Przegląd rynku: obudowy PC 

Obudowy komputerowe są oferowane w różnych cenach i z różnymi funkcjami. Dużą popularnością cieszą się oczywiście tanie i proste modele. Dla wielu osób wygląd komputera nie ma większego znaczenia i liczy się przede wszystkim to, co znajduje się w środku.

Nie brakuje jednak entuzjastów, którzy chcą zadbać także o odpowiednio dobrą obudowę. Na rynku znajdziemy mnóstwo interesujących rozwiązań, dlatego przygotowaliśmy pierwszy przegląd rynku i szeroko opisaliśmy 8 modeli.

W artykule dowiesz się, co może zaoferować obudowa za 500-600 zł, i czy warto ją kupić zamiast - przykładowo - modelu za 150 zł. Jaka jest jakość wykonania tych produktów i dla kogo są adresowane? Jakie możliwości rozbudowy powinna oferować dobra obudowa? Na tego typu pytania odpowiadamy w niniejszej publikacji i zapraszamy do lektury.

Nasz test obudów rozpoczynamy dość mocnym uderzeniem, czyli modelem Zero 2 firmy NZXT. Jest to duża obudowa o nowoczesnym wzornictwie, przeznaczona dla entuzjastów. Można mieć tylko nadzieję, że zostanie to potwierdzone jakością i funkcjonalnością stojącymi na wysokim poziomie. Sam szkielet obudowy wykonany jest ze stali, jednak dla zaoszczędzenia masy część paneli wykonano z dobrej jakości aluminium. Konstrukcja może pomieścić płyty główne w formacie: ATX, Flex ATX, Mini ATX oraz Micro ATX.

Przednia część obudowy jest z czarnego plastiku, częściowo matowego a częściowo błyszczącego, co daje przyjemny dla oka efekt. U dołu znajduje się gustownie ukształtowana i wyprofilowana kratka, podświetlana dodatkowo niebieskim światłem pochodzącym z LED-ów. Za kratką znajduje się jeden 120-milimetrowy wentylator zasysający chłodne powietrze do wnętrza. Dwa kolejne wentylatory 120 mm znajdują się z tyłu i służą do wysysania ogrzanego już powietrza. Cztery miejsca na dodatkowe (brak w zestawie) wiatraki o średnicy 120 mm znajdują się na lewej bocznej ściance, a jedno 80-milimetrowe miejsce przewidziane jest także na górze obudowy. Na spodzie wycięty jest pokryty drobną siateczką otwór wentylacyjny. Dolna ścianka wyposażona jest w solidne, stabilne „nóżki” z dość miękkiej antypoślizgowej gumy.

Przednie drzwi chroniące ściankę z pięcioma miejscami na napędy 5,25 cala i dwoma 3,5 cala zawierają wbudowaną diodę sygnalizacyjną LED. Otwierają się one z lekkim oporem w prawą stronę. W ich zamykaniu pomagają dwie pary magnesów, które domykają drzwi gdy te znajdują się w odległości 3-4 cm od pozycji całkowicie zamkniętej. Kwestią dość dyskusyjną jest jednak jakość plastiku użytego na przednim panelu. Jest on dość cienki i sprawia wrażenie, że pęknie lub odłamie się przy pierwszym szarpnięciu czy uderzeniu.

Przycisk służący do włączania komputera umieszczony jest za przednimi drzwiczkami, natomiast podłużny czarny „reset” mieści się na zewnątrz, w przedniej dolnej części obudowy. Boczne lewe drzwi zamykane są śrubkami mającymi duże, wygodne plastikowe uchwyty. Znajdujące się za nimi rusztowanie mieści 6 dysków twardych, które podobnie jak napędy 5,25” są  montowane za pomocą załączonych przez producenta plastikowych „szyn” wyraźnie przyspieszających montaż.

Zewnętrzny panel do podłączenia peryferiów i akcesoriów umieszczono na górnej ściance. Zawiera on dwa porty USB, dwa porty audio (wejście i wyjście) oraz jeden port eSATA.

Całość waży ponad 10 kg, ale trzeba zaznaczyć, że funkcjonalność i dołączone akcesoria w pełni usprawiedliwiają ten ciężar.

Model Piano 3393 firmy iBOX jest tanią ale nowocześnie wyglądającą obudową. Ma kilka ciekawych cech, które zostaną opisane w dalszej części. Konstrukcja celuje w półkę „budżetową”, czyli raczej nie można oczekiwać od niej cudów jeśli chodzi o funkcjonalność i przede wszystkim jakość.

