Zintegrowana moc - NVIDIA GeForce 8200 i AMD 780G

Czytelnicy benchmarka przyzwyczaili się, że na naszych łamach można przeczytać sporo tekstów traktujących o rozwiązaniach z segmentu High-End. W dużej mierze dotyczy to płyt głównych; recenzje rozwiązań opartych o topowe chipsety w zasadzie dominują. Trudno jednak nie zauważyć, że sporym zainteresowaniem wśród naszych czytelników cieszą się także rozwiązania budżetowe. Tymczasem recenzji traktujących o takim sprzęcie jest znacznie mniej.

Dzisiejszy tekst dedykujemy fanom obozu AMD, ponieważ skupimy się w nim na dwóch nowych chipsetach dla podstawki AM2. Chodzi oczywiście o nVidia GeForce 8200 oraz AMD 780G; Chipsety, które zdążyły wywołać w okół siebie sporo zamieszania za sprawą niektórych rozwiązań w nich zintegrowanych.

Oba wspomniane we wstępie układy to obecnie najnowsze dostępne rozwiązania IGP obu producentów. nVidia chwali się, iż 8200 to chipset ósmej generacji, natomiast AMD przedstawia 780G jako członka rodziny chipsetów siódmej generacji. Oczywiście nie generacja decyduje o tym, jakie możliwości ma dany układ. Dlatego nie należy się tym sugerować. Inżynierowie obu firm przy projektowaniu chipsetów przyjęli podobne założenia. Nowe chipsety musiały mieć zintegrowaną nowoczesną kartę graficzną obsługującą DirectX 10, a także umożliwiać sprzętowe wsparcie dekodowania materiałów wideo wysokiej rozdzielczości. Reszta to w zasadzie mniej lub bardziej potrzebne dodatki.

Pierwszy warunek został podyktowany tylko i wyłącznie rosnącą popularnością nowego systemu operacyjnego rodem z Redmond. Nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie przecież próbował uruchamiać na zintegrowanych układach graficznych nowoczesnych gier. Natomiast sprzętowe wsparcie dekodowania HD to w zasadzie konieczność, aby wideo HD trafiło wreszcie pod strzechy. Wydajność większości komputerów jest zbyt mała, aby w programowo odtworzyć film w rozdzielczości FullHD z szybkością 30 klatek na sekundę. Smaczku obu chipom dodają technologie, które tak na prawdę zostały w nich zaszyte niejako przy okazji. Mowa oczywiście o Hybrid SLI po stronie nVidia oraz Hybrid Graphics od strony AMD. Warto wiedzieć, że obie te nazwy oznaczają w zasadzie zbiór technologi, a jedno konkretne rozwiązanie. Przejdźmy do konkretów.

Specyfikacja chipsetów:

Jak widać specyfikacja obu układów jest bliźniaczo podobna. Nic dziwnego. AMD od dawna nie ma w chipsecie kontrolera pamięci, który został przeniesiony do procesora, a tym najczęściej różniły się poszczególne chipsety. Co prawda niektóre elementy zostały w obu chipach rozwiązane w różny sposób, np. chipset nVidi jest nieco bardziej zintegrowany niż chip ATI. Niemniej dla końcowego użytkownika ma to pomniejsze znaczenie, ponieważ elementy te działają w taki sam sposób. Największe kontrowersje wywołują zawarte w nowych chipach technologie hybrydowe, które postaram się Wam przybliżyć poniżej. Nie przypadkowo obaj producenci w nazwie użyli słowa Hybryda. Oznaczającego połączenie dwóch różnych elementów. Zatem z czym to się je?

Wcześniej pisałem, że Hybrid SLI oraz Hybrid Graphics to tak na prawdę połączenie różnych technologi co sugeruje już sama nazwa. Zasadniczo można je podzielić na dwie grupy:

1. Technologię zwiększającą wydajność, czyli SLI i CrossFire, tym razem z udziałem zintegrowanych GPU.

2. Technologię umożliwiająca oszczędzanie energii, a więc Hybrid Power po stronie nVidii oraz PowerXpress po stronie ATI.

