Sieć I2P. Część 6 

Podobną w działaniu (ale nie pod względem wykorzystywanej technologii) do opisywanej przez nas ostatnio w dziale „Bezpieczeństwo i anonimowość w Sieci” sieci Tor jest sieć I2P (Invisible Internet Project). Sieć I2P to sieć P2P z komutacją pakietów (komutacja pakietów polega na dzieleniu ciągłego strumienia danych na mniejsze kawałki nazywane pakietami, które przesyłane są następnie między kolejnymi węzłami sieci), wielokrotnym, wielowarstwowym szyfrowaniem transmisji, mechanizmem znajdowania połączenia poprzez komputery proxy oraz w pełni rozproszoną organizacją, w której nie ma żadnych centralnych serwerów. Powstała ona na bazie modyfikacji sieci Freenet. W sieci I2P transmisja danych realizowana jest poprzez jednokierunkowe tunele (nadawcze i odbiorcze) o krótkim czasie życia wynoszącym 10 minut. Jednokierunkowość tuneli upraszcza wyszukiwanie dróg dostępu do innych węzłów sieci oraz utrudnia analizę ruchu. Co ważne tunel nadawczy i odbiorczy dla danego strumienia danych mogą się znajdować w zupełnie innych częściach sieci I2P – tzn. mogą zostać ustanowione między zupełnie różnymi komputerami.

Przesyłane pakiety danych w sieci I2P noszą nazwę wiadomości. Aby wysłać dane do wybranego węzła sieci I2P, węzeł nadawczy sprawdza w rozproszonej, samoorganizującej się bazie połączeń jak oznaczony jest identyfikator bramy, poprzez którą można się skomunikować z węzłem docelowym. Następnie wiadomość jest przekazana do odpowiedniego tunelu nadawczego, z poleceniem przesłania jej do jednego z tuneli odbiorczych węzła docelowego. Warto dodać, że każdy z węzłów przechowuje i na bieżąco uaktualnia swoją część rozproszonej bazy połączeń.

Przesyłane między węzłami wiadomości mogą być grupowane i zamykane w strukturze nazywanej główką czosnku (ang. garlic). Oprócz upakowanych wiadomości w główce czosnku znajdują się informacje o tunelu nadawczym, przez który wysyłana została paczka co przyspiesza ustalanie trasy, którą można przesyłać wiadomość zwrotną od węzła docelowego.

Mimo wielu podobieństw, system I2P nie jest konkurencyjną siecią w stosunku do Tora. Zamierzeniem twórców Tora było stworzenie w miarę szybkiej, anonimowej sieci służącej do przeglądania przede wszystkim stron WWW znajdujących się w Internecie. Celem powstania sieci I2P było zaś zbudowanie zdecentralizowanej, odpornej na podsłuch wirtualnej sieci działającej jak gdyby pod powierzchnią Internetu. Dlatego wewnątrz sieci I2P zaimplementowano mechanizmy pozwalające na korzystanie z usług o funkcjonalności identycznej z ich odpowiednikami w sieci Internet, a więc serwerów WWW umożliwiających publikację stron, które nazywane są Eepsite, serwerów IRC, mechanizmów wymiany plików między użytkownikami, a także stworzono anonimowe serwery pocztowe oraz anonimowe serwery proxy działające dla stron WWW znajdujących się poza siecią I2P w normalnym Internecie.

Podobnie jak w sieci Tor, na potrzeby sieci I2P stworzono pseudodomenę najwyższego poziomu z rozszerzeniem .i2p, która działa tylko w sieci I2P. Odpowiedniki stron WWW z rozszerzeniem .i2p, czyli wspomniane przed chwilą Eepsite można przeglądać zwykłą przeglądarką internetową po wcześniejszej instalacji oprogramowania I2P i skonfigurowaniu EepProxy. Program EepProxy odpowiada za komunikacje między przeglądarką internetową a dowolną stroną Eepsite. Działa on podobnie do zwykłego serwer proxy, z którego usług można korzystać w dowolnej przeglądarce internetowej.

Na potrzeby sieci I2P powstała m.in. usługa blogowa Syndie, klient poczty Susimail, a także klient sieci BitTorrent I2PSnark oraz klient sieci ed2k – iMule (invisible Mule). Napisana została także wtyczka do klienta sieci BitTorent, a mianowicie programu Vuze, która pozwala przekierować ruchu sieciowy P2P do sieci I2P.

Oprócz opisanej sieci I2P (www.i2p2.de) zaczęły też powstawać inne sieci wymiany plików lub są modyfikowane popularne protokołów P2P, które mają zwiększyć stopień anonimowości pobierania danych. Są to m.in. Anomos (anomos.info) oraz JAP (anon.inf.tu-dresden.de/index_en.html), Niemniej wszystkie one, włączając w to sieć I2P, są obecnie dla przeciętnego użytkownika sieci P2P raczej bezużyteczne. Trudno je skonfigurować i  dysponują niewielką ilością zasobów.

• Zobacz więcej artykułów z cyklu bezpieczeństwo i anonimowość w sieci
   
• Strefa bezpieczeństwo – Najświeższe informacje na temat oprogramowania zabezpieczającego. Alerty i wykryte zagrożenia – trojany, wirusy, programy szpiegujące, poważne luki w oprogramowaniu.