Zdecydowana większość paneli i rusztowań wykonana jest z cienkiej stalowej blachy SECC dość niskiej jakości. Niektóre elementy mają ostre i poszarpane krawędzie, przez które nietrudno nabawić się przeróżnych otarć i przecięć w czasie montażu podzespołów. Obudowa jest w dodatku dość mała i nie umożliwia instalacji bez wykorzystania śrub. Sprawia to jednak, że całość jest „kompaktowa” i waży zaledwie 5 kg, więc jeśli ktoś poszukuje konstrukcji mieszczącej się na przykład w typowym biurku lub innym ciasnym miejscu, to ta cecha powinna mu się spodobać.

Przedni panel wykonany jest w większości z atrakcyjnego wizualnie błyszczącego plastiku. Materiał nie jest dobrej jakości. Drzwiczki trzeszczą w trakcie zamykania i otwierania, a wewnątrz nich słychać różne obijające się o plastik kabelki i brzęczące elementy metalowe. Dodatkowo bardzo łatwo zostawić na nich ślady odcisków palców. „Wrota” otwierają się w lewą stronę, a po otworzeniu ukazują się 4 zatoczki dla urządzeń w formacie 5,25 cala, jedną zatoczkę 3,5 cala, diodę sygnalizacyjną LED oraz dwa chromowane przyciski służące do włączania i resetowania komputera.

Plusem jest to, że owe drzwi mają wbudowany mały wyświetlacz LCD pokazujący na bieżąco kilka przydatnych informacji, takich jak na przykład prędkości obrotowe wiatraków oraz temperatura wybranego podzespołu komputera. Piszę „wybranego”, gdyż obudowa wyposażona jest w czujnik temperatury na dość długim kabelku, który można umieścić na przykład na procesorze głównym, procesorze karty graficznej, pamięci RAM, dysku twardym, lub po prostu wewnątrz samej obudowy komputera, aby pokazywał jaka temperatura tam panuje.

Wyświetlacz podświetlany jest na niebiesko, podobnie jak duży wentylator 120 mm umieszczony w dolnej części przedniego panelu. Czarna obudowa w połączeniu z tymi światłami i chromowanymi dodatkami daje atrakcyjny dla oka efekt, szczególnie gdy w pomieszczeniu panuje półmrok.

Z prawej strony przedniego panelu znaleźć można dwa porty USB oraz wejście i wyjście audio, a na prawym boku konstrukcji kolejny rząd otworów wentylacyjnych.

Dodatkowe miejsce na wentylator, tym razem 80 mm znajduje się w tylnej części konstrukcji i to by było na tyle, jeśli o nie chodzi. Można więc napisać, że jest bardzo skromnie. Jedynym plusem w tym zakresie jest fakt, że na lewym boku znajduje się sporo otworów wentylacyjnych oraz tak zwany „Air Duct”, czyli coś w rodzaju tunelu pomagającego w transporcie chłodnego powietrza wprost na radiator procesora głównego.

Takie chłodzenie może się okazać niewystarczające w przypadku używania wydajnych podzespołów w komputerze, gdyż obudowa ze względu na swoje niewielkie rozmiary nie zapewnia dobrej cyrkulacji powietrza wewnątrz. Pisząc o wydajnych podzespołach trzeba wspomnieć, że o najlepszych nie ma mowy, gdyż nowoczesne superwydajne karty graficzne zwyczajnie się do środka nie zmieszczą, podobnie jak niektóre „chłodnice” montowane na CPU. Płyty główne z kolei można stosować w formacie ATX i Micro ATX.

Spód obudowy jest wyposażony w cztery nóżki wykonane z twardego i niestety bardzo śliskiego plastiku.

Niniejsza obudowa jest wyjątkowym przykładem tego, że dla niektórych osób dużo ważniejsza od wyglądu jest funkcjonalność, a w tym przypadku słowo funkcjonalność można śmiało napisać przez wielkie „F”. Konstrukcja ta stanowi znakomitą bazę do dalszych modyfikacji, ale już w standardzie oferuje wiele funkcji przydatnych dla bardzo wymagających użytkowników.

