Metro 2033 – recenzja i testy wydajności

Obraz postapokaliptycznego świata był ukazywany w grach już wielokrotnie. Dobrym przykładem jest choćby seria Stalker czy Fallout. Mimo że reprezentują one inny model rozgrywki, to jednak klimatem i w pewnym stopniu również fabułą nawiązują do omawianej gry - Metro 2033.

Gra została stworzona przez kijowskie studio 4A Games, które na koncie nie ma dotąd żadnego tytułu. Nie można jednak powiedzieć, że to zupełny debiutant w kwestii tworzenia gier. W załodze 4A Games pracują takie osobistości jak Olesa Szyszkowtsowa czy Aleksandra Maksimczuka. Pracowali oni w studio GSC Game World, które było odpowiedzialne m.in. za wszystkie części Stalkera. O brak doświadczenia nie możemy się więc martwić.

Koniecznie trzeba wspomnieć, że Metro 2033 nawiązuję fabułą do powieści Dmitrija Głuchowskigo o tym samym tytule. Gra realizowana była ze ścisłą współpracą z autorem, co nie znaczy, że jest jej wierną kopią. W rzeczywistości, Metro 2033 zawiera wiele elementów, które nie znalazły się w książce. Filmy i zdjęcia promujące grę wskazują, że mimo dość popularnego motywu ludzkiej zagłady, gra będzie oryginalna i po części nowatorska. A jak jest w praktyce? O tym przekonasz się już za chwilę!

Jest rok 2033. Wojna nuklearna zgładziła praktycznie cały ludzki gatunek. Szczęśliwcami okazali się ci, którzy podczas wybuchu znajdowali się w podziemiach moskiewskiego metra. Ludzie, którzy przebywali wtedy na powierzchni, albo zginęli, albo przekształcili się w bezwzględne, żądne krwi bestie.

W ciągu ostatnich dwudziestu lat metro przekształciło się w pewnego rodzaju megalopolis z siecią stacji-miast. Większość z nich to tętniące życiem osiedla, zamieszkałe nie tylko przez szczęśliwców, którzy przeżyli katastrofę, ale również ludzi młodych, których życie zaczęło się właśnie tutaj.

Do tej pory większość mutantów można było znaleźć na powierzchni, a tylko nieliczne trudziły się przedzierać przez linię obrony metra. Sytuacja ta była skutecznie kontrolowana aż do momentu, w którym rozpoczyna się nasza przygoda. Coraz większa liczba potworów napierała na bramy metra. Mutanty zaczęły siać terror na wielu stacjach. Było źle i zapowiadało się, że będzie jeszcze gorzej.

Na początku rozgrywki dowiadujemy się, że nasze imię to Artem, a priorytetowym zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa rodzimej stacji. Aby tego dokonać, musimy wyruszyć w niebezpieczną podróż do największej stacji, zwanej Polis. Zadanie to nie będzie łatwe, ponieważ w dotarciu do celu przeszkodzą nam nie tylko mutanty, ale również ludzie reprezentujący różne ideologie i poglądy, jak choćby komunizm czy nazizm.

Można również pokusić się o stwierdzenie, że w grze będziemy walczyć nie tylko z bezmózgimi potworami, ale także z ludźmi, których zaślepiła chora ideologia i niezdrowe pobudki chęci władzy nad tym małym światem. Mimo że ludzkość stoi na skraju zagłady, to jednak znajdą się tacy, którzy zechcą wykorzystać każdą sytuację, aby się wzbogacić, często kosztem innych. Właśnie z takimi przeciwnikami przyjdzie nam stawić czoła w Metro 2033.

Rozgrywka jest bardzo dynamiczna, lecz oskryptowana i skondensowana. Często nie wiemy, czy strzelając do jakiegoś mutanta robimy mu krzywdę, czy to tylko skrypt. Taki zabieg twórców nie jest zaskoczeniem. Od pewnego czasu większość nowych produkcji stawia właśnie na taki model rozgrywki.

W Metro 2033 jesteśmy dosłownie prowadzeni za rączkę. Nie sposób się tutaj zgubić na dłużej niż 5 minut, a na większość wyborów nie mamy znaczenia. Podczas podróży po różnych stacjach spotkamy ogromną ilość ludzi, lecz tylko z bardzo wąską grupą będziemy mogli nawiązać kontakt. Kiedy już nawiążemy rozmowę, jest ona prowadzona w sposób, który nie wymaga żadnej ingerencji ze strony gracza.

