WiFi), a tym samym umożliwia korzystanie z sieci bezprzewodowej w tym standardzie. Potrafi wyświetlać zdjęcia w formacie JPG, odtwarzać muzykę w formatach - MP3, ATRAC3plus, a także wyświetlać filmy (formaty: MPEG-4 i UMD) i do tego wszystkiego pozwala sobie jeszcze pograć.

Tym ostatnim celom służy zastosowanie w konsoli nowego formatu nośników danych jakim są płyty UMD (Universal Media Disc). Te niewielkie płytki (jedynie 60 mm średnicy), osadzone na stałe w specjalnych plastikowych kasetkach charakteryzują się całkiem niezłą pojemnością (do 1,8 GB).

PSP został wyposażony w czytnik tych płyt, a gniazdo i samo włożenie dysku UMD do konsoli przypomina trochę wkładanie kasety miniDV do kamery cyfrowej, z tą małą różnicą, że tutaj nie jest to częściowo automatyczne.

Niestety, "nie ma róży bez kolców" - czas dostępu do danych zapisanych na płycie UMD bywa długi. W niektórych grach takich jak np. Ape Academy jest to szczególnie widoczne.

Dodatkowym nośnikiem danych wykorzystywanym przez PSP są karty Memory Stick Duo, które mogą służyć zapisywaniu stanu gier, ale także mogą być wykorzystywane do przechowywania i odtwarzania z nich muzyki oraz filmów. Gniazdo na karty Memory Stick znajduje się po lewej stronie konsoli obok wyjścia słuchawkowego i dodatkowo zabezpieczone jest klapką. Przegrywanie danych na kartę odbywać się może pośrednio przy użyciu czytnika kart, albo bezpośrednio - tj. przy użyciu kabla USB (wyposażenie opcjonalne), którym można połączyć konsolę z komputerem. PSP ma złącze USB 2.0.

Przyglądając się dalej konsoli nasze zainteresowanie budzą przyciski sterowania rozmieszczone po obu stronach wyświetlacza. Ich układ odpowiada temu znanemu z najsłynniejszego joypada do PlayStatiom - Dual Shock (no może z wyjątkiem pojedynczych przycisków L i R).

Po lewej stronie umieszczono standardowo krzyżak. Dobrze wykonany, z połyskującego, lekko przezroczystego materiału. Poniżej krzyżaka znajdujemy coś nowego. Z wyglądu przypomina trochę mikrofon lub głośniczek (takie wypowiedzi padały od osób, którym pokazywałem konsolę). Tymczasem jest to joystick analogowy.

Troszkę dziwnie się nim operuje, ale oczywiście jest to kwestia przyzwyczajenia. Na pewno jest to fajny bajer, ale moim zdaniem to rozwiązanie zdaje tylko wówczas egzamin, gdy nie korzysta się jednocześnie z przycisków L i R. Gdy jest to koniecznie - jak np: w grze Wipout Pure - kciuk lewej ręki bardzo szybko da nam o sobie znać. Inną kwestią jest czułość tego joysticka, gdyż w niektórych grach wydaje się zbyt czuły, a w innych dla odmiany za mało czuły.

Po prawej stronie od wyświetlacza umieszczono znane już wszystkim przyciski - trójkąt, kółko, krzyżyk i kwadrat. Ich wykonanie nie odbiega od wykonania całości konsoli. Podobnie z przyciskami pojedynczymi L i R znajdującymi się w górnej części urządzenia - pod palcami wskazującymi. Biały, przezroczysty plastik, z którego są zrobione ładnie komponuje się z czarną obudową konsoli.

Nadszedł czas na pierwsze uruchomienie PSP. Zaraz po włączeniu naszym oczom ukazuje się ekran powitalny, po którym szybko konfigurujemy ustawienia użytkownika.

