Poradnik dla początkujących: jak skofigurować e-mail

Poczta elektroniczna to podstawowe narzędzie ułatwiające komunikację z innymi użytkownikami internetu. O czym warto pamiętać podczas zakładania konta? Jak skonfigurować program pocztowy?

W raporcie ośrodka badań opinii publicznej CBOS z 2007 roku można przeczytać, że już 36% Polaków ma dostęp do internetu. Przytłaczająca większość (30% obywateli) korzysta z poczty elektronicznej. Co drugi nie tylko prywatnie, ale również w pracy. Skutkiem dynamicznej informatyzacji jest duża liczba osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z siecią. To do nich skierowany jest ten poradnik.

Chcąc założyć konto mailowe warto na początku zastanowić się nad wyborem dostawcy takiej usługi. Najwięcej skrzynek posiadają duże polskie portale - onet.pl, gazeta.pl, wp.pl, o2.pl oraz interia.pl. W ostatnich latach serwisy pocztowe tych witryn były oczywistym wyborem. Obecnie jednak coraz więcej ludzi decyduje się na przeniesienie swojej korespondencji do Gmaila czyli skrzynki oferowanej przez Google.

Strona logowania w serwisie poczta.gazeta.pl

Poczta portalowa ma tę wadę, że jej administratorzy wysyłają użytkownikom sporo reklam - nawet kilkadziesiąt w miesiącu. Interfejs jest zwykle nowoczesny i przyjazny, ale pracę z nim spowalniają wyświetlane banery. W takiej sytuacji można zainstalować wtyczkę blokującą reklamy (jak AdBlock Plus dla Firefoksa) lub zdecydować się na "lżejszą" opcję. Tutaj zdecydowanie przewodzi Gmail. W ramach niego wyświetlane są tylko boksy tekstowe Google, które praktycznie nie obciążają łącz.

Tak wygląda panel logowania w Gmailu

Oczywiście są inne usługi bez reklam. Taka jest na przykład "Czysta poczta" serwisu gery.pl. Jej wadą jest mało czytelny interfejs oraz ograniczone możliwości konfiguracyjne. Więcej opcji oferują oczywiście komercyjne konta, które da się wykupić w portalach lub wyspecjalizowanych firmach hostingowych. Ceny takich rozwiązań zaczynają się od kilkudziesięciu złotych za rok. Mimo że to stosunkowo niedużo, nie opłaca się inwestować, jeśli prawie to samo można mieć za darmo.

Wybierając operatora skrzynki pocztowej warto zwrócić uwagę na dwa podstawowe parametry. Pierwszym jest pojemność konta. Rozsądne minimum to obecnie 1 gigabajt. Ale wielu dostawców oferuje bezpłatnie znacznie więcej miejsca - Gmail 6,5 GB, o2.pl nawet 10 GB. To sporo. Przy umiarkowanym korzystaniu z załączników ta pierwsza aplikacja pozwala na przechowywanie dwudziestu - trzydziestu tysięcy maili. Niektórzy dostawcy mają nieograniczoną pojemność kont (np. interia.pl). Zaawansowani użytkownicy mogą w ten sposób archiwizować pocztę sprzed wielu lat.

o2.pl chwali się swoim 10-gigabajtowym kontem i dużą przesyłką

Druga ważna rzecz to maksymalna wielkość przesyłanego załącznika. Do każdego maila można dołączyć dowolny typ pliku (czasami są ograniczenia - np. Gmail blokuje format EXE - programy). Może to być dokument tekstowy, zdjęcie, plik audio czy nawet krótki film. Zazwyczaj limit przesyłu wynosi 10-20 megabajtów. Odpowiada to 5-10 fotografiom wysokiej jakości, 2-4 utworom w formacie MP3 czy 5-30 minutom przekazu audiowizualnego w komórkowym formacie 3GP (zależnie od rozdzielczości). Oczywiście nie przeszkadza to w rozbijaniu plików na kilka maili. Ale rzadko kiedy zdarza się, aby administrator poczty nie wprowadzał żadnego ograniczenia. Wyjątkiem jest anglojęzyczny portal lycos.com.

