Poradnik: Wybieramy tuner TV 

W dobie galopującej komputeryzacji naszego życia coraz więcej osób decyduje się na stworzenie domowego, multimedialnego centrum, opartego na komputerze, który dla wielu stał się źródłem wiadomości, nauki lub po prostu rozrywki. Osoby takie coraz częściej dokupują do swych laptopów lub desktopów karty telewizyjne, podnoszące jeszcze bardziej multimedialne możliwości tych urządzeń. Niektórzy już w trakcie zakupu tunera wpadają w "pułapkę" związaną z dużym wyborem, kilkoma standardami złączy i dobraniem odpowiedniej karty do konkretnych potrzeb. Z myślą o takich właśnie użytkownikach przygotowaliśmy poradnik, który ma na celu wskazać pewne rozwiązania, wyjaśnić kilka terminów i ułatwić wybór konkretnego urządzenia.

Tunery telewizyjne można podzielić na dwa główne typy: wewnętrzne oraz zewnętrzne. Te pierwsze stanowią większą grupę i często mają większe możliwości, jednak ich wadą jest brak mobilności. Montowane wewnątrz komputera stacjonarnego (nie nadają się do notebooków) wymagają wolnego złącza PCI lub w przypadku nowszych modeli PCI-E, ich podłączenie wiąże się z ingerencją we wnętrze obudowy. Nie jest to czynność trudna i osoby, które choć raz montowały karty na płycie głównej nie powinny mieć problemów.

Pinnacle PCTV Hybrid Pro Card (złącze PCMCIA),

Pinnacle PCTV Sat Pro (złącze PCI) oraz AverMedia AverTV Box 9 (zewnętrzny, złącze VGA)

Inaczej sprawa wygląda w zewnętrznych modelach, które podłączane są za pomocą portu USB lub jako karty PCMCIA. Te ostatnie, domyślnie przeznaczone do laptopów, po dokupieniu odpowiedniego adaptera PCI-PCMCIA, można również wykorzystać w komputerach stacjonarnych. Niestety mobilność zewnętrznych tunerów jest rzeczą względną, gdyż niektóre modele są dość duże jak na przykład AverMedia AVerTV Box 9, jednak można znaleźć naprawdę małe, przypominające swym wyglądem pamięć w postaci klucza USB, jak np. AverMedia AVerTV Hybrid+FM Volar USB 2.0, który bez trudu zmieści się w kieszeni spodni lub marynarki.

Bardzo ważną sprawą w wyborze karty telewizyjnej jest rodzaj odbieranego sygnału TV oraz jego źródło. Zasadniczo możemy rozróżnić dwa rodzaje sygnału: analogowy i cyfrowy.

Pinnacle PCTV DVB-T Pro USB (zewnętrzny, cyfrowy tuner do odbioru telewizji DVB-T)

Sygnał analogowy jest najbardziej rozpowszechniony w Polsce. Do jego odbioru wystarczy (oprócz tunera) zwykła antena, nawet pokojowa. Sygnał ten niestety jest gorszej jakości, niż sygnał cyfrowy. Tunery cyfrowe pozwalają uzyskać doskonałej jakości obraz oraz dźwięk, włączając w to jakość HDTV. Niestety, naziemny sygnał DVB-T (Digital Video Broadcasting - Terrestrial) praktycznie w Polsce jeszcze nie został wprowadzony. Emitowany jest on obecnie w kilku większych miastach naszego kraju i obejmuje tylko parę rodzimych kanałów.

Pocieszającym może być jednak fakt, iż Polska musi dostosować się do wymogów Unii Europejskiej i jak podają przedstawiciele rządu, KRRiT (Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji) i UKE (Urząd Komunikacji Elektronicznej), w roku 2009 pierwszy cyfrowy multipleks rozpocznie swą pracę, obejmując wszystkie dotychczas nadawane kanały naziemne. Na rok 2012 przewidziano zakończenie emisji analogowej. Do tego jednak czasu osoby pragnące "oglądać cyfrowo" zmuszone są "kablować", wykupując abonament cyfrowej telewizji kablowej (Digital Video Broadcasting - Cable), lub "spojrzeć w niebo" i zakupić zestaw do odbioru telewizji satelitarnej wraz z tunerem DVB-S (Digital Video Broadcasting - Satellite).