Trzeba wspomnieć, że zastosowany tutaj obrazkowy ekran opcji jest niezwykle czytelny, ale pozbawiony zbędnych fajerwerków. Twórcy konsoli kierowali się bowiem dwiema podstawowymi zasadami - prostota i użyteczność. Inna rzecz, że konsola jest niezwykle prądożerna (średni czas gry na w pełni naładowanej baterii dołączanej do zestawu wynosi ok.5 godzin). Tym samym ograniczenie wodotrysków podczas wybierania opcji miało też na celu zminimalizowanie wydatku energii.

wymienny akumulatorek 1800 mAh

O tym, że zużycie energii to bolączka PSP świadczyć może fakt, że w ustawieniach konsoli wygospodarowano kilka osobnych opcji wspomagających oszczędzanie energii np. wyłączanie ekranu po określonym czasie bezczynności, przechodzenie w stan uśpienia czy nawet oszczędzanie energii podczas korzystania z połączenia bezprzewodowego.

Wybór opcji głównych ograniczony został do podstawowych - gra, film, muzyka, zdjęcia oraz ustawienia konsoli. W zależności od uruchomionego oprogramowania pod każdym z tych obrazków możemy znaleźć dodatkową ikonkę sugerującą, iż na danym nośniku znajdują się określone materiały.

Np: w przypadku gry pod ikonką "Game" pojawia się kolejna ikona tejże gry wraz z krótkim opisem, czasami włącza się też prezentacja filmowa lub zdjęciowa.

Konsola została wyposażona w funkcję dzielenia się grą - "Game Sparing" - co umożliwia bezprzewodową grę wieloosobową przy jednym egzemplarzu gry - jeśli oczywiście dany tytuł na to pozwala.

Jedną z ciekawszych opcji są ustawienia sieci. W tym przypadku mamy do wyboru albo tryb ad hoc stworzony dla łączenia ze sobą konsol poprzez sieć WLAN, albo tryb infrastruktury, którego celem jest podłączenie konsoli do Internetu przez punkt dostępowy (WLAN).

Warto też wiedzieć o systemie kontroli rodzicielskiej, w który wyposażona została konsola PSP. Zastosowany w oprogramowaniu konsoli system umożliwia blokowanie odtwarzania określonych dysków UMD. Działa to na zasadzie porównania poziomu kontroli rodzicielskiej dysku UMD z poziomem ustawionym w systemie. Jeśli poziom ten jest wyższy dla dysku niż dla konsoli, płytka nie da się uruchomić. Zobaczymy czy zda to egzamin w przypadku mających wejść na rynek filmów erotycznych. Wiadomo nie od dziś - potrzeba matką wynalazków ;)

Czas na pokaz możliwości PSP. Korzystamy z dołączonej do zestawu płyty demo, która zawiera 10 filmów prezentujących gry, 5 videoklipów oraz trailer z filmu Spider- Man 2 (wkrótce na UMD). Na pierwszy ogień poszedł zwiastun filmu Spider-Man 2.

Powalające! Jak to wygląda! Film ostry jak żyleta, niesamowite natężenie kolorów, jakość, której nie powstydziłby się dobrej klasy telewizor. A ja to trzymam w dłoni! Niesamowite uczucie.

Po obejrzeniu zwiastuna filmowego przyszła kolej na prezentacje gier. Uruchomiłem odtwarzanie wszystkich i usiadłem wygodnie czekając z niecierpliwością wpatrując się w ekran. To co ujrzałem spowodowało, że mało co nie upuściłem konsoli. Prezentacje zaatakowały tak niesamowitymi efektami graficznymi, dynamiką i rewelacyjną jakością filmów. Tego po prostu nie da się tego opisać słowami. Pomimo, iż w PSP drzemie moc jedynie zbliżona do mocy PS2, to rozmiary konsolki i rewelacyjny wyświetlacz powodują, że grafika wydaje się stać na niemalże tym samym poziomie.

Gdy już znalazłem gacie, które zerwało ze mnie po obejrzeniu prezentacji gier postanowiłem obejrzeć jeszcze wideoklipy znajdujące się na dysku demo. I znów to samo. Porażająca jakość filmów i niesamowita ilość barw. REWELACJA!

Słuchając muzyki przyjrzałem się jeszcze raz konsoli. Moją uwagę zwróciły przyciski odpowiadające za regulację głośności (poziom ustawienia wyświetlany jest wówczas na ekranie) oraz przycisk z nutką. Służy on do regulowania barwy dźwięku i ma predefiniowane 5 różnych ustawień, ale działają one jedynie przy podłączonych słuchawkach. Tylko w nich można odczuć różnice, na głośniczkach nie uświadczymy żadnych tego typu efektów.

