Just Cause 2 - recenzja i testy wydajności

Od czasu pojawienia się informacji, że zdążyliśmy się już zaznajomić z grą, na jej poziomie fabularnym niewiele się zmieniło. Mimo to pozwolę sobie ponownie nakreślić fabułę tym, którzy nie czytali pierwszych wrażeń spisanych przez jednego z redaktorów benchmark.pl.

W grze kierować będziemy poczynaniami byłego agenta CIA, Rico Rodrigueza, który postanowił z bliżej nieokreślonych przyczyn stanąć po całkowicie odmiennej stronie "tych złych". Swoją przygodę zaczynamy od otrzymania informacji, że na Panau (wyspie na egzotycznym archipelagu) doszło do zamachu stanu i, jak pewnie się spodziewacie, jesteśmy jedyną osobą, która może obalić dyktaturę. Hurra!

Podobnie jak w dziełach Hitchcocka, zaczyna się od wielkiego bum, a potem atmosfera już tylko rośnie. Jak już wspominaliśmy, masową destrukcję szerzyć będziemy na obszarze około 1000 kilometrów kwadratowych. Avalanche Engine 2.0 pozwala na swobodne eksplorowanie całej wyspy bez doczytywania kolejnych obszarów, a warto wiedzieć, że naprawdę jest co eksplorować. O tym jednak nieco później.

Just Cause 2 to gratka dla miłośników gier akcji. Znajdziemy w niej fotorealistyczną grafikę, niezłą warstwę dźwiękową i tak dynamiczną rozgrywkę, że prawdę mówiąc nie ma tutaj najmniejszego miejsca na nudę. Przeczytajcie recenzję, a potem zobaczcie wyniki testów, żeby sprawdzić jak gra radzi sobie na poszczególnych kartach graficznych.  

Jak na porządną grę akcji przystało, w Just Cause 2 nie znajdziecie czasu na nudę. Na wyspie Panau po prostu cały czas coś się dzieje, a tylko od nas zależy, czym w danej chwili będziemy się zajmować.

Oprócz wypełniania misji dla Agencji, które będą ciągnąć fabułę do przodu, możesz także wykonywać różnorakie zadania dla każdej z trzech frakcji buntowników, jakie znajdziesz na wyspie. Wiadomo, jak to bywa w tego typu bananowych republikach - konflikty interesu są na porządku dziennym i aby ktoś zarobił, ktoś musi zginąć. Wyzwania postawione przez przywódców każdej z frakcji (Karaluchów, Ularów i Żniwiarzy) są stosunkowo zróżnicowane. Znajdziemy m.in. odbijanie porwanych osób, rozbrajanie bomb w samochodach będących w ruchu, czy zdobywanie nowych terytoriów poprzez szturmowanie baz rządowych. Do tego dochodzi sporo wyzwań będących w istocie wyścigami samochodowymi oraz trasami lotniczymi z bramkami, przez które trzeba przelecieć.

Czynnikiem, dzięki któremu na naszym PDA pojawią się nowe zadania tak od agencji, jak i pobocznych zleceniodawców, są punkty chaosu. Zapewne będzie dla was niewielkim zaskoczeniem fakt, że te dostajemy za niszczenie coraz to większej ilości obiektów usytuowanych dosłownie w każdym miejscu na mapie. Przeważnie są to budowle skupione w lokacjach takich jak fabryki, miasta czy też wioski, zdarzają się jednak też stacje benzynowe i inne pomniejsze skupiska budynków. Cały obraz siania zniszczenia psuje pewne ograniczenie: możemy niszczyć jedynie budowle wybrane przez twórców gry. Na szczęście tych nie brakuje.

Jakby tego było mało, to na całej mapie rozlokowano różnego rodzaju ulepszenia, dzięki którym będziemy mogli niszczyć jeszcze bardziej efektywnie. Do zebrania mamy kilkaset przedmiotów, takich jak części broni, pojazdów, elementy pancerza, czy też skrzynie z pieniędzmi. Oczywiście po zebraniu każdego z nich zostajemy poinformowani o tym, ile elementów musimy zebrać, aby być w pełni usatysfakcjonowanym z faktu skompletowania całości. Poza tym można zbierać przedmioty kluczowe dla każdej z frakcji, za które zostaniemy hojnie wynagrodzeni punktami chaosu oraz złotem. Nie trzeba chyba dodawać, że są one często porozmieszczane w bardzo abstrakcyjnych miejscach.

Do walki nie mogliśmy zostać wyposażeni jedynie w brzydkie słowa. Sheldon wie, jak obchodzić się z bronią różnego kalibru, więc przez nasz ekwipunek przewinie się wiele narzędzi mordu. Mimo całej dość nierealistycznej konwencji gry,  bohater może przy sobie nosić jedynie 3 bronie. Będzie to pistolet, pistolet maszynowy oraz broń główna, np. wyrzutnia rakiet.

