AirLive AC.TOP - równo pod sufitem

Kawiarnie, uczelnie, centra miast, pociągi czy autobusy. Obecność WiFi nikogo już nie dziwi. Rosnące zainteresowanie bezprzewodowym dostępem do internetu sprawia, że w eterze robi się coraz ciaśniej. Przyszła pora na uruchomienie standardu 802.11ac także w firmowej czy biurowej sieci LAN.

W trakcie projektowania sieci lokalnej powinniśmy określić gdzie znajdą się punkty dystrybucyjne czy punkty węzłowe. Podobnie ma się sytuacja z gniazdami abonenckimi, ale również infrastrukturą bezprzewodową. W tym ostatnim przypadku należy dokładnie przeanalizować rozkład pomieszczeń oraz określić liczbę punktów sieci WiFi.

W biurach, hotelach czy restauracjach z uwagi na ich rozległość warto odpowiednio rozplanować ich rozmieszczenie w taki sposób, by pokryć zasięgiem całą interesującą nas lokalizację. Jak zrobić to szybko, wykorzystując jak najmniejszy nakład pracy?

Jednym z tego typu rozwiązań są podsufitowe lub naścienne punkty dostępowe. Ich skromny, nierzucający się w oczy wygląd pozwala na montaż w dowolnym miejscu w biurze czy restauracji, np. w ciągach komunikacyjnych. To rozwiązania, które istnieją na rynku od kilku lat. Wśród nich m.in. AirLive AC.TOP, najnowsze rozwiązanie OvisLink obsługujące standard 802.11ac.

• sufitowy punkt dostępowy WiFi,
• sieć bezprzewodowa w standardzie 802.11 bgn oraz 802.11ac (AC1200),
• dwa zakresy pracy – 2,4 GHz – do 300 Mb/s, 5 GHz do 867 Mb/s,
• gigabitowy port ethernet,
• zasilanie poprzez PoE lub zewnętrzny zasilacz,
• obsługa do 100 użytkowników jednocześnie,
• do 32 odrębnych sieci WiFi,
• wbudowany serwer RADIUS,
• praca jako WDS repeater.

AirLive AC.TOP nie jest pierwszą konstrukcją podsufitowego punktu dostępowego OvisLink. Producent posiada w swojej ofercie model N.TOP charakteryzujący się obsługą sieci WiFi w paśmie 2,4 GHz z szybkością do 300 Mb/s. N.TOP swym wyglądem miał nie rzucać się w oczy i tak też się stało. Urządzenie łudząco przypomina czujnik zadymienia. AirLive AC.TOP nabrał nieco bardziej innowacyjnego wyglądu. To półkolista konstrukcja o średnicy 176 mm i wysokości 30 mm.

Całość wykonana jest z białego matowego tworzywa. Na frontowym panelu znalazła się jedynie wielokolorowa dioda sygnalizacyjna oraz otwór do resetu urządzenia. Mając na uwadze bezpieczeństwo ww. otwór powinien jednak znaleźć się w spodniej części urządzenia. Konstrukcyjnie AC.TOP swą budową jest niezwykle podobny do systemów kamer IP AirLive, np. modelu FE-501DM. Wprawne oko dostrzeże również podobieństwa do rozwiązań konkurencji np. Edimax CAP1200 czy Planet WDAP-C7200AC.

Spodnia część punktu dostępowego, która będzie stykać się z sufitem została zarezerwowana dla interfejsów komunikacyjnych. To gigabitowy port ethernet z obsługą PoE, port zasilania oraz gniazdo blokady Kensington. A w jaki sposób zamontować AirLive do sufitu lub ściany? Producent do zestawu dołącza specjalną ramkę montażową, którą mocuje się do sufitu, a następnie wkrętami wpina się punkt dostępowy do podstawy ramki.

