Atak nVidii: GeForce GTS250 przeciw Radeon 4850. GeForce GTX275 kontra Radeon 4890

Od kilkunastu miesięcy firma nVidia – jeden z głównych graczy na rynku procesorów graficznych - dokłada wszelkich starań, aby klienci szukający dla siebie nowej karty, mieli klarowny obraz sytuacji. Jednak częste zmiany systemu oznaczeń kart graficznych z rodziny GeForce zaczęły w ostatnim czasie wymykać spod kontroli. Swego rodzaju nadmuchiwana bańka nazewnictwa musi w końcu „pęknąć”.

Dziś, choć od premiery układu G92 mija już 1,5 roku, w dalszym ciągu stanowi on główny trzon napędu kolejnych rodzin kart graficznych z segmentu mainstream. Zmiana nazw, która w przypadku nvidii przyjęła dosyć nieoficjalny przydomek „syndromu kotleta” dotknęła szczególnie takich kart jak: GeForce 9800GT, 9800GTX, 9800GTX+, a biorąc pod uwagę samą architekturę także serii 8800 wykorzystującej w/w układy.

Karty te stanowiły odświeżone, czasem także fabrycznie podkręcone, wersje poprzedników, bazujących na tych samych rdzeniach: G92-A2 (65nm) / G92-B1 (55nm). Gdyby komuś przyszło do głowy iż „syndrom kotleta” lub jak kto woli „efekt mrożonki” to zamierzchła przeszłość spieszę niestety „donieść” iż jest w dużym błędzie ;)

Firma, mając na uwadze „dbałość” o rozeznanie rynkowe swoich klientów, wprowadziła kolejny „świeży” produkt opatrzony nową nazwą. Jego serce, jak zdążyliśmy się już przyzwyczaić, stanowi nieśmiertelne G92.

Karty GeForce z serii GTS250 mają stanowić bezpośrednią konkurencję dla Radeona HD4850 wyposażonego w 1GB pamięci RAM. Ich sercem jest oczywiście układ G92-B1 wykonany w procesie 55 nm. Taktowania referencyjne ustalono na poziomie 738MHz dla domeny ROP, 1836MHz dla domeny shader, oraz 2200MHz (efektywnie) dla pamięci GDDR3. Podobieństwo „zegarowe” do GeForce 9800GTX+ to nie przypadek – to niemal ta sama karta. Niemal – dlatego, iż konstrukcja ta została nieznacznie unowocześniona, pozbawiona rozrośniętego nad miarę PCB oraz jednej wtyczki dodatkowego zasilania. Ponadto GTS250 będzie wyposażany standardowo w 1GB pamięci graficznej.

Druga z opisywanych tu nowości należy do mocniejszej rodziny kart korzystających z rdzenia GT200 w technologii 55nm rewizji B1. Zastosowany układ stanowi specyficzny pomost  pomiędzy pełnym GT200 znanym między innymi z kart GeForce GTX 280 i 285, a „okrojoną” jego wersją stanowiącą jeden ze „składników” GeForce GTX 260 i 260-216SP.

Nie jest to jednak zupełna nowość, albowiem dwa takie układy od jakiegoś czasu napędzają już „dwu- procesorówkę” GeForce GTX295. W stosunku do pełnej wersji układu, do 448-bit obcięto szynę pamięci, co w konsekwencji pociągnęło za sobą dezaktywację jednego z bloków renderujących, składającego się z 4 ROPów. Nowa karta otrzymała oznaczenie GTX275, poszerzając tym samym rodzinę najwydajniejszych kart tego producenta o kolejnego członka.

Patrząc na parametry techniczne „dżiforsa” GTX275, a także obecną sytuację jaka panuje na rynku GPU, nie trudno dojść do wniosku iż jego wprowadzenie stanowi bezpośrednią odpowiedź na premierę odświeżonego układu RV790 od ATi/AMD, napędzającego nowe konstrukcje Radeon HD4890.

