HTC Sensation - test i recenzja rywala Galaxy S 2 

Przód w zdecydowanej większości pokryty został błyszczącą warstwą ochronną wytrzymałego na zarysowania szkła Gorilla Glass. Ciekawostką może być fakt, że brzegi szkła zostały delikatnie wygięte ku górze, co daje miły w dotyku i dla oka efekt, a przy okazji chroni część środkową przez kontaktem z podłożem. Tłuste ślady po palcach to zwyczajny widok na ekranie Sensation, co oznacza, że powłoka oleofobowa została pominięta.

Nad ekranem znalazło się miejsce na głośnik słuchawkowy, czujnik zbliżeniowy, czujnik oświetlenia zewnętrznego, diodę sygnalizującą stan baterii oraz małe oczko kamerki pomocniczej służącej do wykonywania połączeń wideo lub pstrykania autoportretów.

Pod wyświetlaczem znajdziemy cztery dotykowe przyciski: Home (powrót na pulpit główny oraz wybór pulpitu), Menu (dostęp do menu podręcznego), Back (powrót do poprzedniego menu lub wyjście), Search (wyszukiwanie za pośrednictwem Google oraz działania głosowe).

Ich podświetlanie uruchamia się po otrzymaniu odpowiedniego sygnału z czujnika oświetlenia. Niestety oznaczenia przycisków nie są obrotowe - tak jak to miało miejsce w modeluHTC Incredible S, a po prostu nadrukowane (statyczne).

Tył telefonu wygląda jak dzieło doktora Frankensteina (podobnie jak w przypadku HTC Desire HD). Górna część wykonana jest z jasnoszarego plastiku, środek jest metalowy, w kolorze tytanu, a dół ciemnoszary i ponownie plastikowy. Trzeba jednak przyznać, że jest w tym szaleństwie pewna metoda.

Klapka jest dokładnym przeciwieństwem tej znanej z Samsunga Galaxy S 2. Tamta była ultracienka i giętka, ta jest grubsza, masywniejsza, po części wykonana ze sztywnego aluminium i stanowi doskonałą ochronę dla wewnętrznych komponentów. Plastik ma natomiast powierzchnię zwiększającą przyczepność rąk.

Za otworami wyciętymi w klapce ukryte są dwie lampy LED-owe, oko 8-megapikselowej kamerki, głośnik oraz drugi, dodatkowy mikrofon.

Dolna krawędź telefonu jest praktycznie goła. Odnajdziemy tutaj jedynie maleńki otwór mikrofonu i przycisk służący do otwierania obudowy.

Lewy bok urządzenia daje dostęp do podłużnego przycisku „+/-” służącego do szybkiej zmiany głośności rozmowy, dzwonka i multimediów. Oprócz niego zintegrowano tutaj port micro USB pozwalający na ładowanie baterii i synchronizację danych z komputerem.

Złącze umożliwia także obsługę standardu MHL (Mobile High-definition Link) służącego do bezpośredniego łączenia telefonu z wyświetlaczami HD (np. telewizorami) ładując jednocześnie telefon.

Prawa strona nie zawiera żadnych elementów funkcjonalnych.

Górna krawędź daje dostęp do gniazda słuchawkowego (mini-jack 3,5 mm) oraz pojedynczego, chromowanego przycisku służącego do uruchamiania smartfona i blokowania ekranu.

Demontaż tylnej klapki teoretycznie nie jest trudny – przyciskamy dolny klawisz i odciągamy tył. W praktyce jednak skok klawisza jest na tyle duży, że jego lekkie przyciśnięcie nie daje żadnego efektu. Osoby z bardzo krótkimi paznokciami mogą mieć pewne trudności z jej otwarciem. Samo spasowanie klapki nie pozostawia nic do życzenia – nie ma żadnych luzów.

W tylnej osłonie zintegrowana została część układu antenowego, więc demontaż klapki powoduje radykalny spadek siły sygnału (również Wi-Fi).