Zasada działania SLI czy CrossFire jest znana większości naszych czytelników. Jedyną nowością w wersji "hybrydowej" jest możliwość połączenia w ten sposób zintegrowanego w chipsecie płyt głównej GPU z zewnętrzną kartą graficzną. Na tym właśnie polega GeForce Boost i Hybrid CrossFire. Do tej pory łączyliśmy w pary, trójki czy kwartety w zasadzie tylko i wyłącznie karty z segmentu HighEnd. Natomiast GeForce Boost i Hybrid CrossFire przeznaczone są specjalnie dla klientów segmentu value. Dlaczego? Różnica w wydajności miedzy zintegrowanym GPU a kartą z segmentu entuzjastów jest ogromna. Dlatego zysk z takiego połączenia byłby raczej niewielki.

W skrajnych przypadkach zintegrowany GPU mógłby nawet spowalniać zewnętrzną kartę, pamiętajcie że oba procesory graficzne trzeba zsynchronizować do pracy w parze. Nie trudno jest mi wyobrazić sobie sytuację, w której szybki procesor zewnętrznej karty graficznej czeka na dane z stosunkowo wolnego GPU. Nie o to przecież chodzi. Zupełnie inna sprawa to fakt, że klienci segmentu Entuzjastów raczej nie interesują się płytami głównymi ze zintegrowanymi kartami graficznymi. Jeśli spojrzymy na tą sprawę od strony klienta segmentu value; perspektywa zwiększenia wydajności zintegrowanej karty graficznej o kilkadziesiąt procent stosunkowo małym kosztem przy pomocy taniej zewnętrznej grafiki może być bardzo kusząca. Niejako efektem ubocznym tego rozwiązania będzie popularyzacja technologi multiGPU, co z kolei przyczyni się do poprawy jakości sterowników z czego skorzystamy wszyscy. Prawda, że kusząca perspektywa?

Jest jednak mały minus. Nie każdą kartę graficzną da się w ten sposób połączyć. Na razie tylko dwie karty ze stajni obu producentów wspiera tryby hybrydowe. Oto ich lista:

Karty wspierające GeForce Boost: GeForce 8400 GS, GeForce 8500 GT

Karty wspierające Hybrid CrossFire: Radeon HD 3450, Radeon HD 3470

Jak to działa w praktyce? Bardzo prosto. W rozwiązaniu ATI włączenie trybu CrossFire wygląda dokładnie tak, jak w przypadku korzystania z dwóch kart. Wystarczy zaznaczyć odpowiednią opcję w panelu sterowania. nVidia rozwiązała to nieco inaczej. Po instalacji dodatkowej karty graficznej w obszarze systemowym Windows (koło zegara) pojawia się dodatkowa ikonka.

Ustawienia Hybrid Power

Ustawienia GeForce Boost

Po jej kliknięciu możemy wybrać tryb, w jakim ma działać karta. W zależności od tego, czy mamy w slocie kartę kompatybilną z GF Boost, czy Hybrid Power w menu kontekstowym pojawiają się odpowiednie opcje. Całość działa bardzo intuicyjnie i co najważniej bez najmniejszych problemów.

O ile GeForce Boost i Hybrid CrossFire to w zasadzie rozbudowane o nowe możliwości, ale wcześniej znane technologie zwielokrotniania wydajności GPU tym razem kierowane do segmentu value. To Hybrid Power i PowerXpress to zupełnie nowe rozwiązania opracowane z myślą o segmencie entuzjastów. Obu producentom przy ich projektowaniu przyświecał ten sam cel: ograniczenie zużycia energii, na którą topowe karty graficzne są szczególnie łakome.

Radeon 3870 X2 już teraz zużywa 200W, a nowy GeForce 280 GTX będzie podobno pochłaniał nawet 250W. Gdy tylko zdamy sobie sprawę, że komputery entuzjastów wykorzystywane poza graniem także do innych często prozaicznych czynności - choćby oglądania filmów czy przeglądania sieci - to wnioski nasuwają się same. Jeśli komputer nie jest aktualnie wykorzystywany do grania, to jego wydajna karta graficzna nawet pracująca w trybie bezczynności marnuje sporo energii. Dlaczego by jej zatem nie wyłączyć? Do pracy w środowisku 2D z powodzeniem wystarczy znacznie oszczędniejszy zintegrowany na płycie głównej rdzeń graficzny. Tak właśnie działa Hybrid Power i PowerXpress. Wyłączają nie potrzebną w danej chwili prądożerną kartę graficzną, przekazując jednocześnie obsługę grafiki na chip zintegrowany. Genialne w swojej prostocie rozwiązanie.

