HTC One Max - jakość w formacie XXL

Smartfon HTC One występuje w trzech podstawowych odmianach - standardowej, mini oraz max. Każdy potencjalny nabywca może więc wybrać opcję która pasuje mu najbardziej. Urządzenia różnią się nie tylko rozmiarem obudowy, ale również pojemnością baterii i (częściowo) komponentami obliczeniowymi oraz dodatkową funkcjonalnością sprzętową (IR, NFC). Standardowy model mieliśmy okazję testować dla Was tuż po jego oficjalnej premierze w lutym 2013 roku. Tym razem postanowiliśmy wyciągnąć na światło dzienne największą odmianę: HTC One Max.

O topowych smartfonach HTC dużo się pisze, ale przyznać trzeba, że ich sprzedaż na rynku polskim nie należy do imponujących. Z jednej strony nas to nie dziwi - w końcu nie należą one do tanich. Z drugiej jednak strony pod względem ogólnej jakości i stylistyki HTC może spokojnie konkurować z produktami firmy Apple, które przez wiele osób uznawane są za wzorcowe.

Smartfony z serii One wyróżniają się estetyką i ergonomią, której brak wielu czołowym konkurentom. Max może bezpośrednio rywalizować z takimi „bossami” jak Samsung Galaxy Note 3, Sony Xperia Z Ultra czy Nokia Lumia 1520, ale naszym zdaniem nie stanowi konkurencji dla nieco mniejszych smartfonów jak Xperia Z1 czy LG Nexus 5. Phablet jest po prostu zbyt duży, ciężki i nieporęczny dla przeciętnego użytkownika.

W kogo celuje zatem HTC? Przede wszystkim w osoby, które potrzebują zarówno tabletu, jak i smartfona, ale nie mają zamiaru nosić dwóch oddzielnych urządzeń przy sobie. Tutaj model Max spisuje się świetnie. Dysponuje wyświetlaczem Super LCD 3 o przekątnej 5,9 cala i rozdzielczości 1080x1920 px (czyli Full HD). Pomimo tak wielkiej powierzchni gęstość ułożenia pikseli jest znacznie większa niż w ekranie retina z najnowszego iPhone'a 5S i wynosi ok. 373 ppi). Kąty widzenia i jakość kolorów określić można jako bardzo dobre.

Odnośnie samego procesora mamy mieszane odczucia. Z jednej strony 4-rdzeniowy Qualcomm Snapdragon 600 APQ8064T wraz z układem graficznym Adreno 320 cechuje się całkiem dobrą wydajnością i wystarcza do codziennej pracy oraz zabawy, ale z drugiej strony w tak nowoczesnym i uniwersalnym phablecie oczekiwalibyśmy raczej Snapdragona 800. Pozwoliłby on realnie konkurować z Xperią Z Ultra i Galaxy Note 3. Słabszy procesor Maxa pozostawia pewien niesmak, ale z finalnym werdyktem wstrzymamy się do chwili przeprowadzenia testów wydajnościowych.

Tym co imponuje najbardziej jest stylistyka smartfona i po części również jego jakość. Naprawdę życzylibyśmy sobie, aby podobne wzornictwo i precyzję spasowania wzięli sobie do serca projektanci smartfonów Samsunga (i nie tylko). Obudowa w zdecydowanej większości jest metalowa i bardzo ergonomicznie wyprofilowana, a przy tym wygląda nowocześnie i zdecydowanie wyróżnia się z tłumu plastikowych mydelniczek. Niestety ma to też swoje wady. Lakierowany na srebrno metal robi wrażenie, ale niestety jest nieco mniej odporny na zarysowania od dobrego, matowego plastiku.

Na pokładzie znalazły się też 2 GB pamięci RAM, 16 GB pamięci masowej (z czego do dyspozycji użytkownika pozostaje ok. 10,7 GB), szybka łączność bezprzewodowa Wi-Fi w standardzie „ac”, Bluetooth 4.0 z kodowaniem aptX, komunikacja zbliżeniowa NFC, łączność komórkowa 4G LTE, odbiornik GPS i nadajnik podczerwieni którego używać możemy w charakterze uniwersalnego pilota zdalnego sterowania do sprzętu RTV. Nie zabrakło też slotu kart microSD. Całością zarządza system Android 4.3 z przyjemnym dla oka i funkcjonalnym interfejsem Sense 5.5.