Wymiana karty microSD możliwa będzie po zdemontowaniu tylnej obudowy. Wolelibyśmy jednak, aby slot dostępny był bezpośrednio na jednym z boków urządzenia. Do karty SIM dostaniemy się tylko po wyjęciu dużej, płaskiej baterii.

Zasilacz jest dwuczęściowy - składa się z części głównej, wkładanej do gniazdka sieci elektrycznej oraz z odłączanego kabelka USB-microUSB, który może służyć do przesyłu danych.

Do zestawu oprócz telefonu, zasilacza i kabla micro USB dołączona jest też karta microSD o pojemności 8 GB i przewodowy zestaw słuchawkowy.

Na wstępie należy dodać, że celem tej części artykułu nie jest opisanie całej funkcjonalności systemu operacyjnego, a jedynie tych aspektów, które zapewniają jakość i komfort pracy z testowanym urządzeniem.   HTC Sensation działa pod kontrolą systemu Android 2.3.3 (Gingerbread), wyposażono go jednak w najnowszą wersję interfejsu graficznego Sense UI 3.0. Sensation jest pierwszym modelem firmy HTC, który oficjalnie obsługuje tą wersję nakładki. Poprzednie odsłony interfejsu były na tyle udane, że nie będzie przesadą stwierdzenie, że stały się one jednym z głównych filarów sukcesu smartfonów tego producenta. Pytanie jednak, czy kolejna duża odsłona jest rewolucyjna? Odpowiedź jest prosta - nie. Nie oznacza to jednak, że jest zła.     Sense UI 3.0 oferuje szereg poprawek i usprawnień, które w większości sytuacji nie rzucają się w oczy, ale nie można tego napisać o nowych efektach 3D. Dotychczas przechodząc na kolejne pulpity oczom użytkownika ukazywały się płaskie panele widżetów i innych elementów graficznych. W wersji 3.0 te same animacje wykonują się z efektem pseudo 3D – bitmapy ustawione są w warstwy, które przesuwają się względem siebie z zachowaniem efektu perspektywy. Wszystko odbywa się charakterystycznie dla high-endowych smartfonów HTC, czyli idealnie płynnie, a dzięki wysokiej rozdzielczości jakość grafik utrzymana jest na bardzo dobrym poziomie. Oprogramowanie: super       Kolejnej zmianie uległ ekran blokady ekranu (lock screen). Do tej pory służył on (jak można się domyślić) jedynie do odblokowywania telefonu i wyświetlał kilka podstawowych informacji. Teraz jego funkcjonalność wzrosła, podobnie jak wartości estetyczne. W tle wyświetlać może się na przykład dynamiczny pokaz zdjęć z wybranego albumu (również pseudo 3D), wiadomości Friend Stream, prognoza pogody, notowania giełdowe lub duży zegar. Bez względu na to co wybierzemy, zobaczymy bardzo atrakcyjne dla oka animacje, ale dla tradycjonalistów jest dostępna również statyczna tapeta.       Oprócz widżetów ekran blokady pozwala też na szybkie uruchamianie jednej z czterech wybranych funkcji, których skróty umieszczamy tuż nad charakterystycznym srebrnym pierścieniem. Po przeciągnięciu pożądanego skrótu w pole pierścienia funkcja do niego przypisana zostanie natychmiast uruchomiona. Takie rozwiązanie sprawdza się doskonale w praktyce, a przy okazji jest bezpieczne (są nikłe szanse żeby jakiś skrót aktywował się, gdy trzymamy telefon w kieszeni lub w plecaku).       Gdy słuchamy muzyki zablokowany ekran zmienia się w miniaturowy odtwarzacz audio, dający dostęp do podstawowych funkcji i wyświetlający okładkę albumu.       Do ustawień „Lock Screena” otrzymujemy dostęp wchodząc w menu kontekstowe i wybierając opcję Personalizuj, a następnie Blokada Ekranu.       Lista aplikacji podzielona została na strony. Dotychczas mocniejszy ruch palca po ekranie sprawiał, że lista przewijała się nawet o kilkanaście wierszy. Teraz przewija się za każdym razem o jeden ekran, który obejmuje 5 wierszy (w telefonach o mniejszej rozdzielczości 800 x 480 dostępne są 4 wiersze).       Co więcej, lista aplikacji może być obecnie posortowana. Dolny pasek zmieniony został na nowy, umożliwiający wyświetlenie wszystkich aplikacji, tylko tych ulubionych (najczęściej używanych) lub ostatnio pobranych. Zmiana może wydawać się kosmetyczna, ale sprawdza się doskonale, szczególnie jeśli korzystamy często z małej grupy oprogramowania.       Samą górę ekranu zajmuje jak zwykle pasek statusu, który został nieco rozbudowany i podzielony na dwie części. W pierwszej z nich system operacyjny wyświetla najistotniejsze informacje, które mogą być w danej chwili przydatne dla użytkownika (np. ładowanie, debugowanie, pobieranie aplikacji, aktualizacje itp.).     