Niestety jak zwykle w takich przypadkach jest małe ale... Żeby można było wyłączyć kartę graficzną, musi być ona wyposażona w mały chip umożliwiający zdalne sterowanie jej zasilaniem. Oczywiście żadna starsza karta graficzne nie ma na pokładzie takiego chipa, dlatego jesteśmy skazani na nowe rozwiązania. nVidia stara się integrować wspomniane chipy we wszystkich nowych produktach serii 9 i wyższej, z wyłączeniem bardzo popularnego modelu 9600GT czego osobiście nie rozumiem. AMD niestety na razie zaimplementował obsługę PowerXpress tylko w mobilnej wersji 780G, a więc aby skorzystać z tego rozwiązania należy zaopatrzyć się w jeden z nowszych laptopów wyposażonych w ten chipset.

O.K., wiemy już czego można się spodziewać po nowych technologiach. Warto jeszcze dla porządku porównać oba chipsety ze zintegrowanymi kartami graficznymi. Zapraszam do poniższej tabelki.

Specyfikacja chipsetów:

Kilka słów komentarza należy się opcjonalnej dedykowanej pamięci chipsetu 780G nazwanej przez producenta SidePort Memory. Otóż AMD przewidziało w specyfikacji możliwość podłączenia do Radeona HD 3200 zewnętrznej pamięci DDR2 o pojemności 64 lub 128MB, która zachowywała by się podobnie jak pamięć na dedykowanych kartach graficznych. Lokalna pamięć oczywiście miała za zadanie podniesienie wydajności zintegrowanego GPU. W praktyce okazało się jednak, że takie rozwiązanie zwiększa osiągi karty w testach praktycznych o maksymalnie 15%, dlatego producenci płyt głównych niezbyt chętne integrują tą pamięć na swoich produktach. Najwyraźniej stwierdzili, że koszt dodatkowego modułu DDR2 jest zbyt duży. W istocie w Polsce trudno znaleźć płytę, która by taką pamięć faktycznie miała zainstalowaną. Co więcej, żaden z dużych znanych producentów nie ma takiej płyty głównej w ofercie.

Większość naszych czytelników pewnie wie, że AMD bardzo wyraźnie rozdziela linię Athlonów X2 na dwie części. Pierwsza zawiera modele taktowane zegarem od 2.1 do 3.2 GHz, zużywające w zależności od wersji od 65 do 125W. Druga to procesory taktowane zegarami od 1.9 do 2.3 GHz charakteryzujące się poborem mocy zmniejszonym do 45W. O ile wszystkie standardowe Athlony mają klasyczne oznaczenie X2 plus numer modelu, to wersje energooszczędne do tej pory były oznaczane jako Athlon BE plus numer serii. Niestety numerów serii obu wersji nie można było bezpośrednio porównać, co wprowadzało sporo zamieszania. Klienci nie wiedzieli, jakiej wydajności mogą się spodziewać po procesorach 45W. Okazuje się, że zamieszanie było na tyle duże, że AMD postanowiło temu zaradzić. Wraz z premierą nowego chipsetu 780G producent wprowadza na rynek "nowe" energooszczędne Athlony X2. Słowo nowe celowo zostało umieszczone w cudzysłowie, ponieważ tak na prawdę nowe są tylko oznaczenia. W architekturze procesorów nie dokonano żadnych zmian. Producent nadal używa rdzeni Brishbane wykonanych w procesie 65nm SOI. Tak na dobrą sprawę, jedynym elementem który odróżnia 45W wersje od 65W jest napięcie zasilania. Aby się w tym wszystkim nie pogubić poniżej przedstawiam Wam tabelkę z porównaniem modeli "nowej" i "starej" serii procesorów.

Jak widać z rynku będzie powoli znikała wersja taktowana zegarem 1.9 GHz, ale w zamian za to otrzymaliśmy wcześniej nie obecny model o taktowaniu 2.5 GHz. Co więcej teraz oznaczenie energooszczędnych wersji odpowiada tym o wyższym poborze mocy. I tak dla przykładu AMD Athlon X2 4800+ jest taktowany zegarem 2.5 GHz i pobiera 65W natomiast AMD Athlon X2 4850e również jest taktowany zegarem 2.5 GHz, ale pobiera tylko 45W. Zatem do pierwotnego oznaczenia dodano końcówkę xx50e, co dość jednoznacznie wyróżnia modele energooszczędne od tych klasycznych. Z wiarygodnych źródeł otrzymaliśmy także informację, że niedługo na rynku powinny pojawić się także wersje 35W wersje procesorów. Będą one oznaczone bardzo podobnie, w numerku zabraknie tylko małego "e" na końcu. Aby nie zaciemniać, znowu posłużę się przykładem. Model X2 4850e będzie pobierał 45W, natomiast tak samo taktowany model X2 4850 tylko 35W. Niestety nie udało mi się ustalić kiedy wersje 35W trafią na rynek.