AverMedia AverTV Studio 303 (wewnętrzny tuner analogowy)

Większość analogowych tunerów pozwala na odbiór sygnału w trzech standardach: PAL, Secam oraz NTSC. Istnieje wiele odmian tych standardów, jednak modele są przystosowywane przez producentów do konkretnego odbiorcy, a dokładniej do kraju i systemu nadawania, jaki w nim jest wykorzystywany. Dlatego też kupując dowolny model nie powinniśmy obawiać się, że karta nie pozwoli się dostroić w naszym obecnym systemie jakim jest "PAL". Jeżeli jednak decydujemy się na taki zakup w innym kraju (szczególnie poza Europą), należy sprawdzić, czy dany model zadziała poprawnie również w Polsce.

Coraz więcej programów nadawanych jest w wysokiej rozdzielczości obrazu HDTV (High Definition TV). Producenci tunerów nie śpią i wprowadzają na rynek nowe linie produktowe, potrafiące odbierać sygnał w tym standardzie.

Futurystyczny Twinhan DTV StarBox II jest zewnętrznym tunerem z możliwością zapisu sygnału w doskonałej jakości HDTV

Najprostszym przykładem może być oferta firmy Twinham lub Leadtek. Trzeba jednak pamiętać, że do odbioru HDTV nie wystarczy tylko tuner. Więcej na temat tego standardu, jego zalet i wad oraz pułapek, jakie niesie ze sobą, można przeczytać w jednym z naszych wcześniejszych artykułów.

Każdy kupujący kartę telewizyjną chce, aby urządzenie generowało dobrej jakości obraz. Obecne tunery oparte są najczęściej na 10 lub 12 bitowych przetwornikach, które w większości przypadków, w porównaniu ze starszymi modelami, pozwalają uzyskać ostry, dobrej jakości obraz, a dzięki wielu wbudowanym filtrom, jest on pozbawiony zanieczyszczeń lub zakłóceń. Trzeba jednak pamiętać, że nawet najlepszy tuner analogowy potrzebuje odpowiednio silnego sygnału i osoby pragnące oglądać telewizję dostarczając sygnał z pokojowej lub dołączanej do karty anteny, muszą zaopatrzyć się we wzmacniacz. Jego odpowiedni dobór jest sprawą kluczową dla odbioru sygnału dobrej jakości, bowiem sygnał nie może być ani za słaby, ani za mocny. Należy w tym przypadku zwrócić uwagę, czy dany model pozwala na zmianę wzmocnienia sygnału (najczęściej za pomocą pokrętła obsługiwanego śrubokrętem). Dzięki temu możemy dostosować wzmocnienie do naszych potrzeb. Jego wybór powinniśmy skonsultować ze sprzedawcą, który (szczególnie w specjalistycznych sklepach) powinien zaproponować optymalne rozwiązanie.

W przypadku cyfrowych tunerów takie rozwiązanie jest zbędne, gdyż z założenia sygnał jesteśmy w stanie "złapać" lub nie (0 lub 1), i kiedy tylko będzie on "namierzony" przez tuner, możemy cieszyć się doskonałym dźwiękiem i obrazem.

W naszym kraju sygnał audio możemy odbierać w mono, stereo A2 ("czeskie stereo") oraz stereo Nicam. Najbardziej oczywisty wybór to stereo, który dotyczy tylko kart analogowych, gdyż cyfrowe tunery oferują doskonałej jakości dźwięk stereofoniczny, skompresowany (najczęściej) do formatu MPEG2.

Każdy, kto miał okazję słyszeć muzykę z popularnych w latach 80-tych "grundigów" lub "kasprzaków", a teraz słucha utworów np. z "empetrójki" wie doskonale, że stereo  daje poczucie głębi oraz uprzestrzennia scenę dźwiękową, wzmacniając tym samym doznania słuchowe.

Większość obecnych tunerów obsługujących dźwięk stereo potrafi "poradzić sobie" z dwoma wyżej wymienionymi standardami stereo (urządzenia są odpowiednio przygotowywane przez producentów na nasz rynek), które dla przeciętnego użytkownika nie mają większego znaczenia. Różnią się one bowiem techniczną specyfikacją przesyłania sygnału i nie wpływa to znacznie na jakość odbioru przez użytkownika końcowego.