Kiedy użytkownik wybierze serwis, w ramach którego chce mieć skrzynkę mailową, musi się zarejestrować. Zazwyczaj udostępniania jest w tym celu dedykowana witryna, która zawiera panel logowania oraz link w rodzaju "Zarejestruj się". Po jego kliknięciu załaduje się formularz, gdzie należy podać informacje o sobie. Ich ilość jest różna w poszczególnych serwisach. Niektórzy administratorzy wymagają wpisania danych osobowych, takich jak miasto zamieszkania czy numer telefonu. Zwykle jednak nikt tego nie weryfikuje, więc można popuścić wodze fantazji ;).

Formularz rejestracji Konta Google, wymaganego do korzystania z Gmaila

Najważniejsze pola w formularzu to "Login" i "Hasło". Ten pierwszy oznacza nazwę użytkownika. Tu nie warto wymyślać - najlepiej wpisać imię i nazwisko, oddzielone kropką lub spacją DOS-ową (_). Taki adres jest znacznie łatwiejszy do zapamiętania dla znajomych czy współpracowników niż dziwny nick w rodzaju "madpigeon482". Hasło powinno być trudne do odgadnięcia - trzeba unikać dat urodzin, rocznic, imion psów czy dzieci. Siłę hasła można zmierzyć przy pomocy specjalnych aplikacji online, takich jak Password Meter (http://www.passwordmeter.com).

Przykładowe, bardzo silne hasło

Wpisuje się tu propozycję, a witryna przyznaje jej wynik od 0% do 100%. I tak na przykład hasło 123456 otrzymało 4%. Wystarczyło jednak dodać do niego dwie dowolne litery i rezultat wzrastał do ponad 50%. Kolejne dwie cyfry zwiększyły wynik do 70%. Dopisanie symbolu dolara ($) dało 90% i bardzo mocne hasło. Ale i taki efekt można było poprawić. Wystarczyło zerknąć na sekcję "Deductions", gdzie zawarto "punkty karne". Najwięcej przyznano za początkowy ciąg cyfr 123456. Zmiana tej kolejności i dodanie jeszcze jednego znaku specjalnego dało 100% siły.

Tradycyjnym elementem formularza jest pytanie, które usługa zada w momencie, gdy użytkownik zapomni hasła. Zwykle można wybrać jedno z listy lub wpisać własne. Gmail proponuje takie rzeczy jak "Nazwisko pierwszego nauczyciela" lub "Numer pierwszego telefonu". Najlepiej, aby była to rzecz, o której wie tylko osoba korzystająca ze skrzynki - jakiś zapomniany wśród znajomych szczegół z życia prywatnego - np. "Imię dziewczyny poznanej na wakacjach w 1995 roku".

Sporym wyzwaniem podczas rejestracji jest przepisanie kodu zabezpieczającego (CAPTCHA). Zwykle ma on postać niewielkiego obrazka, na którym umieszczono zniekształcone litery i liczby. Trzeba je odcyfrować i przepisać do pola tekstowego. Zabieg ten ma na celu zweryfikowanie "człowieczeństwa" internauty. Wielu spamerów wykorzystuje automatyczne skrypty do rejestrowania dużej liczby kont. CAPTCHA znacznie utrudnia im życie. Niestety czasem także żywi użytkownicy mają problemy z odczytywaniem kodów. W takiej sytuacji warto skorzystać z linku "Nowy obrazek" - nie wszędzie jest on jednak dostępny.

W którymś momencie rejestracji internauta zostanie poproszony o akceptację warunków użytkowania usługi. To konieczne, aby móc korzystać z poczty. Jeśli jest to jednak możliwe, warto odznaczyć opcję "Zgadzam się na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych...". W ten sposób na konto będzie przychodzić mniej reklam.

Dostęp do poczty możliwy jest na dwa sposoby. Dawniej bardzo popularną metodą było zainstalowanie na dysku lokalnym specjalnego programu - tak zwanego klienta. Obecnie coraz powszechniejsze jest korzystanie z webmaila czyli skrzynki w ramach okna przeglądarki. Ma to tę zaletę, że wiadomości nie są w ogóle pobierane z serwera, więc można je przeglądać za pośrednictwem dowolnego komputera podłączonego do sieci. Z drugiej strony webmail oferuje wolniejszy interfejs niż tradycyjny program (wszystkie wiadomości i podstrony muszą się ładować od zera - to nie tyle wina prędkości łącz co specyfiki pracy przeglądarki WWW).

Zalogowanie się do konta za pośrednictwem browsera możliwe jest przy pomocy specjalnej strony przygotowanej przez dostawcę usługi (np. poczta.o2.pl czy poczta.gazeta.pl). Tam należy wpisać login i hasło - warto zaznaczyć opcję "Loguj się bezpiecznie" co włączy szyfrowany protokół. Dane użytkownika nie będą więc wysyłane otwartym tekstem.