Do porównania pracy obu chipsetów wybraliśmy procesor AMD Athlon X2 4850e oraz dwa bliźniacze modele płyt Asusa. M3N78-EMH HDMI oraz N3A78-EMH HDMI. Pierwsza oparta jest o chipset nVidia GeForce 8200 a druga o AMD 780G. Płyty oferują identyczne możliwości, i na pierwszy rzut oka wyglądają niemal identycznie. Jedynie obecność mostka północnego na płycie wyposażonej w chip AMD jednoznacznie mówi nam o tym, z którą płytą mamy do czynienia. Do testów Hybrid SLI i Crossfire wybraliśmy karty z podobnej półki cenowej, Radeona 3450 oraz GeForcea 8400GS oba w wersji z pasywnym chłodzeniem, referencyjnym taktowaniem oraz 256MB pamięci. Pozostałe komponenty wybrane do testu wyszczególniłem w kolejnej tabelce.

Zestawienie konfiguracji obu platform testowych:

Asus M3A78-EMH, część naszej platformy do testów 780G (ze zdjętymi z chipsetów radiatorami)

Asus M3N78-EMH, bardzo podobna, ale oparta na GeForce 8200 (również bez radiatora)

Rozkład elementów na obu płytach głównych, na których wykonywałem testy jest generalnie poprawny. Złącza zasilania znajdują się na krawędziach, podobnie złącza SATA oraz IDE. Drobne zastrzeżenia można mieć do ułożenia złącza FDD na płycie z chipsetem nVidia, znajduje się ono na samym dole, blisko lewej krawędzi. Sloty pamięci na obu płytach umieszczone są w taki sposób, że instalacja pamięci nie jest utrudniona nawet po instalacji najdłuższych kart graficznych. Niestety sloty położone są na tyle blisko gniazd procesora, że po zastosowaniu większego radiatora przynajmniej pierwsze dwa zostaną przez niego przysłonięte. Tak dzieje się np. po instalacji pasywnych radiatorów firmy Scythe.

Porty na tylnym śledziu, w tle widać kondensatory i niezalane cewki

Znacznie większe zastrzeżenia można mieć natomiast do komponentów użytych do budowy obu płyt głównych. W oczy rzucają się tanie, nie zalane cewki oraz kiepskiej jakości kondensatory poza sekcją zasilania procesora.

Nieszczęsne zworki na płytach Asusa

Niemniej największą wadą obu konstrukcji, jest sposób w jaki wybierany jest aktywne złącze DVI, bądź HDMI. W 2008 roku Asus zafundował nam... rząd zworek. Wyobraźcie sobie sytuację, w której chcecie przełączyć obraz z waszego HTPC miedzy monitorem podłączonym przez złącze DVI a telewizorem podłączonym przez HDMI. Trzeba rozbebeszyć obudowę i ręcznie przestawić zworki. Sytuacja dość komiczna. Konkurencyjny Gigabyte rozwiązał to bardzo elegancko, jedną opcją w biosie. Mały niesmak budzi również fakt, iż płyta oparta na chipsecie 8200 dotarła do mnie z biosem w wersji BETA. Przy czym z góry zaznaczam, że nie jest to egzemplarz testowy, tylko sklepowa wersja płyty wypożyczona przezemnie do testów. Całe szczęście na stronie Asusa znajduje się bios w wersji finalnej, który można - a nawet trzeba - zaktualizować, ponieważ ten dostarczony z płytą nie obsługiwał Hybrid SLI.

Myślę, że dość mamy już informacji teoretycznych, czas zatem przejść do praktyki. Na początek seria wyników z aplikacji testowych, porównująca wydajność obu platform.

PC Mark Vantage pokazuje delikatną przewagę płyty głównej z chipsetem nVidia GeForce 8200. Różnica nie jest duża, sięga raptem kilku procent niemniej jest mierzalna.

