Bad Company 2 - recenzja i testy wydajności

Pierwsza odsłona serii Bad Company ukazała się na świecie 23 czerwca 2008 roku wyłącznie na konsole Xbox 360 i PS3. Gra od razu zebrała rzesze fanów, wciągając ich w świetny tryb multi dla 24 graczy, pozwalający demolować wszystko dookoła. Nie zapomniano także o kompani dla pojedynczego gracza, opowiadającej o grupie dezerterów wojskowych, którzy pragnęli zdobyć więcej gotówki. Seria cechuje się ciętymi odzywkami członków kompani i przeróżnymi dowcipami, które ów żołnierze sobie opowiadają.

2 marca 2010 roku debiutowała druga odsłona Bad Company produkcji Digital Illusions / EA DICE, a wydana przez Electronic Arts. Tym razem zdecydowano się dać szansę także posiadaczom PC, którzy w końcu otrzymali swoją wersję BC2. Jednak nie ma nic za darmo i niestety autorzy nie popisali się przy optymalizacji i jakości grafiki w niektórych miejscach, ale o tym później. O czym opowiada druga część gry? Na wstępie przedstawiono wydarzenia z 6 czerwca 1944 roku, by potem przenieść nas do współczesności. Z początku oddział walczy na własną rękę, lecz szybko zostaje dołączony do Sił Specjalnych USA.

Akcja gry rozgrywa się w Ameryce Południowej, w gęstej jak smoła dżungli, na pustyni, gdzie jesteśmy łatwym celem dla przeciwnika i mroźnych górzystych Andach. Fabuła gry to nic specjalnego – odzyskujemy tajną broń od Japończyków, by chronić ją przed Rosjanami. Zaletą jednak jest dynamika rozgrywki, podczas której nie ma mowy o dłuższym odpoczynku.

Jako gracz wcielasz się w jednego z czterech żołnierzy kompani B, Prestona Marlowe’a. Oprócz niego w kompani znajdują się też Sweetwater, maniak elektroniki z bardzo ciętym językiem, Haggard – pasjonat broni, przeciwnik liberałów, pochodzi z Teksasu, oraz Redford, sierżant, który pełni pieczę nad rozbrykanymi członkami oddziału.

Cała kompania jest bardzo zgrana, co widać już od pierwszych chwil obcowania z grą. Koledzy żartują o Predatorze, czy wymieniają się różnymi poglądami. Pozwala to poznać ich coraz bliżej, a co za tym idzie – poczuć się jak członek prawdziwej drużyny.

Oczywiście nie zabrakło wulgaryzmów. Są one nierozłączną częścią dialogów między kompanami. Szkoda, że często gadanie wychodzi im lepiej niż walka – w wielu sytuacjach jako pierwsi musimy ruszyć do ataku, a przeciwnicy mają dziwną tendencję do celowania głównie w nas.

Mało tego, nawet po schowaniu się w budynku, zanim jeszcze zostałem zauważony, szybko został on pozbawiony ścian, a ja życia… Jednak pomimo takich ekscesów, trzeba stwierdzić, że w tej części gry sztuczna inteligencja sprawuje się nieco lepiej. Zdecydowanie częściej przeciwnicy chowają się za przeszkodami, jednak nadal nie potrafią oflankować czy zaszturmować naszej kompani.

Do dyspozycji oddano kilka różnych modeli broni, od pistoletów, poprzez karabinki i shotguny, na snajperkach i wyrzutniach rakiet kończąc. Bohater może mieć przy sobie maksymalnie dwie sztuki uzbrojenia, co przekłada się na realizm i pozwala stworzyć swój „ulubiony duet”. Osobiście preferuję karabin snajperski na dalsze odległości i shotgun do bliskich spotkań, jednak jest to kwestia stricte uznaniowa. Każdy zdobyty egzemplarz zostaje dodany do kolekcji, a broń możemy zmieniać w zrzucanych z powietrza skrzyniach. O amunicję oczywiście martwić się nie trzeba i spokojnie możemy skupić się na unicestwianiu przeciwników.

Bad Company 2 skupia się głównie na strzelaniu, jednak nie zabrakło także ciekawszych momentów, jak skradanie się podczas srogiej zimy, gdzie musimy ogrzewać się co jakiś czas przy źródle ciepła (vide Crysis). Oczywiście twórcy nie mogli zapomnieć o pojazdach będących nierozłącznym elementem serii. Większość spotkanych w kampanii dla pojedynczego gracza pojazdów można użyć, co pozwala niekiedy przejść misję w nieco inny sposób. Nie zabrakło czołgów, jeepów czy quadów, nie zapomniano również o szaleńczych pościgach przyprawiających o szybsze bicie serca. Nie powinieneś się nudzić.

