VICTUS HAZE. USA testują szybkie "oko" do obserwacji orbity

W ramach wspólnego przedsięwzięcia Lawrence Livermore National Laboratory (LLNL), Rocket Lab oraz Sił Kosmicznych USA przeprowadzono demonstrację technologii, która ma usprawnić obserwowanie aktywności w przestrzeni okołoziemskiej. Sprawdzano zaawansowany system obrazujący przeznaczony dla satelitów – jego zadaniem jest szybkie namierzanie, a następnie śledzenie obiektów poruszających się po orbicie.

Test stanowił element misji VICTUS HAZE nastawionej na weryfikację, jak szybko Stany Zjednoczone są w stanie zareagować na możliwe zagrożenia w kosmosie. Dostępne informacje wskazują, że demonstracja przyniosła istotny postęp w obszarze Space Domain Awareness, czyli identyfikacji, monitorowania i analizy zachowania obiektów w coraz bardziej zatłoczonej przestrzeni orbitalnej.

W ostatnich dziesięciu latach wyraźnie przybyło satelitów i innych instalacji umieszczanych na orbicie. To efekt m.in. możliwości wynoszenia wielu ładunków w trakcie pojedynczego startu. Wraz ze wzrostem złożoności środowiska kosmicznego operatorzy – zarówno wojskowi, jak i cywilni – coraz częściej potrzebują precyzyjnych rozwiązań do obserwowania aktywności satelitów oraz wykrywania nietypowych manewrów.

Monitorowanie prowadzone z powierzchni Ziemi pozwala zwykle na podstawowe śledzenie ruchów satelitarnych, jednak w wybranych sytuacjach konieczna bywa inspekcja z bliska. Do takich zadań wykorzystuje się wyspecjalizowane platformy określane jako satelity-inspektory. Ben Bahney z LLNL podkreślił, że przygotowanie aparatury obrazującej do tego projektu dobrze oddaje kierunek działań zespołu: "Jesteśmy zaszczyceni, że mogliśmy dostarczyć ładunek obrazujący na potrzeby tej innowacyjnej misji. Taktycznie reagująca przestrzeń kosmiczna to nasza specjalność."

VICTUS HAZE wpisuje się w szerszą inicjatywę, w której Siły Kosmiczne USA łączą zasoby z sektorem komercyjnym. Kluczowe założenia projektu to tempo działania, elastyczność oraz skuteczna realizacja zadań. LLNL ma w tym układzie istotną rolę dzięki kompetencjom w projektowaniu i integracji nowoczesnych systemów optycznych przygotowanych do natychmiastowego użycia w wymagających warunkach.

W trakcie próby wykazano, że ładunek optyczny udało się aktywować w ciągu 24 godzin od startu rakiety. To ma pokazywać, jak taki system może wspierać szybkie podejmowanie decyzji dotyczących sytuacji na orbicie. Na osiągnięte wyniki wpłynęło również zastosowanie monolitycznych teleskopów LLNL oraz nowych algorytmów sterowania, które potrafiły wyznaczać trajektorie wyłącznie na podstawie danych obrazowych, bez korzystania z zewnętrznych źródeł informacji.