Zobacz ranking smartfonów. Porównaj HTC One Max z innymi smartfonami.

Specyfikacja na stronie producenta

HTC One Max podobnie jak jego mniejsi bracia stanowić może doskonały wzór stylu, precyzji i ergonomii. Phablet jest nowoczesny i wykonany z polotem, którego brakuje wielu konkurentom. Wyświetlacz przykryty jest najnowszą i najbardziej wytrzymałą odmianą szkła Gorilla Glass 3.0. Jest ono cienkie, lekkie, a przy okazji bardzo odporne na typowe zadrapania.

Nad ekranem widoczne są laserowo wycinane otwory pierwszego z dwóch głośników. W jednym z tych otworów umiejscowiona została maleńka dioda informująca użytkownika przede wszystkim o stanie naładowania baterii. Nie zabrakło też sensora zbliżeniowego i wykrywającego oświetlenie zewnętrzne oraz małej kamerki przedniej do wideokonferencji.

Pod ekranem za podobnymi otworkami znajduje się drugi głośnik. Przyciski pojemnościowe znajdują się pod taflą szkła (Back oraz Home). Oba podświetlane są na biało.

Kąty widzenia ekranu Super LCD 3 są bardzo dobre, ale tym co najbardziej nas zachwyciło była jasność podświetlenia LED'owego. HTC One Max mógł się poszczycić luminacją na poziomie 610 cd/m2. To naprawdę bardzo dużo!

Na lewej krawędzi znajdziemy mały suwak, który przypomina nieco ten z iPhone'a 5S, ale jego funkcja jest zupełnie odmienna. Służy on do otwierania tylnej klapki.

Prawy bok mieści w sobie podłużny klawisz +/- do regulacji głośności oraz nieco mniejszy przycisk Power do włączania phabletu i blokowania ekranu. Warto dodać, że krawędzie boczne są jednymi z nielicznych plastikowych elementów w konstrukcji smartfona.

Na dolnej krawędzi odnajdziemy port microUSB i maleńki otwór mikrofonu.

Na górze tradycyjnie umieszczono wyjście słuchawkowe oraz nadajnik podczerwieni, który posłużyć może do kontrolowania domowych urządzeń RTV.

Tył prawie w całości wykonany jest z aluminium. Środkowa, największa część jest odłączana. Po jej zdjęciu otrzymujemy dostęp do slotu kart microSD oraz micro SIM. W części tylnej oprócz dużego obiektywu aparatu głównego widzimy też lampę błyskową, styki złącza dokującego oraz (co ciekawe) duży czytnik linii papilarnych.

W zestawie znajdziemy też dobry, dokanałowy zestaw słuchawkowy, kabel micro USB, ładowarkę i co najciekawsze – przezroczyste etui ochronne na tył phabletu. Bywa ono bardzo przydatne w czasie podróży.

HTC One Max kontrolowany jest przez system Android 4.3 z interfejsem Sense w wersji 5.5. To czy komuś się on podoba, czy nie jest oczywiście kwestią gustu, ale naszym zdaniem jest on jednym z najładniejszych i przy okazji najbardziej funkcjonalnych fabrycznych interfejsów dla Androida. Wystarczy tylko spojrzeć na poniższe zrzuty ekranowe. Minimalizmem nazwać się tego nie da, ale z pewnością króluje tutaj porządek i prostota. Obsługa jest przy tym intuicyjna.

Optymalizacja działania systemu nie jest tak doskonała, jak np. w topowej Nokii Lumia 1520. Od czasu do czasu dało się zauważyć drobne przycięcia. Sytuacja nie wygląda jednak źle. Podczas typowej obsługi i uruchamiania aplikacji systemowych HTC One Max działał bardzo płynnie.

Ilość zainstalowanego fabrycznie oprogramowania nie jest przytłaczająca. Tak naprawdę mamy tutaj pełen zestaw tradycyjnych aplikacji od Google, powiększony o kilka aplikacji multimedialnych i narzędziowych. Oprócz tego producent postarał się aby użytkownik miał dostęp do sporej ilości różnorodnych widżetów.

Jedną z ciekawszych i przy okazji najbardziej użytecznych funkcji w Maksie jest BlinkFeed. Jest to dodatkowy pulpit wirtualny znajdujący się po lewej stronie od głównego. Służy on do błyskawicznego odbierania najświeższych wiadomości spływających z serwisów społecznościowych i kanałów RSS.