Tym samym dochodzimy do jednej z niewielu wad PSP. Są nim właśnie głośniczki i jakość dźwięku jaki z nich się wydobywa. Mimo wielu zachwytów zachodnich recenzentów odnośnie jakości dźwięku generowanego na PSP w tej akurat kwestii nie jest zbyt dobrze. Nie jest może tragicznie, bo dźwięk jest znośny, ale mogłoby być znacznie lepiej. Moim zdaniem dźwięk wydaje się zbyt stłumiony. Porównując go z jakością dźwięku konkurenta - Nintendo DS, konsola Sony zostaje dość mocno w tyle.

Konsola PSP to produkt prawie doskonały, który potrafił połączyć wiele funkcji tworząc niemalże przenośne centrum rozrywki. Jakość wykonania samej konsoli, a także doskonały wyświetlacz LCD o niesamowitych możliwościach, czynią z PSP godnego konkurenta na rynku handheldów.

Świetlana przyszłość tej konsoli zależy już tylko od potencjalnych nabywców. To oni muszą zdecydować czy w obecnych czasach właśnie w tym kierunku, obranym przez PSP powinny iść konsole przenośne.

Ja, ze swojej strony, po przetestowaniu kilkunastu gier na PSP już dokonałem wyboru i mogę z czystym sumieniem polecić konsolę każdemu.

Ridge Racer

Jest to reedycja jednej z najlepszych zręcznościowych wyścigówek na konsole. Oczywiście przygotowana z myślą o PSP. Jeden z tytułów, które warto zagrać.

Ridge Racer w wydaniu na PSP od samego początku atakuje gracza grafiką ostrą jak żyleta, o niesamowitych barwach. Oprawę uzupełnia świetna ścieżka dźwiękowa (choć niektóre kawałki bywają momentami męczące) i niesamowite pokłady grywalności.

Gra zawiera 24 trasy i 58 samochodów. Oczywiście zarówno jedne jak i drugie trzeba zdobyć wygrywając w wyścigach. Dodatkowo w odróżnieniu od swoich starszych braci Ridge Racer na PSP umożliwia grę wieloosobową (WiFi).

F1 Grand Prix

Pierwsze wyścigi Formuły 1 na PSP. Pełna licencja F1. Na początek możemy delektować się doskonale przygotowanym filmikiem wprowadzającym.

Na plan pierwszy wbija się świetne udźwiękowienie. Trudno się dziwić. W takiej grze to podstawa. Grafika - doskonała. Efekt oślepienia słońcem, efekt piasku czy trawy spod kół bolidu robią całkiem miłe wrażenie. Model jazdy całkiem dobry, choć mógłby być lepszy.

Zniszczenia bolidów - niby są, ale tak naprawdę wydaje mi się że raczej bardziej umowne tzn. nie mają przełożenia w wyglądzie pojazdu, lecz mogą mieć wpływ na model jazdy. Podobnie jest ze zużyciem opon. Ciekawie rozwiązano zjazd do boksu - czas spędzony na naprawie pojazdu i ewentualnym uzupełnieniu paliwa zależy od zręczności gracza.

F1 Grand Prix umożliwia grę w 4 trybach, w tym bezprzewodową grę wieloosobową. Dodatkowo dołożono tzw. tryb TV, w którym możemy pooglądać wyścigi na wybranym przez siebie torze. Trzeba przyznać, że jest to całkiem widowiskowy dodatek.

Na każdego fana wyścigów F1 czeka 19 licencjonowanych torów - od Hockenheim poprzez Monzę i Silverstone, aż do Indianapolis i Monte Carlo, a także kilkanaście rodzajów bolidów.

Dynamika i jeszcze raz dynamika. Gra ociera się o doskonałość wśród wyścigów. Tona grywalności, rewelacyjna wręcz grafika i niesamowita prędkość - wszystkie niezbędne elementy, aby gra stała się hitem.