Materiał wykorzystany do jej budowy to wysokiej jakości bardzo solidna stal SECC i równie dobry plastik. Całość została zaprojektowana od początku z myślą o zastosowaniu chłodzenia wodnego. Na górnej powierzchni znajduje się wielki „grill” z czternastoma otworami montażowymi, do których standardowo podpięty jest ogromny wentylator 230 mm, ale docelowo można przykręcić tam chłodnicę płynu wraz z kilkoma mniejszymi wiatrakami. Zaraz obok tej konstrukcji znajduje się tak zwany „Fillport”, czyli zagłębienie wewnątrz którego jest duży otwór do podłączenia węża służącego do „tankowania” układu chłodzącego oraz dwa dodatkowe, mniejsze otwory montażowe. Fillport przykryty jest gumową matą zapobiegającą dostawaniu się kurzu do wody oraz likwidującą ewentualne rozpryski płynu.

Podobne ale trochę mniejsze rusztowanie umieszczone jest także na dolnej ściance obudowy. Ciekawą rzeczą jest to, że standardowo to właśnie w tym miejscu (czyli na samym dole obudowy) producent proponuje umieszczenie zasilacza. Jest to bardzo dobre rozwiązanie, usprawniające rozproszenie ciepła i zapewniające więcej miejsca dla chłodzenia wodnego u góry. Oczywiście istnieje też możliwość instalacji zasilacza w górnej części, wtedy tylny panel zawierający otwory dla węży z płynem będzie musiał przenieść się na spód.

Do zestawu dostarczone są cztery wentylatory: trzy ogromne 230-milimetrowe (przód – z czerwonym podświetlaniem, góra i lewy bok) oraz jeden duży 140-milimetrowy (tył).

Przedni panel wykonany z wysokiej jakości plastiku oraz metalowej siatki zawiera 6 zatok formatu 5,25 cala oraz panel zawierający 4 porty USB, 1 port eSATA, 1 port FireWire, wejście i wyjście audio, a także dwie diody sygnalizujące zasilanie i pracę napędu.

Wszystkie napędy oraz karty rozszerzeń mocowane są bardzo pomysłowymi metodami „beśrubkowymi”: dyski można umieścić w wysuwanych tackach, napędy optyczne trzymane są za pomocą bolców wysuwanych przyciskiem, a karty rozszerzeń mają swoje zatrzaski. Na lewym panelu jest w dodatku okno, przez które można całe to bogate wnętrze podziwiać.

W zestawie nie zabrakło również naklejek amortyzujących pracę napędów, spinek do kabli, zestawu śrubek, jednej przejściówki z 5,25 na 3,5 cala oraz czterech kółek do obudowy zastępujących dobre gumowe nóżki.

Jednym zdaniem obudowę tą można określić jako spełnienie marzeń osób lubiących ekstremalne podkręcanie połączone z wyśmienitą funkcjonalnością.

Tym razem czas na obudowę nastawioną w stu procentach na efekty wizualne. Firma MaxPoint (właściciel marki Aplus) wykonała kawał dobrej roboty i zaprezentowała konstrukcję, którą w środku nocy można spokojnie uznać za statek obcej cywilizacji wizytujący Ziemię. Jest to produkt z półki „Super Tower”, czyli coś teoretycznie maksymalnie dobrego w swojej kategorii. Obudowa reklamowana jest jako gorąca z zewnątrz, a zimna w środku - i tak faktycznie jest. Wygląd robi piorunujące wrażenie. Nie dość, że obudowa wykonana jest z bardzo dobrych materiałów, to w dodatku wyglądem przypomina pracę magisterską fascynata „transformersów”.

Z przodu, na dole obudowy widoczna jest wielka dziura przypominająca wyglądem wlot do tunelu aerodynamicznego, w środku której promieniuje niebieskim światłem 250-milimetrowy wentylator. Nad nim znajdują się wrota broniące dostępu do pięciu zatok w formacie 5,25 cala oraz jednej 3,5 cala, a także przycisku zasilania i resetu. Wrota na zewnątrz ozdobione są dumnym świecącym na niebiesko logiem „A+”.

Nad nimi znajduje się wyświetlacz, również podświetlany na ten sam kolor i pokazujący aktualną temperaturę wybranego podzespołu komputera. Do pomiaru temperatury wykorzystywany jest czujnik umieszczony na końcu przewodu na tyle długiego, aby dotrzeć do każdego zakamarka obudowy.

Idąc dalej ku górze (już na górnej ściance) natrafiamy na bardzo ładny i funkcjonalny panel składający się z następujących elementów: dwóch portów USB, jednego portu eSATA, wejścia i wyjścia audio, a także bardzo przydatnego zastawu trzech przycisków oraz trzech pokręteł. Przyciski służą do uruchamiania lub wyłączania wentylatorów z boku, u góry i z przodu obudowy, natomiast za pomocą pokręteł można bezproblemowo regulować ich szybkość obrotową.