W drugiej części otrzymujemy możliwość szybkiego uruchomienia lub wyłączenia najważniejszych funkcji, takich jak Wi-Fi, Hotspot Wi-Fi, Sieć komórkowa (dane pakietowe), Bluetooth, GPS. Oprócz tego przejść możemy do głównego menu ustawień.       Duża powierzchnia ekranu zdecydowanie poprawia ergonomię pisania. Testowany smartfon udostępnia jedynie klawiaturę wirtualną (ekranową), więc SMS-y, wiadomości e-mail czy komentarze na stronach WWW pisać będziemy stukając palcem po ekranie.       Jeszcze przyjemniej korzysta się z klawiatury ekranowej w orientacji poziomej. Umożliwia ona wygodne pisanie przy użyciu obu kciuków. Funkcja podpowiedzi oraz korekta ortografii działają również w języku polskim.       Aplikacja o nazwie News zapewnia szybki dostęp do bieżących informacji otrzymywanych z kilkunastu, czy kilkudziesięciu źródeł. Za programem kryje się bardzo przejrzysty, ale funkcjonalny czytnik RSS. Listę kanałów RSS możemy szybko i bezproblemowo zsynchronizować z czytnikiem Google Reader lub zaimportować z karty SD. Aplikacja oferuje minimalistyczny interfejs, ale jest intuicyjna w obsłudze.       Do podglądu i edycji dokumentów zgodnych z Microsoft Office służy aplikacja o nazwie Polaris Office, która dostępna jest wprost z opakowania. Program jest prosty w obsłudze i oferuje jedynie podstawowy zakres funkcjonalności, ale sprawdza się doskonale w podróży. Dokumenty z rozszerzeniami doc, docx, xls, xlsx, ppt oraz pptx otwierają się szybko, a obsługa polskich znaków jest poprawna.       Ekran wprowadzania numeru telefonu jest identyczny jak dotychczas (zgodnie z zasadą, że tego, co się sprawdza nie należy zmieniać). Do dyspozycji nie otrzymujemy poziomej klawiatury numerycznej, gdyż numery wybieramy najczęściej jedną ręką (trzymając telefon w pionie). Pola alfanumeryczne są duże i korzysta się z nich komfortowo.       Menedżer zadań wbudowany w system Android pozwala szybko i skutecznie zarządzać iilością pamięci operacyjnej. Pamiętajmy, że im więcej wolnej pamięci RAM, tym sprawniej działa system, ale z jej czyszczeniem nie warto przesadzać. Niektóre programy po prostu powinny działać w tle, gdyż wtedy uruchamiają się znacznie szybciej. Wyłączać powinniśmy jedynie te aplikacje, z których korzystamy rzadko. Ciekawostką jest również to, że całkowita pamięć dostępna dla użytkownika wynosi 558, a nie 768 MB, jak by wynikało ze specyfikacji.       Producent przygotował też miłą niespodziankę dla osób przywiązujących uwagę do najdrobniejszych szczegółów swojego wyglądu. Aplikacja nazywa się Lustro i jak można się domyślić, służy do przeglądania się - wykorzystuje w tym celu obraz przechwytywany przez przednią kamerkę.       Aplikacja o nazwie Watch pozwoli na łatwe wypożyczanie lub kupno filmów przez internet. Mogą one być odtwarzane już w trakcie ściągania (nie trzeba czekać na jego zakończenie). Filmy oferują przyzwoitą jakość obrazu i dźwięku, a przy tym ładują się szybko. Do prawidłowego działania konieczne jest jednak połączenie Wi-Fi (program nie prześle danych przez sieć komórkową).     Telefon wyposażony został w całkiem udany czytnik e-booków o prostej nazwie Reader. Aby kupić książki należy utworzyć własne konto w internetowej księgarni Kobo. Z kolei identyfikator Adobe pozwoli użytkownikowi na czytanie książek chronionych prawami autorskimi. Część tytułów jest bezpłatna.       Przeglądarka internetowa obsługuje JavaScript, ciasteczka, historię, formularze, okna, zakładki i oferuje mnóstwo dodatkowych opcji, w tym możliwość kontroli pamięci cache, haseł i loginów, blokowania wyskakujących okien oraz blokadę wczytywania grafik.       Bez problemu wyświetlimy też strony wykonane w technologii Adobe Flash – większość typowych animacji działa płynnie.       Telefon synchronizuje się z komputerem za pomocą aplikacji HTC Sync (rozpoznawany jest jako HTC Pyramid). Pozwala ona szybko i komfortowo skopiować muzykę, zdjęcia, kontakty, kalendarz, zakładki i dokumenty, a nawet zainstalować w telefonie nowe aplikacje, udzielając przy tym najpotrzebniejszych informacji o ilości dostępnego miejsca w pamięci.  