Wipeout Pure to futurystyczne wyścigi, w których jedyną zasadą jest brak zasad. Liczy się tylko to kto dojedzie pierwszy do mety. Świetnie zaprojektowane trasy (pętle, spirale, tunele podwodne itp.) z licznymi "wzmacniaczami" umieszczonymi na torze (miny, rakiety, nitro itp.)

Bardzo szczegółowa grafika, świetna muzyka, dobrze ustawiony poziom trudności. Co ciekawe gra zawiera 20 ekskluzywnych kawałków muzycznych znanych wykonawców takich jak Tiesto, Santon Warriors czy Aphex Twin. Gra się wprost rewelacyjnie!!

Trudna do sklasyfikowania gra będąca połączeniem wyścigów, strzelaniny i przygodówki. Sposób rozgrywki do złudzenia przypomina mi grę Twisted Metal, która kiedyś rządziła na pierwszej Playstation, z tą tylko różnicą, iż w Fired Up dodano elementy przygodowe i wykonywanie określonych misji.

Grafika prezentuje całkiem dobry poziom. Udźwiękowienie gry również. Sama rozgrywka jest dość przyjemna, ale raczej dla fanów totalnej rozwałki. Na pewno jednak stanowi znakomity sposób na odstresowanie się po ciężkim dniu pracy (podczas krótkiej partyjki).

Oprócz trybu fabularnego gra posiada również tryb gry wieloosobowej, gdzie najprawdopodobniej dostaje skrzydeł (niestety nie było mi dane tego sprawdzić). Tak samo było w serii Twisted Metal - najprzyjemniejsza była rozgrywka z kolegami. Fired Up oferuje w tym zakresie sporą liczbę trybów dla gry w multi - od normalnych wyścigów zaczynając, poprzez drużynowe zdobywanie flagi ("capture the flag") i walkę na śmierć i życie

("deathmatch"), a na drużynowym bombardowaniu bazy kończąc ("team bomb the base"). Każdy znajdzie coś dla siebie.

Seria Medievil zagościła po raz pierwszy na PlayStation 1. Wniosła wówczas powiew świeżości do skostniałego już gatunku zręcznościowych platformówek. Gra Medievil Resurrection jest jakby kontynuacja sagi, ale nie do końca. Bliżej jej do dość mocno zmodyfikowanej reedycji i połączenia tamtych tytułów niż do zupełnie nowego produktu.

Nie zmienia to faktu, że rozgrywka jest doskonała, a grywalność bije na głowę niejeden tytuł na starszą siostrę PSP.

Sama gra wita nas niesamowicie efektownie wykonanym, iście filmowym wprowadzeniem. Nasz główny bohater to nadal rycerz Sir Daniel Fortesque. Nie jest to jednak zwyczajny rycerz, gdyż już podczas swojej pierwszej potyczki poległ w boju. Aktualnie nasz heros jest już po prostu chodzącym truposzem.

Wykonanie gry stoi na najwyższym poziomie. Grafika powala. Już sam ekran początkowy z wyborem opcji może zachwycić, a dalej jest już tylko lepiej. Niesamowita ilość lokacji, duża różnorodność przeciwników, olbrzymi wybór broni, doskonałe mini gierki to wszystko zapewnia dużo przyjemności i śmiechu. Gra tryska wręcz czarnym humorem (dla przykładu - jedną z broni naszego bohatera jest jego kończyna oderwana od tułowia:). Oczywiście tak jak we większości tytułów na PSP tak i Medievil Resurrection został wzbogacony o tryb gry wieloosobowej (WLAN).

Całkiem udana próba przeniesienia słynnej już serii Need For Speer Underground na nową przenośną PlayStation. Oczywiście można przyczepić się do może nie najlepszej grafiki, która w porównaniu z takim Wipeoutem czy Ridge Racerem wypada dość blado, jednak spora liczba samochodów, możliwość ich tunningu, 8 różnych trybów gry, a przede wszystkim duże pokłady grywalności potrafią zrekompensować te braki.

Co zaś tyczy się ścieżki muzycznej - Electronics Arts przyzwyczaił już nas do profesjonalnego podejścia to tego tematu. Mamy więc kilkanaście doskonałych utworów, które towarzyszom naszym zmaganiom podczas gry i które możemy także przesłuchać sobie spokojnie dzięki swoistemu odtwarzaczowi - EA Pocket Trax Music Visualisation Player.