Co ciekawe, można jednak używać dwóch pistoletów jednocześnie, czy to zwykłych, czy maszynowych. Możemy też używać pistoletu i PM - wówczas trzeba korzystać z dwóch przycisków myszy. W podręcznym arsenale zmieścimy też po 10 granatów i 10 ładunków wybuchowych. Listę dostępnych broni, których nie wymieniłem wcześniej, zamykają: klasyczny obrzyn, ciężki karabin maszynowy, popularny shotgun, karabin snajperski oraz granatnik.

Wydaje się, że to niewiele? Uwierzcie, nie będziecie narzekać na deficyt. Dlaczego? A to za sprawą tego, że można kontrolować także dostępne w różnych miejscach mapy - przeważnie w bazach rządowych - stacjonarne miniguny, czy też działa przeciwlotnicze, przy czym nie ma przeszkód, aby te pierwsze demontować i wybierać się z nimi na przechadzki w nieco bardziej zapalne punkty.

Wspominałem o możliwości zbierania skrzyń, dzięki którym będziemy mogli ulepszać broń oraz pojazdy. Czynności tej możemy się podjąć wzywając w dowolnym momencie handlarza bronią, u którego zamienimy określoną liczbę uciułanych części na wymarzoną modernizację. Każdy pojazd i broń mają 5 stopni ulepszeń i są opisane kilkoma współczynnikami. I tak, dla pojazdów będą to prędkość, przyspieszenie, zwrotność i pancerz, dla broni ręcznej obrażenia, szybkostrzelność, wielkość magazynka oraz celność. Nazwa "handlarz bronią" obliguje wesoło pokrzykującego jegomościa w helikopterze do zrzucania skrzyń z bronią, którą zakupiliśmy, i pojazdów, którymi w danej chwili zdecydowaliśmy się poruszać. Gdybyś nie był zainteresowany tym wachlarzem usług, to pan tubylec zabierze cię w niemalże dowolne miejsce na wyspie i to zupełnie za darmo.

Jako broń można też smiało potraktować linkę, która w większości przypadków służyć będzie za chwytak pozwalający wspinać się w miejsca trudno dostępne (np. po ścianach budynków). Jeżeli jednak rozbudzimy swoją wyobraźnię, to za jego pomocą będziemy mogli zrzucić przeciwnika z wysokości, czy też przyczepić go do pojazdu, który prowadzimy i wlec za sobą aż wyzionie ducha. Resztę pomysłów na eksterminację pominę. Jest ich jednak sporo i wiele osób znajdzie w sobie w tym momencie zapewne małego sadystę.

Możliwości jest bardzo dużo i tylko od naszej wyobraźni zależeć będzie, jak wiele ich wynajdziemy. Na koniec jeszcze jeden przykład: za pomocą linki można uczepić się jednego pojazdu, aby z jego dachu przeskoczyć na drugi (czysty wyczyn kaskaderski!).

Prowadzenie samochodu to pikuś. W Just Cause 2 możesz wejść za stery dowolnej jednostki latającej, pływającej lub jeżdżącej, którą napotkasz na drodze. Od zwykłych motocykli i ciągników siodłowych, przez ogromne promy, transportery opancerzone i helikoptery (nieuzbrojone i uzbrojone, jak np. Havoc), aż po wielkie samoloty cywilne i myśliwce. Możecie wierzyć mi na słowo: to naprawdę robi wrażenie. Zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę fakt, że swobodnie można zwiedzać każdy zakątek świata z gry i odkrywać przy tym multum sekretów przygotowanych przez twórców. Nie trzeba też dodawać, że łatwiej zniszczyć bazę wroga za pomocą śmigłowca wyposażonego w działko Vulcan, czy też miniguna i rakiety, niż na piechotę z pistoletem w dłoni.

Same pojazdy nie są może bardzo zróżnicowane pod względem wizualnym (np. jak w GTA), a widok powtarzających się na ulicach samochodów po jakimś czasie nuży, ale nie zapominajmy: to nie jest Gran Turismo ani DiRT, tylko gra akcji.

Dla wszystkich ważne powinno być przede wszystkim to, jak wizualnie prezentują się poszczególne pojazdy, i czy twórcy pokusili się o jakikolwiek model zniszczeń. Ponadto, czy można liczyć na choć niewielką dozę poprawnej fizyki jazdy? Myślę że te wątpliwości można rozwiać i odpowiedzi będą jak najbardziej pozytywne. Każdy pojazd z bliska wygląda ładnie i jest czym cieszyć oko. Model zniszczeń nie jest może przesadnie realistyczny, ale już w pierwszych wrażeniach z rozgrywki pisaliśmy, że cała gra ma z realizmem niewiele wspólnego. Ważnym jest to, że odpada, co odpadać powinno, że szyby się tłuczą, a opony można przestrzelić. Wszystko to sprawia, że pościgi są efektowne. Sam model jazdy funkcjonuje zaś bez zarzutu, a może inaczej - większych zgrzytów nie zanotowano. Uniknięto problemów z nad- i podsterownością samochodów, a poruszanie się nimi jest wygodne i daleko do jakiejkolwiek irytacji.