W przypadku niektórych kart producenci informują jednak o możliwości obsługi konkretnych standardów i wtedy należy sprawdzić, czy dane te pokrywają się z parametrami odbieranego sygnału, który może mieć specyficzne parametry dla konkretnych stacji (kanałów).

Wiele osób stojących w kolejce za sprzętem zastanawia się tak naprawdę, do czego jest mu potrzebne dane urządzenie. W przypadku lokówki do włosów, frytkownicy lub golarki wybór jest stosunkowo prosty (mimo dużej ilości dostępnych modeli). Lokówka ma nam robić "frytki na głowie", frytkownica pozwala zjeść podpieczone ziemniaki, a golarka skraca nasz zarost, tak abyśmy nie mieli "frytek" na brodzie.

Tunery przy odrobinie inwencji twórczej i znajomości elektroniki wyręczą nam wyżej wspomniane urządzenia, jednak ich głównym zadaniem jest możliwość oglądania lub nagrywania sygnału audio - wideo. Tu rodzi się pytanie: czy będziemy wykorzystywać nasz nowy nabytek jako kolejny telewizor czy jako cyfrowy magnetowid? Ci, którzy pragną głównie oglądać programy TV na ekranie monitora komputerowego mogą wybrać najprostsze modele tunerów za około 100-130 zł.

Dla osób pragnących zmienić swój komputer w cyfrowy magnetowid polecamy jednak karty ze sprzętowym kodowaniem MPEG2 (odpowiednik zapisu sygnału dla SVCD i DVD), obsługującym również starsze standardy - MPEG 1 (VCD), z możliwością bezpośredniego zapisu wyżej wspomnianych standardów bezpośrednio na płyty CD/DVD. Są one droższe od kart bez sprzętowego wspomagania kodowania, jednak pozwalają na pracę nawet na kilku aplikacjach w tracie oglądania (nagrywania) sygnału TV.

Niektóre z modeli umożliwiają nawet uruchomienie mniej wymagających gier 3D w trakcie nagrywania sygnału, bez strat jakości czy kolejnych klatek nagranego materiału.

Każdy tuner pozwala nam podłączyć sygnał audio oraz wideo. W zależności od modelu możemy zastosować wejście lub wyjście danego sygnału. Tu jednak kończy się "uniwersalność" tych urządzeń. W zasadzie każdy producent stosuje własne rozwiązania, które w efekcie końcowym okazują się lepsze lub gorsze, a nas, użytkowników, zmuszają do dostosowania się do konkretnego patentu.

od lewej: standardowy wtyk antenowy (TV i FM), jack stereo (audio), wtyczki "F" bez i z kablem,

wtyczki "Cinch" - najczęściej oznaczane kolorami dla konkretnego rodzaju sygnału audio

(stereo - kolor czerwony i czarny) oraz wideo (kolor żółty).

Całe szczęście, że w najnowszych produktach stosowane są najczęściej standardowe złącza. Producenci wyposażają także tunery w odpowiednie "przejściówki", abyśmy mogli w prosty sposób podłączyć je do anten lub zewnętrznych źródeł sygnału. W obecnej chwili dokupienie gotowego kabla lub "zlutowanie" odpowiedniego złącza nie powinno sprawiać kłopotu, gdyż specjalistyczne punkty sprzedaży (łącznie z fachową poradą), a nawet supermarkety umożliwiają zakup wielu typów złączek, z których można bez problemu stworzyć odpowiedni rodzaj kabla. Trzeba jednak pamiętać, iż krótszy kabel z mniejszą ilością łączy daje lepszej jakości sygnał.

Kupując kartę telewizyjną najczęściej nie zwracamy uwagi na jej wymagania systemowe. To może okazać się naszym największym błędem. Wiele osób zakłada, że ich komputery (roczne, dwulatki lub trochę starsze ) są w stanie obsłużyć nowe karty telewizyjne, Nic bardziej mylnego. Duża  ilość nowych tunerów wymaga odpowiednich "warunków" do ich poprawnej pracy.