Urządzenie można również zamontować do tzw. szyn i profili T-Rail. W zestawie znajdziemy odpowiednie uchwyty w dwóch rozmiarach. Takie elementy pozwalają na bardziej estetyczne, a przede wszystkim pewne zamontowanie w biurze, szpitalu, restauracji czy hotelu. Jednocześnie pozwalają na szybki demotaż.

Uzupełnieniem punktu dostępowego jest zewnętrzny zasilacz, który w przypadku sieci firmowych stanowi raczej zbędny dodatek. Dużo wygodniej będzie podłączyć punkt dostępowy do przełącznika PoE. Szkoda, że w zestawie nie znalazł się zewnętrzny zasilacz PoE, który można byłoby wykorzystać w infrastrukturze, w której nie mamy rozwiązania PoE a klasyczny switch.

A co we wnętrzu? AirLive został oparty o popularny układ obliczeniowy Mediatek MT7620A (zastosowany również w niedawno prezentowanym routerze AC-1200R) o taktowaniu 580 MHz. Za obsługę sieci bezprzewodowej odpowiada układ Qualcomm Atheros QCA9882-BR4A – dość popularny element komunikacyjny wykorzystywany w wielu punktach dostępowych (np. D-Link DAP-2660, ZyXEL NWA1123-AC).

Rozwiązanie ma do dyspozycji gigabitowy port (10/100/1000 Mb/s) oparty o chip Atherosa AR8035, 16 MB pamięci flash oraz 64 MB RAM.

Na kolejnych stronach przyjrzymy się bliżej urządzeniu, możliwościom konfiguracyjnym oraz przetestujemy wydajność tego rozwiązania.

Konfiguracja AC.TOP jest bardzo prostą czynnością, którą wspomaga kreator. Jedyne co należy zrobić na początku to ustawić parametry IP komputera, z którego będziemy konfigurować punkt dostępowy (adres z klasy 192.168.1.0/24). Logujemy się do punktu dostępowego poprzez przeglądarkę WWW na domyślny adres 192.168.1.254. W pierwszym kroku definiujemy tryb pracy urządzenia.

Do wyboru mamy punkt dostępowy – czyli główną funkcję urządzenia pozwalającą na dystrybucję sygnału sieci bezprzewodowej 2,4 oraz 5 GHz. W drugim przypadku AC.TOP może pełnić funkcję repeatera WDS – czyli rozszerza zasięg sieci bezprzewodowej i przesyła go dalej. Warto pamiętać, ze taka konfiguracja może być wykonana w środowisku w którym urządzenie pełniące rolę stacji WDS wspiera tą funkcjonalność.

Powróćmy jednak do konfiguracji funkcji punktu dostępowego.  W dwóch kolejnych krokach ustawiamy parametry sieci bezprzewodowej – obsługiwane standardy, nazwę sieci, kanał i jego szerokość, rozgłaszanie nazwy oraz hasło (domyślnie będzie uruchomione szyfrowanie WPA2/AES). Pozostaje dokonfigurowanie parametrów związanych z adresacją IP i dopasowaniem jej do istniejącej infrastruktury. Tą czynność możemy wykonać w menu – System – LAN Interface Setup.

Co ciekawe AC.TOP w opcjach sieci LAN posiada możliwość uruchomienia własnego serwera DHCP. Funkcja pozwala na określenie zakresu adresów, DHCP (rezerwację adresu IP na podstawie adresu MAC), określenie serwerów DNS i czasu dzierżawy. W zupełności wystarczający mechanizm do obsługi klientów sieci LAN.

Przy okazji konfiguracji urządzeń sieciowych warto zadbać o jeszcze jeden element jakim są aktualizacje oprogramowania. To czego brakowało nam w firmware 1.0.3 AC.TOP zostało zaimplementowane w wersji 1.05. O co chodzi? O możliwość komunikacji punktu dostępowego w VLAN-ach. Możemy określić VLAN zarządzający, ustawić VLAN dla portu ethernet, a cały ruch WiFi przenieść do odrębnego VLAN-u.

