Nowe iPody: Classic 80GB i Nano 8GB

Z nadejściem kolejnej generacji iPodów, znów zawrzało. Na ustach speców od mediów i nowych technologii króluje magiczne "i". Wśród klientów panuje niepodzielny zachwyt przekładający się na niezłą sprzedaż. Niektórzy powiedzą, że to sprytny marketing Apple, luzackie wystąpienia Jobsa i odrobina nowoczesności, czynią z tych urządzeń tak pożądane przedmioty. Czy rzeczywiście nowe iPody to tylko dużo szumu i nic więcej? Zapraszamy do porównania nowych "jabłuszek".

iPod Classic i Nano zasilane są z wbudowanego akumulatora polimerowo-jonowego. Są to ogniwa umieszczone w fabrycznie zamkniętej obudowie bez możliwości samodzielnej wymiany. Jak każdy akumulator tak i te po kilku latach zaczną wyraźnie tracić na wydajności. Ich wymiana po 2-3 latach może przysporzyć niemałych problemów. Na pewno należy liczyć się z koniecznością wizyty w serwisie. W chwili obecnej jedyny serwis Apple znajduje się w Warszawie - stan na 10.2007. Dodatkową ciekawostką jest informacja na stronie polskiego przedstawiciela:

"Generalnie obowiązuje zasada, że serwis nie przyjmuje do napraw sprzętu Apple którego produkcja została zakończona więcej niż 5 lat temu. Jest to związane z niedostępnością części zamiennych do takiego sprzętu. W wyjątkowych przypadkach możliwe jest przyjęcie sprzętu do naprawy po wstępnym uzgodnieniu z pracownikiem serwisu."

Mamy szczerą nadzieję, że ta zasada nie dotyczy wymiany akumulatorów. Przypominamy, że od premiery pierwszych iPodów mija właśnie 6 lat.

iPod Classic umożliwia słuchanie muzyki przez 30 godzin. W przypadku iPod Nano o 6 godzin krócej (24 godz.). Parametry Nano w zasadzie nie uległy zmianie w stosunku do poprzedniej wersji - drugiej generacji.

Jak te liczby mają się w praktyce? Długo męczyliśmy się aby wyładować baterię w iPod Classic. W przypadku urządzenia z dyskiem twardym faktyczny czas pracy urządzenia może różnić się w zależności od częstotliwości przełączania utworów, przeglądania wideo lub zdjęć - dysk włącza się tylko aby zbuforować wybrane dane. W praktyce czas działania iPod Classic to mniej więcej 29-30 godzin - słuchając muzyki. W sytuacji gdy przeglądamy pliki wideo, nasze testy wykazały niewielkie odchylenie od danych producenta - około 4 godzin 40-50 minut.

W przypadku iPod Nano, który bazuje na pamięci typu Flash, sprawa jest nieco bardziej przewidywalna. Wyniki testów, to około 24 godzin dla dźwięku i 4 godzin 50 minut dla wideo. Testy przeprowadzaliśmy na przemian: w temperaturze pokojowej, a także w trakcie noszenia playerów w kieszeni - spacer, itp. Różnice w czasie działania, zarówno Classic jak i Nano, mogą pojawić się w przypadku odsłuchu dużych plików audio, formatów bezstratnych. Model z dyskiem twardym częściej będzie uruchamiał dysk aby doczytać potrzebne dane.

Z informacji jakie do nas dotarły, niektóre iPody Classic z oprogramowaniem w wersji poniżej 1.0.2, mogą mieć problemy z utrzymaniem aż tak długiego czasu działania. Jeśli natrafiliście na problemy, radzimy sprawdzić wersję oprogramowania. Nam się to nie przydarzyło.

iPod Nano ma wbudowany 2 calowy ekran LCD o rozdzielczości 320 x 240 pikseli. Taką samą rozdzielczość oferuje Classic, tyle że na większej, 2.5 calowej powierzchni. Oznacza to, że w Nano na cal "upchnięto" aż 204 piksele, w Classic 163. Efektem tego jest duża czytelność i szczegółowość obrazu. Oba playery dysponują naprawdę dobrym ekranami - wysoki kontrast, niezłe kąty (lepiej w poziome, nieco słabiej w pionie). Dzięki dobrym kątom bez obaw możemy oglądać filmy na odtwarzaczu trzymanym przez koleżankę/kolegę.

Jednak to w przypadku Classic zdecydowanie wygodniej ogląda się zdjęcia i filmy. Jeśli dodatkowo na ekranie wyświetlane są napisy, to obraz na LCD Nano, staje się trudniejszy do odczytania. Sumując: Nano dobrze sprawdza się do krótkich klipów wideo, Classic do dłuższych, nawet 40 minutowych seriali i filmów.

