Test topowej płyty Gigabyte i USB 3.0

Producenci płyt głównych coraz częściej wzbogacają swoje modele w obsługę nowych technologii, jak USB 3.0 czy SATA 3. W tym artykule przedstawiamy topowy model firmy Gigabyte, oferujący podstawkę LGA 1156 - P55A-UD7. Płyta obsługuje wymienione technologie i jest skierowana do najbardziej wymagających użytkowników, dla których wydajność i możliwości podkręcania są najważniejsze. Przekonamy się, czy ten model zadowoli potencjalnych nabywców.

Oprócz testów wydajności w standardowych zastosowaniach, sprawdzimy także wydajność nowego portu USB 3.0 w porównaniu do starszego USB 2.0. W tym celu skorzystamy z zewnętrznego dysku Buffalo 1 TB.

Dysk Buffalo 1 TB USB 3.0

Po publikacji testu płyt z chipsetami H55 i H57 czytelnicy mogli poczuć pewien niedosyt przez brak porównania do popularnego P55. Teraz jest to możliwe przez zastosowanie w testach tej samej konfiguracji programowo-sprzętowej. Do wykresów wydajności i poboru energii zostaną dodane wyniki z poprzedniej recenzji. Zobaczymy, jaki chipset jest wydajniejszy, pobiera mniej prądu i w końcu - jaki jest bardziej opłacalny.

Poniżej przedstawiam specyfikację techniczną testowanej płyty głównej:

W dużym pudle oprócz samej płyty głównej znajdziemy instrukcję obsługi (w języku angielskim), instrukcję instalacji sprzętu (także w języku polskim), taśmę sygnałową IDE, cztery żółte przewody SATA - w tym dwa z końcówką kątową - długą taśmę do SLI, płytkę do 3-way SLI, dwa kable SATA-eSATA, przejściówkę zasilania dysków MOLEX- 2x SATA, blaszkę z wyjściami 2x eSATA i zasilaniem MOLEX do zamontowania w miejscu dla kart rozszerzeń, blaszkę ochronną na tylny panel z pokolorowanymi i oznaczonymi miejscami dla odpowiedniego urządzenia oraz dwie naklejki: GIGABYTE Powered i DOLBY Home Theater.

Płyta jest wykonana w standardzie ATX (pełne rozmiary ATX) i obsługuje procesory Intel z serii Core i3/i5/i7 oraz Pentium G, które są przeznaczone na podstawkę LGA1156.

Na niebieskim PCB znajdziemy cztery sloty na pamięć DDR3 – pozwala to na zamontowanie do 16 GB pamięci operacyjnej. W sekcji montowania kart rozszerzeń znajdują się cztery slotyPCI-Express 2.0 16x, jeden PCI-Express 1x oraz dwa PCI. Posiadacze trzech kart NVIDII na pewno ucieszą się z faktu obsługi technologii 3-way SLI.

Gniazda na IDE oraz SATA zostały dobrze rozmieszczone – dostęp do nich nie powinien być w żaden sposób utrudniony. Porty SATA zostały ustawione równolegle do PCB. Na płycie znajduje się 6 gniazd do podłączenia wentylatora, w tym 2 gniazda PWM. Możemy więc podłączyć cały system wentylacji i pozwolić na automatyczną kontrolę obrotów przez płytę.

Sekcja zasilania zawiera aż 24 fazy zasilania procesora, japońskie kondensatory typu Solid oraz chłodzone sporych rozmiarów radiatorami tranzystory. Zastosowano wtyczkę zasilania dla procesora 8-pin, dzięki czemu można dostarczyć do niego więcej mocy. W oczy rzuca się także wyróżnienie gniazda procesora – zostało pomalowane na czarny, błyszczący kolor.

Chipset P55 chłodzony jest pasywnie przez duży radiator, który jest połączony ciepłowodem z radiatorami na MOSFET-ach i mostkiem południowym. Gigabyte dał użytkownikowi możliwość wyboru rozbudowy systemu chłodzenia chipsetu. Może wybrać blok wodny (który jest domyślnie zainstalowany) lub pokaźnych rozmiarów chłodzenie pasywne typu Silent Pipe 2.