Czy nvidii wystarczy noży do „krojenia” swoich wydajnych układów, o tym przekonacie się już na następnych stronach.

W przypadku rynkowych nowości, najbardziej popularne systemy chłodzenia stanowią moduły referencyjne. Biorąc jednak pod uwagę obecny status testowanych dziś kart (trudno je zaliczyć do „rasowych” nowości), ilość wprowadzanych autorskich rozwiązań nie będzie raczej niczym zaskakującym.

Przyjrzyjmy się jednak temu co w tej materii proponuje sama nvidia.

Referencyjna konstrukcja GTS250 jako żywo przypomina kartę 8800GTS wyposażoną w 512MB pamięci GDDR3. Zarówno długość płyty PCB, jak i ogólny zarys systemu chłodzenia są tutaj bardzo zbliżone. Rozkład elementów, szczególnie po stronie zasilania oraz w okolicach złącz krawędziowych SLi jest już jednak nieco inny.

„Odświeżony” 55nm rdzeń oraz uproszczenie systemu zasilania (mniej warstw na PCB), spowodowały iż zrezygnowano z jednej dodatkowej wtyczki zasilania. Dzięki temu konstrukcja tego typu charakteryzuje się TDP na stosunkowo akceptowalnym poziomie 105W.

nvidia GeForce GTS 250 (model referencyjny)

Druga nowość wykorzystuje już istniejący, sprawdzony i wydajny „cooler” przeznaczony dla kart opartych o układy GT200. W tym przypadku mamy do czynienia z konstrukcją, której TDP wbrew logice (węższa szyna pamięci, niższe zegary, mniej jednostek ROP) jest wyższe o 15W od najwydajniejszego jedno- układowego rozwiązania nvidii (GTX285) i wynosi 219W. Zasilanie karty odbywa się za pośrednictwem szyny PCI-E w standardzie 2.0, oraz dwóch dodatkowych gniazd 6-pin PEG.

nvidia GeForce GTX 275 (model referencyjny)

Obydwie konstrukcje bazują na wydajnych i kompromisowo cichych kompaktowych modułach, których działanie polega na wyrzucaniu nagrzanego powietrza na zewnątrz obudowy („blower”) przy pomocy wbudowanej 70mm turbinki.

konstrukcje referencyjne – względna różnica długości: GTS250 (góra), GTX275 (dół)

Długość tych kart idzie niejako w parze z ich wydajnością. „Referent” bazujący na GT200b (GTX275) mierzy 26,7 cm, co daje tę samą wartość jak w przypadku 9800GTX+ (10,5 cala). GTS250 natomiast, posiada wymiary identyczne z GeForce 8800GTS-512 – 22,9cm (9 cali).

Gigabyte GTS250 1GB, bazuje na układzie G92 w rewizji B1 (proces technologiczny 55nm). Karta, która dotarła do testów to jednak bliźniacza konstrukcja Gigabyte'a o oznaczeniu GV-N98XPZL-1GH, wyposażona, w stosunku do poprzednika, w zmieniony system chłodzenia (niklowany Zalman VF1050).

To co łączy te dwie karty, to przede wszystkim identyczne PCB, 1GB pamięci GDDR3 produkcji Samsunga, oraz w stosunku do modeli referencyjnych nieco obniżone taktowanie pamięci – 999MHz (1998MHz w trybie DDR). Na rynku spotkać jednak możemy egzemplarze z oznaczeniem OC, wyposażone w pamięci hynixa o taktowaniu 1100MHz (efektywnie 2200MHz).

Gigabyte GTS250 1GB: informacje z GPU-Z

To jednak nie wszystkie podobieństwa na jakie natrafimy przy porównywaniu Gigabyte'ów 9800GTX+ z GTS250. Pomimo zmiany modelu coolera, kooperacja Gigabyte'a z Zalmanem kolejny raz uraczyła nas brakiem możliwości regulacji zastosowanego wentylatora. Również w przypadku VF1050, 75mm wiatrak niezależnie od obciążenia pracuje ze stałą prędkością. Niestety, nie pomoże tu ani popularna narzędziówka w postaci RivaTuner, ani dołączony do karty autorski program GamerHUD.

