Wybierz procesor dla siebie - testujemy 90 procesorów marki Intel i AMD

Central processing unit, jednostka centralna lub po prostu procesor. Główny zawiadowca, jeden z najważniejszych elementów współczesnych komputerów. To w zasadzie od niego zależy jak szybko działa Twój komputer. Dziś sprawdzimy wydajność blisko setki procesorów ze stajni dwóch największych producentów procesorów o architekturze x86 na świecie. Chcesz sie dowiedzieć, jak wydajność Twojego procesora ma się do najszybszych obecnie dostępnych na rynku? Przekonasz się z tego artykułu.

Pomimo, że w ostatnich latach szczególnie w komputerach graczy, znaczenie procesora spada na rzecz kart graficznych. Procesor prawdopodobnie nigdy nie przestanie być potrzebny w domowych pecetach. Zanim jednak przejdziemy do testów wydajności, warto dowiedzieć się skąd tak na prawdę wziął się procesor i czym jest współczesny CPU.

Encyklopedyczna definicja procesora mówi nam, że jest to klasa maszyn logicznych potrafiących pobrać z pamięci, zinterpretować a następnie wykonać program komputerowy. Nie ma mowy o tym, w jaki sposób zrealizowano pamięć, jak ma wyglądać interpretacja czy wykonanie oraz co to jest w zasadzie program. Definicja ta jest na tyle szeroka, że można za jej pomocą opisać maszyny które zostały zbudowane na długo przed powstaniem współcześnie znanych nam komputerów. Sam termin CPU został spopularyzowany na początku lat 60-tych ubiegłego wieku. Pomimo że projekty i budowa procesorów drastycznie zmieniły się w ciągu ostatnich 50 lat, pierwotna zasada ich działania pozostała bez zmian. Pierwsze procesory były projektowane na potrzeby dużych, często jedynych w swoim rodzaju komputerów. Ich konstrukcja zakładała wykonanie tylko i wyłącznie wcześniej założonych programów. Aby wykonać inne, należało prze-konfigurować CPU lub wręcz zaprojektować nowy procesor. Nie muszę chyba wspominać, że takie podejście było bardzo kosztowne

Zapewne wielu z Was znajoma jest przynajmniej ze słyszenia nazwa ENIAC (ang. Electronic Numerical Integrator And Computer - Elektroniczny i Numeryczny Integrator i Komputer). Zbudowany w latach 1943-1945 ENIAC jest doskonałym przykładem maszyny, którą trzeba było fizycznie skonfigurować aby przeprowadzić określone obliczenia. Tak na prawdę sprowadzało sie to to przełączania dziesiątek przewodów. Jest to tzw. komputer o stałym programie. Co ciekawe ENIAC był programowany głównie przez kobiety, ze względu na ich wyjątkową skrupulatność. Równie ciekawa jest jego waga: blisko 27 ton oraz zapotrzebowanie na energię: skromne 150000W. Pomimo, że ENIAC jest (błędnie) uważany za pierwszy na świecie komputer, maszyna ta nie miała procesora, a obliczenia wykonywała w systemie dziesiętnym, podczas gdy wszystkie współczesne komputery pracują w systemie dwójkowym.

Pokój ENIAC'a

Jednym z pierwszych komputerów, których zasadę działania można przyrównać do obecnych pecetów jest znacznie mniej znany uruchomiony w 1951r EDVAC (ang. Electronic Discrete Variable Automatic Computer). Komputer ten został zaprojektowany w taki sposób, aby mógł wykonać pewną określoną liczbę prostych operacji zwanych instrukcjami. Instrukcje następnie mogły być łączone w gotowe programy, które EDVAC mógł wykonać - brzmi znajomo? Zasadniczą cechą odróżniającą EDVACa od ENIACa był sposób przechowywania programów. EDVAC przechowywał je w pamięci operacyjnej o pojemności około 5.5kB, podczas gdy program ENIACa stanowił schemat połączeń na pulpicie kontrolnym. Dzięki temu programowanie tego drugiego było znacznie szybsze przez co cała maszyna była znaczenie bardziej uniwersalna. EDVAC podobnie jak obecne komputery liczył używając systemu dwójkowego. Swoją konstrukcję EDVAC zawdzięcza założeniom opracowanym wcześniej przez Jánosa Neumanna - matematyka szerzej znanego jako John von Neumann. Wiele rozwiązań używanych we współczesnych komputerach wykorzystuje założenia opracowane przez tego Pana.