Może na przykład okazać się, że nasza płyta główna nie ma złącza PCI-E x1, z którymi współpracują niektóre najnowsze karty. W takim przypadku pozostaje nam wymiana tunera na mniej wymagający lub zmiana podstawowych elementów komputera (płyta główna, procesor, pamięć RAM i co za tym idzie często dysk twardy). Taka zmiana wiąże się z dość dużą inwestycją i poświęceniem czasu na reinstalację systemu operacyjnego, która tak naprawdę obejmuje również konfigurację sprzętu i ulubionego oprogramowania.

W wielu przypadkach, "słaby komputer" powoduje gubienie kolejnych klatek nagrywanego (oglądanego) materiału lub nawet zawieszenie pracy całego systemu. Tak więc przed udaniem się do konkretnego sklepu lub zakupem karty poprzez Internet, warto odwiedzić stronę producenta sprzętu, gdzie oprócz możliwości, podane są wymagania danego urządzenia, które w przybliżeniu nakreślają nam jego "potrzeby" systemowe.

Najbardziej rozpowszechnione, pozwalają na dostrojenie sygnału zarówno ze zwykłej anteny (dachowej lub pokojowej), jak i sieci kablowych. Do odbioru telewizji, oprócz źródła, potrzebny jest komputer, monitor i karta tv, lub w przypadku tunerów zewnętrznych (niektóre modele) tylko monitor wraz z kartą.

Od lewej: WinFast TV2000 XP Expert oraz AVerTV MCE 116 Plus PCI - modele ze sprzętowym kodowaniem MPEG2

Producenci tunerów wzięli pod uwagę nasz specyficzny rynek i przygotowując swoje produkty (obecne modele) uwzględnili pełne, dostępne w naszym kraju pasmo, również kablowe (kanały S-06 do S-38, odpowiednik częstotliwości od około 50 do około 900 MHz). Pozwala to w przypadku "kablówki" na przesłanie lub odbiór mniej więcej 100 kanałów w całym paśmie (8 MHz na kanał).

W przypadku starszych modeli (kupowanych obecnie najczęściej "z drugiej ręki") warto zwrócić uwagę na obsługę danego pasma, gdyż może ono przesądzić o odbiorze ulubionego programu.

Niestety, na obecną chwilę oferowane w naszym kraju modele są w zasadzie sprzętem bezwartościowym. Raczkująca w Polsce telewizja DVB-T, dostępna jest tylko w kilku miastach, na niewielkim obszarze i oferuje tylko parę publicznych kanałów. Zdajemy sobie sprawę, iż zmiana na ten standard jest nieuchronna, jednak zakup takiego urządzenia w dniu dzisiejszym można porównać do zakupu domu na polu minowym.

Na pierwszym planie: Pinnacle PCTV Dual DVB-T Diversity Stick. W tle: AVerTV DVB-T USB.

Zewnętrzne tunery do odbioru naziemnego sygnału cyfrowego DVB-T

Do końca nie jest wyjaśniony (od strony technicznej) system nadawania sygnału oraz czy tak naprawdę do roku 2009 (i później) nie zmieni się technologia, a biorąc pod uwagę szybki rozwój techniki i elektroniki, nikt nie może w tej chwili zagwarantować stosowania konkretnych rozwiązań w przyszłości.

Tunery te łączą w sobie możliwości kart analogowych i cyfrowych, pozwalając podłączyć oba rodzaje sygnału. Niestety, w naszych testach takie produkty okazały się rozwiązaniami niedopracowanymi, często nieprzygotowanymi do użytku w naszym kraju i odbiegającymi od "wyspecjalizowanych" modeli.

Nowoczesny tuner Pinnacle PCTV Dual Hybrid Pro umożliwiający podłączenie dwóch, niezależnych źródeł (cyfrowych lub analogowych). Wymaga złącza PCI-E x1 na płycie głównej.

Najprostszym rozwiązaniem, które pozwala na oglądanie telewizji kablowej na ekranie monitora jest zakup praktycznie dowolnego tunera analogowego, obsługującego pasmo "kablówki". Podłączając kabel antenowy uzyskujemy pełen zakres kanałów, ale niestety w analogowej jakości dźwięku oraz obrazu.