Nie mało jest w grze sytuacji, w których chętnie byśmy podjęli inną decyzję, niż ta wybrana przez autorów. Metro 2033 to po prostu liniowy shooter z widoku pierwszej osoby. Nie uświadczymy tutaj żadnych elementów znanych z gier o podobnej tematyce, jak choćby wspomniany na początku Stalker. Gra stawia na szybkie tempo rozgrywki i dużą różnorodność zadań, jakie mamy do wykonania. Mimo swojej prostoty, w Metro 2033 gra się świetnie.

Gra ma kilka fajnych elementów, które dodatkowo urozmaicają rozgrywkę i budują klimat. Na przykład, po wyjściu na powierzchnię konieczne jest założenie maski gazowej. Kiedy to zrobimy, bohater nastawia zegarek odmierzający czas pozostały do zużycia filtrów maski. Po tym czasie, jeśli nie mamy dodatkowych filtrów, dusimy się i giniemy.

Ciekawym rozwiązaniem jest poręczna ładowarka do latarki. Zamiast tracić czas na szukanie dodatkowych ogniw zasilających, wyjmujemy ją i szybkim klikaniem podładowujemy baterie. Wraz z upływem czasu wartość zwykłych pieniędzy straciła na znaczeniu, a główną walutą stały się naboje z czasów przed wybuchem. Są one znacznie silniejsze od swoich „podziemnych” odpowiedników, ale strzelając z nich tracimy walutę, za którą moglibyśmy kupić nowe uzbrojenie. Warto się zatem dobrze zastanowić, zanim załadujemy do magazynku te wartościowe kule.

W Metro 2033 nie mamy paska zdrowia, co jest już wręcz standardem w nowszych grach. Kiedy narożniki obrazu robią się czerwone, jest to znak, aby jak najszybciej wyjąć strzykawkę i się uleczyć. W ręce gracza oddany został także notes z wbudowanym kompasem.Jest też sporo innych gadżetów. Sprawują się świetnie i są pewnego rodzaju nowatorskim pomysłem, którego próżno szukać u konkurencji.

Autorzy dali do dyspozycji pokaźny arsenał broni, od pistoletów, broni automatycznych i pneumatycznych, po strzelby czy granaty nabite gwoździami. Korzysta się z nich dobrze, a każda jest odpowiednia do danej sytuacji. Walcząc na bliskie odległości, dobrze sprawuje się strzelba. W starciach dystansowych – bronie z celownikiem laserowym lub optycznym.

Kolejnym ciekawym elementem są pułapki zastawione na gracza. Chodząc po wąskich korytarzach trzeba mieć oczy dookoła głowy, ponieważ jeden fałszywy ruch i można wylecieć w powietrze przez dynamit połączony ze sznurkiem, albo zostać przebitym kolczastą tarczą.

Przez większość gry walka rozgrywa się na stacjach bądź łączących je tunelach. Często będziemy wykorzystywać tamtejsze środki transportu. Nie przyjdzie jednak stanąć bezpośrednio za sterami pojazdów, a przez większą część podróży będziemy rozmawiać z towarzyszami lub bronić naszej drezyny.

Niesamowitą zaletą produkcji jest klimat. Na stacjach ludzie żyją własnym życiem – śpiewają, rozmawiają, przesiadują w barze, a najmłodsi bawią się malując po podłogach czy ścianach. System rozgrywki również zasługuje na uznanie. Akcja prowadzona jest bardzo dynamicznie i ciekawie. Niejednokrotnie gra przyprawi o szybsze bicie serca, kiedy zza rogu wyskoczy horda mutantów.

Największą wadą jest sztuczna inteligencja przeciwników. Tutaj muszę przyznać, że dawno nie grałem w tak słabą pod tym względem produkcję. O ile zachowanie mutantów stoi na dobrym poziomie, to SI odpowiedzialne za poczynania ludzi bardzo kuleje. Nasi pobratymcy chowają się za każdą przeszkodą, praktycznie za każdym razem nie licząc się ze skutkami takich działań. Biegający bez celu przeciwnicy po prostu wystawiają się pod celownik. To jeszcze nie wszystko. Kiedy zostaniemy zauważeni przez przeciwnika, to niezależnie gdzie byśmy się ukryli, on i tak wie, gdzie dokładnie jesteśmy. Taki błąd w SI skutecznie wyklucza element czysto skradankowy, a trzeba przyznać, że nieraz moglibyśmy wykończyć przeciwników po cichu, zamiast wszczynać alarm. Szczęściem w nieszczęściu jest, że walk z mutantami jest znacznie więcej.

Oprawa audiowizualna to mistrzostwo świata. Stacje wykonane są z niesamowitym pietyzmem.  Również powierzchnia post nuklearnej Moskwy prezentuje się nad wyraz doskonale. Dużą uwagę należy zwrócić na jakość wykonania twarzy postaci. Nie trudno dostrzec na nich pojedyncze, nawet najmniejsze zmarszczki czy włosy.

