Dysk SSD idealny na system - praktyczne testy Intela X25-V

Dyski SSD robią w obecnych czasach dużą furorę wśród osób chcących mieć wydajną i energooszczędną platformę, z której szybko "startuje" zarówno system, jak i programy. Co jednak zrobić, gdy ma się ograniczony budżet? Czy trzeba rezygnować z wydajności i energooszczędności oferowanej przez SSD?

Załóżmy, że nasz budżet na dyski twarde oscyluje w granicy kilkuset złotych. Rozpatrzyć musimy wtedy jedną ważną kwestię: czy potrzebujemy nośnika pamięci do komputera stacjonarnego czy przenośnego? W przypadku stacjonarnego większe zużycie energii dysku nie będzie wiązało się z krótszym czasem pracy na zasilaniu bateryjnym. Irytować nie powinna także praca dysku - w stacjonarnych PC i tak zazwyczaj najgłośniejsze jest chłodzenie procesora czy karty graficznej.

Mając notebooka dysk SSD daje więcej korzyści, ponieważ poza wyższą wydajnością pozytywnie wpływa na czas pracy na baterii, a dodatkowo jest bezgłośny. Wówczas są duże szanse na to, że cały komputer będzie w czasie pracy niemal niesłyszalny.

Tańsze dyski SSD w formacie 2,5 cala mają pojemności mieszczące się zazwyczaj w przedziale od 30 do 40 GB. Można mieć więc lekkie wątpliwości czy damy radę ze spokojem pracować, korzystając z tej wielkości nośnika. Jeśli jednak przeanalizujemy sytuację dokładniej, możemy być bardziej zaskoczeni niż sądziliśmy wcześniej. Mimo pierwszego wrażenia, 40 GB danych to naprawdę dużo, zwłaszcza gdy chcemy używać dysku SSD tylko jako miejsca na system operacyjny i kilka(naście) podstawowych programów.

Warto więc zastanowić się, jak sprawić by na dysku SSD nie zabrakło miejsca. Postaramy się przedstawić krok po kroku, jak w prosty sposób "wyczyścić" zbędne dane oraz skonfigurować pracę systemu tak, aby nie zaśmiecał niezbyt pojemnego SSD.

Nasze analizy oparliśmy na systemie Windows 7 Ultimate i dysku Intel X25-V MLC 40 GB. Dokładnie taki dysk wygra jeden z czytelników biorących udział w konkursie prowadzonym w dziale Mini-recenzje.

Przedstawimy także, jak wygląda wzrost wydajności w czasie pracy w macierzy RAID0. Dla porównania zaprezentujemy wyniki uzyskane przez tradycyjne dyski twarde Samsung SpinPoint F4 320GB.

Dlaczego warto czyścić? Odpowiedź jest prosta i złożona zarazem. Prosta dlatego, że czyszczenie zwyczajnie zmniejsza ilość miejsca zajmowanego przez zbędne dane. Złożona natomiast, ponieważ proces usuwania danych lub ich przenoszenia jest bezpieczny tylko gdy wykona się go prawidłowo.

W tej analizie zakładamy z góry, że SSD będzie służył tylko jako dysk systemowy poszerzony o zestaw standardowych programów. Ten tok rozumowania prowadzi do konkluzji, że powinniśmy mieć na wyposażeniu peceta jeszcze jeden dodatkowy nośnik o większej pojemności, który będzie stanowił duży magazyn dla cennych danych (np. filmy, muzyka).

Przy ograniczonym budżecie dobrym kompromisem będzie więc dołożenie do wydajnego SSD tradycyjnego talerzowego dysku twardego. System operacyjny Windows 7 Ultimate tuż po instalacji zajmuje ok. 15 GB miejsca na dysku.

To dużo, lecz już w tej chwili można sobie uświadomić, że ciągle pozostaje nawet 25 GB całkowicie pustej niewykorzystanej przestrzeni, na której zainstalować możemy wiele ważnych, często używanych aplikacji, takich jak pakiet biurowy, odtwarzacze audio i wideo, przeglądarkę obrazów, edytor grafiki, program archiwizujący oraz wiele innych programów. Zestaw aplikacji w zależności od ich typu, wersji i ilości zajmował będzie zazwyczaj dodatkowe 5-10 GB na dysku, więc w dalszym ciągu mamy ok. 15 GB wolnej powierzchni.