Osoby, które pragną oglądać "cyfrowo", zmuszone są do większego wydatku, W takim przypadku należy zakupić specjalną kartę obsługującą standard DVB-C (np. TwinhanDTV Cab-CI ), ze specjalnym "slotem" na odbiornik CI (Common Interface), kupowanym oddzielnie, pozwalającym na montaż standardowej "karty z chipem". Całość pozwala dekodować zaszyfrowany sygnał i cieszyć się cyfrową jakością przekazu. Niestety, duża ilość standardów kodowania oraz nadawania sprawia, że liczba odbiorników CI jest spora (ich rozpiętość cenowa również), a każdy potrafi przetworzyć tylko konkretny, maksymalnie kilka rodzajów sygnału. Przed zakupem odbiornika warto więc dowiedzieć się od konkretnego dostawcy telewizji, jaki rodzaj "dekodera" zakupić. W przeciwnym wypadku nasz nowy nabytek może okazać się wyrzuceniem pieniędzy w błoto.

Przykładowe moduły CI umożliwiające odbiór kodowanych kanałów telewizji kablowej i satelitarnej

Istnieją również karty odbierające niekodowany, cyfrowy sygnał DVB-C (np. Terratec Cinergy 1200 DVB-C). W Polsce jednak większość nadawców szyfruje swój sygnał i ich zakup jest inwestycją delikatnie mówiąc nieudaną.

Do oglądania cyfrowej telewizji satelitarnej (DVB-S) za pomocą komputera musimy dysponować nie tylko kartą TV. Oprócz niej niezbędny jest zestaw składający się z czaszy i konwertera.

I tu, podobnie jak w przypadku telewizji kablowej, możemy odbierać sygnał niekodowany i kodowany. W przypadku obrazu niekodowanego wystarczy dobór odpowiedniego tunera, np. AVerTV DVB-S Pro. Umożliwia on również odbiór audycji z jakością HDTV oraz obsługę przesyłania danych, "Internet via sat", czyli możliwość korzystania z Internetu przez satelitę, dla osób, które wykupiły taką usługę.

Zestaw do odbioru kodowanego sygnału cyfrowego z satelity

(karta PCI - Budget CI-Extension, z modułem CI oraz kartą dedykowaną dla Cyfrowego Polsatu)

Drugie rozwiązanie wiąże się (podobnie jak w przypadku telewizji kablowej) z zakupem odpowiedniego tunera z możliwością montażu odbiornika CI, który wraz z kartą (np. Cyfry+) pozwala odbierać kanały danego nadawcy, zgodnie z podpisaną wcześniej umową, również w jakości HDTV.

Ocenienie ergonomii pracy nie jest proste. Pewne rozwiązania, jakie oferuje producent mogą przypaść do gustu jednej osobie, inna widzi w tym "błędne myślenie". Niemniej jednak chodzi o to, aby obsługa całego urządzenia była łatwa, przemyślana i jak najbardziej intuicyjna.

Wśród wielu cech, na które staramy się zwrócić uwagę w niniejszym poradniku, obsługa S3 i S4 (zaawansowane zarządzanie energią) naszym zdaniem w znaczący sposób wpływa na uniwersalność i niewątpliwie zwiększa ergonomię pracy współczesnych tunerów.

Aby zakupić tuner jak najbardziej spełniający nasze potrzeby najlepiej jest więc udać się do sklepu i na miejscu poprosić o prezentację. Zdajemy sobie sprawę, że w wielu przypadkach uruchomienie karty w sklepie jest raczej niemożliwe, jednak można ze spokojem zapoznać się z instrukcją lub "dotknąć" dołączanego do kompletu pilota. Można również zapoznać się z recenzjami jakie piszemy dla Was, a w których staramy się jak najbardziej obiektywnie pokazać wszystkie zalety i wady danego tunera.

Przy zakupie tunera warto również zwrócić uwagę na dodatki, jakie oferuje konkretny model. Chodzi tu nie tylko o dodawane oprogramowanie, osprzęt czy bonusy w postaci całodobowej pomocy technicznej. W ciągłej walce o klienta producenci starają się wymyślić coś, co może przyciągnąć potencjalnego nabywcę.