Budowa modułu chłodzenia to kolejna wariacja pewnego schematu powielanego dziś przez niemal wszystkich producentów. Cztery heatpipy wychodzące z bloczku umieszczonego nad rdzeniem G92b, służą do transportu i oddawania generowanego ciepła 52 cieniutkim finom. Całość została poniklowana z dużą dbałością o detale, prezentując się bardzo kompaktowo i nad wyraz estetycznie.

Sam system chłodzenia na pewno zrobi na nas pozytywne wrażenie – ale zapewniam iż tylko w momencie rozpakowania karty z pudełka ;)

Dużym plusem dla producenta jest na pewno stawianie sobie wysoko poprzeczki jeżeli chodzi o jakość wykonania. Karta podobnie jak płyty główne produkowane przez Gigabyte'a zbudowana została w oparciu o wysokiej jakości komponenty (Ultra Durable VGA). Pomimo takich zabiegów i związanych z tym kosztów, dobra polityka cenowa powoduje, iż gotowy produkt w danej klasie poszczycić się może nader wysoką konkurencyjnością.

Testowany Gigabyte to karta o dużym spektrum możliwości jeżeli chodzi o przyłączanie zewnętrznych odbiorników. Do dyspozycji dostajemy jedno cyfrowe złącze DVI-I, jedno analogowe D-Sub a także multimedialne gniazdko HDMI. W tym ostatnim przypadku dzięki niestandardowej przelotce możemy je zamienić w kolejne DVI, co pozwoli wykorzystać np. drugi posiadany monitor z takim portem.

W zestawie z kartą znajdziemy wszelkie potrzebne przelotki i kable, wymagane niekiedy podczas użytkowania. Nie zabrakło także aplikacji GamerHUD (wersja Lite), której największym mankamentem w tym przypadku jest brak możliwości regulacji napięć zasilających (brak układu VDO na karcie).

GamerHUD Lite – obowiązkowy, jednak mało rozbudowany program do monitoringu i podkręcania kart Gigabyte'a

Model GeForce GTX275 w dwu- wiatrakowej edycji zaproponowanej przez Gainwarda. Karta w przypadku rdzenia posiada taktowania referencyjne (633MHz – rop / 1404MHz - shader). Pamięci natomiast, względem wytycznych nvidii, zostały fabrycznie nadtaktowane przez producenta o 25MHz (efektywnie 50MHz).

Gainward GTX275 896MB: informacje z GPU-Z

Jak na konstrukcję, której głównym celem jest cenowa konkurencyjność względem innych producentów, Gainward prezentuje się raczej mało estetycznie (oczywiście kwestia gustu). Jego cechy szczególne to przede wszystkim czerwony, tańszy w produkcji laminat, rozmieszczenie elementów na PCB (konstrukcja autorska) oraz dość pokaźnych rozmiarów dwu- wentylatorowy system chłodzenia.

Sam moduł bezpośrednio schładza rdzeń oraz pamięci GDDR3. Dodatkowe radiatory „doklejone” do układu NVIO2 (wejścia/wyjścia), oraz mosfetów (konfiguracja faz zasilania 4+1) schładzane są pośrednio.

Przezroczysta, zadymiona obudowa skrywa 12cm aluminowy radiator doposażony w 3 ciepłowody (heat-pipe'y). Nad radiatorem umieszczono dwa wiatraki o średnicy 75mm rozdmuchujące nagromadzone ciepło. W przypadku tego rozwiązania trudno jest jednak mówić o typowej konstrukcji „blow-out”, albowiem powietrze odprowadzane jest w stosunkowo mało kontrolowany sposób. Takie podejście do tematu rozpraszania ciepła przełoży się, jak będzie można zauważyć w dalszej części artykułu, bezpośrednio na generowaną przez kartę temperaturę podczas pracy.