Po logowaniu pojawi się skrzynka odbiorcza (rzadziej specjalna strona startowa, z której można przejść dalej). Główne okno zawiera ostatnie kilkadziesiąt maili [1]. Panel po lewej pozwala na przełączanie się między folderami (Skrzynka odbiorcza, Wiadomości wysłane, Kopie robocze, Spam - często da się tworzyć własne) [2]. Link "Nowa wiadomość" [3] wywołuje specjalne okno, w którym wpisuje się tekst i wysyła go. Możliwe jest także załączenie pliku (choć jest to mało wygodne).

Czasami dostawca usługi oferuje dodatkowe funkcje. Przykładem może być wyszukiwarka (jak w Gmailu) [4], która pozwala na znalezienie starszych wiadomości. Inne rozwiązanie to integracja z komunikatorem internetowym (Gmail, o2.pl). W ten sposób użytkownik może pisać maile i rozmawiać ze znajomymi przy użyciu jednego okna.

Zwykle gdzieś przy górnym brzegu ekranu, często w prawym rogu, znajduje się link "Ustawienia" lub "Opcje" [5].

Główne okno Gmaila

W tej sekcji najczęściej spotykane elementy to:

• włączenie / wyłączenie stopki (podpisu umieszczanego automatycznie pod każdym mailem) [6]
   
• włączenie / wyłączenie vacation reply (wiadomości wysyłanej automatycznie kiedy użytkownik jest na wakacjach czy z innego powodu nie odbiera poczty przez dłuższy czas) [7]
   
• dodawanie / usuwanie aliasów (dodatkowych nazw konta - np. do jan.kowalski@poczta.pl można dołączyć janekk@poczta.pl)
   
• ustawienie przekierowania (włączenie przesyłania poczty z danego konta na inne) [8]
   
• ustawienia POP / IMAP (zwykle znajdują się tutaj informacje jak skonfigurować desktopowego klienta, czasami - jak w Gmailu - trzeba włączyć tę funkcję aby wiadomości w ogóle były przesyłane na dysk komputera) [8]
   
• dodawanie / usuwanie filtrów wiadomości (np. wszystkie wiadomości od "Agata" mają być przenoszone do folderu "Prywatne") [9]
   
• wykupienie usług dodatkowych (np. większej pojemności konta)
   
• ustawienia antyspamu (należy go bezwzględnie włączyć, zwykle można tworzyć własne czarne i białe listy nadawców; maile z pierwszej będą zawsze blokowane, wiadomości z drugiej nigdy nie zostaną automatycznie usunięte)
   
• eksport / import skrzynki kontaktów (pozwala na wyeksportowanie listy znajomych do pliku - np. w formacie CSV - lub zaimportowanie jej z innego, wcześniej używanego konta)
   
• zmiana skórki (wielu usługodawców udostępnia kilka wersji kolorystycznych interfejsu, użytkownik może wybrać tę, która mu najbardziej odpowiada)
   
• powiadomienia SMS (po podaniu numeru telefonu komórkowego internauta będzie informowany o nowych wiadomościach esemesem)

Ustawienia Gmaila

Mimo rozwoju usług typu webmail, klienty pocztowe nadal cieszą się dużą popularnością. Wynika to trochę z konserwatyzmu użytkowników - ale przede wszystkim z faktu, że desktopowe programy pracują znacznie szybciej, niż ich sieciowe odpowiedniki. Maile ładują się w ułamki sekund, łatwiej przeglądać, dodawać czy zapisywać załączniki. Klient działa przed większość czasu w tle. Na szybkim łączu (co najmniej 1024 kbps) użytkownik nie odczuwa pobierania nawet dużych wiadomości (z plikami graficznymi czy audio).

Najpopularniejszy, darmowy program to Thunderbird - przygotowany przez Fundację Mozilla. Pierwszy krok to oczywiście instalacja. Należy wejść na stronę www.thunderbird.pl i kliknąć w duży, zielonych przycisk "Pobierz za darmo". Aktualna wersja to 2.0.0.12. Plik zajmuje raptem 7 megabajtów. Program pracuje pod prawie wszystkimi konsumenckimi wersjami Windowsa (za wyjątkiem archaicznego 95). Potrzebuje minimum 64 MB pamięci RAM i około 50 MB miejsca na lokalnym dysku twardym.