John von Neumann oraz fragment EDVAC'a

Procesory cyfrowe operują na stanach dyskretnych i jako takie potrzebują jakiegoś rodzaju urządzeń, dzięki którym będą mogły rozróżniać i przełączać się miedzy tymi stanami. W komputerach opisanych powyżej były to oczywiście lampy. Niestety ze względy na swoją specyfikę, budowane z nich CPU były duże, zawodne oraz potrzebowały sporo prądu aby pracować. Dopiero upowszechnienie się tranzystora na początku lat 60-tych spowodowało miniaturyzację procesorów, a w konsekwencji przyspieszenie prac nad ich rozwojem. Bardzo szybko okazało się jednak, że projekty procesorów rozbudowywano do tego stopnia że ich budowa z pojedynczych tranzystorów zaczynała sprawiać problemy. Tak narodziła się idea układu scalonego (ang. IC - integrated circuit). Układ scalony, to w uproszczeniu wiele tranzystorów umieszczonych blisko siebie na jednym podkładzie. Pierwszymi układami scalonymi jakie pojawiły się na rynku, były proste bramki logiczne zawierające do kilkudziesięciu tranzystorów. Takie scalaki nazywano układami SSI (ang. Small scale of Integration - mała skala integracji). Wraz z postępem techniki wprowadzono układy scalone zawierające setki a później nawet tysiące tranzystorów w jednym układzie. Nazywano je odpowiednio MSI (Medium scale of integration - średnia skala integracji) oraz LSI (Large scale of integration - wysoka skala integracji). Dzięki temu budowa skomplikowanych procesorów stawała się coraz prostsza.

Pierwszy działający prototyp układu scalonego

Bardzo dobrym przykładem komputerów zbudowanych właśnie z układów scalonych, była wprowadzona przez IBM w 1964 seria maszyn bazujących na opracowanej przez siebie architekturze System/360. W rodzinie było kilka modeli, które mogły wykonywać z różną prędkością programy napisane dla architektury System/360. Było to rozwiązanie przełomowe, ponieważ do tej porty komputery - nawet budowane przez jednego producenta - były ze sobą nie kompatybilne. Innymi słowy, programy musiały być pisane pod jeden określony rodzaj komputera. Aby wprowadzić tą koncepcję System/360 w życie IBM opracował ideę mikroprogramu - często nazywanego po prostu mikrokodem. Cóż to takiego? Mikrokod to nic innego, jak program tłumaczący instrukcje języka wyższego poziomu - języka programowania - na takie zrozumiałe bezpośrednio przez procesor wykonujący program. Dzięki temu rozwiązaniu komputery pracujące w oparciu o architekturę System/360 bardzo szybko zdominowały rynek komputerów tamtej dekady. Dzięki nim przenośność programów została spopularyzowana na tyle, że dziś jest w zasadzie standardem bez którego dziś nie wyobrażamy sobie pracy na komputerze. Ta idea wykorzystywana jest we współczesnych procesorach po dziś dzień.

Jeden z dostępnych modeli IBM System/360

Komputery bazujące na tranzystorach miały kilka bardzo istotnych zalet w stosunku do komputerów opartych na lampach. Pierwszą było zwiększenie szybkości pracy procesorów z nich budowanych. O ile komputery lampowe były taktowane zegarami z zakresu 0.1 - 4MHz, to tranzystorowe bez problemu osiągały kilkanaście MHz. Drugą było zwiększenie niezawodności pracy takich konstrukcji. Wspomniany na początku EDVAC osiągał średni czas bezawaryjnej pracy na poziomie 8 godzin. Komputery oparte o tranzystory pracowały bez przerwy długimi miesiącami. Bardzo ważnym czynnikiem było fizyczne zmniejszenie wielkości komputerów oraz zmniejszenie ich zapotrzebowania na energię. Nie tylko upraszczało to konstrukcję, ale także przyczyniło się do znacznego spadku cen ówczesnych komputerów.