Pierwsze karty w kwestii oprawy wizualnej gra oświetlenie i efekty cząsteczkowe. Dym tłoczący się w strumieniu światła wpadającego przez okno wygląda fenomenalnie. Animacje postaci wykonane są dobrze, choć autorzy mogliby się tutaj bardziej postarać. W szczególności chodzi o ruchy mutantów, które poruszają się nieco za sztywno. Być może takie było zamierzenie twórców, jednak mi niezbyt przypadło do gustu.

Oprawa audio to kolejny element, którym gra może się pochwalić. Zwiedzając podziemia czy eksplorując powierzchnię do uszu dotrą dźwięki, których nie sposób opisać. Wycie mutantów roznoszące się po całej sieci metro, szelest ogołoconych z liści gałęzi czy dźwięk zbliżającego się pociągu widmo - to wszystko sprawia, że grając w Metro 2033 w ciemnym pokoju, nieraz rozejrzymy się wokoło z przyśpieszonym tętnem.

Konfiguracja ustawień graficznych w Metro 2033 jest ograniczona do minimum. Możemy wybrać jeden z czterech predefiniowanych pakietów ustawień: najwyższa, wysoka, normalna i niska. Nie mamy możliwości np. ustawienia jakości cieni, tekstur lub oświetlenia. Zawęża to w znaczącym stopniu możliwość konfiguracji ustawień do własnych potrzeb. Opcje, które użytkownik może zmienić to rozdzielczość ekranu, tryb DirectX, jakość filtrowania tekstur, wygładzania krawędzi, jasność ekranu oraz w przypadku korzystania z bibliotek DirectX 11 – włączenie/wyłączenie teselacji lub głębi pola (Depth Of Field – DOF). Przedstawię tutaj różnice wynikające z wykorzystania różnych ustawień.

Pogrubionym tekstem zaznaczyłem różnicę FPS (kl./s) między skrajnymi ustawieniami (np. minimum lub maksimum).

• Jakość: Najwyższa, Wysoka, Normalna, Niska – ogólna jakość wyświetlanej grafiki. Wybór parametru tej opcji zadecyduje m.in. o jakości renderowanych obiektów, cieni a także oświetlenia i dymu. Między ustawieniami najwyższymi a najniższymi dużą różnicę widać w rozdzielczości tekstur oraz w oświetleniu. FPS: ok. 20.

• DirectX: 11, 10, 9 – wybór biblioteki DirectX wykorzystywanej min. przy renderingu scen. Tutaj różnica w jakości obrazu jest bardzo mała, na pewno nieadekwatna do spadku wydajności między poszczególnymi trybami. FPS: ok. 60.

• Antyaliasing: AAA, MSAA – jakość wygładzania krawędzi. Różnica w jakości obrazu niewielka.

• Filtrowanie tekstur: AF4X, AF16X – jakość filtrowania tekstur. Opcja odpowiedzialna za to, jak ostre będą odlegle tekstury. Wyższy parametr oznacza, że dalsze tekstury będą ostrzejsze, tym samym będą zawierać większą liczbę detali. Zważywszy na fakt, że w Metro 2033 nie zwiedzamy rozległych terenów, różnica między parametrem 4X a 16X jest znikoma.

Testy przeprowadziłem w trzech popularnych dla współczesnych monitorów rozdzielczościach: 1920x1200, 1680x1050 i 1280x1024. Na każdej z rozdzielczości gra została przetestowana w czterech predefiniowanych pakietach ustawień graficznych – Najwyższa, Wysoka, Normalna i Niska. Karty graficzne z serii Radeon HD 5xxx dodatkowo przetestowałem w trybie DirectX 11.

• Windows 7 32-bit PL
• ATI Catalyst 10.3
• nVidia ForceWare 197.13
• Fraps 2.9.8

Metro 2033: 1920x1200, Najwyższa - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1920x1200, Wysoka - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1920x1200, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1920x1200, Niska - AAA, AF 4X, DirectX 11

Płynna gra w trybie DirectX 11 w rozdzielczości 1920x1200 i ustawieniami maksymalnymi jest praktycznie niemożliwa na żadnej z testowanych konfiguracji. Nawet z wykorzystaniem dwóch kart Radeon HD 5870 + HD 5850 w CF, liczba kl./s nie przekracza 40. Mimo że HD 5970 plasuje się niedaleko wspomnianego wcześniej tandemu, to jednak na tej karcie występują spore mikroprzycięcia, które utrudniają w znaczącym stopniu rozgrywkę.