Pamiętajmy, że dysków SSD nie trzeba defragmentować, więc ilość wolnego miejsca jakie powinno być zostawione dla celu swobodnego przenoszenia plików nie musi być duża. Większość programów tworzy oczywiście pliki tymczasowe w różnych miejscach dysku i w różnym czasie, jednak każdy użytkownik komputera ma swoje własne preferencje programowe zależne od jego zainteresowań, pasji, potrzeb, lub po prostu budżetu. My skupimy się zatem na opisie czyszczenia i przenoszenia plików tymczasowych tworzonych przez sam system operacyjny.

Oczyszczanie dysku jest jedną z podstawowych funkcji systemu Windows, służącą (jak sama nazwa wskazuje) do usuwania niepotrzebnych danych. Likwiduje ona pliki tymczasowe, opróżnia kosz oraz usuwa różnego typu dane systemowe i inne elementy, które nie są już potrzebne użytkownikowi oraz najważniejszym usługom do prawidłowego funkcjonowania. Ich objętość może niekiedy dochodzić do kilku, a nawet kilkunastu gigabajtów.

Aby wykonać tę czynność postępujemy zgodnie z poniższą procedurą:

a) Klikamy na „Start”, a następnie na „Komputer”

b) Wybieramy partycję, na której znajduje się system operacyjny (zazwyczaj jest ona oznaczona literą „C:”), klikamy na nią prawym przyciskiem myszy i wybieramy „Właściwości”.

c) W zakładce „Ogólne” klikamy na „Oczyszczanie dysku”

d) Po ukazaniu się okna o nazwie „Oczyszczanie dysku dla (C:)” wybieramy znajdujący się w lewej dolnej części zakładki przycisk „Oczyść pliki systemowe”. Czynność ta wymaga praw dostępu administratora.

e) Następnie z listy o nazwie „Pliki do usunięcia:” wybieramy te opcje, które są według nas niepotrzebne lub nieużywane. Szczególnie polecamy zaznaczyć takie pozycje jak: Kosz, Temporary Internet Files (tymczasowe pliki internetowe, opcja ważna dla osób często posługujących się przeglądarką Internet Explorer) oraz Pliki tymczasowe.

Opcją, która może uwolnić nawet kilkaset megabajtów przestrzeni jest pozycja o nazwie Miniatury, jednak polecamy jej zaznaczenie tylko gdy ich rozmiar przekroczy 100 lub 200 MB. Nie polecamy jednak tego osobom, które mają ogromne kolekcje zdjęć w wielu folderach i nie chcą aby ich miniaturki były odświeżane przy każdej wizycie.

f) Nie opuszczamy jednak okna „Oczyszczanie dysku dla (C:)”, gdyż przechodzimy teraz do drugiej zakładki o nazwie „Więcej opcji” i w polu o nazwie „Przywracanie systemu i kopie w tle” klikamy na przycisk „Oczyść...”

Po tym kroku system powinien zapytać nas: „Czy na pewno chcesz usunąć wszystkie punkty przywracania z wyjątkiem ostatniego?”, a my odpowiadamy mu klikając na przycisk „Usuń”.

Całość akceptujemy klikając na OK.

Każda zainstalowana aplikacja to dodatkowe dane na nośniku pamięci. Jeśli jednak masz mało programów i są one niezbędne - możesz pominąć ten krok.

a) Klikamy na menu „Start”, a następnie na „Panel sterowania” i tam wybieramy aplet „Programy i funkcje”.

b) Wyświetla się lista programów, które zainstalowaliśmy w czasie pracy z komputerem. Ich odinstalowanie polega na wybraniu z listy odpowiedniej pozycji i kliknięciu przycisku „Odinstaluj” znajdującego się nad samą listą, a następnie podążaniu za instrukcjami deinstalatora.

Pamiętać musimy w tym przypadku o tym, żeby mieć świadomość jakiego programu próbujemy się pozbyć. Niektóre z nich mogą być nieużywane od miesięcy i zapomniane, ale niektóre mogą okazać się potrzebne, takie jak na przykład sterowniki urządzeń oraz aplikacje zabezpieczające typu firewall (zapora sieciowa) lub antywirus. Jeśli nie rozpoznajemy danego programu możemy poszukać jego nazwy w internecie i sprawdzić do czego on tak naprawdę służy.