Gniazdo na wtyczki do obudowy (Power LED, HDD LED, Reset, itd.) zostało oznaczone w ciekawy sposób. Obszar wokół każdego pina jest pokolorowany w zależności od przeznaczenia (np. czerwony do przycisku Power). Dodatkowo dla każdej sekcji zostało oznaczone miejsce, gdzie powinno się podłączyć pin z napięciem dodatnim. Pod gniazdem znajduje się tabelka z opisem, gdzie należy podłączyć odpowiednią wtyczkę.

Gigabyte dodał wyświetlacz Debug LED, dzięki któremu - w razie kłopotów z działaniem komputera - możemy odczytać z niego kod błędu i sprawdzić, co powoduje problemy. Przy drugim slocie PCI-E znajdziemy gniazda do podłączenia FDD, COM, 2x USB oraz FireWire.

Osoby, które podłączają komputer bez obudowy zapewne docenią umieszczenie wygodnego przycisku Power przy gnieździe ATX 24-pin.

Na tylnym panelu znajduje się aż 8 gniazd USB (w tym cześć standardowych portów USB 2.0 oraz USB 3.0), PS/2 (do podłączenia klawiatury lub myszki), wyjście optyczne i koncentryczne audio, 2 x RJ-45 (do podłączenia kabla sieciowego), 2 gniazda eSATA, 2 x FireWire (w wersji standardowej i małej) oraz 6 analogowych gniazd mini-jack do podłączenia głośników 5.1, mikrofonu i Line-In.

Odwracając płytę zauważymy, że pod LGA1156 znajduje się tzw. backplate, dzięki któremu płyta główna jest w tym miejscu usztywniona (co może się przydać przy większych coolerach). W odróżnieniu od tańszych modeli, tak jak w przypadku obudowy gniazda procesora, backplate został pomalowany na czarny kolor.

Z wyglądu P55A-UD7 prezentuje się bardzo dobrze: rewelacyjny design, bardzo dobre ułożenie elementów i dobrej jakości chłodzenie – zapowiada się ciekawie. Zobaczymy jednak jak ten model poradzi sobie w testach.

Poniżej prezentuję zdjęcia ekranów konfiguracyjnych BIOS-u:

Znajdziemy wszystko, czego potrzebuje każdy overclocker: zmiana napięć, mnożników, czy też taktowania szyn. Zakres regulacji jest na tyle duży, że nikt nie powinien czuć niedosytu (patrz tabelka niżej). BIOS wygląda identycznie jak w przypadku płyty z chipsetem H57. Jedyną różnicą jest możliwość włączenia/wyłączenia dwóch kart sieciowych, a nie jednej.

Do testowanej płyty głównej producent dołączył kilka programów, dzięki którym będzie możliwe wykorzystanie nowych funkcji lub zyskasz do nich lepszy dostęp. Pominąłem tutaj programy takie jak Adobe Reader czy testowa wersja programu antywirusowego, które są dołączane właściwie przez każdego producenta.

Zacznę od programu, który prawdopodobnie zaciekawi większość osób – EasyTune 6. Służy on do zmiany głównych parametrów platformy bez potrzeby wchodzenia do BIOS-u płyty. Możemy m.in. zwiększyć taktowanie szyny BCLK, zmienić napięcia, mnożnik dla procesora, czy dzielnik dla pamięci.

W zakładce Tune mamy do wyboru kilka opcji podkręcania: Quick Boost, Easy oraz Advanced. Wybierając pierwszą opcję program sam dostosuje parametry, jakie są potrzebne do przetaktowania procesora w zależności od tego, który krok wybierzemy (do wyboru są trzy).

Oprócz overclockingu EasyTune pozwala także na zmianę ustawień kontroli prędkości wentylatora na procesorze. Przy ustawieniu auto program automatycznie dostosuje prędkość wentylatora do aktualnej temperatury. Po zaznaczeniu Advanced możemy sami określić, jaki będzie zakres prędkości obrotowej (procentowo) w zależności od temperatury. Przy ustawieniu Disabled kontrola wentylatora jest wyłączona.