Dość szybko okazało się, że integracją coraz większej ilości tranzystorów formujących proste układy logiczne nie ma większego sensu. Potrzebny był kolejny krok, integracja całego procesora w jednym układzie - tak właśnie powstał mikroprocesor. Pierwszy masowo dostępny na rynku mikroprocesor został opracowany w firmie Intel. Pojawił się na rynku w 1971 roku pod nazwą Intel 4004. Ten 4-ro bitowych CPU taktowany zegarem 0.74 MHz był zbudowany 2300 tranzystorów i miał moc obliczeniową podobną do tej, jaką posiadał ponad 25 lat wcześniej lampowy ENIAC. 4004 został zaprojektowany jako procesor do zastosowań zintegrowanych oraz kalkulatorów. Potrafił zaadresować 4kB pamięci ROM, oraz 640 bajtów RAM. Nie miał zaimplementowanego mechanizmu przerwań, a jego stos miał tylko trzy poziomy. Przez te ograniczenia nie bardzo nadawał się do wykorzystania w komputerach. Nie był przecież do tego zaprojektowany.

Pierwsza wersja mikroprocesora Intel 4004

Pięć miesięcy po premierze 4004 Intel wypuścił na rynek kolejny model mikroprocesora, tym razem oznaczony numerkiem 8008. Nowy CPU był 8-bitową wersją 4004 rozbudowaną o kilka ważnych elementów dzięki którym mógł zostać wykorzystany przy produkcji komputera ogólnego przeznaczenia. Główne różnice względem 4004 to: Obsługa łącznie 16kB pamięci ROM i RAM. Obsługa przerwań, oraz 7-poziomowy stos programu. Do pełnej funkcjonalności podobnie jak 4004 poza samym procesorem potrzebne było kilka układów logicznych produkowanych oczywiście tylko przez Intela. Można powiedzieć iż te układy tworzyły pierwowzór tego co dziś nazywamy chipsetem. 8008 wykorzystano przy budowie komputera Mark-8, który przez wielu uważany jest za pierwszy komputer osobisty.

Drugi w kolejności procesor Intela - 8008

Komputer Mark-8 zbudowany na bazie Intel 8008

Główną wadą 8008 był brak bezpośredniego dostępu do pamięci, którą Intel naprawił dwa lata później przy premierze 8080. Trzecim z kolei CPU, który Intel wprowadził na rynek był 4040. Jak nie trudno zgadnąć była to poprawiona wersja procesora 4004. Producent postanowił przekazać mu parę cech z 8008, ale zachowując 4-bitową architekturę. Zmiany jakie wprowadzono to: Zwiększenie maksymalnego rozmiaru pamięci ROM do 8kB. Pogłębienie stosu do 7 poziomów. Obsługa przerwań oraz 14 nowych instrukcji. Pomimo tych usprawnień, 4040 nie zdążył zdobyć zbyt dużej popularności na rynku. Już w kwietniu 1974 roku Intel wprowadził na rynek następcę 8008 - przełomowy CPU o oznaczeniu 8080.

8080 jest przez wielu uważany za pierwszy, w pełni uniwersalny mikroprocesor. W stosunku do 8008 wprowadzono w nim kilka istotnych zmian. Główne to: Zwiększenie limitu obsługiwanej pamięci do 64kB, zwiększenie ilości portów wejścia/wyjścia do 256, możliwość bezpośredniego adresowania pamięci a także zniesienie ograniczenia głębokości stosu za sprawą rejestru SP. W 8080 stos mógł być tak duży, na ile pozwalała pamięć. Procesor w pierwotnej wersji był taktowany zegarem 2MHz i potrafił wykonać 0.5mln instrukcji/sekundę. Jest to pierwszy procesor Intela, który był masowo klonowany w wielu krajach. Niewielu z Was pewnie zdaje sobie sprawę, że także w Polsce powstał klon tego procesora. Jego producentem były zakłady CEMI należące wtedy do Unitry. Polski układ miał oznaczenie MCY7880. Swoją ogromną popularność 8080 zawdzięcza właśnie min. klonom. Niebieski gigant nie zamierzał jednak zasypywać gruszek w popiele. Dwa lata później, w 1976 roku wypuścił na rynek udoskonaloną wersję 8080 - procesor oznaczony numerkiem 8085. Główna zmianą w stosunku do poprzedniego CPU było zwiększenie szybkości działania. Również i ten układ doczekał się klonów ze strony innych producentów. Jego najszybsze wersje osiągały taktowanie nawet do 8MHz. Pozostałe zmiany miały za zadanie ułatwić aplikację procesora. Zintegrowano w nim kilka wcześniej produkowanych jako zewnętrzne układów logicznych, a także uproszczono system zasilania. 8080 mógł być zasilany z pojedynczego napięcia +5V, podczas gdy jego poprzednik wymagał trzech różnych napięć. Jednak prawdziwy przełom czekał nas kolejne dwa lata później w 1978 roku, wraz z premierą 8086. Pierwszego procesora o architekturze x86, z której korzystamy po dziś dzień.