W dalszej części górnego panelu rzuca się w oczy ogromna, zajmująca mniej więcej 75% całej długości obudowy siatka zabezpieczająca dostęp do dwóch bardzo dużych wentylatorów 180 mm. Zgodnie z całością projektu, także i te urządzenia świecą niebieskim światłem. Światło to widać także przez półprzezroczyste, długie „okienka” umieszczone po bokach na szczycie konstrukcji.

Lewy bok obudowy również na większości powierzchni pokryty jest drobną siatką usprawniającą cyrkulację powietrza. Za siatką producent umieścił wprost gargantuiczny wentylator 330 mm, działający jak wielka dmuchawa do chłodzenia komponentów umieszczonych wewnątrz konstrukcji. Wielkie łopaty tego śmigła ujarzmione są w tylnej części przezroczystą plastikową konstrukcją, która zabezpiecza okablowanie wewnątrz obudowy przed przecięciem.

W tylnej części również istnieje możliwość zamontowania chłodzenia, ale tym razem o mniejszych rozmiarach: 80, 92, lub 120 mm.

Wszelkie napędy mocowane są bez użycia śrub: optyczne na listwach, a pamięć masowa w szufladkach. Natomiast karty rozszerzeń trzeba przykręcać, jednak nie sprawia to żadnego problemu, gdyż odległości między śrubkami a innymi elementami są wystarczająco duże. Same śrubki w tym miejscu można przykręcać palcami lub oczywiście śrubokrętem.

Pod obudową znaleźć można cztery długie, rozstawiane na boki plastikowe nogi. Całość wykonana jest z dużą starannością i precyzją. W obudowie zmieszczą się nawet największe komponenty.

Po wyjęciu tej obudowy można doznać lekkiego szoku, a na usta ciśnie się jedno słowo: aluminium! Piękne, eleganckie, szczotkowane aluminium w swoim naturalnym kolorze. Obudowa jest wielka, a efekt ten wzmacniają cztery identyczne, potężne, również aluminiowe uchwyty wyglądające jak płozy od śmigłowca. Dwa dolne pełnią zazwyczaj rolę stojaków, na których opiera się cała konstrukcja, a dwa górne służą jako wytrzymałe uchwyty do przenoszenia zestawu.

Oba boczne panele wyglądają wprost majestatycznie. Powstały z jednego dużego kawałka znakomitego, solidnego szczotkowanego aluminium, wyściełanego od wewnątrz porządną i skuteczną pianką dźwiękochłonną. Otwiera się je i zamyka używając pomysłowej dźwigni. Po otwarciu lewego boku wrażenia są znakomite. Wnętrze wygląda jakby powstało w supernowoczesnym laboratorium badawczo-rozwojowym agencji kosmicznej, a do jego budowy wykorzystano bezpośrednio części wyjęte z najnowszego satelity szpiegowskiego. ;-) Wygląd i jakość naprawdę robią oszałamiające wrażenie!

Miejsca do przechowywania dysków twardych robią wrażenie, jakby pochodziły w linii prostej od skrytek w pilnie strzeżonych bankach szwajcarskich. W całości wykonane są (to chyba nie zaskoczenie) z aluminium. Wyposażone są w składane uchwyty wykonane z tego samego materiału, a wsuwają się i wysuwają z lekkim oporem po naklejonej na nie dość miękkiej, ale wytrzymałej plastikowej osłonce. Powierzchnia ta sprawia, że w trakcie wyjmowania lub wkładania dysków nie będziemy mieć do czynienia z nieprzyjemnym dla ucha tarciem metalu o metal.

Napędy optyczne można zamocować bardzo prosto, bez użycia jakichkolwiek narzędzi - trzeba zwyczajnie wsunąć urządzenie do odpowiedniej zatoki i nacisnąć przycisk. Dostępu do pięciu zatok formatu 5,25 cala (w tym jedna z przejściówką na 3,5 cala) bronią wielkie aluminiowe wrota przyozdobione eleganckim plastikowym panelem, stanowiące praktycznie 90% powierzchni przodu obudowy. Drzwi mają zawiasy bardzo dobrej jakości, więc otwierają się i zamykają bezgłośnie. Trzeba także wspomnieć, ze zamykanie wspomagane jest magnesami, a ewentualne trzaśnięcia łagodzone są przez silikonowe „odboje”. Same zatoki mają zaślepki pokryte czarną, drobną metalową siateczką, podobnie jak obszar pod nimi, a ich otwieranie jest dziecinnie proste i nie wymaga przyłożenia większej siły. Karty rozszerzeń trzeba niestety przykręcać, ale i to nie powinno być kłopotliwe, gdyż można tego dokonać ręcznie, bez udziału śrubokręta.