W ten sposób można w prosty sposób oddzielić komunikację klientów bezprzewodowych od reszty sieci LAN. Co ciekawe konfiguracja przynależności do określonego VLAN-u może być różna dla sieci 2,4 oraz 5 GHz.

AirLive AC.TOP to przede wszystkim punkt dostępowy WiFi i producent położył nacisk na funkcje bezprzewodowe zlokalizowane w zakładce Wireless. Możemy w niej ustawić parametry sieci bezprzewodowych – oddzielne dla pasma 2,4 i 5 GHz. W zależności od potrzeb obydwie częstotliwości mogą być włączone lub wyłączone.

Tu ustawimy również standard obsługi klientów WiFi, nadamy nazwę sieci, włączymy lub wyłączymy dystrybucję nagłówka SSID. Oczywiście ustawienia kanału, jego długość czy moc nadawania to formalność. Funkcje bezpieczeństwa i szyfrowania obejmują izolację klientów, szyfrowanie WEP, WPA i WPA2, a także RADIUS i 802.1x. Dodatkowo możemy włączyć filtrowanie adresów MAC.

AC.TOP wspiera również połączenie klientów z użyciem mechanizmu WPS. Podłączenie możemy wykonać z użyciem kodu PIN lub poprzez zainicjowanie procesu łączenia z poziomu interfejsu konfiguracyjnego AirLive.

To co jest najciekawsze w AC.TOP to dwie funkcje, które pozwolą na lepszą kontrolę i szersze wykorzystanie punktu dostępowego. Pierwsza z nich to Wireless Client Limit. Umożliwia ona określenie maksymalnej liczby podłączonych klientów bezprzewodowych. Dla obydwu pasm to 50 urządzeń, co łącznie daje do 100 podłączonych klientów jednocześnie. Oczywiście parametry te można dowolnie zmieniać.

Druga niezwykle przydatna funkcja to Multiple SSID. I tu mamy szerokie pole do popisu. Dla każdej z częstotliwości możemy dodać do 16 sieci bezprzewodowych. I teraz najciekawsze – każda z sieci może mieć ustawione odrębne systemy zabezpieczeń, a także (co najważniejsze) być przydzielona do odrębnego VLAN-u. Dla administratorów, którzy uruchamiają infrastrukturę dla biura, ale również dla gości czy dla sal konferencyjnych, jest to doskonały sposób na rozbudowaną sieć WiFi przy pomocy jednego urządzenia.

Dla przykładu jedna sieć WiFi będzie należeć do VLAN20, który będzie miał dostęp do firmowej infrastruktury serwerowej, użytkownicy podłączeni do kolejnej sieci mogą być podpinani do VLAN50 uzyskując dostęp tylko do serwerów plików czy serwerów poczty. Z Kolei VLAN100 to sieć dla gości kompletnie odizolowana od infrastruktury firmy. Konfigurację ogarnicza jedynie fantazja administratora.

Dodatkowe parametry sieci WiFi możemy ustawić w Advanced Settings. Funkcje kontroli zostały umieszczone w zakładce Access Control – możemy w niej dopisać dozwolone lub zabronione adresy MAC klientów WiFi. Ciekawym narzędziem jest Site Survey, które umożliwia przeskanowanie obydwu częstotliwości radiowych i wyszukanie istniejących sieci WiFi w okolicy. Na tej podstawie możemy dopasować m.in. numer kanału dla naszej sieci.

Przydatną funkcjonalnością jest możliwość definiowania harmonogramów pracy sieci bezprzewodowej. W menu WLAN Schedule znajdziemy ustawienia 10 różnych terminów włączania i wyłączania sieci WiFi. Mechanizm przydatny w przypadku, gdy w biurze lub domu nie są obecni użytkownicy sieci bezprzewodowej. Włączając harmonogramy warto pamiętać o jednym drobiazgu – synchronizacji czasu systemowego z serwerem czasu (lokalnym lub zdalnym). Możemy go aktywować w sekcji System.