Metro 2033: 1680x1050, Najwyższa - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1680x1050, Wysoka - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1680x1050, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1680x1050, Niska - AAA, AF 4X, DirectX 11

Płynna rozgrywka w tej rozdzielczości z maksymalnymi ustawieniami graficznymi możliwa jest na kartach HD 5870 + HD 5850 w CrossFire. Podobnie jak w poprzednim teście, Radeon HD 5970 generuje obraz z mikroprzycięciami. Na pytanie jak bardzo utrudnia to rozgrywkę każdy czytelnik musi sobie odpowiedzieć sam.

Metro 2033: 1280x1024, Najwyższa - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1280x1024, Wysoka - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1280x1024, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 11

Metro 2033: 1280x1024, Niska - AAA, AF 4X, DirectX 11

Z rozdzielczością 1280x1024 i maksymalnymi ustawieniami graficznymi dobrze radzi sobie duet HD 5870 + HD 5850. Wynik ponad 50 kl./s gwarantuje płynną rozgrywkę. Tak jak poprzednio, Radeon HD 5970 generuje mikroprzycięcia. Mimo że osiąga on średnio o 10 kl./s więcej od HD 5870, to jednak właśnie na tej karcie gra się bardziej komfortowo.

Metro 2033: 1920x1200, Najwyższa - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1920x1200, Wysoka - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1920x1200, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1920x1200, Niska - AAA, AF 4X, DirectX 10

Tutaj sytuacja przedstawia się znacznie lepiej. Płynna rozgrywka w rozdzielczości 1920x1200 na najwyższym poziomie detali możliwa jest już na karcie Radeon HD 5870. Do gry z ustawieniami wysokimi spokojnie wystarczy HD 5850, podczas gdy na HD 5770 komfortowo pogramy na niskich detalach.

Metro 2033: 1680x1050, Najwyższa - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1680x1050, Wysoka - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1680x1050, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1680x1050, Niska - AAA, AF 4X, DirectX 10

W tej rozdzielczości płynną rozgrywkę z najwyższymi ustawieniami zapewni HD 5850. Drugi w kolejce jest GeForce GTX 295, a na pierwszym miejscu triumfuje niepokonany duet HD 5870 + HD 5850.

Metro 2033: 1280x1024, Najwyższa - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1280x1024, Wysoka - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1280x1024, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 10

Metro 2033: 1280x1024, Niska - AAA, AF 4X, DirectX 10

Do gry z maksymalnymi ustawieniami graficznymi w najniższej testowanej rozdzielczości wystarczy GeForce GTX 285 lub Radeon HD 5850. Najsłabiej wypada tutaj HD 5770, na którym pogramy komfortowo dopiero z ustawieniami normalnymi.

Metro 2033: 1280x1024, Najwyższa - AAA, AF 4X, Radeon HD 5870 + Radeon HD 5850 CF

Metro 2033: 1280x1024, Normalna - AAA, AF 4X, DirectX 11, Radeon HD 5870

Różnica wydajności pomiędzy poszczególnymi wersjami DirectX jest bardzo wyraźna. Osobiście polecam grać w trybie DirectX 10, ponieważ zapewnia wystarczającą wydajność a różnica w jakości grafiki w stosunku do DX 11 jest znikoma.

Metro 2033 to skondensowana mieszanka ciekawej fabuły, porywającej akcji i fenomenalnej oprawy audiowizualnej. Nie trudno stronić od porównywania gry do Modern Warfare 2. Gra obfituje w pokaźną liczbą oskryptowanych akcji, którym co prawda nie można nic zarzucić, ale nieco zwalniają tempo akcji.

Oklepany motyw ludzkiej zagłady nabrał w grze nowego znaczenia. Z pewnością jest to po części zasługa aktywnej współpracy z Dmitrijem Głuchowskim, autorem świetnej powieści o tym samym tytule. Brak jakiegokolwiek wpływu na rozwój fabuły i ogromna wada gry, czyli sztuczna inteligencja przeciwników, zostają przysłonięte przez urozmaicone zadania, liczne gadżety, a przede wszystkim przez niesamowity klimat. Wszystkie te cechy sprawiają, że w nowy tytuł studia 4A Games gra się świetnie.

Jeżeli grałeś w Stakera czy Fallouta i stawiasz na bardziej dynamiczną akcję, to właśnie Metro 2033 jest dla ciebie pozycją obowiązkową.

Warto też napisać, że Metro 2033 ma piekielne wymagania sprzętowe. Obecnie praktycznie żadna konfiguracja sprzętowa nie pozwoli cieszyć się rozgrywką w rozdzielczości 1920x1200 z maksymalnymi ustawieniami graficznymi w trybie DirectX 11.