Intel 8086 - pierwszy procesor z rodziny x86

Niewielu wie, że pierwszy członek rodziny x86 zamyśle Intela miał być tylko tymczasowym substytutem dla innego procesora, który chipzilla opracowywała od 1975 roku. Tym procesorem miał być Intel APX 432. Niestety jego projekt był na tyle ambitny, że ówczesna technologia wykonania chipów nie mogła mu sprostać technologicznie. Dlatego ostatecznie zakończył się rynkowym fiaskiem. W założeniu Intela miał to być 32-bitowy procesor stanowiący podwaliny wszystkich CPU wydawanych w latach 80-tych. Pamiętajmy, że mówimy o latach 70-tych. Wracając jednak do 8086. Faktycznie był to pierwszy na rynku w pełni 16-bitowy procesor zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie. Za sprawą 20-bitowej szyny adresowej limit obsługiwanej pamięci sięgnął niewyobrażalnej jak na ówczesne czasy pojemności 1MB, przy czym ze względu na 16-bitowe rejestry wewnętrzne procesor nadal bezpośrednio mógł adresować tylko 64kB RAM. Nowy CPU reklamowano jako kompatybilny na poziomie kodu źródłowego z 8080 i 8085 - czyli można było na nim uruchamiać programy do wcześniejszych procesorów po ich przekompilowaniu na kod zrozumiały dla 8086. Lista rozkazów względem 8085 została poszerzona o kilka bardzo skompilowanych instrukcji służących do manipulacji blokami danych. Dzięki temu w sprzyjających warunkach procesor w jednym cyklu mógł wykonać tyle, ile wcześniejsze procesory w 4-5 krokach. Nie muszę chyba pisać, że dzięki temu 8086 był znacznie szybszy od swoich poprzedników. Po raz pierwszy Intel przedstawił także w pełni sprzętowy koprocesor matematyczny służący do przyspieszenia wykonywania operacji na liczbach zmiennoprzecinkowych (ang. FPU - Floating point unit). Układ ten otrzymał oznaczenie 8087. Z technicznego punktu widzenia był to standardowy jak na tamte czasy koprocesor matematyczny operujący na 80-bitowych liczbach. Bardzo szybko na rynku pojawiły się alternatywne FPU kompatybilne z 8087, ale oferujące wyższą wydajność. Jednym z głównych producentów takich układów był Weitek. Dziś wszystkie procesory rodziny x86 mają koprocesor wbudowany w strukturę procesora, a bez niego nie było by możliwe uruchomienie wielu powszechnie używanych dziś aplikacji. Pierwsze wersje 8086 były produkowane z zegarami sięgającymi 5 MHz, później jednak procesory przyspieszono do 10 MHz.

Pierwszy IBM PC

Intel 8086 był jednym z najbardziej przełomowych procesorów w historii. To właśnie na jego bazie powstał pierwszy IBM PC. Komputer od którego zaczęła się rewolucja w komputerach osobistych. Maszyna przed którą dziś siedzicie, jest bezpośrednim spadkobiercom rozwiązań opracowanych na potrzeby procesora 8086, a później dla komputera IBM PC. Tak w bardzo telegraficznym skrócie przedstawia się historia współczesnych procesorów, myślę że warto wiedzieć w jakich okolicznościach powstał pierwowzór najpopularniejszej obecnie rodziny procesorów na świecie.

Po tej skondensowanej dawce historii czas przejść do właściwego zestawienia wydajności procesorów. W naszej redakcji przetestowałem blisko 89 procesorów w tak bardzo zbliżonych warunkach, jak tylko się dało. Oto konfiguracja obu platform.