* Jeśli pominęliśmy istotną funkcję, która mogłaby decydować o wyborze danego modelu telefonu podzielcie się nimi w komentarzach. W kolejnych testach dodamy je do listy.

      Wydajność     RL Benchmark – SQLite W tym przypadku aplikacja analizuje czas, jaki potrzebuje dane urządzenie do przetworzenia konkretnej liczby zapytać SQLite, mierząc przy tym głównie wydajność jednostki centralnej oraz w nieco mniejszym stopniu pamięci operacyjnej. Jak już wspomnieliśmy wcześniej HTC Sensation jest w chwili obecnej największym konkurentem Samsunga Galaxy S II, więc to do niego porównywać będziemy otrzymane wyniki. Testowany model wypadł bardzo pozytywnie za tle konkurenta notując rezultat o około 7 sekund lepszy (33,2 s).           Linpack W tym bardzo popularnym teście mierzona jest przede wszystkim wydajność procesora głównego. Rezultaty podawane są w tak zwanych „megaflopach”, czyli milionach operacji zmiennoprzecinkowych na sekundę (Millions of FLoating point Operations Per Second). Samsung Galaxy S II osiągnął tutaj 40,5 MFLOPS, natomiast HTC Sensation dotarł aż do 46,9 MFLOPS, ustanawiając tym samym nasz nowy rekord.           Wydajność 3D     NenaMark1 Benchmark wyświetla animację 3D, wykorzystującą OpenGL ES 2.0 z programowalnymi „shader'ami”. Dzięki takim efektom jak m. in. dynamiczne cieniowanie, odbicia na powierzchni wody, cząsteczki (dym) oraz zróżnicowane modele oświetlenia ocenić możemy głównie wydajność jednostki graficznej oraz procesora głównego. SGS2 uzyskał tutaj niebotyczny pułap 60 klatek na sekundę. Jak w porównaniu z nim wypadł telefon HTC? Niestety znacznie gorzej. Ilość FPS-ów nie była stabilna. W poszczególnych testach uzyskaliśmy od 39 do 43,6 klatek na sekundę – takiej różnicy raczej nie da się usprawiedliwić większą rozdzielczością.           An3DBench Wersja XL benchmarka An3DBench przeznaczona jest dla najwydajniejszych urządzeń działających pod kontrolą systemu Android. Wbudowane testy są o wiele bardziej wymagające, ale przy tym znacznie atrakcyjniejsze wizualnie. Aplikacja wykorzystuje „silnik” jPCT-AE 3D. W tym teście HTC przekroczył poziom 27 300 pkt, więc jego wynik uznajemy za bardzo dobry, ale od razu zaznaczamy, że SGS2 wypadł lepiej (ponad 30 000 pkt). Trzeba jednak pamiętać, że Sensation wyświetla obraz o wyższej rozdzielczości, przez co jego układ graficzny jest bardziej obciążony. W przeciwieństwie do SGS2 widoczne były drobne objawy lagowania.           Neocore W tym atrakcyjnie wyglądającym benchmarku opartym na OpenGL ES 1.1 uzyskaliśmy 60,5 fps, czyli około jedną kl./s więcej niż w przypadku Samsunga Galaxy S II (mimo, że rozdzielczość była większa). To dobrze świadczy o możliwościach telefonu HTC, ale również zaznaczyć trzeba, ze różnice tego rzędu nie będą zauważalne dla użytkownika.           