Kolejna perełka wśród "gier startowych" wydanych na premierę PSP w Europie.

W tym przypadku rewelacyjna grafika idzie w parze z wysoką grywalnością. Sama fabuła gry dość luźno powiązana jest z filmem Spider-man 2, dostępnym już od jakiegoś czasu na DVD (a wkrótce i na płytce UMD) co jednak nie przeszkadza w zabawie. Przygotowane dla nas przez twórców misje są całkiem dobrze pomyślane i zawsze bardzo dynamiczne. Muzyka towarzysząca naszym zmaganiom na ekranie przy dłuższej sesji nie męczy co jest dodatkową zaletą tejże produkcji. Co ciekawe w procesie udźwiękawiania gry brali udział aktorzy występujący w filmie tj. Alfred Molina czy Toby Maguire.

Dzięki tym wszystkim zabiegom powstała naprawdę bombowa mieszanka - gra obowiązkowa dla każdego posiadacza PSP.

Pierwszy przedstawiciel gatunku hack & slash na PSP. No może niezupełnie, bo w grze występują też elementy przygodówki, które jednak moim zdaniem dodane zostały tu jakby na siłę.

Początek gry nie zachwyca. Statyczne obrazy uzupełnione "tonami tekstu". Dla osób oczekującej ostrej młócki może to być troszkę irytujące. Dalej jednak jest znacznie lepiej. Wybór postaci spośród 4 dostępnych klas - alchemika, druida, rycerza i beserkera, a potem możliwość dowolnego jej ukształtowania przypomina również troszkę gry rpg. Sama jednak rozgrywka przywodzi na myśl stare dobre czasy spędzone przy Diablo czy moim ulubionym (choć pewnie już zapomnianym) Hexplore.

Akcja przedstawiona jest w rzucie izometrycznym, co daje całkiem niezły efekt. Dodatkowo całą plansze można dowolnie obracać co pomocne jest podczas prowadzenia zaciętych bojów z wieloma przeciwnikami naraz.

Podsumowując - gra Untold Legend to bardzo dobra pozycja dla każdego fana gier pokroju Diablo. Ponad 100 poziomów, 110 unikalnych bestii do pokonania i ogrom różnych zadań nie pozwoli Wam nudzić się przy tej grze.

Gra będąca w rzeczywistości serią naprawdę zwariowanych mini gier, w których główne role przypadły małpom znanym z serii Ape Escape na Playstation 1 i 2.

Trzeba przyznać, że twórcy tejże produkcji na PSP mieli wręcz niesamowitą wyobraźnie. Stworzone przez nich gierki są niezwykle różnorodne i pełne humoru. Średni czas trwania jednej gry nie przekracza minuty, a więc rozgrywka jest szybka, a ciągle zmieniające się zadania nie pozwalają na nudę.

Trochę to wszystko przypomina mi jednak grę Wario Ware Touched na Nintendo DS. Tam również mamy do czynienia z ciągiem mini gier, niezwykle grywalnych, ale niejednokrotnie o uproszczonej grafice (co nadrabiane było bardzo innowacyjnym sterowaniem). W przypadku Ape Academy oprawa graficzna utrzymuje poziom pozostałych opisywanych wyżej tytułów - jest przyjemna dla oka i bardzo kolorowa.

Golf nie całkiem poważny - tak jednym zdaniem można oddać całą istotę tejże gry. Bardzo ładna, kolorowa grafika 3D, miła i spokojna rozgrywka, co jednak nie oznacza, iż nie jest ekscytująca. Można pograć samemu lub z kolegami za pomocą połączenia bezprzewodowego.

W trybie dla pojedynczego gracza na uwagę zasługuje opcja Challenge, gdzie możemy się zmierzyć z konsolą w turnieju. Wygrane w tym trybie odblokowują bonusowe postacie i dodatkowe przedmioty. Ciekawym patentem w tym trybie jest możliwość dekoncentracji przeciwników przeszkadzając im przy składaniu się do uderzeń. Wierzcie mi lub nie, ale zabawa przy tym tytule jest naprawdę przednia!