Tak jak w przypadku modeli referencyjnych, karta posiada dwie wtyczki dodatkowego zasilania (6-pinowe) oraz wsparcie dla trój– drożnej technologii multi-GPU zwanej 3-way SLi.

Wyposażenie jak na stosunkowo tani (w swojej klasie rzecz jasna) produkt stoi na dobrym, jeżeli nawet nie bardzo dobrym poziomie. Znajdziemy tu pełen zestaw przejściówek i kabelków, a także certyfikat legalności wraz z numerem seryjnym do aplikacji 3dmark Vantage w wersji Advanced.

Poziom generowanego hałasu przez zamontowane na obydwu kartach wiatraki na pewno nie należy do ich mocnych stron. Co prawda dwu- wentylatorowy Gainward nieco lepiej sprawuje się w trybie spoczynku – 37,2dB, jednak już w trybie 3D daje się trochę we znaki – ponad 39dB (głośność odczuwalna na stanowisku pomiarowym). W dalszym ciągu będzie to jednak karta cichsza od konkurencyjnego (referencyjnego) Radeona HD4890.

**natężenie generowanego przez karty hałasu wraz platformą testową (zasilacz, wentylator procesora)

**natężenie generowanego przez karty hałasu wraz platformą testową (zasilacz, wentylator procesora)

Wynik pomiaru hałasu w bliskiej odległości od karty jest już bardziej niekorzystny dla Gigabyte'a GTS250. Zastosowany Zalman na dłuższą metę będzie raczej nie do wytrzymania i bez regulatora obrotów, jak zawsze w takim przypadku, zwyczajnie pracować się nie da – duży minus dla tej konstrukcji już na starcie.

Pobór energii nowego GTS'a jest bardzo zbliżony do swojego odpowiednika w konkurencyjnym obozie ATi/AMD – Radeona HD4850. W trybie 2D obydwie karty zadowalają się tą samą ilością „prądu”, ale już podczas pracy karta oparta o GeForce'a będzie w stanie przełknąć od bezpośredniego rywala nawet 24W więcej.

GeForce GTX275 co oczywiste będzie już „nieco” bardziej łakomy na energię. Testowana autorska konstrukcja w spoczynku będzie pobierać tyle samo co Radeon HD4890, ale już znacznie więcej od referencyjnego „dżiforsa” GTX285. Podczas pracy proporcje te wyglądają zgoła odmiennie. Radeon HD4890 będzie tu kartą oszczędniejszą, w skrajnych przypadkach, nawet o 42W.

• procesor: intel Core2Duo E8400 Wolfdale 3.0@3.8GHz 1.3V
• płyta główna: DFI X48-T2R (iX48) CrossFireX s775 (bios CDC24)
• chłodzenie CPU: Scythe Ninja rev2
• pamięci RAM: Kingston HyperX DDR2-1066 2x1GB CL 5-5-5-18 CR 2T
• dysk twardy: Seagate 250GB 7200.10 ST3250410AS 16MBcache NCQ
• monitor LCD: iiyama ProLite E2403WS 24”

• obudowa: Chieftec CH-03-PA MIDI Tower
• zasilacz: Chieftec CFT-620-A12S 620W
  (+12V1 – 16A, +12V2 – 25A, +12V3 – 17A) – max 500W
  (+5V – 30A, +3,3V – 28A) – max 180W

• Windows VISTA Home Premium SP1 PL
• DirectX November'08 update
• intel INF update utility v9.1.0.1007
• nVIDIA PhysX driver v9.09.02.03

• ati: Catalyst 9.2 (8.582) – Radeon HD4670
• ati: Catalyst 9.3 (8.591) – Radeon HD4000 series
• ati: Catalyst 9.4beta (8.592.1) – Radeon HD4890

• nvidia: ForceWare 181.22 whql – GeForce GTX260-core216
• nvidia: ForceWare 182.06 whql – GeForce 9600GT
• nvidia: ForceWare 182.08 whql – GeForce 9/GTX/GTS250
• nvidia: ForceWare 182.50 whql – GeForce GTX275