EasyTune 6 wyświetli nam także informacje o procesorze i pamięciach w pierwszych dwóch zakładkach.

Szósta odsłona programu do OC Gigabyte’a mile mnie zaskoczyła. Aplikacja ma dużo więcej opcji niż jej starsze wersje. Szkoda, że producent nie dodał obsługi profili – można tylko zapisać i wczytać ustawienia z pliku. Niemniej jednak uważam, że jest to dobra aplikacja, zwłaszcza dla początkujących.

Bardzo wygodnym i przydatnym narzędziem jest @Bios. Służy do pobierania aktualnych wersji BIOS-u, jak i pozwala go wgrać do płyty głównej. Wszystko przebiega szybko i sprawnie w środowisku Windows. Należy pamiętać, że wgrywanie BIOS-u z poziomu systemu operacyjnego wiąże się z minimalnie większym ryzykiem uszkodzenia go (np. przez zawieszenie się systemu).

Na krążku znajdziemy także DMI Viewer, dzięki któremu możemy zobaczyć szczegółowe informacje na temat zainstalowanej płyty głównej. Niestety informacje te nie są podane w przystępnej formie i niewiele mówią zwykłemu użytkownikowi.

Gigabyte dodał małą, aczkolwiek ciekawą aplikację – Face Wizard. Dzięki niej można zmienić logo, które pojawia się podczas uruchamiania komputera. Możemy ściągnąć logo ze strony producenta lub dodać swoje.

W odróżnieniu od płyt z chipsetem H55/H57 udało się zmienić logo przy starcie komputera. Poniżej przedstawiam zdjęcie takiej zmiany:

Na krążku znajduje się także program o nazwie SMART 6, który zawiera w sobie sześć, pomocnych według producenta, funkcji. SMART QuickBoot pozwala na przyspieszenie uruchamiania komputera, SMART QuickBoost zawiera w sobie zakładkę Tune z programu EasyTune 6 (tylko tryb easy). SMART Recovery służy do odzyskiwania danych. Najciekawszą jednak funkcją jest SMART TimeLock, dzięki której możliwe jest zablokowanie uruchamiania komputera w określonych przez użytkownika godzinach.

Gigabyte dodał aplikację do sprawdzania aktualizacji do oprogramowania płyty głównej o nazwie Update Manager. Uruchamia się w tle z każdym uruchomieniem peceta. Jeśli nie znajdzie nowych wersji programów, informuje o tym odpowiednim komunikatem.

• 3DMark Vantage

Benchmark został uruchomiony w domyślnych ustawieniach, czyli:

Tryb: Performance

Rozdzielczość: 1280x1024

Podajemy wynik ogólny (Total Score), GPU Score oraz CPU Score.

• PC Mark Vantage

Benchmark został uruchomiony w domyślnych ustawieniach.

Tryb: x64

Podajemy wynik ogólny (Total Score), Memories Score, TV & Movies Score, Gamming Score, Music Score, Communications Score, Productivity Score oraz HDD Score.

• Sandra 2009 SP4

W benchmarku tym zostało uruchomionych kilka wbudowanych testów wydajności procesora i pamięci.

Podajemy wyniki: Processor Arithmetic (Agregate Score), Processor Multimedia (Agregate Score), Multi-Core Efficienty (Inter Core Latency), Memory Bandwidth (Agregate Score) oraz Memory Latency.

• Super Pi:

Jest to benchmark, który mierzy wydajność obliczania wartości liczby Pi z określonym z góry próbkowaniem.

Podajemy wyniki dla próbki 1MB oraz 32MB.

• WinRAR x64 3.92

Uruchamiany był wbudowany w program benchmark and hardware test, który mierzy wydajność podawaną w kB/s.

Podajemy wyniki dla jednego rdzenia (1 core) oraz dla wielu rdzeniu (x Core).

• Crysis 1.2

Użyty został program HOC Crysis Benchmark 1.5 do sprawdzenia wydajności w grze.