Jeśli natomiast na liście programów widzimy i rozpoznajemy znane, ale już dawno zapomniane pozycje nie wahajmy się - ich usunięcie z pewnością zwolni dodatkowe miejsce na dysku.

c) Pozostajemy nadal w oknie apletu „Programy i funkcje”, gdyż teraz wyłączać będziemy nieużywane przez nas funkcje systemowe. W tym celu klikamy na opcję „Włącz lub wyłącz funkcje systemu Windows” znajdującą się w lewym górnym rogu okna.

d) Otworzy się okno „Funkcje systemu Windows”, zawierające dość długą listę aplikacji i usług systemowych, które możemy wyłączyć.

Uprzedzamy jednak, że wyłączanie tych funkcji może nieść za sobą spore konsekwencje w przypadku wyłączenia opcji, która w danej chwili jest potrzebna. Każdy użytkownik powinien sam osądzić, która opcja jest mu niepotrzebna, gdyż korzystając z różnych programów możemy (nawet nieświadomie) komunikować się z jedną z aplikacji lub usług systemowych, które próbujemy wyłączyć.

Jeśli nie korzystamy z ekranu dotykowego lub tabletu, wtedy spokojnie można odinstalować „Składniki komputera typu Tablet”. Jeżeli nie gramy we wbudowane systemowe gry, to odznaczamy także tą opcję. Podobnie w przypadku „Windows Search”, jeśli nie wykorzystujemy systemowej wyszukiwarki plików i „Platformy gadżetów systemu Windows”, gdy ich nie potrzebujemy.

Ostrożność powinniśmy zachować przy odinstalowywaniu przeglądarki internetowej „Internet Explorer 8” oraz „Funkcji multimedialnych”, gdyż są to aplikacje ściśle powiązane z wieloma ważnymi plikami systemowymi. Do wspomnianych multimediów należą: program do tworzenia DVD, duży i wielofunkcyjny kombajn typu media center oraz znany odtwarzacz audio i wideo, czyli „Windows Media Player”. Wyłączyć i odinstalować te funkcje możemy tylko gdy zastąpimy je następnie odpowiednimi aplikacjami (np. przeglądarkę internetową Mozilla Firefox możemy ze spokojem uznać za godne zastępstwo w miejscu usuniętego Internet Explorera).

Zainteresowanych przywróceniem tych funkcji uspokajamy - w razie potrzeby da się to zrobić w ten sam sposób, jak przy ich usuwaniu.

Ten krok przedstawialiśmy już w artykule dotyczącym optymalizacji pracy dysku SSD w systemie Windows, jednak jego wykonanie sprzyja także lepszemu rozkładowi danych. Dzięki temu ich zapis nie odbywa się na systemowym dysku SSD, tylko na dysku HDD od początku przeznaczonym do przechowywania całej masy danych.

Wykonujemy to w następujący sposób:

a) Klikamy Start, a następnie prawym przyciskiem myszy na „Komputer” i wybieramy „Właściwości”.

b) W lewej górnej części okna znajdziemy opcję „Zaawansowane ustawienia systemu”. Klikamy na nią:

c) Otworzy się okno „Właściwości systemu”, w którym przechodzimy do zakładki „Zaawansowane” i klikamy na umieszczony na dole przycisk „Zmienne środowiskowe”.

d) Po otwarciu okna „Zmienne środowiskowe” ujrzeć możemy dwie mniejsze listy, u góry „Zmienne użytkownika”, a na dole „Zmienne systemowe”. W obu z nich odnaleźć można dwa wpisy. Jeden to „TEMP”, a drugi „TMP”.

Wartości obu wpisów (czyli lokalizacje plików) standardowo umieszczone są na partycji systemowej. Jeśli więc nośnik SSD funkcjonuje jako platforma na której zainstalowany jest Windows, a mamy dodatkowo drugi klasyczny dysk talerzowy, powinniśmy właśnie na nim umieścić pliki tymczasowe, dzięki czemu zaoszczędzimy cenne miejsce na „flaszce”.

Zmieniamy zatem ich domyślne lokalizacje na przykład na D:\TEMP (dla wpisów TEMP) i D:\TMP (dla wpisów TMP), gdzie D:\ jest partycją umieszczoną na dysku HDD.

Zmiany zatwierdzamy klikając OK.

Nie zamykamy jednak okna „Właściwości systemu”, gdyż za moment przemieszczać będziemy również plik pamięci wirtualnej.

Pamięć wirtualna daje korzystającemu z niej procesowi wrażenie pracy w jednym, dużym i ciągłym obszarze pamięci. Obszar ten zajmuje dużą ilość miejsca na dysku i dla jego zaoszczędzenia warto przenieść pamięć wirtualną na dysk inny niż systemowy - zwłaszcza w przypadku dysku o pojemności 40 GB.