• ATiTool 0.27b4
• GPU-Z 0.3.3
• FRAPS 2.9.7
• Fur Stability Benchmark v1.6.5

• Sapphire HD4670 (750/2000) 512MB
• Sapphire HD4830 (575/1800) 512MB
• MSI HD4850 (625/1986) 512MB
• Gigabyte HD4870 (750/3600) 512MB
• Gigabyte HD4890 (850/3900) 1GB
• ASUS HD4870X2 (750/3600) 2GB

• EVGA 9600GT (650/1625/1800) 512MB
• Gainward GeForce 9800GT (600/1500/1800) 512MB
• EVGA GeForce 9800GTX+ (756/1836/2246) 512MB
• Gigabyte GeForce 9800GTX+ (740/1836/2000) 1GB
• Gigabyte GeForce GTS250 (740/1836/2000) 1GB
• EVGA GeForce GTX260-core192 (576/1242/1998) 896MB
• EVGA GeForce GTX260-core216 SSC @(576/1242/1998) 896MB
• Gainward GeForce GTX275 (633/1404/2322) 896MB
• Gigabyte GeForce GTX285 (648/1476/2482) 1GB

- ** poglądowy schemat rozmieszczenia punktów pomiaru generowanego hałasu [dB]

1.pierwszy punkt pomiarowy - karta

2.drugi punkt pomiarowy - stanowisko

W 3dmark'06 GTS250 nie odbiega w żaden sposób od swojego poprzednika (9800GTX+). Karty zbudowane wokół układu G92b, w stosunku do Radeona HD4850, tracą znacznie w momencie zwiększania się obciążenia trybami AA. Nowy GTX275 jako rynkowa konkurencja dla HD4890 cierpi na podobną przypadłość – bardziej zaznaczony spadek wydajności wskutek obciążenia próbkami AA.

Pod Vantage Radeon HD4850 pomimo połowy pojemności pamięci testowanego GTS'a, od 250-tki sprawuje się ponownie lepiej. GTX275 wykazuje natomiast znaczną przewagę nad HD4890 (od 11 do 22%).

W Stalkerze obydwaj konkurenci z wyższej półki (HD4890 oraz GTX275) prezentują się niemal identycznie. GTS250 jak widać jest nieco wydajniejszy od HD4850, jednak aby oddać tu sprawiedliwość trzeba przypomnieć, iż użyty do porównania tańszy Radeon posiada „zaledwie” 512MB pamięci.

Stalker „Czyste Niebo” zdecydowanie lepiej wspiera karty ATi/AMD (DirectX 10.1). Na tle testowanych dziś GeForce'ów korzystniej wypadają zatem Radeony HD4850/HD4890.

Pod „Asasynem” GTS250 ponownie minimalnie słabiej od HD4850 – co jest szczególnie widoczne przy ustawieniach z uaktywnionym antyaliasingiem. GTX275 na tle HD4890 wypada nieco lepiej z uaktywnionym AA; nieco słabiej natomiast (niższe minimum) bez tego wygładzania.

W Mirror's Edge zysk z zastosowania GTS'a nad HD4850 sięga od 5 do 10 kl/s. Przewaga nowego GTX'a nad HD4890 jest już natomiast ogromna. Duży zysk kart nvidii nad konstrukcjami ATI/AMD w tej grze, to silnik wspierający sprzętowe przetwarzanie fizyki na kartach GeForce (PhysX).

Dead Space pomiędzy konkurencyjnymi rozwiązaniami ukazuje w wydajności jeszcze większe dysproporcje. GTX275 będzie tu bardziej optymalnym wyborem nawet od HD4870X2, tracąc niewiele do „dżiforsa” GTX285.