Z kolei szybkość pracy Cinebencha R10 jest niemal identyczna na obu platformach.

Podobnie jest z Sandrą, co zresztą nie zaskakuje w końcu wybrane testy sprawdzają CPU oraz podsystem pamięci.

Dla zwolenników nowego systemu rodem z Redmond, do kompletu przedstawiam wyniki wydajności, jakich można się spodziewać po obu platformach.

Vista Performance Index - AMD 780G

Vista Performance Index - GeForce 8200

Przejdźmy teraz do 3DMark06.

Jak widać, w podstawowej konfiguracji zintegrowana w 780G grafika jest o około 25% szybsza od GeForce 8200. Jakby tego było mało, po podkręceniu rdzenia graficznego 780G z 500 do 850MHz, przewaga rośnie do niemal równych 50%. Szkoda, że na chwilę obecną nie ma możliwości choćby spróbować podkręcić 8200.

Po dołożeniu dodatkowej karty graficznej i uruchomieniu tryby Hybrid Crossfire wydajność rośnie o 95% w stosunku do samego 780G pracującego na standardowym taktowaniu, oraz o około 60% w stosunku do podkręconego IGP. Niestety dodatkowe podkręcenie IGP w takim układzie nie daje już praktycznie żadnego zysku wydajności. 3D Mark zanotował wzrost o zaledwie kilkadziesiąt punktów. Jeśli zechcemy skorzystać z trybu Hybrid SLI na płycie z chipsetem nVidia wydajność w mojej konfiguracji wzrosła o 116%, taki układ nadal jednak pozostaje o około 10% wolniejszy od rozwiązania ATI.

We wstępie pisałem, że nowe zintegrowane karty graficzne zaprojektowano z myślą o sprzętowym wspomaganiu dekodowania materiałów wideo o rozdzielczości FullHD. Nie wszyscy jednak wiedzą, że w przypadku filmów na niebieskich krążkach można się spotkać z trzema różnymi kodekami wideo. MPEG-2 znanym jeszcze z płyt DVD, oraz dwoma specjalnie opracowanymi na potrzeby wideo HD: SMPTE 421M (znany głównie pod nieoficjalną nazwą VC-1) oraz H.264/MPEG-4 AVC (najczęściej nazywany po prostu H.264). O ile w przypadku tego pierwszego, najmniej skomplikowanego obliczeniowo procesory radzą sobie całkiem nieźle, to pozostałe dwa stanowią nie lada wyzwanie nawet dla najszybszych procesorów. Właśnie dlatego potrzebujemy sprzętowego wsparcia dekodowania wideo ze strony karty graficznej. Obaj producenci wyposażyli swoje karty w odpowiednie rozwiązania, zapewniające im możliwość sprzętowego wspomagania dekodowania wideo. Po stronie nVidia jest to PureVideo HD, natomiast AMD został wyposażony w Unified Video Decoder. Rozwiązanie nVidi wspomaga sprzętowo wszystkie trzy kodeki, natomiast UVD ATI w pełni sprzętowo wspomaga tylko te dwa najbardziej skomplikowane obliczeniowo, MPEG-2 dekodowany jest po części programowo.

Do naszych testów użyłem dwóch filmów. Full Metal Jacket wydany na HD-DVD, kodowany przy pomocy kodeka VC-1 oraz Casino Royale wydany na Blu-Ray, kodowany przy pomocy H.264. Oba filmy mają obraz zapisany w rozdzielczości 1080p. Niestety nie udało mi się znaleźć do testu filmu HD z materiałem zakodowanym kodekiem MPEG-2, pewnie dlatego że takich pozycji jest na rynku stosunkowo mało.

Postanowiłem sprawdzić kilka najpopularniejszych programów służących do odtwarzania niebieskich płytek. PowerDVD v7.3 i 8.0 (Ta wersja nie wspiera już HD-DVD), WinDVD 9, oraz ArcSoft TotalMedia Theatre v2.1.6. Na platformie AMD wszystkie wspomniane programy działały bez problemu. Podczas oglądania filmów na pełnym ekranie w rozdzielczości 1920x1200 pikseli obciążenie procesora oscylowało w okolicach 30-35% ze sporadycznymi skokami do 40%