Akcja w BC2 jest bardzo widowiskowa, w niektórych miejscach iście filmowa i… podobna do Modern Warfare 2. Niestety, cały czas miałem nieodparte wrażenie, że już to wcześniej widziałem, z drugiej strony trudno jednak wymyślić jeszcze coś nowego. Bardzo dobrze, że produkcja DICE czerpie wzorce z zalet MW2, jednak minusem jest, że wszystko widzieliśmy w innych produkcjach – przykładowo ostrzeliwanie ze śmigłowca wrogiego terenu, na który za chwilę zostajemy desantowani. Wszystko jest też, oczywiście, oparte na skryptach. Szkoda.

Absolutne gratulacje należą się za niesamowity rozmach podczas starć z przeciwnikami. Gdy już natkniemy się na wrogi oddział, tynk zaczyna sypać się ze ścian, zewsząd wybuchają granaty, walą się budynki, nierzadko na deser pojawia się też czołg do zniszczenia. Perspektywa całkowitej destrukcji otoczenia daje niezłe pole do popisu i znakomicie zwiększa adrenalinę podczas walk, gdyż schowanie się za murem wcale nie gwarantuje ochrony. W Bad Company 2 możemy rozwalić dosłownie wszystko: każdy płotek, każdą ścianę, nawet całe budynki czy drzewa!

Przy tak wartkiej akcji chciałoby się użyć klawisza F5, jednak nie ma takiej możliwości. Autorzy całkowicie pozbawili gracza zapisów gry w dowolnym momencie. Zastąpiono je punktami kontrolnymi, po osiągnięciu których następuje zapis. Niestety zdarza się czasem (np. podczas wspomnianych pościgów), że punkt kontrolny został umieszczony w niezbyt trafionym miejscu, co utrudnia rozgrywkę.

Niestety, cały obszar gry jest skutecznie ograniczony przez autorów na dwa sposoby: albo przez przeszkody terenowe czy budynki, albo za pomocą irytującego komunikatu. Szkoda, bo pierwsza odsłona gry oferowała trochę większy teren. Trzeba jednak zauważyć, że szybko zapominamy o tych niedogodnościach, gdy wkręcamy się w wir walki.

Nie wyobrażam sobie Battlefielda bez dobrego trybu multi, tak wysławionego w tej serii. Tutaj autorzy spisali się na medal, oddając graczom tryb dla 24 graczy i świetne mapy. Wizja wykorzystania pojazdów w rozgrywce powoduje uśmiech na twarzy niejednego wirtualnego wojownika. Dorzućmy do tego w pełni zniszczalne środowisko i otrzymamy niemal idealną mieszankę. Niemal, bo 24 graczy to czasami za mało, by stworzyć prawdziwe wojenne piekło na mapie.

Multiplayer opiera się na charakterystycznych dla Battlefielda sekcjach, które zdobywamy i chronimy. Oczywiście przed odrodzeniem możemy wybrać na mapie miejsce, w którym się pojawimy, co w połączeniu z możliwością tworzenia własnych drużyn i komunikacji wewnątrz nich daje niemałe pole do popisu.

Standardowo do wyboru mamy cztery klasy: Medic, Engineer, Assault i Recon. Każda z nich ma swoje walory. Pojawia się niestety znów rozwiązanie z Modern Warfare, czyli punkty doświadczenia, które zdobywamy podczas walki, przy tym jednak nie uzyskujemy żadnych „perków” znanych ze wspomnianej produkcji.

Udźwiękowienie gry stoi na wysokim poziomie. Na uwagę zasługują głównie odgłosy wybuchów, które potrafią zwalić z krzesła - są wykonane naprawdę bardzo starannie. Oczywiście, gdy nasza postać znajduje się zbyt blisko eksplozji, zostaje ogłuszona na krótki czas – znany efekt z wielu produkcji, który stał się już standardem. Bardzo miłe wrażenie zrobił na mnie dobrze zaimplementowany system HDR Sound, odpowiadający za efekty dźwiękowe zależnie od otoczenia.

Polonizacja - tutaj miałem wielkie obawy. Okazało się jednak, że całkiem niepotrzebnie. Od razu wspomnę, że można wybrać język angielski, czy też inny podczas instalacji. Mnie jednak polskojęzyczne głosy w ogóle nie przeszkadzały, wręcz przeciwnie – dubbing w roli m.in. Cezarego Pazury i Mirosława Baki wypadł bardzo dobrze. Panowie nie boją się przeklinać, potrafią wczuć się w powierzone im postacie. Jak już wspomniałem, przekleństw jest w grze dużo (sam straciłem rachubę ile razy usłyszałem k… już podczas pierwszej misji), jednak są one dobrane w sposób dający odczuć cięty humor bez jakiegoś obrzydzenia. Widać, że aktorów wystarczy posadzić przed inną grą niż Science-Fiction (vide Mass Effect) i czują się doskonale w swoich rolach. -