Angry Birds W najprzyjemniejszej części testów praktycznych nie mogło zabraknąć nowej, ale kultowej już gry Angry Birds (Rio oraz Seasons), która jest bardzo popularnym umilaczem czasu w podróży, lub w przerwach między codziennymi zajęciami. Gra ładuje się szybko i działa bardzo płynnie. W ciągu długich godzin grania nie zauważyliśmy żadnych objawów lagowania lub nieprawidłowego funkcjonowania tej syympatycznej i wciągającej gry.           Czas pracy na baterii     W czasie testów sprawdziliśmy również jak długo wytrzymuje bateria tego urządzenia podczas typowych połączeń za pośrednictwem sieci GSM. W czasie połączenia podświetlenie ekranu było wyłączone, podobnie jak łączonść Wi-Fi, 3G, Bluetooth, GPS i animowane tapety. Poziom głośności dźwięku ustawiliśmy na połowę. W czasie realnych testów bateria nie zawiodła oczekiwań, choć musimy przyznać, że do wyniku Samsunga Galaxy S II sporo brakuje. Czas rozmów wyniósł 6 godz. 50 minut, przy czym zaznaczamy, że przez większość czasu byliśmy w zasięgu sieci 3G/HSPA (producent deklaruje od 7 do ponad 8 godzin rozmów). Oczywiście bierzemy pod uwagę, że pomiary producenta wykonywane są w warunkach laboratoryjnych, gdzie siła sygnału jest stała, podobnie jak temperatura i wilgotność otoczenia oraz natężenie ruchu w sieci komórkowej. Jeśli nie przesadzamy z czasem spędzonym przy grach 3D, rozmowach telefonicznych, filmowaniu, fotografowaniu i oglądaniu filmów, to telefon powinien wytrzymać 2 dni (podświetlenie ustawione na całkiem komfortowe 30%). Traktując telefon bardzo łagodnie, przekroczymy nawet 3 – 3,5 dnia, natomiast przy bardzo intensywnym użytkowaniu będziemy mieli szczęście jeśli ogniwo wytrzyma od rana do wieczora. W trybie czuwania telefon będzie w stanie wytrzymać około 18-20 dni. Rozmowy: 6:50 godz. Internet: 9:20 godz. Tryb czuwania: 18-20 dni           Ekran   Kąty widzenia Pod tym względem wyświetlacz sprawuje się naprawdę nieźle. Wykonano go w technologii S-LCD, która zdecydowanie poszerza kąty widzenia w odniesieniu do standardowych LCD. Zaznaczyć jednak należy, że nie dorównuje on w tym zakresie ekranom znanym z telefonów Samsung Galaxy S II. Ważna jest też kwestia kolorów - przy ekranach Super AMOLED Plus typowy S-LCD to po prostu "szarzyzna". Nie uznajemy tego jednak za wadę, gdyż nie każdemu pasują aż tak przesycone kolory, jakie obserwowaliśmy w Samsungu. Przyznać jednak musimy, że kontrast i jakość czerni SGS2 nie ma sobie równych.           