Wraz z postępami w grze będziemy mogli odblokować 10 pojazdów, które na pole walki dostarczy handlarz bronią. Są nimi motocykl, mini odrzutowiec, łódź motorowa, helikopter cywilny, quad, samochód sportowy, dwie półciężarówki, pojazd opancerzony oraz śmigłowiec szturmowy. Przydają się głównie do pokonywania ogromnych odległości, jakie często dzielą nas od kolejnych misji, czy też miejsc, które chcemy zrównać z ziemią, bo podczas przygód znajdziemy zapewne dużo więcej bardziej przydatnych pod względem militarnym cudów techniki.

Na koniec trochę o spadochronie, gdyż jest on nieodłącznym towarzyszem poczynań od samego początku rozgrywki, choć oczywiście trudno nazwać go pojazdem. Kiedy opanujemy jego użytkowanie w stopniu co najmniej dobrym, będziemy wiedzieli jak z jego pomocą sprawnie przemieszczać się na krótki dystans. Fajna sprawa.

To po prostu trzeba zobaczyć! Krajobrazy zapierają dech w piersiach, a autorski silnik Avalanche Engine 2.0 pozwala m.in. na generowanie chmur w czasie rzeczywistym, oferuje cykl dnia i nocy i dynamicznie zmieniającą się pogodę. Poruszając się po wyspie w deszczu niemal czujemy wilgoć, natomiast przemierzając na quadzie obszar pustynny, gdy promienie słońca padają na piach, aż chce się sięgnąć po szklankę wody. Oczywiście trochę wyolbrzymiam, niemniej twórcy gry odwalili kawał dobrej roboty, jeśli chodzi o grafikę w Just Cause 2.

Lecąc nad wyspą samolotem czy też spadając w dół z rozpostartą czaszą spadochronu nad głową, zastanawiamy się czy wykonywać dalej powierzone nam zadanie, czy zrobić sobie wycieczkę dookoła wyspy. Szczerze polecam skusić się kiedyś na to drugie. Nie będziecie żałować wyboru. Proponuję na własne oczy zobaczyć, jak pięknie wygląda powierzchnia wody, a nawet to, co znajduje się poniżej jej poziomu. Zadbano o każdy najmniejszy detal. Odbija się to oczywiście w dużym stopniu na tym, jaką wydajność osiągają nawet najlepsze na rynku karty. Nie każdemu niestety będzie dane zobaczyć grę w całej okazałości, o czym więcej poczytacie w testach wydajności. Chcemy was też zachęcić do zwiedzania wyspy na własną rękę, gdyż ukrytych zostało na niej mnóstwo ciekawych przedmiotów i lokacji.

System fizyki Havoc spisuje się nieźle, ale do realistycznego oddawania tego, co dzieje się z ciałami w momencie, gdy potraktujemy je nieco brutalniej - sporo mu brakuje. Mam na myśli chociażby sytuację, kiedy po oddaniu serii z działka pokładowego helikoptera w grupę przeciwników ich ciała wzbijają się w górę na wysokość kilkunastu metrów. Można jednak to wybaczyć, gdyż jest to gra akcji i wiele rzeczy jest bardzo wyolbrzymionych (ilość amunicji, jaką możemy nosić, skoki kaskaderskie, ilość amunicji, którą musimy poczęstować przeciwnika nim ten wyzionie ducha i inne tego typu). Gra jest nastawiona na to, żeby bawić. O realizm niech troszczą się twórcy ambitnych filmów.

Ciekawym smaczkiem jest to, że po strzeleniu w butlę z gazem, gaz, który będzie się ulatniał pod dużym ciśnieniem, spowoduje lot owego przedmiotu w bliżej nieokreślonym kierunku oraz finalnie jego efektowny wybuch. Po jakimś czasie zobaczymy jednak, że bez względu na miejsce, w które wymierzymy pocisk, dziura powstawać będzie zawsze w tym samym punkcie, przy czym tor lotu będzie zróżnicowany.

Muzyka w grze również zasługuje na uznanie. Ścieżka dźwiękowa zawsze dobrze oddaje to, co w danej chwili dzieje się na ekranie. Nie jest zwykłym zlepkiem przypadkowych utworów, które umieszczono w niej tylko po to, aby nikt nie mówił, że nic nie brzęczy w tle. Same odgłosy pola walki są poprawne i nie można się do niczego przyczepić.

Jeśli chodzi o spolszczenie gry, Cenega stanęła na wysokości zadania. Uniknięto literówek oraz innych baboli w postaci niedokładnego tłumaczenia kwestii. Z kolei kwestie mówione wypowiadane są przez postacie w języku angielskim.

Będąc zafascynowanym urokami wyspy Panau postanowiłem podzielić się z tym, co podczas grania widziały moje oczy. Zapraszam wszystkich do obejrzenia autorskiej galerii z gry! Wszystkie zrzuty wykonywane były wtedy, gdy w slocie PCI-E na płycie głównej tkwiła karta GeForce GTX 285.