Przejdźmy teraz do kwestii chłodzenia. Ważną rzeczą, a mimo to dość unikalną i rzadko spotykaną jest tunel powietrzny zaprojektowany tak, aby transportował zimne powietrze wzdłuż całego boku komputera. Pomyślany on został głównie z myślą o bardzo wydajnych kartach graficznych. Jego wysokość wynosi około 13 cm, więc doprowadzi powietrze do przynajmniej dwóch dużych układów przetwarzania obrazu.

Oczywistą rzeczą jest to, że głównymi odbiorcami tej obudowy są ludzie, którzy szukają rozwiązań dobrze dających sobie radę z wielką ilością gorącego powietrza wytwarzanego przez podzespoły komputera. Na samym dole konstrukcji znajduje się jeden wentylator 120 mm zasysający powietrze do wnętrza, otoczony ochronną obudową z przezroczystego plastiku. Obok niego znajduje się drugi podobny otwór wentylacyjny, także z obudową (nieprzykręconą), który standardowo pozbawiony jest wentylatora, a to dlatego że producent przewiduje zastosowanie w tym miejscu zasilacza. Nad nimi znajduje się wspomniany już tunel do chłodzenia kart graficznych.

Na tylnej ściance zamontowany jest jeden wentylator 120 mm wyciągający powietrze z okolic procesora na zewnątrz obudowy. Dwa kolejne podobne wiatraczki (po 120 mm każdy) umieszczone zostały na górnej ściance i również wydmuchują one powietrze na zewnątrz. Górna konstrukcja została wykonana bardzo pomysłowo i wygląda to tak, że powietrze wyrzucane w górę przez te dwa wentylatory trafia na bardzo efektowną i efektywną plastikową konstrukcję kierującą ten strumień w tył. Wygląda to trochę jak spoiler lub dyfuzor powietrza w samochodach sportowych.

Obudowa ta, przeznaczona dla płyt głównych formatu ATX i Extended ATX, dostosowana jest także do rozszerzenia o układ chłodzenia wodnego. Radiator może być podpięty do otworów w górnej ściance, a węże doprowadzające i odprowadzające płyn chłodzący przechodzić będą wtedy przez specjalnie do tego przystosowane dwa pokryte gumą otwory w górnej części tylnej ścianki.

Nie zabrakło również miejsca do podpięcia wentylatora 120 mm służącego do chłodzenia dobrze odizolowanej komory dysków twardych - mocowanie znajduje się pod komorą.

W przedniej części górnego panelu producent zamieścił panel zawierający 4 porty USB, 1 port FireWire, 1 port eSATA, wejście i wyjście audio, dwie diody sygnalizacyjne (zasilanie i dysk) oraz dwa przyciski (zasilanie i reset).

Do kompletu producent załącza wiele dodatków umieszczonych w eleganckim, aluminiowym (a jakże by inaczej?) etui, otwieranym z dwóch stron. W ich skład wchodzą między innymi dwa śrubokręty o kształcie kluczy do drzwi, śrubki, spinki i dodatkowe kable.

Jest to jednym zdaniem iście kosmiczna obudowa, spełniająca nie tylko sny fanów „moddingu”, ale także zaspokajająca wysublimowane gusta estetyczne odbiorców wrażliwych wizualnie.

Oto kolejna propozycja firmy CoolerMaster. Producent przyzwyczaił już nas do wysokiej jakości, rozbudowanej funkcjonalności i ciekawych rozwiązań, ale czy tym razem będzie podobnie?

Już na pierwszy rzut oka widać, że mamy tutaj również do czynienia z produktem skierowanym do fanów „tuningu komputerowego”. Nie jest z całą pewnością tak zaawansowany jak model Cosmos 1000, ale też nie jest taki drogi. Może pomieścić płyty główne formatu ATX, Micro ATX i Mini ATX.

Konstrukcja składa się w większości ze stali. Przedni panel wykonany jest praktycznie w całości z metalowej siatki, a częściowo (po bokach) także z plastiku. Ma to swoje zalety i wady. Do zalet należy zmniejszenie wagi, gdyż z siatki tej wykonane są również zaślepki czterech zatok formatu 5,25 oraz cała dolna część panelu, zza której prześwieca na niebiesko duży wentylator 140 mm. Wadą jest to, że siatka ma na tyle duże „oczka”, że nie stanowią one bariery dla dźwięku. Trudno tu mówić o jakimkolwiek wyciszeniu.