Jakość zdjęć Dzień Noc Z lampą   Osiem megapikseli robi swoje – zdjęcia z telefonu prezentują się przyzwoicie, szczególnie jeśli wykonane są w dobrych warunkach oświetleniowych, ale po zdjęciach jakimi uraczył nas Samsung Galaxy S II nie skaczemy z zachwytu. Autofokus łapie szybko i daje sobie radę nawet z obiektami oddalonymi zaledwie o kilka centymetrów od obiektywu. Dzięki temu uzyskujemy możliwość wykonywania czegoś na kształt zdjęć makro. Znakomicie działa również rozpoznawanie twarzy. Zdjęcia nocne są znacznie gorsze – szczególnie uciążliwy jest kolorowy, wyraźnie widoczny szum. Lampa błyskowa sprawuje się dobrze na dystansie nie większym niż 1,5 metra. Opcji poprawiających jakość jest pod dostatkiem. Zmienić możemy między innymi kontrast, jasność, kolorystykę, ostrość, czułość ISO, balans bieli, rozdzielczość, proporcje lub nałożyć jeden z fabrycznych filtrów i dostosować scenę (np. wspomniane makro). Nie zabrakło też geotaggingu. Ostrość ustawiać możemy jednym dotknięciem palca na ekranie. Do minusów aparatu zaliczamy brak sprzętowego przycisku odpowiadającego za uruchomienie migawki. Przednim aparatem jesteśmy w stanie rejestrować obrazy o rozdzielczości VGA (640x480 px), ale ich jakość jest co najwyżej przeciętna. Aparat z przodu           Jakość nagrań wideo   Nagrywany obraz jest  wystarczająco płynny i cechuje się przyzwoitym oddaniem szczegółów (jak na telefon). Filmy kręcone w trudnych warunkach oświetleniowych są dużo gorsze niż te dzienne - chodzi szczególnie o ilość cyfrowych szumów i ostrość obrazu. Plusem jest rozdzielczość (Full HD), ale pod względem jakości testowanemu smartfonowi daleko do wyników Samsunga Galaxy S II, który nagrywał filmy, jakich nie powstydziłaby się prosta kamera cyfrowa. W ustawieniach bez problemu poprawimy charakterystykę obrazu (jasność, kontrast, nasycenie kolorów, rozdzielczość, balans bieli) oraz włączymy dźwięk stereo, a nawet nagrywanie z podkładem dźwiękowym. My korzystaliśmy z ustawień domyślnych. Przednim modułem nagramy filmy o rozdzielczości 640x480 pikseli, ale ich jakość jest bardzo słaba. Zobacz i prównaj nagrania z innych telefonów przetestowanych w serwisie.           GPS     Geolokalizacja działa sprawnie na zewnątrz budynków i w samochodach. Sygnał wyszukiwany jest dość szybko (od kilku do kilkunastu sekund), a dokładność obliczeń jest równie dobra, jak w przypadku tradycyjnych nawigacji samochodowych. Wewnątrz budynków precyzja lokalizacji spada drastycznie.           Wi-Fi     Sieci bezprzewodowe wyszukiwane są błyskawicznie, a ich konfiguracja nie wymaga szerokiej wiedzy technicznej. Urządzenie obsługuje standard 802.11 b/g/n, więc jest w stanie obsłużyć także wysokie prędkości połączeń. Współdzielenie internetu „komórkowego” przez Wi-Fi również nie przysparza kłopotów. Opis procedur testowychWydajność sprawdziliśmy przy następujących ustawieniach: wyłączone Wi-Fi wyłączony Bluetooth wyłączony GPS brak aktywnej komunikacji z Internetem wyłączone wigdety minimalne podświetlenie ekranu statyczna tapeta

Częstotliwość taktowania procesora głównego, graficznego i pamięci RAM ustawiona była na wartość domyślną dla danego telefonu.