Agencja przywróciła działanie dwóch instrumentów: teleskopu ultrafioletowo-optycznego oraz urządzeń do obserwacji w promieniach rentgenowskich. W najbliższym czasie planowana jest też reaktywacja Burst Alert Telescope. Oznacza to odejście od ustawienia, które ograniczało opór atmosfery — Swift wraca do regularnych badań kosmosu, a jednocześnie jego zniżanie na orbicie będzie postępować szybciej.
Swift wystartował w 2004 r. i przez lata służył do badania najbardziej energetycznych procesów we Wszechświecie. Obserwował m.in. rozbłyski gamma, supernowe, rozbłyski rentgenowskie oraz galaktyki, których źródłem zasilania są supermasywne czarne dziury. Od dawna wyzwaniem pozostawał jednak brak własnego napędu — na niskiej orbicie okołoziemskiej satelita stopniowo tracił wysokość.
W ostatnich latach tempo spadku wysokości wzrosło, co wiązano ze wzmożoną aktywnością Słońca w pobliżu maksimum słonecznego w 2024 r. Większy opór w rozrzedzonych warstwach atmosfery sprawił, że Swift zaczął obniżać orbitę szybciej, niż przewidywały wcześniejsze założenia.
WIDEOCzekamy na tysiące nowych egzoplanet. Teleskop Roman poleciał w kosmos
We wrześniu 2025 r. NASA informowała o awaryjnym scenariuszu, w którym firma Katalyst Space miała w krótkim czasie zbudować statek zdolny podejść do Swifta i podnieść go na wyższą orbitę. Na czas przygotowań wszystkie trzy instrumenty obserwatorium zostały wyłączone, a satelitę ustawiono w konfiguracji zmniejszającej opór atmosfery, by maksymalnie spowolnić zniżanie.
Kierunek działań zmienił się po starcie statku LINK 3 lipca 2026 r. Pod koniec lipca Katalyst Space poinformował, że pojazd zaczął doświadczać serii usterek — dotyczyły one kół reakcyjnych oraz systemu silniczków na zimny gaz. Skutkiem były m.in. niekontrolowane wirowanie oraz problemy z utrzymaniem wysokości i łącznością.
Ponieważ nie udało się opanować awarii, NASA przekazała, że nie będzie kontynuować planu przeniesienia Swifta na wyższą orbitę. Z najnowszych prognoz wynika, że w ciągu jednego–dwóch miesięcy satelita obniży się poniżej 300 km, a wejście w atmosferę ma nastąpić przed końcem roku. Większość konstrukcji powinna ulec spaleniu, choć część elementów może przetrwać i prawdopodobnie spaść do oceanu.
Redaktor serwisu WP Tech. Od ponad 10 lat codziennie pisze o astronomii, astrofizyce, kosmologii i eksploracji przestrzeni kosmicznej. Od samego początku stara się zostać prawdziwym kronikarzem pierwszych kroków ludzkości ku gwiazdom. Tak się dobrze złożyło, że przypadło mu żyć w czasach, w których ludzkość dokonuje fenomenalnych odkryć i po raz pierwszy w historii ma szansę zajrzeć na kres wszechświata i postawić stopę na innej planecie. Poza pracą - miłośnik psów i wielokilometrowych spacerów po lasach Wielkopolski.