Efekt ten potęguje bardzo”dziurawa” podłoga obudowy, która ma miejsca montażowe dla dwóch (opcjonalnych)  wentylatorów 120 mm oraz dużą kratkę wentylacyjną dla zasilacza. U góry z kolei ponad połowa powierzchni pokryta jest przetłoczoną siateczką. Pod nią znajdują się dwa miejsca na wentylatory o wielkości 140mm, jednak w zestawie jest tylko jeden.

Ciekawym miejscem, w którym przewidziano możliwość zastosowania wentylatora, jest prawy bok obudowy. Jeden wiatraczek 80 mm można umieścić dokładnie pod gniazdem procesora głównego - w ten sposób jednostka centralna może być chłodzona z obu stron. W lewym panelu są dwa miejsca montażowe na wentylatory 120 lub 140 mm.

Ciekawą wizualnie rzeczą jest to, że obudowa pomalowana jest w całości na czarno (oprócz kilku małych elementów zewnętrznych). Nawet w środku producent nie chciał zaoszczędzić na farbie. Wygląda to bardzo dobrze. Farba jest matowa i jeśli właściciel zdecydowałby się na wymianę pozostałych wiatraczków na świecące (np. na niebiesko) daje to razem bardzo atrakcyjny efekt.

Jak już zostało wspomniane, producent przewiduje zamocowanie zasilacza na spodzie obudowy, górna część tylnego panelu wyposażona została więc w otwory doprowadzające i odprowadzające płyn chłodzący w przypadku zastosowania instalacji wodnej. Rusztowanie na górze konstrukcji - jak to zwykle bywa w takich obudowach - pozwala na podpięcie chłodnicy.

Tak wiele otworów wentylacyjnych i cyrkulacyjnych oczywiście sprawia, że przepływ powietrza w obudowie jest dość intensywny, czyli potencjalny użytkownik nie powinien się martwić o to, że „ugotuje” komponenty swojego komputera grając w środku lata godzinami w ulubione gry.

Jeśli chodzi o to, jak wygląda kwestia mocowania napędów, to można napisać krótko: dobrze. Dyski instalowane są w wysuwanych plastikowych tackach mogących nie tylko pomieścić dyski 3,5", ale także urządzenia w formacie 2,5 oraz 1,8 cala. Napędy optyczne montuje się łatwo (metodą zatrzaskową), ale kłopot może sprawić wyjęcie zaślepek wykonanych z metalowej siatki. Mają one kilka wystających ostrych elementów, które mogą poranić palce. Samo wysunięcie zaślepki jest również kłopotliwe i wymaga przyłożenia znacznej siły. Karty rozszerzeń mocowane są śrubkami - ręcznie lub śrubokrętem.

Ciekawą rzecz odnajdziemy u góry obudowy. Jest tam coś, co producent nazywa X-dock, a w praktyce jest zabezpieczoną plastikową klapką stacją dokującą do dysków SDD i HDD z interfejsem SATA. Przed nią widoczny jest standardowy panel z dwoma portami USB, jednym eSATA, wejściem i wyjściem audio oraz trzema przyciskami: włącznikiem zasilania, resetem i przyciskiem włączającym wentylator z podświetleniem. Nie zabrakło oczywiście dwóch diód LED sygnalizujących zasilanie i pracę dysku.

Spód obudowy wyposażony jest w bardzo dobre antypoślizgowe gumowe nóżki. Dodatkowo do zestawu dołączone jest opakowanie ze śrubkami, przejściówką z formatu 5,25 na 3,5 cala oraz solidną metalową ramką stabilizującą kartę graficzną.

Obudowa jest dobrą propozycją dla osób niemających na tyle dużo gotówki, aby kupić model Cosmos 1000, ale chcących używać bardzo funkcjonalnej konstrukcji ze sporymi możliwościami rozbudowy.

Firma Chieftec znana jest z produkcji dobrych jakościowo i funkcjonalnych, ale dość drogich obudów. Zobaczmy czy skierowany do graczy model CH-08B-B potwierdzi ten stereotyp.

Konstrukcja tej obudowy składa się z cienkiej stali SECC oraz czarnego matowego plastiku. Jeśli chodzi o wygląd, to jest on dość dyskusyjny, bo pomimo że sprawia wrażenie w miarę nowoczesnego, to w porównaniu do poprzedników w tym teście jest raczej nudny.