AC.TOP jest jednym z niewielu rozwiązań, które prócz funkcjonalności serwera DHCP posiada także wbudowany serwer RADIUS. Co nam to daje? Pozwala na wykorzystanie zaawansowanego rozwiązania umożliwiającego uwierzytelnienie podłączanych urządzeń do sieci WiFi. Do tego celu stosowany jest szyfrowanie WPA/WPA2 Enterprise. RADIUS autoryzuje użytkowników m.in. poprzez podanie danych uwierzytelniających (login hasło). Zapewnia to zwiększone bezpieczeństwo sieci i podłączanych do niej urządzeń, niż podawanie wspólnego hasła do sieci WiFi.

Dodatkowo AC.TOP pozwala na podłączenie się do zdalnego serwera RADIUS i co ciekawe oddzielnie dla obydwu pasm sieci WiFi. Jaka z tego korzyść? Możemy wykorzystać to w codziennych sytuacjach – pasmo 5 GHz uzupełniamy o autoryzację RADIUS i dajemy dostęp dla urządzeń sieci firmowej z kolei pasmo 2,4 możemy pozostawić otwarte dla sieci gościnnej.

W zakładce System odnajdziemy elementy związane z szeroko rozumianą administracją punktem dostępowym. Prócz wspomnianych ustawień parametrów interfejsu ethernet, możemy skonfigurować VLAN-y i zmienić hasło administratora punktu dostępowego. W Management ustawiamy sposób dostępu do punktu dostępowego i jego kontrolę. Może to być http, https ale również SNMP. Co ciekawe ten ostatni mechanizm działa bez konieczności importowania dodatkowych baz MIB.

Pozostają 3 ostatnie sekcje:

• Firmware Upgrade – aktualizacja oprogramowania. Tu warto pamiętać by aktualizację wykonywać z użyciem przewodu sieciowego lub poprzez połączenie przewodowe do infrastruktury sieciowej, a nie poprzez połączenie WiFi do AC.TOP.
• Configuration – możliwość zapisu kopii konfiguracji lub wgrania jej z powrotem do punktu dostępowego
• Factory Default – reset urządzenia do ustawień domyślnych.

Kilka elementów monitorowania znajdziemy w sekcji Status:

• Device information – informacje na temat stanu AC.TOP, konfiguracji sieci WiFi, podłączonych klientów,
• Statistics – statystyki połączeń i przesłanych pakietów dla sieci 2,4, 5 GHz oraz poprzez ethernet
• Log -  przeglądarka logów systemowych z możliwością przekierowania logów do zdalnego serwera syslog.

Jeśli w sieci LAN będziemy użytkować kilka punktów dostępowych, to warto zainteresować się darmowym i niezwykle prostym w użyciu systemem zarządzania punktami dostępowymi AirLive. Mowa o AirLive Central. Dzięki niemu możemy wyszukiwać dostępne punkty dostępowe i routery AirLive , ustawać parametry czy aktualizować oprogramowanie na wielu urządzeniach jednocześnie

Procedurę testową wydajności i pokrycia sygnałem sieci bezprzewodowej wykonaliśmy w pomieszczeniu o powierzchni około 63 m2 (7x9 m). Plan pomieszczeń oraz umieszczenie routera przedstawia poniższy schemat. Pomiaru dokonywaliśmy w 7 punktach testowych.

W punktach 1-7 badaliśmy poziom sygnału (dBm) a także prędkość pobierania (Mb/s) i wysyłania (Mb/s) plików do komputera podłączonego do portu ethernet. Do pomiarów szybkości pracy na częstotliwości 2,4 GHz wykorzystaliśmy kartę Intel Wireless-N 7260 a w przypadku sieci 5 GHz urządzenie Asus EA-AC87 pracujące w trybie Media Bridge.