Oprogramowanie. Duża ilość producentów sprzedaje swoje tunery z dołączonymi sterownikami oraz podstawowym oprogramowaniem do obsługi karty. Często jednak obsługę karty można zapewnić sobie również dzięki alternatywnym, nawet darmowym programom, które nieraz oferują większe możliwości niż te, dołączone do konkretnego urządzenia.

Doskonałym źródłem wiedzy oraz konkretnych plików jest nieoceniony Internet, dzięki któremu nieraz dowiemy się o ukrytych opcjach i możliwościach danego urządzenia (np. fora dyskusyjne). Niemniej miłym dodatkiem do karty telewizyjnej może być dołączone dodatkowe oprogramowanie do obróbki nagranego materiału, jego konwersji oraz zapisu na nośniki.

Dobrym przykładem mogą być niektóre tunery Leadtek, które oprócz sterowników i aplikacji sterującej, dostarczają użytkownikowi pełne rozwiązania do obróbki nagrań. Są to specjalne wersje oprogramowania, które w zupełności wystarczają do amatorskiej "zabawy", łącznie z authoringiem (przygotowywaniem) oraz wypalaniem płyt DVD lub CD.

Tuner radiowy. Jest on niewątpliwie cennym dodatkiem, który w większości przypadków pozwala na odbiór całego, dostępnego pasma. Dołączone oprogramowanie pozwala na zapamiętanie najczęściej przynajmniej 20 kanałów oraz pełną obsługę przez pilota. Nagranie audycji w różnych formatach (nie tylko WAV lub MP3) zaoszczędza czas na dodatkowe kodowanie. Mile widziana jest również możliwość przełączania się pomiędzy sygnałem mono i stereo, w przypadku występowania zakłóceń w trakcie odsłuchu tego drugiego standardu. Obsługa fal średnich lub długich jest w tej chwili w zasadzie zbyteczna, gdyż większość stacji nadaje w paśmie ultrakrótkim (popularny UKF).

Telegazeta. W dobie Internetu wydaje się być zbędnym dodatkiem, szczególnie w komputerze, jest jednak przez wielu niedoceniana. Serwisy przygotowywane są przez konkretne stacje telewizyjne i mogą zawierać dużo ciekawych informacji, od podstawowych (program telewizyjny, aktualności, wydarzenia), poprzez ofertę reklamową (płatne ogłoszenia), kończąc na wyspecjalizowanych artykułach, skierowanych do konkretnej grupy odbiorców (serwisy tematyczne, kursy walut, dane giełdowe). Niestety, większość obecnych tunerów nie radzi sobie dobrze z wyświetlaniem polskich znaków (np. "ą" lub "ę"), zastępując je "krzaczkami" lub w najlepszym przypadku usuwając "ogonki".

EPG. Elektroniczny przewodnik po programach jest usługą zbliżoną do telegazety, jednak ukierunkowaną na wyświetlanie informacji o obecnych lub przyszłych programach, filmach lub audycjach oraz ich zapamiętywaniem. Niestety, usługa ta jest niedostępna w Polsce, w przypadku analogowych tunerów. Odbiór EPG z cyfrowych źródeł jest ściśle uzależniony od nadawcy danego sygnału.

Timeshift. Dzięki tej funkcji możemy ze spokojem odejść od ekranu w trakcie trwania meczu lub w środku ciekawego filmu, nic nie tracąc. Po powrocie możliwe jest rozpoczęcie odtwarzania od momentu, w którym przerwaliśmy oglądanie, gdyż w tle nagrywany jest aktualny sygnał. Opcja ta najczęściej obciąża mocno zasoby całego systemu i w przypadku słabszych komputerów może doprowadzić do "poklatkowego" wyświetlania nagrywanego materiału lub zawieszenia aplikacji.