Ciekawą innowacją w przypadku modelu Classic, jest umieszczenie pod ekranem LCD (wewnątrz obudowy) dodatkowej metalowej płytki, która najprawdopodobniej ma chronić wyświetlacz przed pęknięciem - w razie upadku.

Jest dobrze, żeby nie powiedzieć, świetnie. Nie, nie byliśmy o tym przekonani jeszcze przed otwarciem pudełek. W obu przypadkach obudowy wykonane są w całości z aluminium. Spód z polerowanego, lustrzanego. Przód z anodowanego, matowego. Jedynymi elementami z plastiku są: dotykowe kółko oraz przełączniki "hold" - blokada przycisków.

W tym pięknie kryje się jednak pewien mankament. Tak jak w poprzednich wersjach, tak i tu, tylni panel wykonano z polerowanego metalu. Po pierwsze, jest on dość podatny na zarysowania. Po drugie, każde jego dotknięcie skutkuje pozostawieniem na powierzchni odcisków palców - doskonałe dla śledczych. Jedynym rozwiązaniem problemu wydaje się zakup bawełnianych rękawiczek;)

Niedociągnięciem, również występującym w poprzednich modelach, jest brak gumowej (plastikowej) zaślepki złącza iPod Dock poprzez które podpinamy przewód USB. Nie da się ukryć, że z czasem zgromadzi się w nich kurz. W przypadku iPoda Classic, gołym okiem można zauważyć, że we wnętrzu gniazda znajdują się małe otwory, przez które kurz będzie dostawał się do środka obudowy. W mniejszym modelu iPoda, nie dostrzegliśmy tego problemu.

Classic dysponuje miniaturowym, 80 gigabajtowym dyskiem twardym (1.8 cala). Faktyczna powierzchnia dysku to 74GB. Zapis jednego pliku o wadze 600MB zajmuje 48 sekund. Daje to średnią prędkość ~12.5MB/s oraz około 14.5MB/s przy odczycie. W przypadku kopiowania 21 folderów po 26 plików (~160MB) czas zapisu wyniósł 12 i pół sekundy (~12MB/s). Odczyt tej samej porcji danych to około 13MB/s.

Nano zbudowano w oparciu o pamięć typu Flash. Oferuje ona nieco słabszą wydajność - zapis ok. 6MB/s, odczyt 11MB/s (plik 600MB). Dla porcji danych - 160MB, 21 folderów, 26 plików - czas zapisu wyniósł blisko 23 sekundy. Daje to prawie 7MB/s. Przy odczycie wyniki były o 2 do 3MB/s lepsze. Dwa testy przeprowadziliśmy podłączając playery do laptopa HP z wbudowanym dyskiem 5400rpm. W przypadku komputerów biurkowych z dyskami o prędkości 7200rpm, wyniki mogą być odrobinę lepsze.

O ile w przypadku Classic, prędkość zapisu stanowi wynik nie odbiegający od normy, o tyle Nano miło zaskakuje. Rzadko trafia się odtwarzacz typu Flash, który oferuje tak dużą prędkość zapisu. Pamiętajmy, że pamięć odtwarzaczy możemy wykorzystać jako przenośny dysk. Pod Windows XP/Vista oraz Mac OS X, iPod rozpoznawany jest jako dysk wymienny i w przypadku przenoszenia plików, możemy z niego korzystać niczym z pendrive'a. Tu na pewno przyda się szybki zapis i odczyt, którym cechują się oba odtwarzacze. Dla porównania, miniaturowy Creative Stone oferuje zapis z prędkością poniżej 1MB/s.

Zdecydowanie na miano "mobilniejszego" odtwarzacza zasługuje iPod Nano. Waży prawie 50 gram, co może nie jest najlepszym wynikiem, ale nie jest też złym. W kieszeni luźnych spodni na pewno będzie wyczuwalny, ale już w jeansowych, czy kurtce, możemy o nim zapomnieć.

Nieco inaczej ma się sprawa z Classic. W praktyce wydaje się być dużo cięższy i dopiero po sprawdzeniu specyfikacji okazuje się, że waży porównywalnie do rozbudowanego smartphone'u, czyli 140 gr. Podczas joggingu na pewno nie zdołamy o nim zapomnieć. Co innego w grubej kurtce snowboardowej. Niestety coś za coś. Classic z 80GB pamięci, aby miał sensowną cenę musi bazować na nielekkim dysku twardym. Wydaje się, że w obliczu ostatnich dokonań firmy Samsung (kolejne rekordy w zwiększaniu pojemności pamięci flash) dni odtwarzaczy z dyskiem twardy są policzone.

