Wyspy Kokosowe: odkryto kolonię koralowca Pachyseris długą na 1,5 km 

Niezwykłego znaleziska dokonano podczas prac terenowych na stoku tropikalnej rafy w pobliżu Wysp Kokosowych. Zespół kierowany przez biologa morskiego JP Hobbsa natrafił na kolonię Pachyseris, której rozmiary wyraźnie wykraczają poza to, co zwykle obserwuje się u tego rodzaju koralowców. Badacze zwracają uwagę, że 1,5 kilometra długości to skala porównywalna z ustawieniem w szeregu mniej więcej stu autobusów.

Pachyseris na ogół nie osiąga więcej niż około 2 metrów średnicy, dlatego struktura z okolic Wysp Kokosowych została uznana za ewenement. Co ciekawe, gigantyczną kolonię wypatrzył już 30 lat temu lokalny instruktor nurkowania Dieter Gerhard, jednak dopiero teraz udało się przeprowadzić projekt jej pełnego zmapowania. JP Hobbs opisywał, że do rzetelnego udokumentowania zasięgu i budowy potrzebne były aż 12 nurkowań – rozpoczynał w miejscu wskazanym przez Gerharda i płynął dalej, aż kończyło się powietrze, po czym wracał, by kontynuować pomiary w kolejnych zejściach pod wodę.

W trakcie badań naukowcy pobrali materiał z 50 różnych miejsc tej samej struktury. Zwracają przy tym uwagę na zmianę podejścia w zabezpieczaniu okazów do analiz: dawniej, na potrzeby klasyfikacji, koralowce często wypłukiwano i suszono, co prowadziło do utraty DNA. Teraz – obok fragmentów szkieletu – chroni się również tkanki, utrwalając je w etanolu i przechowując w bardzo niskich temperaturach, aby możliwe były pełne badania genetyczne. Zebrane próbki trafiły do Queensland Museum, gdzie – jak przekazał badacz genomiki morskiej Peter Cowman – zostaną wykorzystane do określenia gatunku.

Jedną z kluczowych niewiadomych pozostaje to, czy rozciągająca się na 1,5 km struktura jest pojedynczym organizmem wywodzącym się z jednego koralowca, czy raczej wynikiem połączenia się z czasem wielu blisko spokrewnionych kolonii. Peter Cowman wyjaśniał, że w grę wchodzą m.in. dwie hipotezy: rozrost przez klonowanie, prowadzący do genetycznie identycznej całości, albo powstanie "chimerycznej" struktury z kilku kolonii, które się zrosły. Badacze podkreślają, że oba warianty należą do wyjątkowo rzadkich i mogą tłumaczyć, dlaczego tak długie kolonie koralowców praktycznie nie występują.

Jeśli okaże się, że mamy do czynienia z organizmem klonalnym, jego wiek może sięgać setek, a nawet tysięcy lat. Cowman zwracał uwagę, że wcześniej znane duże koralowce miały zwykle inną formę – raczej masywną i kopułową. Pachyseris tworzy natomiast układ koncentrycznych płyt, które stosunkowo łatwo ulegają uszkodzeniom. Odłamane fragmenty mogą jednak odrastać i ponownie łączyć się z główną strukturą, co z czasem sprzyja powiększaniu kolonii.

Kolonia została stwierdzona na głębokościach od 14 do 65 metrów, czyli aż po strefę mezofotyczną nazywaną również strefą zmierzchu – tam, gdzie światła jest już niewiele. Umiejętność funkcjonowania w szerokim zakresie warunków oświetlenia i temperatur może być jednym z kluczowych powodów jej długowieczności i imponujących rozmiarów. JP Hobbs zaznaczał, że takie środowisko mogło sprzyjać przetrwaniu koralowca przez bardzo długi czas.

Naukowcy wskazują, że płytsze fragmenty raf w okolicy Wysp Kokosowych regularnie zmagają się z problemami takimi jak blaknięcie koralowców, choroby oraz obecność rozgwiazd koronożernych. Położona głębiej kolonia wydaje się natomiast mniej narażona na tego typu presję. Badacze zwracają uwagę, że tak wielka struktura może mieć znaczenie jako potencjalne schronienie dla morskich organizmów w obliczu zmian klimatycznych. Dokładna mapa i dokumentacja mają umożliwić wieloletnie monitorowanie ewentualnych zmian zachodzących w tym wyjątkowym fragmencie ekosystemu.