W „Far Cry 2” mocniejsza nowa karta nvidii uzyskuje niewielką przewagę nad HD4890, szczególnie po uaktywnieniu trybów AA. Radeon HD4850 również nieco słabiej od GTS250, choć w wysokich rozdzielczościach z antyaliasingiem zaczyna brakować mu pamięci.

W wymagającym rts-ie World In Conflict w starciu HD4890 z GTX275, zwycięsko  wychodzi GTX. W starciu w niższym segmencie (HD4850 vs GTS250) również korzystniej prezentuje się GeForce, ale tylko do rozdzielczości 1920x1200.

W „Gridzie” karty GeForce na tle konkurencyjnych konstrukcji ATi wypadają nieco gorzej. HD4890 jest szybszy od GTX275 o 10-15kl/s, natomiast HD4850 posiada od 5 do 8 kl/s przewagi nad GTS250.

Crysis to wciąż gra w której wydajność, jeżeli chodzi o ocenę dzisiejszych „grafik”, przemawia chyba najbardziej (znikomy wpływ „nieczystych” optymalizacji obydwu producentów). Tu jak widać zarówno Radeon HD4890 jak i GeForce GTX275 wypadają podobnie, ze wskazaniem jednak na Radeona (1-2kl/s przewagi). GTS250 prezentuje natomiast bardzo zbieżną wydajność z tą osiąganą na Radeonie HD4850.

W Warhead „nowe” karty nvidii ponownie górą, z tym że tutaj nad Radeonami zyskują od zaledwie 1 do 4 / 6 kl/s w zależności od ustawień.

Chcąc dodatkowo podnieść osiągi testowanych kart, sięgamy z reguły po narzędzia które nam taki proces znacznie ułatwią. Może to być „fabryczna” aplikacja ntune od nvidii integrująca się z panelem sterowania karty, ale równie dobrze dowolna narzędziówka np. autorstwa Unwinder – czyli popularny RivaTuner. Przy pomocy tego programu udało się podnieść taktowania kart znacznie przekraczające założenia referencyjne. GTS250 od Gigabyte'a podkręcał się bez oporów aż do granicy 816MHz na rdzeniu, 2016MHz na shaderach  oraz 1190MHz na pamięciach GDDR3.

W przypadku drugiej karty, z racji na większą złożoność strukturalną układu GT200, taktowania nie były aż tak imponujące. Biorąc jednak pod uwagę wydajność bazową GTX275 – uzyskane 708MHz na rdzeniu oraz 1526MHz na shaderach, mieści się w dobrze przyjętym minimum dla układów GT200 wykonanych w procesie 55nm. Zastosowane pamięci GDDR3 prezentują się tu jednak nieco lepiej aniżeli te z GTS250. Ich taktowanie udaje się podciągnąć do 1236MHz (efektywnie 2472MHz).

RivaTuner: maksymalny overclocking Gigabyte'a GTS250 1GB

RivaTuner: maksymalny overclocking Gainwarda GTX275 896MB

Zdecydowanie więcej zysku na wydajności odnotowuje GeForce GTS250. Średni wzrost o 16-17% w programach 3dmark oraz 12,6% w grach, zawdzięczamy przede wszystkim dobrze podkręcającym się pamięciom - ich zegar udało się podnieść o 19%, podczas gdy domena rop oraz shader pozwoliły na overclocking 10% ponad ustawienia fabryczne.

W przypadku GTX275 od Gainwarda, odnotowany zysk oscyluje wokół 9-10% w aplikacjach syntetycznych oraz 9,7% (średnio) w realnych grach. Tu z kolei nadtaktowanie pamięci sięga zaledwie 6,5% w stosunku do wartości fabrycznej. Nieco więcej uzyskujemy na ropach (11,8%) oraz na jednostkach procesorowych (8,7%). W konsekwencji takiego overclockingu uzyskujemy właśnie około 10% wzrost wydajności w grach.

Do zmian nazewnictwa kart nVidii zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Producent do tego stopnia opanował tę sztukę, iż obecnie niemal każda taka zmiana nikogo już dziwi. Jeżeli chodzi o GeForce GTS 250 mamy do czynienia z efektem marketingowego nakręcania koniunktury, oraz cięcia kosztów produkcji.