Kolejną ważną kwestią jest obecność czytnika linii papilarnych, który służy głównie do dwóch rzeczy – odblokowywania ekranu oraz opcjonalnie do szybkiego uruchamiania wybranej aplikacji.

W chwili gdy odblokowujemy ekran możemy na przykład przesunąć prawy palec wskazujący by odblokować ekran lub palec środkowy by włączyć aparat. Funkcja ta wydaje się być bardzo użyteczna dla osób, które chcą podwyższyć stopień zabezpieczenia smartfona (np. klienci biznesowi / korporacje), ale w ogólnym rozrachunku wykorzystanie skanera jest bardzo ograniczone. Nie można za jego pomocą dokonywać płatności w sklepie, ani bezpiecznie logować się do wybranych serwisów.

Oprócz standardowego odtwarzacza muzycznego od Google dostajemy też alternatywę od HTC.

Dzięki usłudze Soundhound zasłyszane lub odtwarzane w smartfonie utwory mogą być identyfikowane, a użytkownik otrzymuje błyskawiczny dostęp do sklepu w którym może je kupić.

Zakupów muzycznych dokonać możemy też w sklepie 7digital.

Tak dużej powierzchni użytkowej wyświetlacza żal byłoby nie wykorzystać do rysowania oraz odręcznego wprowadzania notatek. Funkcję tę oferuje program o nazwie szkicownik. Potrafi on układać odręczne zapiski w liniach, dokładnie tak, jakbyśmy pisali w zeczycie.

W smartfonie HTC nie mogło też zabraknąć integracji z aktualną prognozą pogody.

Do odtwarzania internetowych stacji radiowych służy TuneIn Radio.

Dwukrotne dotknięcie przycisku Home (ikona symbolizująca dom pod ekranem) uruchomi menadżera otwartych aplikacji. Przesuwając wybraną miniaturkę w górę wyłączymy wskazany program.

Jak już wspomnieliśmy wcześniej HTC One Max wyposażony jest w nadajnik podczerwieni wbudowany w górną krawędź obudowy. Po włączeniu aplikacji TV możemy za jego pomocą wysyłać polecenia do domowych urządzeń, takich jak telewizory czy dekodery STB. Wybór wspieranego sprzętu jest bardzo szeroki. Phablet może zastąpić jednocześnie kilka pilotów, dzięki czemu obsługa stanie się bardziej komfortowa i przede wszystkim szybsza.

Do edycji dokumentów biurowych służy Polaris Office.

Pola znaków klawiatury ekranowej są bardzo duże, więc łatwo w nie trafić palcem. System podpowiedzi i autokorekty w języku polskim działa poprawnie. Ogólną wygodę oceniamy więc pozytywnie, ale pamiętać należy, że ze względu na ogromny wyświetlacz dosięgniecie kciukiem do każdego miejsca klawiatury nie będzie proste (szczególnie jeśli dysponujemy małymi dłońmi).

Do zarządzania smartfonem i synchronizacji plików służy aplikacja HTC Sync. Naszym zdaniem jest ona o lepsza i mniej kłopotliwa od analogicznej Kies przeznaczonej dla smartfonów Samsunga.

W 3DMarku wynik ok. 11000 był znacznie gorszy od tego jaki prezentował Sony Xperia Z Ultra oraz Samsung Galaxy Note 3. Nic w tym jednak dziwnego – Snapdragon 600 jest wyraźnie gorszy od Snapdragona 800.

Znacznie bardziej zdumiało nas porównanie HTC One Max do LG Nexus 5 w benchmarku AnTuTu 4. Ich wyniki były bardzo zbliżone, a w teście Multitasking One Max uzyskał znacznie więcej punktów. W porównaniu z Xperią Z Ultra wciąż opisywany phablet wypada blado.

W GFXBench'u porównanie z Nexusem 5 wypadło zdecydowanie na korzyść smartfona LG. Na ekranie HTC wyraźnie widoczne były artefakty i inne błędy graficzne. Najwyraźniej procesor ma problem z obsługą OpenGL ES 3.0.

• Czas rozmów (3G): 21 godzin 3 minuty
• Przeglądanie internetu: 10 godzin 58 minut
• Odtwarzanie filmu: 12 godzin 17 minut

Na długość czasu pracy na baterii raczej narzekać nie powinniśmy. 11 godzin przeglądania internetu, 12 godzin oglądania filmów lub ponad 20 godzin rozmów telefonicznych powinno zadowolić nawet wymagających użytkowników. W czasie codziennego (umiarkowanego) użytkowania HTC One Max działał średnio 2,5 dnia.