Setup jest bardzo prosty - w większości etapów wystarczy klikać "Dalej". Po drodze należy jedynie zaakceptować warunki umowy licencyjnej, wybrać preferowany rodzaj instalacji ("Użytkownika" daje więcej opcji) oraz zdecydować się gdzie mają zostać utworzone ikony skrótów (Pulpit, Menu Start, pasek szybkiego uruchamiania obok przycisku "Start"). Po zakończeniu całej procedury program jest gotowy do pracy.

Domyślny interfejs Thunderbirda składa się z kilku podstawowych elementów. Większość ekranu zajmuje lista wiadomości z aktualnie wybranego folderu (np. "Odebrane") [1]. Poniżej znajduje się okno, gdzie wyświetlana jest zawartość zaznaczonego maila [2]. Przy lewym brzegu ekranu - podobnie jak w aplikacjach przeglądarkowych - jest lista folderów (oprócz "Odebrane" są to "Niewysłane", "Szkice", "Wysłane" i "Kosz") [3]. Edytując wiadomość da się wybrać z menu Plik opcję Zapisz (lub Ctrl+S) aby dodać mail do "Szkiców" i móc dokończyć go później.

Na górze umieszczono pasek narzędziowy z najczęściej wykorzystywanymi skrótami - takimi jak "Utwórz nową wiadomość", "Wyświetl książkę adresową" czy "Odpowiedz na wiadomość". Znajduje się tu też pole wyszukiwania (można wpisać temat, nazwę nadawcy lub fragment któregoś z tych słów) oraz rozwijalna lista filtrów (program potrafi wyświetlać tylko maile nieprzeczytane, z ostatnich 24 godzin czy 5 dni albo takie, które oznaczono etykietami - przy pomocy klawiszy 1-5). Jeszcze wyżej (lub obok) znajduje się tradycyjne menu - umożliwiające dostęp do rzadziej używanych funkcji [4].

Główny interfejs Thunderbirda

Większość ustawień Thunderbirda można znaleźć w menu "Narzędzia" pod poleceniem "Opcje". Po jego wybraniu pojawi się nowe okno z kilkoma zakładkami pozwalającymi na przeglądanie różnych elementów konfiguracji. Pierwszy panel to "Ogólne". Tutaj warto upewnić się, że włączona jest opcja "Przy uruchamianiu sprawdzaj, czy Thunderbird jest domyślnym programem pocztowym". Z drugiej strony warto odznaczyć "Po uruchomieniu programu wyświetl poniższą stronę startową...". Dzięki temu aplikacja od razu przejdzie do skrzynki odbiorczej, co pozwoli zaoszczędzić nieco czasu. Ostatnia rzecz to konfiguracja powiadomień o nowych mailach.

Druga zakładka - "Wyświetlanie" - składa się z dwóch kategorii. W "Formatowaniu" można ustawić kolor tekstu i tła dla tworzonych wiadomości, włączyć lub wyłączyć graficzne emotikony czy zmienić czcionkę (przycisk "Czcionki"). Osoby lubiące bezszeryfowe fonty (takich najczęściej używa się na stronach WWW) mogą ustawić tu na przykład Arial. Użytkownicy o bardziej tradycyjnym podejściu polubią Times New Roman czy Courier New. Warto upewnić się, że zarówno dla poczty wychodzącej jak i przychodzącej ustawione jest kodowanie ISO-8859-2.

Druga kategoria w ramach panelu "Wyświetlanie" to "Etykiety". Domyślnie jest ich pięć - "Ważne", "Praca", "Osobiste", "Do zrobienia" oraz "Później". Aby aktywować którąś z nich trzeba zaznaczyć daną wiadomość w głównym oknie i wcisnąć klawisz od 1 do 5. W ustawieniach można dodawać etykiety, usuwać je i modyfikować (zmieniać im kolory czy nazwy).

Kolejna zakładka to "Tworzenie". W grupie "Ogólne" wybiera się, czy wiadomości mają być przekazywane bezpośrednio czy w formie załącznika. Warto też wpisać krótki czas autozapisu (np. 5 minut). "Adresowanie" pozwala na włączenie autouzupełniania podczas wpisywania nazwy odbiorcy oraz aktywowanie opcji "Zapisuj adresy z poczty wychodzącej w książce...". Nie warto jednak z tej ostatniej funkcji korzystać. Jeśli pozostanie włączona, skrzynka kontaktów szybko zapełni się osobami, z którymi użytkownik wymienił jedno czy parę zdań. Lepiej tworzyć wpisy ręcznie - po zaznaczeniu maila i wybraniu opcji "Dodaj adres...".