Tryb: DX10

Rozdzielczość: 1280x1024

Antyaliasing: 0x

Detale jakości grafiki: Very High with tweaks

Demo: Crytek build-in demo

Podajemy minimalną oraz średnią wartość FPS.

• Unreal Tournament III

Wykożystany został program HOC UT3 Benchmark 1.1 do sprawdzenia wydajności w grze.

Tryb: DX10

Rozdzielczość: 1280x1024

Antyaliasing: 0x

Detale jakości grafiki: High Quality with tweaks

Demo: Gataway

Podajemy wynik jako średnią wartość FPS.

• Resident Evil 5

Użyta została specjalna tetowa wersja Resident Evil 5, służąca do sprawdzenia wydajności komputera w tej grze.

Tryb: DX10

Rozdzielczość: 1280x1024

Antyaliasing: 0x

Detale jakości grafiki: High Quality

Benchmark: wydajność gry

Podajemy wynik jako średnią wartość FPS.

• Race Driver: GRID

Do pomiaru wydajności w tej grze użyłem programu Fraps. Test polegał na przejechaniu za każdym razem odcinka trasy zawsze w ten sam sposób (start wyścigu, puszczenie przeciwnika przed siebie, kilka zakrętów, potem wyprzedzenie przeciwnika i uderzenie w bandę z dużą prędkością).

Rozdzielczość: 1280x1024

Detale jakości grafiki: Highest Quality

Trasa: Mount Harana (city run)

Auto: Nissan Skyline GT-R Z-Tune

Podajemy wynik, jako średnią i minimalną wartość FPS.

• HD Tune 3.5 Pro

Wykorzystany został testy Read oraz Write, które pokazują wydajność dysku przy zapisie oraz odczycie danych. Wyniki podawane są, jako minimalna, średnia i maksymalna wartość transferu (w MB/s) oraz czas średni dostępu do danych.

• HD Tach 3.0.4.0

Wykonany został test Quick bench (8mb zones). Jako wynik podawany jest średni transfer, Burst Speed (maksymalny transfer danych w krótkim czasie) oraz średni czas dostępu do danych.

• Crystal Disk Mark 2.2

Wykonane zostały wszystkie dostępne testy zapisu i odczytu. Wyniki są podawane w kategoriach: SEQ, 512k, 4k.

• Kopiowanie folderu z plikami.

Do testu użyłem dwóch folderów: 2.4GB oraz 1.97GB. W pierwszym znajdowały się różne pliki, od takich, które zajmują 1-5k, przez pliki po kilka MB, aż do dużych plików ponad 300 MB. Drugi folder zawierał natomiast kilka plików o pojemności 360-700MB. Podawane wyniki to czas kopiowania całego folderu z jednego miejsca na drugie (jest to zaznaczone przy wykresie). Granica błędu tego testu to 1-2 s.

Na koniec dodam, że każdy test (dla gier i programów) wykonywany był trzy razy, a podawane wyniki są średnią z trzech prób. Jeśli dla któregoś z pomiarów wynik był drastycznie niższy lub wyższy to powtarzałem test.

Patrząc na wyniki przeprowadzonych testów można wysunąć tylko jeden wniosek – USB 3.0 daje bardzo duże przyśpieszenie względem starszej generacji. Dzięki zastosowaniu większej przepustowości łącza wydajność zewnętrznych dysków twardych nie jest już ograniczana przez wolne łącze USB 2.0.

Na prośbę czytelnika wykonałem także dodatkowe testy, dzięki którym możemy zobaczyć, czy jednoczesne użycie portów SATA3 i USB 3.0 nie powoduje większego obciążenia systemu i pogorszenia transferów. Tutaj, oprócz testu zewnętrznego dysku, dodałem także wyniki dla Seagate 250 GB SATA2.

Jak można zauważyć użycie oddzielnego kontrolera dla SATA6 nie powoduje spadku wydajności. Jedynym wyjątkiem jest gorszy o ok. 5MB/s wynik dysku Buffalo, gdy HDD jest podłączony do SATA3.

Dodatkowo obciążenie procesora w testach dysku wewnętrznego spadło o ok. 5% przy użyciu portu obsługującego SATA3. Widocznie zewnętrzny kontroler dysków w znaczny sposób odciąża jednostkę centralną.