Panel przedni ma cztery zatoki formatu 5,25 cala, w tym jedną z przejściówką na 3,5 cala. Poniżej nich znajdują się szczeliny wentylacyjne (plastik), za którymi dostrzec można jedyny standardowo dołączany do zestawu wentylator 120 milimetrów. Poza nim znajdziemy pięć świecących pustkami miejsc montażowych pod wentylatorki: dwa 120 mm na górnej ściance, dwa 92 mm na lewym boku i jeden 120 mm z tyłu obudowy.

Producent teoretycznie przewidział możliwość zastosowania instalacji chłodzenia wodnego wewnątrz (zamieszczając otwory przeznaczone dla węży z płynem), ale tak naprawdę może to być bardzo trudne, bo jak wiadomo taka instalacja wymaga sporo dostępnej przestrzeni. W tej obudowie przestrzeni jest wystarczająco dużo dla klasycznego chłodzenia, ale założenie chłodnicy wodnej i rozmieszczenie dodatkowych przewodów może się okazać trudnym zadaniem. Chłodnica musiałaby być umieszczona na zewnątrz obudowy.

W przypadku instalowania napędów optycznych sam system mocowania jest bardzo przyjemny i prosty - działa na zasadzie zatrzasku. Problem sprawić może wyjęcie zaślepek zatok 5,25 cala wykonanych z metalowej siatki. Trzeba przy tym przyłożyć sporo siły, a przy okazji można narazić się na pokaleczenie rąk. Miejsca na pamięć masową są za to wykonane z należytą starannością. Urządzenia wsuwane są na plastikowych płozach, szybko i bez przeszkód. W miejscu jednego z dysków standardowo wsunięty jest mały plastikowy pojemnik na śrubki, wraz z kompletem tychże śrubek. Karty rozszerzeń przykręcamy śrubokrętem.

Na pochwałę zasługuje fakt, że lewy boczny panel jest zamykany na klucz. Jest to dość słabe zabezpieczenie, bo większość kluczy danego producenta jest taka sama, ale zawsze to lepsze niż nic. Oprócz tego można te drzwi także standardowo przykręcić.

Na górze przedniego panelu znajdziemy dwa porty USB, jeden eSATA oraz wejście i wyjście audio. Spód konstrukcji chronią cztery odkręcane „nóżki”. Są one pokryte wytrzymałą antypoślizgową pianką.

Obudowa zapewnia wystarczająco dobrą funkcjonalność dla większości osób, ale brakuje jej standardowego wyposażenia, zwłaszcza że cena nie należy do niskich. Pomieści ona duże wydajne karty graficzne (maksymalnie 12 cali długości) i płyty główne formatu ATX, Mini ATX i Extended ATX. Ogólna jakość jest dobra, ale w tym teście nie wybija się ona niczym ponadprzeciętnym.

Kolejna obudowa w tym porównaniu jest reprezentantem półki budżetowej. Jest jedną z tańszych konstrukcji przeznaczoną dla mniej wymagających odbiorców, ale mimo wszystko szukających przyzwoitej jakości i funkcjonalności.

Obudowa wykonana jest z cienkiej blachy stalowej, polakierowanej w całości na kolor czarny półmatowy. Nad jej wyglądem raczej nie można się zachwycać, ale też nie ma tak naprawdę czego się przyczepić. Za podobną kwotę raczej nie znajdziemy dużo lepszej obudowy niż ta.

Front robi pozytywne wrażenie, gdyż w większości wykonany jest z dobrze spasowanej metalowej siatki. Znajdziemy tam trzy zatoki pod urządzenia formatu 5,25 cala oraz dwie zatoki pod format 3,5 cala. W dolnej części z kolei (za osłoną) kręci się jeden podświetlany na niebiesko i dość głośny wentylator 120 mm chłodzący dyski twarde. Wspomniana siatka otoczona jest ramą zrobioną z błyszczącego czarnego plastiku niskiej jakości. Na górze tej ramki producent umieścił panel z dwoma portami USB, wejściem i wyjściem audio, dwoma przyciskami w kolorze srebrnym (zasilanie i reset) oraz jedną diodą LED sygnalizującą pracę dysku.