Osoby mające w komputerze dużą ilość pamięci RAM (np. 8 GB) mogą również pokusić się o całkowite usunięcie pliku pamięci wirtualnej, jednak jest to ryzykowne i może wpływać na stabilność pracy systemu w niektórych (rzadkich) sytuacjach, więc tego nie rekomendujemy. Samo przeniesienie tego obszaru na inny dysk jest mniej ryzykowne, czyli bardziej godne polecenia.

a) W oknie „Właściwości systemu” zostajemy na zakładce „Zaawansowane” i w tabelce „Wydajność” klikamy na „Ustawienia...”.

b) Otworzy się okno o nazwie „Opcje wydajności”, w którym przechodzimy do zakładki „Zaawansowane” i w tabeli „Pamięć wirtualna” klikamy na „Zmień...”.

c) Wyświetla się okno „Pamięć wirtualna”, w którym dostrzec możemy, że domyślnie włączona jest opcja automatycznego zarządzania plikiem stronicowania - odznaczamy to pole.

d) Następnie z listy dostępnych woluminów (dysków i partycji) wybieramy taki, który znajduje się fizycznie na „twardzielu” ( w naszym przypadku D:\).

Po dokonaniu wyboru przechodzimy niżej i klikamy opcję „Rozmiar niestandardowy”. Wartość jaką tam wpiszemy będzie wielkością pamięci wirtualnej. Jej zalecana objętość powinna stanowić półtorakrotność fizycznej pamięci RAM. Jeśli więc mamy zainstalowane 4GB RAM, czyli 4096 MB w polach „Rozmiar początkowy” oraz „Rozmiar maksymalny” wpisujemy 6144MB. Najkorzystniej jest gdy obie wartości są takie same, gdyż wtedy pamięć wirtualna podlega mniejszej fragmentacji. Jej wielkość nie zmienia się, bo cały czas zarezerwowany ma ten sam obszar na dysku.

Zmiany zatwierdzamy klikając na przycisk „Ustaw”, a po nim klikamy OK. Następnie restartujemy komputer. Po jego ponownym uruchomieniu nowe wartości zostaną wprowadzone w życie.

Na początku warto zaznaczyć, że przywracanie systemu jest dość ważną i niekiedy bardzo przydatną funkcją Windows. Tworzy ona automatycznie (lub ręcznie, gdy tego chcemy) tak zwane punkty przywracania, czyli bloki danych w których zapisane są ważne dla systemu operacyjnego ustawienia lub nawet całe pliki.

Jego wyłączenie zazwyczaj nie jest zalecane. Zawsze gdy instalujemy lub odinstalowujemy aktualizacje, poprawki, sterowniki i inne ważne aplikacje, system zapisuje sobie stan w jakim się znajdował przed instalacją. W przypadku gdy po takiej aktualizacji coś pójdzie źle i w rezultacie ujrzymy komunikat o błędzie, możemy w prosty sposób cofnąć dokonane zmiany i znów cieszyć się prawidłowym funkcjonowaniem Windows.

Jeśli jesteśmy pewni swoich działań na pececie i wiemy jakich czynności i sytuacji unikać, a przy okazji mamy niewiele wolnego miejsca na dysku systemowym, możemy pokusić się o wyłączenie przywracania systemu na partycji „C:”.

Czynność tę wykonujemy w sposób opisany poniżej.

a) Klikamy menu „Start”, następnie prawym przyciskiem myszy na „Komputer” i wybieramy „Właściwości”.

b) Po otworzeniu się okna klikamy na opcję „Ochrona systemu”, znajdującą się w lewym, górnym rogu okna. Czynność ta wymaga praw administratora.

c) Otworzy się okno „Właściwości systemu”, a w nim zakładka „Ochrona systemu”. Z listy „Ustawienia ochrony” wybieramy nasz dysk systemowy (w tym przypadku „C:”) i klikamy przycisk „Konfiguruj...”.

d) W celu zakończenia procedury, w następnym oknie klikamy kolejno „Wyłącz ochronę systemu”, przycisk „Usuń” i na końcu „Zastosuj”.

Hibernację można określić jako stan, w którym komputer jest fizycznie wyłączony, ale zawartość jego pamięci operacyjnej zachowana jest na nośniku pamięci masowej, czyli zazwyczaj na dysku twardym. Podczas kolejnego włączenia dane odczytywane są z dysku i trafiają z powrotem do pamięci „ulotnej”.