HP ProLiant MicroServer N36L praca jako serwer

• System operacyjny: Windows Server 2008 R2 64-bit
• Procesor AMD Athlon II NEO N36L
• Pamięć RAM: 8 GB
• Dysk twardy: RAID 0 (2 x 2 TB Seagate)
• Sieć ethernet Intel Dual Link

Lenovo ThinkPad T440s (praca jako klient dla sieci 802.11n 2,4 GHz oraz dla sieci 802.11ac)

• System operacyjny: Windows 8.1
• Procesor Intel Core i5 4200U 1,6 GHz
• Pamięć RAM: 8 GB
• Dysk twardy: Samsung SSD
• Sieć 2,4 GHz Intel Wireless-N 7260
• Sieć 5 GHz Asus EA-AC87 (w trybie Media Bridge) oraz interfejs gigabitowy ethernet

Router AirLive AC.TOP

• połączenia gigabitowe ethernet - full duplex
• połączenia WiFi - ustawiane w zależności od typu testu.

To co w pierwszej kolejności rzuca się w oczy w wynikach testów to poziom sygnału sieci bezprzewodowych. W porównaniu do prezentowanego niedawno AirLive AC1200R AC.TOP charakteryzuje się lepszą dystrybucją sygnału w paśmie 2,4 GHz. Zaskoczeniem jest pasmo 5 GHz. Tu różnice są znaczące i dochodzą nawet do -7 dBm. Przewagę AC.TOP widać również w przypadku porównania do innych punktów dostępowych obsługujących standard 802.11ac.

Biorąc pod uwagę wydajność sieciową dla pasma 2,4 GHz możemy mówić o podobnych wynikach jak w AC1200R. Szybkość przesyłania danych dochodziła do blisko 150 Mb/s, co w przypadku 300-megabitowego urządzenia jest bardzo dobrym wynikiem.

AirLive AC.TOP w odróżnieniu od wspomnianego routera został wyposażony w inny układ radiowy dla częstotliwości 5 GHz. I taki zabieg wyszedł mu na dobre. Tam gdzie AC1200R osiągał ponad 120 Mb/s AC.TOP potrafi to zrobić szybciej o ponad 100 Mb/s (punkt pomiarowy 5 i 7). Co ciekawe w trakcie testów sieci 5 GHz tylko w jednym punkcie odnotowaliśmy realne wartości transferu danych niższe niż 200 Mb/s.

Równie dobrze wygląda transmisja danych pomiędzy dwoma urządzeniami bezprzewodowymi podłączonymi do punktu dostępowego. Do testów wykorzystaliśmy dwa urządzenia oddalone od siebie o około 10 metrów. W przypadku częstotliwości 2,4 GHz szybkość wymiany danych dochodziła do 95 Mb/s. Z kolei pasmo 5 GHz pozwoliło na osiągnięcie szybkości 160-170 Mb/s.

OvisLink nie posiada w swojej ofercie kilkunastu modeli punktów dostępowych. Wystarczy jeden - AC.TOP, który wydajnością przewyższa rozwiązania konkurencji. Prosta konstrukcja skrywa we wnętrzu zaawansowane możliwości, które można wykorzystać zarówno w domowej jak i firmowej sieci LAN.

Serwer RADIUS, DHCP a także obsługa VLAN i kilkadziesiąt odrębnych sieci bezprzewodowych. Niewiele urządzeń to potrafi.

• Dwa wydajne interfejsy bezprzewodowe
• Bardzo dobre pokrycie sygnałem
• Serwer RADIUS i DHCP
• Do 32 sieci WiFi z odrębnymi konfiguracjami
• Obsługa VLAN
• Centralne bezprzewodowe zarządzanie urządzeniami
• Darmowe oprogramowanie

• Router AirLive AC-1200R. OvisLink powraca!
• Polecane routery. TOP 10 wrzesień 2015