Zajrzyjmy zatem do wnętrza. Tutaj czeka na nas mała pozytywna niespodzianka, bo cały środek polakierowany jest również na czarno, tą samą farbą co zewnętrzna część obudowy. To duża rzadkość wśród tak tanich konstrukcji i duży plus dla tego modelu. Wnętrze wygląda naprawdę estetycznie i sprawia dobre wrażenie jakościowe. Potęgują to dodatkowo kontrastujące z czernią jaskrawe, seledynowe uchwyty (bezśrubkowe) do napędów optycznych i szyny dysków twardych. Nie jest jednak aż tak idealnie, gdyż warstwa użytego lakieru jest dość cienka i bardzo podatna na zarysowania w czasie montażu podzespołów.

Ogólnie producent oferuje pięć miejsc montażowych dla wiatraków. Jedno 120 mm z przodu (już wcześniej wspomniane), jedno 120/140mm na górze obudowy, jedno 80/92/120 mm na tylnej ściance oraz dwa 80/92/120 mm na lewym boku. Takie chłodzenie jest w zupełności wystarczające w tej dość małej obudowie.

Konstrukcja, mimo swoich nie największych gabarytów może pomieścić płytę główną formatu ATX i Micro ATX oraz kartę graficzną o długości około 28 centymetrów. Miejsce na zasilacz jest na samym dole obudowy. To dobre rozwiązanie, pozwalające lepiej rozproszyć ciepło i tym samym polepszyć cyrkulację powietrza we wnętrzu.

Model ten wyposażony jest w znajdujące się w górnej części tylnej ścianki otwory dla węży (doprowadzającego i odprowadzającego) stosowanych w instalacji chłodzenia wodnego, jednak ilość miejsca w środku znacznie ogranicza praktyczne stosowanie takich rozwiązań.

Podsumowując można napisać, że obudowa warta jest wydanych na nią pieniędzy, ale wypadałoby zainwestować jeszcze trochę gotówki w dodatkowe wentylatory, których brakuje w standardzie.

W naszym teście obudów komputerowych postanowiliśmy wyróżnić dwa modele. Wyróżnienia tego dokonujemy z czystym sumieniem, gdyż obie konstrukcje warte są każdej wydanej na nie złotówki.

Pierwszą i główną zwyciężczynią jest obudowa Cosmos 1000 firmy CoolerMaster. Konstrukcja ta nie miała sobie równych w kategoriach „funkcjonalność” i „styl”. Nie dość, że wygląda naprawdę pięknie i robi piorunujące wrażenie, to łączy w sobie poza tym doskonałą jakość zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Wszystko znajduje się tam gdzie trzeba i działa tak jak trzeba, bez tandetnego trzeszczenia, piszczenia i różnych odgłosów pochodzących od źle spasowanych lub luźnych części.

Zadowoleni z tej konstrukcji będą także fani „moddingu”, gdyż oferuje ona bogatą funkcjonalność już w standardzie i duże możliwości dalszej rozbudowy. Zastosowanie w niej rozbudowanego chłodzenia wodnego wraz z zestawem dodatkowych wentylatorów chłodzących wnętrze nie będzie stanowiło kłopotu dla użytkownika. Z kolei barierą dla nadmiernego szumu będzie dobre, ścisłe dopasowanie elementów obudowy oraz zainstalowane maty wygłuszające.

Ma ona także dwa mankamenty, którymi są po pierwsze cena, a po drugie ciężar. Jednak konstrukcja jest na tyle solidna, że te minusy nikną pod naporem pozytywów.

Drugą z wyróżnionych obudów jest konstrukcja firmy Aplus, czyli model El Diablo Advance. W tym przypadku nie zachwycamy się rozbudowanymi możliwościami i funkcjonalnością, choć te też są niemałe. Ta obudowa przeznaczona jest dla maniaków efektów świetlnych i dopiero wieczorem można przekonać się o pełnych możliwościach tego sprzętu.

Całość wygląda jak statek kosmiczny. Spokojnie można za jej pomocą oświetlić na niebiesko cały pokój w nocy, gdyż kolorem tym promieniują nie tylko ogromne wentylatory, które otaczają całą konstrukcję magiczną aurą, ale także na przykład logo na przednim panelu i małe okienka w górnej części boków.

Jakość zarówno elementów metalowych, jak i plastikowych stoi na wysokim poziomie, a spasowanie elementów nie wzbudza żadnych podejrzeń. Wyposażenie podstawowe jest wystarczająco bogate, a możliwości rozbudowy dość duże żeby zadowolić „tuningowe” zachcianki użytkowników. Podobnie jak w przypadku poprzedniej obudowy, tak i tutaj minusami są dość wysoka cena oraz duża waga.

Obie obudowy są godne polecenia i z pewnością będą nie byle jakim powodem do dumy dla ich właścicieli.