Rozmiary zdecydowanie nie budzą naszych zastrzeżeń. Nano jest naprawdę smukły i mały. Zaokrąglone rogi dodatkowo nadają mu lekkości. Bez problemu mieści się w męskiej dłoni.

Classic z racji większego ekranu, dysku twardego, nie mógł być mniejszy. Wersja 80-gigabajtowa jest dwukrotnie grubsza od Nano. To i tak nieco lepszy wynik od wersji 160-gigabajtowej, która jest o 3.5 mm grubsza i o 22 gramy cięższa od "80tki".

Pod tym względem iPod bije na głowę swoich konkurentów. Pomijając kwestie pamięci, rozmiary, oba odtwarzacze oferują niemal te same możliwości. Odtwarzanie plików wideo, przeglądanie zdjęć, odgrywanie plików dźwiękowych w tym formaty bezstratne (Apple Lossless), obsługa Podcastów, e-booków (audio book) i to nie wszystko.

Przeszukiwanie zapisanych w pamięci albumów może odbywać się na kilka sposobów. Utwory sortowane są według nazwy artysty, utworu, albumu, typu muzyki, kompozytora. Możemy też tworzyć listy odtwarzania - niektóre z nich tworzone są automatycznie na podstawie częstotliwości odsłuchu lub/i naszej oceny. Te ostatnie możemy nadawać każdemu utworowi z osobna - 5 stopniowa skala.

Bardzo ciekawym urozmaiceniem jest nowa funkcja "Cover Flow". Użytkownik może przeglądać zebrane albumy według okładek - trójwymiarowa prezentacja. Efekt dość ciekawy ale do szczęścia brakowało nam antyaliasingu brzegów okładek. Co oczywiste w przypadku braku odpowiedniego pliku graficznego, nie ujrzymy właściwej okładki. Zostanie ona zastąpiona szarą "płytką".

Nowe iPody sterowane są przy pomocy znanego już dotykowego "kółka". Jest to dość wygodny sposób na przełączanie menu, przewijanie utworów, regulowanie głośności, itp. W testowanych odtwarzaczach, przyciski nieco lepiej działały w Nano. Classic reagował czasami z opóźnieniem.

Układ menu, jego przejrzystość, wzbudził nasz entuzjazm. Tak jak w poprzednich wersjach "jabłuszek", jest ono bardzo intuicyjne i wygodne w obsłudze. Szybki dostęp, nieskomplikowane sterowanie, natychmiastowy dostęp do odtwarzanej muzyki. To zdecydowanie duże zalety porównywanych "emeptrójek".

Bardzo wygodnym szczegółem jest podgląd stanu pamięci. Na ekranie widoczna jest ilość wolnej i zajętej przestrzeni - graficznie, co ułatwi zadanie osobom nie orientujących się w mega- i gigabajtach. Dodatkowo, dane zapisane na dysku lub w pamięci, podzielone są według typu - każdy oddzielnie wyszczególniony odpowiednim kolorem. Przyjemna sprawa.

Osoby które korzystały z iPodów lub czytały nasze poprzednie teksty mogą przeskoczyć do następnego punktu. Krótko mówiąc: nic się nie zmieniło. Nadal trzeba korzystać z iTunes.

Nowicjuszom śpieszymy donieść, że najnowsze "jabłuszka" w celu wgrania muzyki do pamięci, wymagają użycia darmowej aplikacji iTunes. Nie jest ona dołączona do zestawu. Trzeba ją pobrać ze strony producenta (apple.com/ipod, ~40MB). Dla osób bez stałego dostępu do sieci jest to dość niewygodna informacja. Bez iTunes nie wgramy plików. Czasami może wydawać, że wszyscy mają już dostęp do sieci. Jednak jest to błędne mniemanie.

Sama aplikacja ewoluuje wraz z możliwościami kolejnych generacji iPodów. Podstawowe możliwości to wgrywanie plików do pamięci odtwarzaczy, tworzenie list odtwarzania, zgrywanie płyt kompaktowych do wybranych formatów (MP3, AAC, Apple Lossless). Ponadto uzyskać można dostęp do sklepu internetowego iTunes - muzyka, filmy, podcasty i nie tylko. Niestety ciągle brakuje polskiej wersji sklepu, a polscy użytkownicy oficjalnie nie mogą skorzystać z dobrodziejstw serwisu.