Dzięki temu, że płyta była testowana na identycznej platformie do wykresów dodałem wyniki płyt z chipsetami H55 i H57. Możemy porównać ich wydajność w stosunku do P55.

W 3D Mark Vantage wyniki płyt są bardzo zbliżone, jedynie w CPU Score widać pewną przewagę P55A-UD7.

W większości testów płyta z P55 ma lekką przewagę nad rywalami. W pozostałych testach prezentuje podobną wydajność

Poza testem Memory Latency widać przewagę testowanej płyty nad pozostałymi modelami.

W testach w Super Pi i WinRAR utrzymuje się trend trochę wyższej wydajności P55A-UD7. Podsumowując wyniki testów syntetycznych można powiedzieć, że ogólnie rzecz biorąc chipset P55 jest wydajniejszy od swoich młodszych braci – H55 i H57. Różnica nie jest jednak na tyle duża, żeby można było mówić o wyraźnej przewadze P55.

Prezentowana na wykresach ilość klatek na sekundę pokazuje, że wszystkie płyty mają tę samą wydajność w grach. Wyjątkiem jest tylko Unreal Torunament III, gdzie widać wyraźną przewagę płyty P55A-UD7 nad pozostałymi modelami.

Test wykonany był na słuchawkach Sennheiser HD 212 Pro oraz na głośnikach Microlab SOLO7C. Na ocenę miała wpływ jakość odtwarzanego dźwięku w muzyce (rock, techno i muzyce klasycznej), grach i filmach. W trakcie przeprowadzania odsłuchu oceniałem poszczególne aspekty dźwięku w skali od 1 do 6. Jako odnośnik stosowałem odsłuch z karty dźwiękowej Auzentech Prelude X-Fi 7.1 (której jakość oznacza 6).

Myślę, że jakość dźwięku, którą prezentuje P55A-UD7, dla wielu ludzi będzie zadowalająca, jednak dla ceniących wysoką jakość i szczegółowość zintegrowany układ dźwiękowy okaże się niewystarczający. Co ciekawe, jakość dźwięku jest trochę lepsza niż w H57M-S2H oraz H55M-USB3. Różnicę słychać przede wszystkim w szumach i zniekształceniach, które zostały wyraźnie poprawione.

Pozostałe aspekty dźwięku są niestety takie same. Głośność w porównaniu do Auzentecha jest ponad 2 x niższa! Aby na słuchawkach posłuchać w miarę głośno muzyki trzeba przesunąć suwak głośności prawie na maksa w prawo.

Po kilku minutowej manipulacji suwakami korektora graficznego można osiągnąć na tym układzie dźwiękowym względnie dobry efekt, który nie irytuje, ale też nie zachwyca.

Udało mi się podkręcić procesor do takiej samej wartości, co przy płytach z H55/H57 – 4,6 GHz przy szynie BCLK ustawionej na 200 MHz i pamięci taktowanej zegarem 1600 MHz. Jest to niezły wynik, choć po tak drogiej płycie można było się spodziewać czegoś więcej. Napięcia zostały ustawione następująco: dla procesora 1.475 V (CPU-Z pokazywał ok. 1.456 V), dla QPI 1.36 V, dla PCH 1.24 V, dla PLL 2.04 V oraz dla DRAM 1.70 V. Wszystkie funkcje oszczędzające energię zostały wyłączone.

Taktowanie uznałem za stabilne po pozytywnym przejściu 25 minut testu w Prime 95 (blend, 4 wątki) oraz wszystkich benchmarków zawartych w artykule.

Przeprowadziłem także próbę uzyskania jak największej wartości BCLK. Niestety nawet duże podniesienie napięcia nie przyniosło żadnego zysku. Komputer nawet przy ustawieniu szyny na 205 MHz nie uruchamiał się (mnożnik procesora został zmniejszony tak, aby pracował z częstotliwością ok. 2 GHz). BLCK na poziomie 200 MHz jest więc kresem możliwości tej płyty. Nie jest to imponujący wynik jak na tak drogą płytę główną.