Funkcja ta przydaje się, gdy w ciągu określonego, długiego czasu pracy wielokrotnie włączamy i wyłączamy komputer oraz gdy istnieje duże prawdopodobieństwo zaniku dostępu do źródła energii elektrycznej (w przypadku laptopów lub desktopów z zasilaniem awaryjnym). Wówczas nie tracimy efektów bieżącej pracy.

Obszar zarezerwowany dla procesu hibernacji może jednak zajmować całkiem sporo miejsca na dysku (niekiedy znacznie ponad 1 GB), warto więc rozważyć możliwość jej wyłączenia, oczywiście jeśli jej nie używasz.

Poniższy zrzut ekranu pokazuje włączoną opcję hibernacji (prosimy nie klikać na nią).

a) Klikamy na menu „Start” i w polu wyszukiwania wpisujemy „cmd”. Wynik wyszukiwania pokaże się u góry. Klikamy następnie na niego prawym przyciskiem myszy i wybieramy „Uruchom jako administrator”.

b) W otwartym oknie „Wiersza polecenia” wpisujemy komendę powercfg -h off. Poskutkuje ona wyłączeniem hibernacji. Po tej czynności zalecamy ponowne uruchomienie komputera.

Poniższy zrzut ekranu pokazuje dostępne opcje, po wyłączeniu hibernacji.

Intel jest zazwyczaj czarnym koniem w tego typu zmaganiach, lecz czy jego 40-gigabajtowy model X25-V MLC rzeczywiście da radę w pracy jako wydajny dysk systemowy? Postaramy się na to pytanie odpowiedzieć, ale rozpocznijmy tradycyjnie od opisu jakości urządzenia.

Obudowa wykonana jest z aluminium częściowo pokrytego gumą, która ma na celu wytłumienie wibracji pochodzących z zewnątrz i dostosowanie grubości nośnika do standardu 2,5 cala. Jej jakość wykonania jest znakomita.

W opakowaniu wraz z urządzeniem znajdziemy: czarno-białą naklejkę „MY SSD ROCKS!”, instrukcję w formie drukowanej i elektronicznej (na płycie) oraz aluminiową ramkę wraz z kompletem śrubek, pozwalającą przymocować nośnik wewnątrz standardowej obudowy komputera PC.

Wydajność jest w przypadku tego urządzenia dość dużym zaskoczeniem. Deklarowane przez producenta poziomy zapisu i odczytu są niższe od tych zmierzonych w trakcie rzeczywistego przesyłu danych. Transfer serii plików o objętości od kilku do kilkuset megabajtów dawał rezultaty średnie 70 MB/s przy zapisie (dwa razy lepiej niż deklaruje producent) i 175 MB/s przy odczycie.

Różnicę między wydajnością przesyłu „do” i „z” urządzenia można określić jako dużą, ale jak pokazały testy praktyczne - takie jak instalacja gier lub transfer muzyki i filmów - można liczyć na bardzo komfortową pracę. Nawet w porównaniu do klasycznego, talerzowego Samsunga F4, który teoretycznie oferuje lepszą prędkość zapisu (około 130 MB/s), mały Intel wypadał niekiedy korzystniej. Było to spore zaskoczenie, ale można tę ponadprzeciętną sprawność wytłumaczyć bardzo niskim czasem dostępu do plików w nośniku flashowym. Pozwala on lepiej radzić sobie z wyszukiwaniem i przesyłaniem ogromnej ilości małych plików, tak jak ma to miejsce na przykład w czasie instalacji gier, lub z drugiej strony w czasie ładowania programów.

Teraz czas na najbardziej soczystą wisienkę na tym torcie, czyli wydajność układu w trakcie odczytu. Na początku zaznaczyć należy, że Intel X25-V kosztuje średnio ok. 490 zł. To nie jest mało w porównaniu do dysków talerzowych, ale jest to dość przyzwoita cena jak na SSD o tej pojemności, wydajności i jakości. Biorąc więc dwa takie nośniki otrzymujemy układ wart trochę poniżej tysiąca złotych.

1. Czas uruchamiania systemu Windows 7 Ultimate 64bit (wyniki podawane w sekundach. Im mniej tym lepiej). System został zaktualizowany o wszystkie krytyczne i zalecane aktualizacje dostępne w dniu testów oraz (w przypadku testu urządzeń SSD) odpowiednio zoptymalizowany.

2. Czas instalacji nastepujących gier z nośników DVD:

(wyniki podawane w minutach. Im mniej tym lepiej).