Procesory zostały przetestowane w ustawieniach domyślnych, a także w niektórych przypadkach podkręcone najmocniej jak się dało, przy założeniu że sprzęt nadal pozostawał w pełni stabilny. Do testów o/c wybierałem CPU z półki sklepowej, a nie przysłane przez producenta egzemplarze testowe. Nie był to też tzw. selekt, a więc CPU dobrany z większej grupy mającej wyłonić, który egzemplarz ma największy potencjał w przetaktowywaniu. Jako chłodzenie zastosowałem tanie wentylatory Arctic Cooling Jest zatem szansa, że przy nieco lepszym chłodzeniu rezultat podkręcania będzie nieco lepszy. Wszystko to po to, aby możliwie zbliżyć wyniki do tych, które jesteście w stanie osiągnąć u siebie w domu. Gwarancji na to oczywiście nie ma.

Z założenia miał to być test procesorów, dlatego zestaw aplikacji testowych został dobrany w taki sposób, aby mierzyć ich wydajność. Dodatkowo chciałem, abyście mogli sami wykonać testy własnych procesorów w domowym zaciszy dlatego dobrane aplikacje są powszechnie dostępne i łatwe w obsłudze.

Testy CPU z 3Dmark 2006

3DMark '06 to znany i ceniony przez wszystkich benchmark kart graficznych. Na potrzeby testów procesorów wykorzystamy jedynie część pełnego przebiegu testów - testy CPU.

SiSoft Sandra Procesor Aritmetic

SiSoft Sandra to prawdziwy kombajn służący do testowania różnych podzespołów komputera. W tym teście wykorzystamy dwa zestawy benchmarków - Procesor Arithmetic oraz Procesor Multi-Media Benchmark.

  Cinebench R10

Cinebench to program mierzący wydajność procesora za pomocą renderingu sceny 3D. Umożliwia on zbadanie wydajności pojedynczego rdzenia, a także łącznej wydajności wszystkich rdzeni.

PCMark Vantage

PCMark Vantage to kolejna aplikacja ze stajni Futuremark, program testuje ogólną wydajność komputera symulując pracę normalnych aplikacji.

Crysis GPU benchmark

Crysis to jedyna gra, której użyjemy w teście procesorów. Dzięki niej sprawdzimy czy procesor w jakikolwiek sposób wpływa na szybkość działania tej jednej z najbardziej wymagających gier w historii. Do testów wykorzystamy benchmark GPU w konfiguracji: DX9, Detale: High, Rozdzielczość: 1280x0124

Wyniki SiSoft Sandra Arithmetic Benchmark, Multi-Media Int

Nie wszystkie testowane przeze mnie procesory są dostępne w sprzedaży. Dlatego cen niektórych z nich nie znajdziecie na tym wykresie.

Nadszedł czas na jakieś małe podsumowanie. Nie łato jest zanalizować taką porcję danych, niemniej właśnie dla tego postaram się pomóc Wam wyciągnąć wnioski z uzyskanych wyników.

Zacznijmy od Sandry. Program ten nadaje się idealnie do porównywania wyników wydajności wśród procesorów tego samego producenta. Bardzo ładnie widać, jak wydajność rośnie wraz ze wzrostem taktowania zegara danego procesora. Niestety jeśli chcemy porównać ze sobą procesory Intela i AMD, powstaje pewien kłopot. O ile pierwsze dwa zestawy testów mniej więcej odpowiadają rzeczywistości, to testy multimedia wyraźnie faworyzują Intela. Wystarczy zerknąć na słupki. Najszybszy testowany przez nas procesor AMD, Phenom 9950 uzyskuje wyniki na poziomie Intel Pentium E2160. Wg. Sandry najszybszy z Inteli jest ponad 4x szybszy od najszybszego AMD. To oczywiście nie prawda. Sandra jest wyraźnie optymalizowana pod procesory Intela.