Panel "Prywatność" składa się z czterech podgrup. W "Niechcianej poczcie" warto włączyć usuwanie wiadomości ręcznie oznaczonych jako spam oraz automatyczne oznaczanie takich maili jako przeczytanych. "Fałszywe wiadomości" - tu najlepiej aktywować opcję "Informuj, jeśli wyświetlana wiadomość może być próbą oszustwa". Tak samo trzeba zrobić w "Ochronie antywirusowej". "Hasła" pozwalają na wprowadzenie jednego kodu, który przejmie funkcje haseł do wielu kont jednocześnie obsługiwanych przez Thunderbirda.

Zakładka "Załączniki" decyduje o domyślnej lokalizacji zapisywania plików. Może to być na przykład Pulpit. Przycisk "Wyświetl i edytuj czynności" zarządza akcjami podejmowanymi w stosunku do różnych typów plików (otwórz, otwórz za pomocą wtyczki, zapisz na dysk itp.). Panel "Zaawansowane" daje dostęp do bardziej złożonych opcji. Tu warto włączyć "Pamiętaj ostatnią zaznaczoną wiadomość", a w grupie "Aktualizacja" upewnić się, że program sam będzie sprawdzał czy pojawiła się nowa wersja.

Podczas pierwszego uruchomienia Thunderbird zaproponuje utworzenie konta. Można to także zrobić wybierając z menu "Narzędzia" opcję "Konfiguracja kont" i klikając "Dodaj konto". Pojawi się nowe okno. Należy wybrać "Konto pocztowe", potem wpisać imię i nazwisko oraz adres mailowy; podać nazwy serwerów POP (dla wiadomości przychodzących) oraz SMTP (dla wychodzących). Informacje te zawarte są zwykle na stronach pomocy dostawcy usług. Ostatni etap to wprowadzenie nazwy użytkownika (wzór podany w FAQ administratora) oraz ogólnej nazwy konta (dowolnej).

Wszystkie te dane można modyfikować. W polu po lewej pojawi się nowo utworzone konto wraz z opcjami. W "Konfiguracji serwera" włącza się szyfrowanie - jeśli administrator oferuje taką usługę. Warto ustawić częstotliwość sprawdzania nowej poczty na około 10-15 minut. Jeśli ze skrzynki korzysta kilka osób można aktywować pole "Pozostaw kopię wiadomości na serwerze / Przez X dni". W ten sposób inni użytkownicy mogą pobrać te same maile. Z kolei osoby, które zapominają o opróżnianiu kosza zapewne włączą automatyczne jego czyszczenie.

Pod "Tworzenie" można zdecydować, czy w ramach danego konta wiadomości mają być pisane przy użyciu kodu HTML czy zwykłym tekstem. Generalnie ta druga opcja jest milej widziana przez większość userów, więc dopóki maile nie muszą być estetyczne (np. zawierać graficznych nagłówków firmowych) lepiej korzystać z prostszej wersji. W "Niechcianej poczcie" należy upewnić się, że filtr spamu jest włączony. Na koniec można wrócić do głównej kategorii ustawień konta i włączyć sygnaturkę. Trzeba w tym celu utworzyć plik TXT z treścią - np. w 4 wersach "pozdrawiam / Jan Kowalski / tel: 600-123-456 / gg: 12345678". Po wskazaniu Thunderbirdowi tego zasobu będzie on automatycznie dodawał jego treść pod każdą wiadomość.

Oprócz tego w programie można zmieniać wygląd pasków narzędziowych. Wystarczy kliknąć prawym klawiszem w puste miejsce jednego z nich i wybrać "Dostosuj". Pojawi się nowe okno z dostępnymi a nieużywanymi przyciskami. Aby z nich korzystać, wystarczy chwycić je myszą i upuścić obok istniejących skrótów. Usuwanie przeprowadza się odwrotnie. Możliwe jest także przenoszenie buttonów między paskami narzędziowymi. Da się nawet umieścić wszystkie przyciski i pola wyszukiwania na prawo od tradycyjnego menu, a następnie w "Widok" / "Paski narzędzi" odznaczyć opcję "Pasek narzędzi poczty". Dzięki temu użytkownik zyskuje więcej miejsca na właściwe wiadomości.