• Red Alert 3 - patch 1.12
• Call of Duty: World at War – patch 1.7

3. Czas ładowania pierwszego poziomu w następujących grach:

 (wyniki podawane w sekundach. Im mniej tym lepiej).

• Red Alert 3 - patch 1.12
• Call of Duty: World at War – patch 1.7

4. Zapis i odczyt: 500 plików MP3 o wielkościach od 800 KB do 18 MB i łącznej objętości 1730 MB (wyniki podawane w sekundach. Im mniej tym lepiej).

5. Zapis i odczyt: 4 pliki z filmami w formacie MPEG o wielkościach 990 MB i łącznej objętości 3960 MB (wyniki podawane w sekundach. Im mniej tym lepiej).

6. Kompresja i dekompresja 2000MB danych złożonych z plików o różnym typie i wielkości.

Program: 7-Zip 9.15 beta.  Ustawienia kompresji: ZIP Normal, przy wykorzystaniu wszystkich 4 rdzeni procesora. (wyniki podawane w sekundach. Im mniej tym lepiej).

W pierwszym teście wychodzi mocna strona Samsunga F4, czyli teoretyczna wydajność jego zapisu. Analiza programowa wykazała sporą przewagę dysku talerzowego nad najtańszym Intelem. Podobną sytuację obserwujemy dla testu dysków połączonych w RAID0. Średnia z testów daje wynik około 140 MB/s dla pojedynczego „twardziela” i 245 MB/s dla dwóch. SSD Intela osiągnął gorszy rezultat, wynoszący 45 MB/s dla jednego dysku i 70 MB/s dla macierzy RAID0.

ATTO Disk Benchmark: Blok 16kB - zapis - [MB/s] więcej = lepiej

ATTO Disk Benchmark: Blok 256kB - zapis - [MB/s] więcej = lepiej

ATTO Disk Benchmark: Blok 8192B - zapis - [MB/s] więcej = lepiej

ATTO Disk Benchmark: Wynik uśredniony - zapis - [MB/s] więcej = lepiej

Jest to pierwszy test, w którym uwidacznia się jeden z największych atutów Intela X25-V, czyli prędkość odczytu. Już przy najmniejszych plikach widać, że nośnik ten ma duży potencjał. Porównując bezpośrednio otrzymamy: około 150 MB/s dla pojedynczego Samsunga HDD i niecałe 200 MB/s dla Intela, oraz 245 MB/s dla połączonych Samsungów kontra ponad 300 MB/s dla dysków SSD. Rezultaty uśrednione praktycznie potwierdzają te wyniki.

ATTO Disk Benchmark: Blok 16kB - odczyt - [MB/s] więcej = lepiej

ATTO Disk Benchmark: Blok 256kB - odczyt - [MB/s] więcej = lepiej

ATTO Disk Benchmark: Blok 8192B - odczyt - [MB/s] więcej = lepiej

ATTO Disk Benchmark: Wynik uśredniony - odczyt - [MB/s] więcej = lepiej

Wykorzystaliśmy w tej analizie jeden z kompleksowych testów pamięci masowych, czyli „HDD Suite”. W jego skład wchodzą następujące składniki:

1. Windows Defender. Intensywny odczyt danych z nośnika w czasie jego skanowania (99,5% odczyt / 0,5% zapis).

- 2. Gaming Performance. Przesył dużej ilości danych z wykorzystaniem kodu gry Alan Wake. (99,5% odczyt / 0,5% zapis).

- 3. Windows Photo Gallery. Import pokaźnego zbioru bitmap do Galerii fotografii systemu Windows (16% odczyt / 84% zapis).

- 4. Windows Vista Startup. Symulacja startu systemu operacyjnego Windows Vista Ultimate. Zdecydowana większość wykonywanych operacji obejmuje odczyt (85% odczyt / 15% zapis).

- 5. Windows Movie Maker. Symulacja typowych warunków pracy programu do edycji klipów wideo (55% odczyt / 45% zapis).

- 6. Windows Media Center. Nagrywanie i odtwarzanie plików wideo oraz ciągłe przemieszczanie dużych bloków danych zawierających multimedia (50% odczyt / 50% zapis).

- 7. Windows Media Player. Import dużej ilości plików muzycznych do programu Windows Media Player. Większość operacji obejmuje intensywny odczyt (78% odczyt / 22% zapis).

- 8. Application Loading. Test polegający na uruchamianiu jedna po drugiej następujących aplikacji: Microsoft Word 2007, Outlook 2007, Adobe Photoshop CS2 oraz Internet Explorer 7 (87% odczyt / 13% zapis).