Konieczność używania iTunes to oczywiście swoista wada playerów. Z jednej strony otrzymujemy kompleksowe narzędzie do zarządzania iPodem. Z drugiej, nie mamy możliwości doładowania pamięci bez użycia software'u. Niestety zasada "przeciągnij i upuść" w Eksploratorze Windows tu nie zadziała. Plik zostanie przekopiowany do pamięci ale nie zostanie zindeksowany przez wewnętrzne oprogramowanie urządzenia.

Jeden i drugi odtwarzacz posiada tylko dwa złącza - iPod Dock i gniazdo słuchawkowe 3.5mm. To pierwsze, złącze "dokujące", łączy w sobie kilka funkcji na raz. Przyłączyć możemy do niego przewód USB (w zestawie), przewód audio-wideo (opcja; do podłączenia TV) lub FireWire (opcja; tylko w celu podładowania baterii). Ciekawostką w przypadku nowego iPod Classic jest wsparcie dla sygnału wideo typu komponent - w tym wysokiej rozdzielczości. Jest to nowość. Dotychczas iPod umożliwiał tylko przesyłanie sygnału kompozytowego.

W pudełkach Classic i Nano znajdziemy jeden i ten sam zestaw słuchawkowy - 20Hz-20kHz, impedancja 32Ohmy. Na tle konkurencyjnych odtwarzaczy, produkt dostarczany przez Apple wypada wyjątkowo dobrze, choć ciągle pozostawia nieco do życzenia - niezbyt mocny bas, niesatysfakcjonujące soprany przy wysokiej głośności. Na pewno użytkownicy wrażliwi na szczegóły, słuchający formatów bezstratnych, powinni przygotować się na ich wymianę. Podpięcie "dużych" słuchawek z szerokim zakresem częstotliwości daje naprawdę niezłe rezultaty - tu Classic wypada lepiej od Nano.

Opinie dotyczące jakości dźwięku iPod Classic wskazują, że po zmianie układów dźwiękowych na Cirrus Logic (zadecydowały względy cenowe), jakość dźwięku w stosunku do iPod Video uległa pogorszeniu - Video dysponował elektroniką Wolfson Microelectronics. Część niepochlebnych opinii wskazuje na niedoróbki w oprogramowaniu. Część dotyczy wspomnianych chipów. Niestety trudno nam zdementować te pogłoski. Starszy odtwarzacz Apple nie jest już dostępny.

Zarówno mały, jak i duży Apple, nie mają wbudowanych dodatkowych efektów dźwiękowych typu wirtualny dźwięk przestrzenny, itp. W menu znajdziemy tylko Equalizer i kilkanaście gotowych ustawień.

W zestawienie nie znajdziemy zbyt wielu gadżetów. Opakowanie iPod Classic zawiera: słuchawki, przewód USB, instrukcję obsługi, krótkie wprowadzenie, zestaw naklejek, adapter (do opcjonalnych głośników, stacji dokujących, etc.). W pudełku iPod Nano znajdziemy to samo wyposażenie.

Nieco inaczej ma się sprawa z dodatkowymi akcesoriami. Tu Apple nie ma sobie równych. Taka jest z resztą strategia firmy. Do iPoda możemy dokupić dedykowane zestawy głośnikowe, przewody audio-wideo, specjalne pokrowce, saszetki, piloty, zasilacze, a nawet okulary wideo. Wszystko to oczywiście za odpowiednią cenę.

iPody zawsze były urządzeniami nieco "salonowymi". Classic i nowy Nano nie wnoszą tu nic nowego. Brak dodatkowych zabezpieczeń, które mogłyby świadczyć o jego odporności na trudne warunki atmosferyczne. Zalecane warunki środowiskowe dla odtwarzaczy to: temperatura 0 - 35* C i maksymalna wysokość nad poziomem morza: 3000 m. Oczywiście są to dane teoretyczne - z doświadczenia wiemy, że zakres temperatur jest nieco szerszy ale w razie potencjalnej awarii, producent ma czyste sumienie.

Zaletą konstrukcji jest jej zwartość i brak szczelin przez które mogą dostawać się niepożądane drobiny - wyjątek: Classic i wspomniane złącze Dock. Trwalszym urządzeniem wydaje się iPod Nano. Nie posiada on dysku twardego przez co nawet przy upadku z dużej wysokości nie powinien ulec uszkodzeniu. Jedynym delikatnym elementem jest ekran LCD. W przypadku Classic sprawa jest dość jasna. Mikro dyski może i wytrzymują duże przeciążenia ale gwałtowny upadek, uderzenie, może skutkować powstaniem błędów na dysku lub całkowitym uszkodzeniem któregoś z elementów - napędu, głowicy, talerza.