UltraPiksele, Zoe oraz ImageChip to określenia często pojawiające się przy opisach najnowszych, topowych smartfonów HTC One. Czy w praktyce są one czymś więcej niż tylko chwytem marketingowym?

Na szczęście tak! Producent wbrew najnowszym trendom postanowił wydać na rynek aparat, którego matryca nie jest nadmiernie przepakowana pikselami światłoczułymi. W tym przypadku mamy do czynienia z sensorem w formacie 1/3 cala. Jeśli nie wiecie o co w tym chodzi polecamy naszą krótką publikację pokazującą różnice w wielkości matryc współczesnych smartfonów oraz podstawowe konsekwencje jakie z tego płyną.

HTC zastosowało panoramiczną matrycę o proporcjach 16:9. W większości typowych urządzeń ultramobilnych maksymalną rozdzielczość zdjęć osiąga się po ustawieniu proporcji 4:3, ale nie tutaj. Fotki mają rozmiar 2688x1520 px, czyli w przeliczeniu ok. 4,09 Mpx. Mało? Oczywiście, że mało, zwłaszcza, że konkurencja proponuje 13, a nawet 20 Mpx, ale HTC poszło inną drogą.

Zamiast stawiać na maksymalną szczegółowość zdjęć producent skupił się na lepszej pracy sensora w trudnych warunkach oświetleniowych. naszym zdaniem jest to podejście bardzo słuszne. W końcu znaczna część zdjęć jaką na co dzień wykonujemy swoimi smartfonami rejestrowana jest w domu, biurze, szkole, w pubie lub innych wnętrzach. Reguła jest taka, że im więcej pikseli w matrycy, tym są one mniejsze. Mniejsze piksele łapią mniej światła, więc sygnał od nich płynący trzeba sztucznie wzmacniać.

Taki zabieg zazwyczaj powoduje zwiększenie ilości szumów monochromatycznych i kolorowych. Szumy z kolei usuwane są za pomocą specjalnych algorytmów, które likwidują też część drobnych detali obrazu. Wniosek nasuwa się sam – w trudnych warunkach oświetleniowych mała matryca z dużą ilością pikseli zapewnia (zazwyczaj) gorszą jakość zdjęć.

W HTC One Max matryca 1/3” składa się zaledwie z 4 milionów pikseli, a każdy z nich ma rozmiar 2,0 µm (czyli są większe niż u typowych konkurentów). Sama optyka ma przy tym dość dużą światłosiłę (f/2,0). Efekt jest taki, że phablet radzi sobie całkiem nieźle podczas pstrykania fotek wieczorami i wewnątrz budynków. O to właśnie chodzi w UltraPikselach. Jeśli jednak liczymy na rewelacyjne zdjęcia, to możemy się rozczarować - HTC One Max oferuje niezłą jakość, ale do ideału mu daleko. Widoczne są np. wady optyki (rozmazania na brzegach kadru – u nas widoczne po lewej stronie).

Aparat współpracuje też z funkcją Zoe. Po jej włączeniu obraz przed obiektywem rejestrowany jest w trybie ciągłym przez ok. 3 sekundy. Użytkownik może po tym czasie otworzyć obraz z galerii i wybrać jeden z kadrów, który został zapisany w pamięci. Jak się okazuje Zoe nagrywa krótki film z którego „wyciąga” zdjęcia. Można nawet wybrać zdjęcie, które zostało nagrane tuż przed wciśnięciem przycisku migawki. Dzięki temu mamy pewność, że w czasie wykonywania zdjęcia kilku osób znajdziemy kadr na którym każda z nich ma otwarte oczy lub nie jest poruszona.

Na tym jednak możliwości funkcji Zoe się nie kończą. Naprawdę ciekawie robi się dopiero w czasie edycji zapisanych materiałów. Szybki procesor ImageChip 2 przeznaczony do przetwarzania obrazu świetnie radzi sobie z płynnym przechwytywaniem długich serii zdjęć. Nagrania Zoe można wykorzystywać m.in. do tworzenia wielu ujęć poruszającego się obiektu na jednym zdjęciu, wytwarzania animowanych GIF'ów lub usuwania zbędnych elementów z kadru.