Cinebench R10 to z kolei przykład programu, który dość sprawiedliwie traktuje procesory obu producentów. Testy renderingu na pojedynczym procesorze ładnie przedstawiają wydajność poszczególnych CPU w aplikacjach jedno wątkowych. Spoglądając na Intela widać jak duży wpływ na wydajność ma architektura procesora. Pentium D 925, taktowany zegarem 3.0 GHz ale bazujący jeszcze na starej architekturze NetBurst poległ w teście pokonany przez słabiutkiego Celerona 430 który jest taktowany zegarem zaledwie 2.0 GHz ale korzysta już nowej architektury Core. Dzięki testom kilku podkręconych CPU dobrze widać, jakie znaczenie ma rozmiar pamięci cache dla architektury Core. Celeron E1400 taktowany zegarem 3.4GHz ledwie przegonił Core2 Duo E7200 taktowanego domyślnym zegarem 2.53 GHz. Warto zauważyć, że Quady na tym wykresie nie są specjalnie szybsze od dwu-rdzeniowców. W teście x CPU gdzie badane są wszystkie rdzenie procesorów na raz, siłę pokazują trzy rdzeniowe procesory AMD. Najsłabszy Phenom X3 taktowany zegarem 2.1 GHz niemal dogonił Core2 E7200, który taktowany jest o 400 MHz wyższym zegarem. Procesory te mają obecnie porównywalną cenę. Phenom X3 podkręcony do 2.8 GHz prześcignął najszybszego dostępnego na rynku Core2 Duo E8500. Warto przypomnieć, że ten procesor w chwili publikacji testów jest o około 10% tańszy od swojego konkurenta. Szkoda, że taka sytuacja ma miejsce tylko w przypadku aplikacji potrafiących skorzystać z więcej niż jednego rdzenia. Ostatni z testów Cinebencha pokazuje nam, w jaki sposób skalują się procesory wielo-rdzeniowe. Okazuje się, że nie jest tak idealnie jak by się wydawało. Proceosory Intela wypadają tutaj nieco gorzej niż AMD, w przypadku Quadów różnice są całkiem spore. Średni dwu rdzeniowy Intel jest o około 1.9x szybszy od takiej samego procesora jedno rdzeniowego. Natomiast w przypadku Quadów możemy liczyć na wzrost wydajności na poziomie 3.5x. Średni dwu-rdzeniowy procesor AMD działa o 1.95x szybciej od swojego jedno rdzeniowego brata, natomiast czterordzeniowy nawet 3.95x szybciej. Nieco słabiej wygląda ten współczynnik w procesorach trzy-rdzeniowych. Są wydajniejsze średnio o 2.82x od jedno-rdzeniowców.

Testy CPU wchodzące w skład programu testowego 3DMark '06 również wyglądają na bardzo sprawiedliwe, a na dodatek korzystają z dobrodziejstwa procesorów wielo-rdzeniowych. Chodzi o tą scenę, gdzie w większości przypadków na ekranie pokazuje się wynik 0 FPS. Na wykresie widać wyniki, oznaczające liczbę klatek po przecinku! Najszybszy procesor w teście uzyskał zatem około 1.5 FPS. Sam test nie sprawia większych niespodzianek. Dominuje tutaj Intel swoim QX9770. Najszybszy AMD jest nieco tylko wolniejszy od Core2 Quad Q6700. Przy czym znowu AMD jest tańszy od swojego konkurenta. Tym razem o nieco ponad 15%.