W menu obu urządzeń znajdziemy funkcję notatnika. Użytkownik może jedynie przeglądać wgrane wcześniej do pamięci pliki tekstowe. Czcionka choć nieduża jest bardzo czytelna i antyaliasowana. Oprogramowanie wyświetla poprawnie polskie znaki tylko wówczas gdy do zapisu polskich znaków użyjemy kodowania Unicode - domyślnie Notatnik Windows korzysta ze strony kodowej ANSI.

Już od pierwszej chwili po włączeniu iPodów wiadomo, że odtwarzacze obsługują dekodowanie filmów oraz przeglądanie zdjęć - takie pozycje znajdują się w menu głównym. Jak w praktyce wyglądają te funkcje?

Przeglądarka zdjęć korzysta z plików graficznych importowanych przez oprogramowanie iTunes - formaty: JPEG, GIF, BMP, TIFF, PSD Mac oraz PNG. Nie ma innej możliwości wgrania plików ale ten system jest dość wygodny i bardzo zautomatyzowany. Załadowane zdjęcia sortowane są według folderów oraz daty pliku. Przeszukiwanie ich jest bardzo wygodne - mamy tu podgląd miniaturek wraz z datą utworzenia. Podczas przeglądania wyraźnie brakowało nam funkcji zoom. Jak się później okazało pliki w trakcie wgrywania ulegają pomniejszeniu do rozdzielczości ekranu LCD. Fotki możemy przełączać ręcznie lub w trybie slideshow - kilka gotowych efektów przejść między plikami.

Nie ukrywamy, że funkcja odtwarzania plików wideo, zrobiła na nas bardzo dobre wrażenie. Zwłaszcza w przypadku iPod Classic, który ma 2.5-calowy ekran. Nano dysponuje o pół cala mniejszym ekranem i choć może się wydać że to niewiele, to w praktyce 2-calowy ekran jest zbyt mały aby oglądać dłuższe filmy. Oba odtwarzacze umożliwiają odczyt wideo w formacie H.264 i MPEG-4 (*.m4v, *.mov, *.mp4). Pliki nie powinny mieć rozdzielczości większej jak 640 x 480 pikseli (do 2.5Mbps, 30 klatek na sek.). Odtwarzany obraz jest bardzo płynny i wyraźny - zwłaszcza na ekranie Classic. Pliki wideo wgrywamy przy pomocy iTunes. Jeśli dysponujemy płatnym pakietem Quicktime, sami możemy przygotować pliki.

Nano i Classic dostarczane są z trzema grami: iPod Quiz, Klondike i Vortex. Ten pierwszy w uproszczonej wersji dostępny był w poprzednich wersjach iPodów. Jest to aplikacja, która na podstawie zebranych w pamięci utworów, generuje muzyczny quiz. Użytkownik musi odgadywać utwory, tytuły, itp. Nowością jest możliwość dokupienia gier poprzez portal iTunes.

Classic i Nano są do siebie pod wieloma względami bardzo podobne. Mają te same funkcje, to samo menu, podobne brzmienie. Różnią się jednak szczegółami, które świadczą o ich nieco innym zastosowaniu.

Większy z braci, Classic, dzięki dużemu dyskowi twardemu i 2.5 calowemu ekranowi, świetnie sprawdzi się do przeglądania filmów wideo, zdjęć, gromadzenia pokaźnej ilości plików dźwiękowych, a nawet muzyki w formacie bezstratnym, który wymaga dużych powierzchni dyskowych. Na pewno jest to dobre rozwiązanie dla osób podróżujących, które lubią załadować dużą ilość muzyki, plików wideo i zdjęć. Niestety coś za coś. Odtwarzacz jest stosunkowo ciężki i z racji wbudowanego napędu, dość wrażliwy na przypadkowe upadki. Trudno też przewidzieć jak długa będzie bezawaryjna praca dysku.

Zgadnijcie co się stało?

Nano o wiele lepiej leży w dłoni, ma stosunkowo niewielkie wymiary, jest lżejszy, ma przyzwoitą ilość pamięci. Brak tu ruchomych elementów, które można by przez przypadek uszkodzić. Nieduży ekran jest bardzo czytelny (204 piks./cal), ma świetne kolory i na pewno miło będzie na nim oglądać krótkie zajawki filmowe, klipy. O ile przy zmiennym obrazie szczegóły łatwo ulatują uwadze, o tyle w przypadku zdjęć każdy detal ma swoje znaczenie. Dlatego tak mały ekran nieco słabiej wypada w konkurencji "fotografia". iPod Nano to dobry pomysł dla użytkowników, którzy często lubią wgrywać nowe porcje muzyki, słuchają jej w drodze do szkoły, pracy, podczas krótkich wyjazdów, w trakcie uprawiania sportu.