Nie zabrakło też możliwości nakładania efektów kolorystycznych, powiększania oczu, rozjaśniania twarzy, zmiany konturu twarzy, wygładzania skóry itp. Niekiedy efekt końcowy bywa nieco porażający (co widać na poniższym zdjęciu). ;-)

Przednie zdjęcia mają rozdzielczość 1920x1088 px. Ich jakość jest zbliżona do tego co oferują smartfony konkurencyjne.

Filmy tylne mają rozdzielczość Full HD (1920x1080 px) i prezentują się całkiem dobrze (niekiedy nawet lepiej niż zdjęcia). Kamerka nie ma dużych problemów z autofokusem, płynność animacji jest akceptowalna, a kompresja stosunkowo niska (przepływność wynosi ok. 20 Mb/s czyli dużo jak na smartfona).

Przednie filmy również mają rozdzielczość Full HD, ale przepływność mniejszą od tylnych (ok. 13 Mb/s) i z powodu większej kompresji oraz gorszej optyki prezentują skromniejszą jakość. Moduł przedni nadaje się jednak idealnie do prowadzenia wideokonferencji.

HTC One Max nie ma szans na to by stać się rynkowym przebojem. Takie stwierdzenie może być kontrowersyjne, zwłaszcza, że w naszych testach phablet wypadł bardzo dobrze, ale... niestety taka jest prawda.

Max może bezpośrednio rywalizować z Galaxy Note 3, Xperią Z Ultra oraz np. Lumią 1520. Są to phablety, czyli w najprostszych słowach duże, zaawansowane smartfony, które zapewniają komfort obsługi dotykowej zbliżony do małych tabletów. Na rynku polskim sprzęt tego typu wciąż sprzedaje się słabo. Zdecydowana większość użytkowników smartfonów woli kupować urządzenia mniejsze i tańsze.

Największa odmiana HTC One naszym zdaniem wygląda pięknie i sprawia bardzo dobre wrażenie jakościowe. Oczywiście lakierowane aluminium nie spisuje się równie dobrze jak miękki, matowy plastik znany np. z Nexusa 5, ale jest zdecydowanie bardziej stylowe i prestiżowe. Phablet jest duży i dość ciężki, ale jego obudowa zasługuje na wyrazy uznania pod względem ergonomii (jest świetnie wyprofilowana).

Wewnątrz pracuje Snapdragon 600 wraz z układem Adreno 320 i 2 GB pamięci RAM. Taki zestaw wystarcza do korzystania z wszystkich funkcji „Maksa”, ale nie ukrywamy, że zdecydowanie chętniej widzielibyśmy tutaj Snapdragona 800. Braki wydajnościowe w stosunku do konkurencji na szczęście zauważalne są głównie w benchmarkach syntetycznych. Na co dzień z HTC korzystało nam się bardzo komfortowo. Android 4.3 z interfejsem Sense 5.5 zapewniał szeroką funkcjonalność oraz intuicyjną obsługę.

W phablecie znajdziemy też łączność Wi-Fi w szybkim standardzie „ac”, Bluetootha 4.0 z kodowaniem aptX, komunikację zbliżeniową NFC, łączność komórkową 4G LTE, odbiornik GPS oraz nadajnik podczerwieni którego używać możemy w charakterze uniwersalnego pilota zdalnego sterowania do sprzętu RTV. Pamięć wewnętrzna w modelu 16 GB nie przekracza realnie 10,7 GB, ale na szczęście do dyspozycji mamy też slot kart microSD.

Czytnik linii papilarnych pozwala szybko uruchamiać wybrane funkcje oraz odblokowywać ekran (w zależności od tego jaką opcję do którego palca przypiszemy). Niestety poza tym wykorzystanie owego skanera jest bardzo ograniczone.

Kamerki zrobiły na nas przeciętne wrażenie. Z jednej strony doceniamy nieco lepszą pracę w trudnych warunkach oświetleniowych, ale z drugiej strony fotki o rozmiarze 4 Mpx to w obecnych czasach straszna bieda. Nie da się ich kadrować z zachowaniem sensownej rozdzielczości i (pośrednio) jakości. Szczegółowość zdjęć w odniesieniu np. do Lumii 1520 (ok. 20 Mpx) lub choćby Galaxy Note 3 (13 Mpx)  jest zauważalnie gorsza.