Obsługa divx oraz innych standardów zapisu. Większość tunerów pozwala na nagranie sygnału w standardach, jakie narzuca producent karty. W przypadku niektórych modeli możemy jednak używać do zapisu wszelkich kodeków, jakimi dysponujemy (jakie zostały zainstalowane w systemie). Ktoś może zwrócić uwagę, że bezpośrednie nagrywanie do DivX'a w dobrej jakości (lub XviD'a), wymaga potężnej maszyny obliczeniowej i tak naprawdę domowe komputery nie są w stanie sprostać takim wymaganiom, "kalecząc" obrabiany materiał. Należy się z tym zgodzić, jednak nie wszyscy potrzebują korzystać z opcji nagrywania materiału w najlepszej, dostępnej jakości. Audycje lub filmy nagrywane na potrzeby Internetu są najczęściej słabszej jakości - tu liczy się szybkość ściągania pliku, a co za tym idzie - szybkość przekazu. Nagranie bezpośrednio do wybranego przez nas formatu sprawia, że oszczędzamy bardzo na czasie, gdyż konwersja między różnymi standardami zajmuje mimo wszystko sporo cennych minut.

Dostrojenie parametrów wyświetlanego obrazu. Większość tunerów pozwala na określenie poziomu koloru oraz kontrastu dla nagrywanego materiału. Nie wszystkie jednak umożliwiają ustawienie ostrości, która w zależności od źródła sygnału może być różnej jakości, która to jakość uzależniona jest nie tylko od siły sygnału, ale również od długości kabla i ilości złączy.

Pilot zdalnego sterowania. Dołączany w zasadzie do większości wewnętrznych tunerów i niektórych zewnętrznych, stanowi często doskonałe centrum sterowania zarówno kartą, aplikacją ją obsługującą, a często również całym komputerem. W większości przypadków są to konstrukcje, które dobrze "leżą w dłoni", a zapamiętanie podstawowych, najczęściej używanych przycisków nie zabiera dużo czasu.

Obsługa S3/S4. Wraz z rozwojem komputerów rozwijały się również możliwości podzespołów, które z początku spełniały podstawowe zadania, jednak z biegiem czasu zyskały nowe możliwości. Doskonałym przykładem jest obecnie obsługa przez większość nowych kart TV systemu zarządzania energią S3 i S4. Dzięki temu możemy zaprogramować nagrywanie na dowolną godzinę, dowolnego dnia, a nawet roku. Karta "obudzi" nasz system z trybu "uśpienia" (S3), a nawet "hibernacji" (S4) i w odpowiedniej chwili zacznie nagrywanie audycji bez naszej ingerencji.

Antena. Dołączana często jako kawałek "kabla z wtyczką", najczęściej nie zdaje swojej roli. Większość tunerów potrzebuje silnego źródła sygnału, aby w efekcie końcowym wyświetlać dobrze dostrojony, klarowny obraz. Można ją jednak wykorzystać do innych celów, jak np. sznurek do worka na śmieci.

Zrzuty ekranu. W zasadzie wszystkie obecne modele udostępniają tę opcję. Pozostaje zwrócić uwagę w jaki sposób została ona rozwiązana, czy możliwa jest obsługa z dołączanego pilota, w jakiej rozdzielczości można "strzelać screenshoty" i do jakiego formatu można zapisać zatrzymane obrazy. Miłym dodatkiem może być mini menedżer (wchodzący w skład dołączanej aplikacji), zarządzający całą kolekcją, z możliwością nadawania odpowiednich nazw, sortowaniem oraz usuwaniem wybranego zrzutu.

W naszym poradniku staraliśmy się zwrócić uwagę na pewne istotne cechy tunerów, które mogą być kluczowymi przy wyborze odpowiedniego modelu. Nie zapomnieliśmy także o tych mniej ważnych kwestiach, które jednak mogą wpłynąć na zakup konkretnego urządzenia.

Zdajemy sobie sprawę, że nie wyczerpaliśmy tematu i powyższy tekst może nie odpowiadać na wszystkie zagadnienia, często wymagające indywidualnego podejścia. Jednak przeglądając materiały na ten poradnik dostrzegliśmy pozytywną rzecz - ciągły rozwój tych urządzeń, i co chyba równie ważne, ciągły wzrost zainteresowania nimi. Nikogo nie powinno to jednak dziwić, gdyż multimedialność naszych pecetów wciąż rośnie, a wymagania stawiane przez najnowsze rozwiązania wysoko podnoszą poprzeczkę, dając nam, użytkownikom do dyspozycji produkty coraz bardziej dopracowane i wszechstronne.