Windows Defender - [MB/s] więcej = lepiej

Gaming Performance - [MB/s] więcej = lepiej

Windows Photo Gallery - [MB/s] więcej = lepiej

Windows Vista Startup - [MB/s] więcej = lepiej

Windows Movie Maker - [MB/s] więcej = lepiej

Windows Media Center - [MB/s] więcej = lepiej

Windows Media Player - [MB/s] więcej = lepiej

Application Loading - [MB/s] więcej = lepiej

Na wykresie podsumowującym widać wyraźną przewagę Inteli X25-V SSD w bardzo wydajnym układzie RAID0. Delikatna wyższość technologii klasycznej (HDD) uwidoczniła się w teście szóstym, obejmującym operacje na plikach w programie Windows Media Center. Przewaga jednak była niewielka i odnosiła się tylko do pojedynczego dysku SSD. Nie udało się natomiast pokonać podwójnego układu SSD, który zdecydowanie zwyciężył w zmaganiach.

Wynik ogólny - [punkty] więcej = lepiej

Przewaga nośników SSD nad dyskami HDD w tym benchmarku jest bardzo duża. Nośniki SSD otrzymują kilkukrotnie więcej punktów zarówno pracując samotnie, jak i w układzie RAID. Jak należy to interpretować? Otóż program PC Mark Vantage dość mocno faworyzuje nowoczesne technologie i charakterystykę ich działania. Dyski flashowe otrzymują duży plus już na starcie z powodu znacząco mniejszego czasu dostępu do plików. Test HDD Suite dość intensywnie wykorzystuje symulowane „skoki” między małymi plikami i dużą wagę przykłada do sprawności urządzenia w tym zakresie.

Rezultaty testu można traktować na dwa sposoby. Z jednej strony potwierdza się duża sprawność Intela X25-V w tej kwestii, czyli krótki czas dostępu i niezła wydajność w transferze małych plików. Z drugiej jednak strony pojedynczy dysk twardy również dobrze radzi sobie z małymi plikami. Dlaczego więc dwa dyski twarde zanotowały gorszy rezultat od jednego?

Jak się okazuje połączenie dwóch „twardzieli” w RAID0 daje znakomite wyniki przy transferze plików o objętości rzędu kilku megabajtów lub większych, jednak nie dają sobie one rady aż tak dobrze z całą masą maleńkich plików. Czas dostępu jest nadal gorszy od dwóch nośników SSD, a dochodzi jeszcze kwestia synchronizacji urządzeń. Wychodzi ona lepiej nośnikom flashowym, gdyż nie mają one żadnych mechanicznych części podlegających sile bezwładności.

Różnice w zsynchronizowaniu danych są co prawda mikroskopijne, ale w czasie wykonywania intensywnych operacji na małych plikach suma tych różnic ma jednak negatywny wpływ na wydajność układu RAID złożonego z dwóch dysków twardych. SSD nie mają tego problemu, a odczyt z początkowych komórek pamięci odbywa się z niemal identycznym opóźnieniem jak z końcowych komórek. Nie bez znaczenia są również wartości odczytu, a tutaj jak wiadomo dyski SSD zazwyczaj pokazują na co je stać.

Czas uruchamiania systemu Windows 7 Ultimate 64bit

[sekundy] mniej = lepiej

W tym teście praktycznym przewaga nośników flashowych jest wyraźna i oczywista. Warto jednak  zauważyć, że praca dwóch dysków HDD w RAID0 daje również niezłe rezultaty. Połączenie dwóch „twardzieli” w komputerze stacjonarnym da z pewnością zauważalną poprawę, ciągle nie będą one jednak lepsze nawet od pojedynczego dysku SSD - przynajmniej jeśli chodzi o start systemu.

Zapis 500 plików mp3 - [sekundy] mniej = lepiej

W trakcie zapisu pięciuset plików o różnych wielkościach w układzie pojedynczym przewaga Intela SSD była bardzo wyraźna, co jest dość zaskakujące, gdyż teoretycznie ma on znacznie gorszą prędkość zapisu. Z kolei w układzie połączonym oba dyski (HDD i SSD) okazały się równie dobre.

Odczyt 500 plików mp3 - [sekundy] mniej=lepiej

Test odczytu pięciuset plików MP3 nie dał szans „twardzielowi” Samsunga. Zarówno pojedynczo, jak i w RAID Intel okazał się zdecydowanym zwycięzcą.