P55A-UD7 jest pod względem podkręcania bardzo kapryśna. Po każdej zmianie szyny BCLK albo któregoś z dzielników (RAM, QPI) komputer po restarcie nie uruchamiał się. Pomagało tylko wyłączenie zasilacza i odczekanie nawet do kilku minut. Po tej operacji komputer działał już dobrze i każdy restart kończył się powodzeniem. Niestety po dłuższej pracy na podkręconych zegarach, gdy wyłączymy PC, problem się powtarza: trzeba odczekać kilka minut na odłączonym zasilaniu. To moim zdaniem dyskwalifikuje ten produkt jeśli chcemy korzystać z OC, a przecież właśnie do overclockerów jest skierowana ta płyta. Do tego dochodzi vdrop procesora rzędu 0.02-0.04V.

Przedstawię teraz pobór mocy z gniazdka dla całej platformy testowej. Do komputera była także podłączona nagrywarka DVD, klawiatura i myszka USB. Przed obejrzeniem wykresu proponuję zapoznać się, jak zostały przeprowadzone testy:

- • IDLE – pomiar wykonany przy widoku pulpitu Windows, bez aktywności programów i użytkownika

- • BIOS – pomiar wykonany podczas konfigurowania biosu

- • LOAD – pomiar podczas obciążenia komputera – jednoczesne działanie programu Prime 95 (test blend, 4 wątki) oraz 3D Mark Vantage.

Pobór mocy będzie się wahał od 95 W (w spoczynku) do 159 W (pod pełnym obciążeniem). Niestety po zwiększeniu napięcia i taktowania procesora widać bardzo duży wzrost pobieranej energii elektrycznej (zwłaszcza pod obciążeniem). Dodam tylko, że przy wyłączonym komputerze P55A-UD7 pobierała z sieci 11-14 W (niezależnie od ustawień).

Porównując P55A-UD7 do ostatnich płyt Gigabyte’a z chipsetami H55 i H57 można zauważyć, że dla analogicznego ustawienia płyta z chipsetem P55 pobiera znacznie więcej energii elektrycznej - ok. 20 W różnicy w Idle oraz 18 W więcej pod obciążeniem.

W testach syntetycznych widać wyraźny przyrost wydajności po podkręceniu. Niewielka przewaga P55 nad pozostałymi chipsetami została zachowana.

W grach nie ma praktycznie żadnego zysku z przetaktowania procesora do 4,6 GHz. Możliwe, że wyniki byłyby znacznie wyższe przy mocniejszej karcie graficznej. Po OC wydajność wszystkich płyt głównych jest na tym samym poziomie, za wyjątkiem Unreal Tournament III, w którym także bez podkręcenia P55A-Ud7 ma sporą przewagę.

Na początku P55A-UD7 zapowiadała się rewelacyjnie. Bogate wyposażenie, 24 fazy zasilania, świetne chłodzenie, obsługa wielu nowoczesnych technologii i sam wygląd płyty sprawiał bardzo pozytywny wrażenie. W testach płyta też wypadała dobrze.

Czar prysł, gdy przyszedł czas na sprawdzenie możliwości podkręcania. Spodziewałbym się czegoś więcej od płyty za tysiąc złotych. Nawet najtańsze konstrukcje nie sprawiają takich problemów jak testowany model Gigabyte’a.

Niewątpliwym plusem jest obsługa urządzeń działających w trybie USB 3.0 i SATA 3. Przy użyciu nowszego interfejsu USB dyski zewnętrzne nie będą już ograniczane przez łącze. Dzięki temu mogą osiągnąć pełną wydajność, co przekłada się na wyraźne skrócenie czasu kopiowania plików.

Mogliśmy także porównać wydajność procesora i3 na chipsetach H55/H57 i P55. W większości testów P55 uzyskuje trochę lepsze rezultaty (czasem ma podobne wyniki), ale niestety kosztem wyższego poboru energii.

Przyszedł czas na podsumowanie wad i zalet P55A-UD7 oraz ostateczną ocenę - wszystkie dane znajdziesz poniżej.

Autor artykułu:

• Dominik Kosiorek