Obciążenie CPU na 780G

Film odtwarzany był bardzo płynnie, nie było widać żadnych spowolnień czy przeskoków. Komfort oglądania był porównywalny ze sprzętowym odtwarzaczem. Niemiła niespodzianka spotkała mnie natomiast podczas testów na płycie z chipsetem nVidia. Zarówno PowerDVD jak i WinDVD odtwarzały obraz płynnie, ale z bardzo widocznymi artefaktami dekodowania. Co ciekawe, w przypadku Casino Royale błędy były widoczne tylko na początkowych reklamach. Sam film odtwarzał się prawidłowo. Natomiast Full Metal Jacket miał problemy zarówno na reklamach i samym filmie. Tylko ArcSoft TotalMedia Theatre pracował poprawnie na tej platformie. Kontaktowałem się w tej sprawie zarówno z nVidia jak i producentami oprogramowania. Obie strony twierdzą, że po ich stronie jest wszystko w porządku. Aby wykluczyć problem sprzętowy, wymieniłem nawet płytę główną na kolejny egzemplarz. Problemy niestety nie zniknęły. Być może ten problem uda się rozwiązać za drodze programowej odpowiednią poprawką. Niestety w chwili obecnej czuję się zobowiązany przestrzec właścicieli PowerDVD i WinDVD o ewentualnych możliwych problemach jakie mogą wyniknąć na platformie z chipsetem GeForce 8200 i tymi dwoma programami. Abstrahując już od tych problemów, TotalMedia Theatre działał równie dobrze co na platformie z chipsetem 780G. Nie zaobserwowałem żadnych spowolnień w odtwarzaniu czy przeskoków obrazu.

Obie płyty w zasadzie nie sprawiały problemów podczas testów. Pomimo zastosowania gorszych komponentów nawet podczas długotrwałego dużego obciążenia nie odnotowałem żadnych zawieszeń, a cewki z układu zasilania nie wydawały nieprzyjemnych pisków. Chipsety zgodnie z oczekiwaniami nagrzewały się podobnie, osiągając zmierzoną temperaturę radiatora na poziomie około 50 stopni. Wartym odnotowania jest fakt, iż grafika z 780G bardzo dobrze się podkręcała. Zmiana zegara z 500 do 800MHz sprowadzała się do zmiany opcji w biosie. Co ciekawe, ten fakt nie wpływał znacząco na temperaturę pracy układu, wzrosła ona raptem o 2 stopnie podczas obciążenia.

Niestety płyta z GeForce 8200 nie miała w biosie opcji zmiany taktowania rdzenia graficznego, a najnowsza dostępna na stronach nVidii wersja nTune nie wspiera jeszcze tego chipsetu. Stąd wyniki przedstawimy tylko przy taktowaniu standardowym. Bardzo ciekawym aspektem nowej platformy AMD, niezależnie od zastosowanego chipsetu jest nastawienie na energooszczędność. Zmierzyliśmy zatem, ile prądu pobierają nasze testowe konfiguracje. Okazuje się, że radzą sobie bardzo podobnie. W stanie bezczynności na pulpicie Windows pobór mocy GeForce 8200 kształtował się na poziomie około 50-55W, 780G potrzebował mniej więcej 10W mniej. Piszę około, ponieważ podczas pomiaru we wszystkich przypadkach występowały małe wahania. Podczas odtwarzania filmów Blu-Ray/HD-DVD pobór energii wzrósł do około 75W w obu przypadkach. Natomiast pełne obciążenie obu rdzeni procesora i grafiki wywołało zużycie energii na poziomie 90-95W. Oczywiście są to pomiary dla całej platformy, wliczając w także dyski twarde i straty w zasilaczu.

Wielu z Was po przeczytaniu takiego artykułu oczekuje wyłonienia ostatecznego zwycięzcy. W tym przypadku jest to nie wątpliwie AMD. Procesory przeznaczone dla socket AM2 doczekały się dwóch bardzo ciekawych chipsetów. Wybór powinien być zależny od tego, do czego przeznaczycie płytę główna. Jeśli zamierzacie grać, to za sprawą Hybrid Power lepszym wyborem będzie płyta oparta na platformie GeForce 8200 + silna karta serii 9, np. 9800 GTX. Jeśli budujecie komputer HTPC, to lepszym rozwiązaniem będzie płyta oparta na chipsecie 780G dzięki bardzo dobremu i co ważne bez problemowemu dekoderowi UVD. To oczywiście moje prywatne typy, tak na prawdę każdy z Was musi dokonać wyboru samemu.