Produkt który testowałem można by było określić jako stosunkowo udany, gdyby nie pomysły producenta z  nieregulowalnym wentylatorem. Z niezrozumiałych powodów na karcie ponownie zamontowano (faktycznie ładny cooler Zalmana), z prawdziwą użytecznością mający tyle wspólnego, co nożyczki z wbijaniem gwoździ.

Trochę więc szkoda, gdyby nie ten mały „detal” był bym skłonny tę konstrukcję ocenić wysoko. Co bardziej obeznani z „problematyką” Zalmana użytkownicy nie powinni mieć jednak problemów z ujarzmieniem „rozhulanego” wicherka, pozostali – a tych jest zdecydowana większość – mogą poczuć się tu rozczarowani.

Co do samego GeForce GTS 250 – nie ma zbyt wielu powodów do dywagacji nad tym, czy karty te przyjmą się na rynku. Jeżeli obecnie ktoś szukał wydajnego GeForce'a 9800GTX+ z 1GB pamięci na pokładzie, ten GTS może stanowić całkiem ciekawą alternatywę – będzie nieco tańszy.

W przypadku kart GeForce GTX275 tak do końca nie możemy powiedzieć iż jest to produkt odgrzewany. Posiada zdecydowanie więcej jednostek procesorowych i teksturujących od GTX260-216SP. Wyższe jest także taktowanie wersji referencyjnych. Ponadto dzięki overclockingowi uzyskujemy wydajność nawet nieco wyższą od sztandarowego produktu nvidii jakim jest GeForce GTX285.

Na tle swojego bezpośredniego konkurenta – Radeona HD4890 wypada bardzo dobrze, prezentując się raz lepiej, a raz gorzej (w zależności od tytułu). Pobiera jednak więcej energii w stresie oraz nagrzewa się do nieco wyższych temperatur (ale tu akurat winowajcą może być testowany autorski egzemplarz Gainwarda).

GeForce GTX275 z pewnością zasługuje na miano udanego produktu. Jego popularność zweryfikuje jednak poziom cen kart opartych o ten układ, a także wpływ konkurencji wydajnego Radeona HD4890. Wszystko to powinno się wyklarować w kilka tygodni po pierwszych dostawach tych kart do sklepów.

Podziękowania dla firm Gigabyte i Komputronik za wypożyczenie kart do testów

Obydwie testowane karty charakteryzują się niskimi temperaturami w spoczynku. GTS250 zawdzięcza to, niezależnie od trybu, szybko obracającemu się wentylatorowi oraz dużej powierzchni radiatora. GTX275 – systemowi dwóch równolegle pracujących ze sobą 75mm „wicherków”.

RivaTuner /HardwareMonitor – Gigabyte GTS250 1GB – temperatura w trybie idle

RivaTuner /HardwareMonitor – Gainward GTX275 896MB – temperatura w trybie idle

Po przełączeniu w tryb 3D, Gigabyte GTS250 podczas ciągłej pracy przy wysokim obciążeniu, osiągnął temperaturę 62stC. Wyniki dobre, aczkolwiek na całościowy obraz tej karty negatywnie rzutuje irytujący hałas wydzielany w trakcie spoczynku. Druga z kart, GeForce GTX275 nagrzewa się już znacznie (85stC) i nawet wysokie obroty zastosowanych wentylatorów na – poziomie 2200rpm – nie są w stanie tego zmienić. Duży wpływ na ten stan rzeczy może mieć niestandardowa obudowa modułu chłodzenia, która sprawia iż nagrzane powietrze tylko w nieznacznym stopniu kierowane jest poza blaszaną skrzynkę pc-ta.

RivaTuner /HardwareMonitor – Gigabyte GTS250 1GB – temperatura w trybie 3D

RivaTuner /HardwareMonitor – Gainward GTX275 896MB – temperatura w trybie 3D