Migracja między komputerami

Największą wadą tradycyjnych klientów jest brak możliwości przeglądania poczty z każdego komputera podłączonego do sieci. Kłopot ten można jednak częściowo rozwiązać. Wystarczy włączyć w Thunderbirdzie opcję "Pozostaw kopię wiadomości na serwerze/Dopóki wiadomość nie zostanie usunięta". W ten sposób maile nadal będą dostępne online. Niektóre usługi - jak Gmail - zapisują nawet elementy wysłane, nie tylko odebrane.

Jeśli użytkownik zmienia komputer i nadal chce mieć lokalny dostęp do archiwów nie musi pobierać ich ponownie na dysk. Wystarczy nagrać na płytę CD czy DVD zawartość katalogu C:\Documents and Settings\nazwa użytkownika\Dane aplikacji\Thunderbird, a następnie skopiować go na nową maszynę (po instalacji programu, nadpisując wszystkie znajdujące się tam pliki - jeśli nie będzie to możliwe, trzeba zrestartować komputer i dokonać modyfikacji przed ponownym uruchomieniem klienta poczty). Ta procedura przeniesie nie tylko archiwalne maile, ale także układ katalogów, filtry wiadomości oraz konfigurację kont (włącznie z hasłami).

Osoby, które nie chcą instalować alternatywnego programu pocztowego mogą skorzystać z wbudowanej w system Windows aplikacji Outlook Express. To darmowa i zubożona wersja komercyjnego klienta Microsoft Outlook. Główny interfejs OE nie różni się specjalnie od tego, który oferuje Thunderbird. Po lewej znajduje się lista folderów, niżej od niej umieszczono uproszczoną wersję skrzynki kontaktów. Największe okno wyświetla listę maili oraz treść aktualnie zaznaczonej wiadomości.

Podczas pierwszego startu Outlook automatycznie uruchomi Kreatora połączeń internetowych. Tutaj można skonfigurować pierwsze konto pocztowe - trzeba podać jego nazwę, adres pocztowy, nazwy serwerów (przychodzącego i wychodzącego) oraz hasło do skrzynki. Jeśli pojawi się konieczność wprowadzenia zmian w późniejszym czasie, ustawienia dostępne są pod poleceniem "Konta" w menu "Narzędzia". Tu także można dodawać kolejne skrzynki.

To samo menu zawiera "Opcje". Po kliknięciu w ten element pojawi się nowe okno z dziewięcioma zakładkami. Zmienia się tu czcionki ("Czytanie", "Redagowanie"), włącza potwierdzenia, ustawia parametry poczty wychodzącej ("Wysyłanie"), dodaje sygnaturki pod maile ("Podpisy") czy zmienia poziom ochrony przed wirusami ("Zabezpieczenia"). Także pod "Narzędzia" znajduje się książka adresowa oraz dostęp do reguł poczty i innych filtrów.

Opera Mail

Program mniej znany od Thunderbirda czy Outlook Expressa, ale także bardzo przyjazny i prosty w obsłudze. Aplikację należy pobrać ze strony http://operapl.net/mail/ a następnie zainstalować (wybierając podczas setupu język polski). Deweloperzy zdecydowali się na połączenie przeglądarki internetowej Opera i klienta poczty. Dlatego po uruchomieniu ładuje się ten pierwszy moduł. W menu "Narzędzia" znajduje się polecenie "Konta poczty i czatu", które umożliwia skonfigurowanie produktu.

W nowym okienku trzeba wybrać z listy pozycję "Zwykłe konto pocztowe (POP)". Kolejne etapy wymagają podania nazwy użytkownika, adresu, nazwy organizacji, hasła i parametrów obu serwerów. Po zakończeniu tego etapu po lewej stronie okna przeglądarki pojawi się pasek boczny poczty. Klikając na foldery ("Odebrane", "Do wysyłki", "Wysłane" itd.) użytkownik załaduje do pola po prawej poszczególne zbiory wiadomości.

Na tym etapie przeglądarka zamienia się w zwykłego klienta pocztowego - pojawia się lista maili oraz specjalne okno na dole wyświetlające treść aktualnie zaznaczonego listu. U góry są widoczne z kolei skróty do najczęściej wykorzystywanych funkcji ("Napisz", "Odpowiedz" czy "Przekaż").