Zapis 4 filmów - [sekundy] mniej=lepiej

Tutaj lepszy okazał się Samsung, co nie dziwi, gdyż plików z filmami było zaledwie kilka, więc dysk nie musiał poddawać próbie swojego czasu dostępu, a skupić mógł się jedynie na tym co mu wychodzi najlepiej, czyli na zapisie.

Odczyt 4 filmów - [sekundy] mniej=lepiej

W odczycie filmów znów górę wziął Intel X25-V. Wykorzystał swoją przewagę w wydajności i nie dał szans konkurentowi zarówno samotnie, jak i w RAID.

Kompresja 2000MB danych - [sekundy] mniej=lepiej

Górą okazuje się Intel. Ciekawostką jest natomiast, że HDD Samsunga nie wykazuje w tej analizie wyraźnej poprawy w trakcie pracy w układzie połączonym (w jego przypadku różnica wyniosła tylko 5 sekund, czyli relatywnie mało). Intel wykazywał większą poprawę (rzędu 20 sekund).

Dekompresja 2000MB danych - [sekundy] mniej=lepiej

W ostatnim teście praktycznym polegającym na dekompresji 2000 megabajtów danych ponownie lepszy okazał się nośnik flashowy. W obu konfiguracjach potrafił wykorzystać dużo lepszy czas dostępu do plików i przez to zyskiwał cenne sekundy.

Red Alert 3 - czas instalacji - [sekundy] mniej=lepiej

W tym przypadku różnice między urządzeniami zarówno pracującymi samodzielnie, jak i w RAID0 są minimalne. Samotnie wygrywa Samsung, a drużynowo Intel.

Red Alert 3 - czas ładowania - [sekundy] mniej=lepiej

Ta analiza pokazała, że Intel zarówno w układzie RAID, jak i samotnie daje wynik równy 2 sekundy. Samsung pojedynczo był dwukrotnie gorszy, ale w zestawie okazał się równie dobry.

Call of Duty: World at War - czas instalacji - [sekundy] mniej=lepiej

Ponownie różnice w przypadku instalacji są niewielkie, ale tym razem w obu sytuacjach lepszy okazał się Intel.

Call of Duty: World at War - czas ładowania - [sekundy] mniej=lepiej

Ta analiza wykazała różnicę wahającą się od 1 do 2 sekund kolejno dla dysków pojedynczych i połączonych. Minimalnie lepszy okazał się SSD Intela.

Testowany dysk X25-V firmy Intel możemy z czystym sumieniem polecić jako urządzenie, które będzie służyć jako mały ale wydajny dysk systemowy pracujący obok klasycznego, talerzowego dysku twardego o dużej pojemności.

Polecamy takie rozwiązanie z kilku powodów. Najważniejszym jest to, że dzięki takiej konfiguracji pogodzimy dwa światy. Z jednej strony system operacyjny będzie się uruchamiał o wiele szybciej, a z drugiej - nie będziemy pozbawieni dużej przestrzeni dyskowej służącej jako ogromny magazyn dla cennych danych. Poza tym, mimo że w obecnych czasach nowoczesne systemy operacyjne mogą zajmować kilkanaście gigabajtów na dysku, to nośnik o pojemności ok. 40 GB całkowicie spełni swoje zadanie.

Do systemu operacyjnego znajdującego się na SSD można dołożyć wszelkie uaktualnienia i sterowniki oraz kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt najbardziej użytecznych programów, które zajmą kolejne kilka, kilkanaście gigabajtów. Po tych zabiegach i tak pozostanie jeszcze sporo wolnego miejsca na partycji "C:".

Pliki tymczasowe, pamięć wirtualną, gry, muzykę, filmy, zdjęcia i całą masę innych cennych dokumentów możemy wtedy umieścić na pojemnym „twardzielu”. Dzięki temu komfort posiadania dużej przestrzeni dyskowej pozostanie, a bardzo zwiększy się komfort pracy z programami. Samo "czyszczenie" świeżo zainstalowanego systemu oraz przeniesienie opisanych w artykule plików dało ok. 3 GB dodatkowego miejsca. Po dłuższym czasie użytkowania różnica ta zapewne będzie większa.

Polecamy również dyski flashowe posiadaczom komputerów przenośnych (notebook, netbook, tablet PC), gdyż poza przyspieszeniem startu systemu i programów otrzymają oni również wielki bonus w postaci zmniejszonego zużycia energii, a co za tym idzie - dłuższej pracy na zasilaniu bateryjnym.