Crysis wyprodukował wyniki, które sprawiają największy kłopot w interpretacji. Widać w nich jednak pewne prawidłowości. Pierwszym łatwym do wyciągnięcia wnioskiem, jest fakt iż użyta przez nas w testach karta okazała się za słaba dla większość testowanych procesorów. Po osiągnięciu pewnego pułapu, wyniki maks FPS po prostu przestały znacząco rosnąć. Tym pułapem był wynik około 42-44 FPS dla Core2 Duo E4700 oraz AMD Athlon X2 4400+. Spoglądając na wyniki średnie ta granica widoczna jest już przy około 30 FPS. Komputer z procesorem Intela osiąga ją na procesorze Core2 E4400, natomiast AMD potrzebuje do tego Athlona X2 5000+. Zarówno maks jak i średnie FPS można było by poprawić instalując w komputerach testowych wydajniejszą kartę graficzną. Pamiętajcie jednak, że w tym teście zajmuję się procesorami, a nie kartami graficznymi.. Największe niespodzianki przynosi natomiast pomiar minimalnej ilości klatek na sekundę. Okazuje się bowiem, że w zasadzie wszystkie testowane procesory nie nadają się do grania w Crysis. Najlepszy wynik uzyskały oczywiście mocno podkręcone Core2 Duo, ale Athlon X2 6400+ był tuż tuż za nimi. Niestety jest to w zasadzie jedyny procesor ze stajni AMD, który w tym teście mógł choć trochę zawalczyć. Reszta bardzo szybko spada poniżej granicy 20 FPS gdzie w zasadzie nie ma o czym rozmawiać. Intel co prawda trzyma się nieco lepiej, nadal jednak jest ogólnie bardzo słabo. Zupełnie inna sprawa to fakt, iż pomiary wydajności w Crysis są wyjątkowo mało wiarygodne. Dlaczego przy min FPS Core2 Duo E4200 został przegoniony przez Celerona 430, a po stronie AMD Athlon LE-1250 wygrał z Phenomem 9500? - tego nie wiem. Próbowałem powtarzać testy, które wypadły podejrzanie, niestety nic to nie dało. Takich dziwnych anomalii w teście Crysis jest niestety więcej. Sami zobaczcie. Faktem jednak jest, że w Crysis ogromne znaczenie ma użyty w testach procesor. Jednostki, które w teorii niewiele się różnią, potrafią dać diametralnie różne wyniki.

PCMark Vantage, to program którego wyniki powinny nam dać ogólny pogląd na wydajność komputera z danym procesorem. Pamiętajcie, że wymieniając procesor na dwa razy szybszy nie uzyskamy dwa razy lepszych wyników wydajności całego komputera. Dlatego właśnie Intel QX9650 mający mniej więcej dwa razy większą wydajność od Core2 E8500 nie uzyskał dwa razy wyższego wyniku ogólnego. Podobnie ma się sytuacja po stronie AMD. Trzeba wziąć pod uwagę także inne podzespoły. Szybszy CPU lepiej czuje się w towarzystwie szybszej pamięci RAM czy szybszego dysku twardego. Te komponenty w naszej platformie testowej nie ulegały zmianie.

Reasumując. Wybierając procesor do komputera trzeba wziąć pod uwagę wiele czynników. Pierwszym i w zasadzie najważniejszym jest rodzaj wykonywanej na komputerze pracy. Jeśli korzystamy intensywnie z aplikacji wielowątkowych, taktowany wolniej trzy rdzeniowy Phenom może sprawować się lepiej niż szybciej taktowany Core2 Duo. Jeśli natomiast używamy głównie aplikacji pracujących na jednym rdzeniu, znacznie lepiej sprawdzi się procesor o wyższym taktowaniu ale z mniejszą ilością rdzeni. Drugim dość ważnym aspektem szczególnie dla przeciętnego zjadacza chleba jest cena procesora. Co z tego, że CPU jest prawie o 50% szybszy, skoro jego cena rośnie 6-krotnie. Taka relacja ma się między Core2 Quad Q6600 a Core2 Extreme QX9650. Procesory Intela z serii Extreme szczególnie słabo wypadają biorąc pod uwagę możliwości do ceny. Oczywiście ten fakt nie przeszkadza być im najwydajniejszymi procesorami jakie można obecnie kupić. Można powiedzieć, że jest to podatek od topowego rozwiązania.

Generalnie najrozsądniejszym wyborem jest procesor ze środka stawki. Tyczy się to zarówno Intela jak i AMD. Jeśli jesteś graczem, lepszym wyborem będzie dla Ciebie procesor ze stajni Intela. Jeśli używasz komputera do pracy, AMD będzie dla Ciebie świetnym wyborem. W biurze dobrze sprawdzi się każdy testowany dziś przeze mnie procesor.

Redakcja Benchmark.pl chciałaby serdecznie podziękować niżej wymienionym firmom, bez ich pomocy wykonanie tego testu nie byłoby możliwe. Wymienione w kolejności alfabetycznej są to:

Za udostępnienie procesorów do testów.

Za udostępnienie obudów i zasilaczy do budowy platform testowych.

Za udostępnienie procesorów do testów.

Za udostępnienie pamięci do platform testowych

Za udostępnienie wszystkich pozostałych komponentów potrzebnych do budowy platform testowych, a także procesorów, które nie mogły zostać dostarczone przez ich producentów.