Need For Speed Undercover. Grafika, efekty i test 9 kart graficznych

Ostatnio recenzowaną przez nas częścią Need For Speed był Pro Street, który cieszył się niezbyt wielką popularnością ze względu na odmienny tryb rozgrywki (zamknięty tor, zamiast otwartego miasta). Dziś mam przyjemność zaprezentować Wam recenzję Undercover – kolejnej części tej, można już powiedzieć, kultowej gry. Na wstępie zaznaczę, że w tej odsłonie wracamy do sytuacji znanej nam np. z Most Wanted – czyli mamy do dyspozycji otwarte miasto, po którym możemy się swobodnie przemieszczać. Sprawdźmy, jak ta metamorfoza wpłynęła na grę. Na koniec przyjrzymy się ustawieniom i wykresom prezentującym wydajność poszczególnych kart.

Brak głównego menu po włączeniu gry – ustawienia zmieniamy podczas rozgrywki.

Po uruchomieniu gry od razu zostajemy przeniesieni do wyścigu – ucieczki przed policją. Aby wywołać główne menu, musimy nadusić klawisz Escape. Menu wykonane jest dobrze, wygląda estetycznie, a poruszanie się po nim nie sprawi raczej nikomu problemów. Dziwną rzeczą, dla mnie nie do przyjęcia, jest fakt, że auto możemy tuningować (wizualnie, technicznie) za pomocą opcji w menu głównym, praktycznie w dowolnym momencie.

Tuning auta poprzez menu główne.

W NFS Undercover wcielamy się w policjanta mającego za zadanie zaprzestać ulicznym wyścigom w mieście. Oczywiście, aby tego dokonać, bohater zmuszony jest pokonać rywali w wyścigach i obalić głównego bossa.

Gra umożliwia robienie zdjęć i wysyłanie ich do EA Nation.

I tutaj niestety zacznie się narzekanie. Po pierwsze – fizyka, prowadzenie samochodu: co to, kurcze, ma być? Samochód na wertepach podskakuje, jakby był całkowicie pozbawiony resorów, na dodatek robi to z niewiarygodnie wysoką częstotliwością. Mało tego – na zakrętach praktycznie nie trzeba korzystać z hamulców, auto pokonuje je znakomicie nawet z dużą prędkością. Ja rozumiem – NFS od zawsze był zręcznościową samochodówką, jednak nie popadajmy ze skrajności w skrajność…

Przekroczenie prędkości i od razu 2 radiowozy na karku… Gdyby tak było w Polsce;)

Autorzy obiecali ogromną wolność w grze. Spełnili tę obietnicę i to aż nad wyraz, ponieważ ulice w Tri City (tak nazywa się metropolia, w której mamy szansę się ścigać) są bardzo szerokie i …puste. Czy to autostrada, czy droga miejska, jazda z dużą prędkością nie stanowi najmniejszego problemu, gdyż nie musimy się obawiać, że o coś zawadzimy, a tym bardziej nie musimy się martwić o ruch samochodowy, którego zagęszczenie jest naprawdę bardzo małe.

Rzeczą, która prezentuje się znacznie lepiej jest naprawdę duży zbiór trybów wyścigów. Znajdziemy tutaj znane z poprzednich części Sprint, czy popularny Circuit. Zabrakło niestety dwóch, naprawdę niezłych trybów: Drag i Drift. Konkurencję możemy rozpocząć na dwa sposoby: poprzez naduszenie klawisza TAB podczas wolnej jazdy po mieście, lub wybierając odpowiedni wyścig na mapie GPS. Zostaniemy od razu przeniesieni na linię startu. Prócz standardowych wyścigów znanych z innych części NFS, mamy do dyspozycji między innymi takie tryby: Eliminacja gliniarzy, Ucieczka przed policją, czy Zniszczenia. Na każde z zadań mamy określony czas. Zaimplementowano także tryby specjalne, takie, jak zlecenia od kolegów z gangu, czy transport paczki na czas. Rzeczywiście, przy Undercover nie można się nudzić …do czasu, aż dotrze do nas, że trasy się często powtarzają.

Zamazany obraz… - piłeś? Nie jedź!

Przeciwnicy nie stanowią większego problemu i można ich wyprzedzić już w pierwszych sekundach po starcie. Dodam, że brak tutaj opcji odpowiedzialnej za zmianę poziomu trudności, zatem osoby, które grały już w poprzednie części, bez najmniejszych przeszkód będą wygrywać wyścig za wyścigiem. Nieco cieplej zaczyna się robić, gdy do akcji wkroczy policja (istnieje ona również w wolnej jeździe), starająca się za wszelką cenę nam przeszkodzić, aczkolwiek nie do końca jej to wychodzi. Policjanci niby próbują nas zepchnąć, zajechać nam drogę, czy wzywać helikopter, ale co z tego, skoro robią to bardzo nieudacznie.

Przyjrzyjcie się dokładnie temu screenowi, a zobaczycie, że drzewa zrobione są ze sprite’ów, jak za dawnych czasów…

Wyścig zostaje zaliczony tylko w wypadku ukończenia go na pierwszym miejscu, jak to miało miejsce we wcześniejszych odsłonach serii. Za wygraną dostajemy pieniądze, które możemy przeznaczyć na ulepszenie pojazdu, rosną także nasze punkty doświadczenia. Te ostatnie sprawiają, że samochodem steruje się nieco lepiej i tym samym osiągamy lepsze wyniki, a gangi samochodowe odczuwają do nas większy respekt. Po zdominowaniu kilku wyścigów ścigamy się z lepszym przeciwnikiem, a po zdominowaniu konkurencji możemy wybrać sobie nowy wóz.

Model zniszczeń w nowym Need For Speedzie jest dość dziwny – uszkodzenia wpływają tylko na wygląd naszego pojazdu, nie mają żadnego odzwierciedlenia w działaniu samochodu, sterowności itp.. Jak się można domyśleć, wóz zostaje natychmiastowo naprawiony po przejechaniu wyścigu, czy po udanej ucieczce przed policją.

Oczywiście każdy samochód można dowolnie modyfikować w dwóch kategoriach – technicznej i wizualnej.

Osiągi możemy zwiększać na dwa sposoby – poprzez tryb automatyczny i ręczny. W tym pierwszym musimy wybrać tylko poziom ulepszeń (uliczny, wyścigowy, profesjonalny), a wóz zostanie odpowiednio zmodyfikowany. Jeśli natomiast chcemy sami pogrzebać w ustawieniach, wchodzimy we wspomniany tryb ręczny. Ulepszyć możemy praktycznie każdy element pojazdu (silnik, hamulce, zawieszenie, itp.). Ceny części stoją na odpowiednim poziomie, co pozwala nam, już po kilku imprezach, wymienić większość części w furze.

Menu główne tuningu.

Nie zabrakło także ustawień poszczególnych części, jak na przykład regulacja twardości zawieszenia, czy intensywności nitro. Osoby, które nie znają się za bardzo na tym temacie mogą uzyskać  w łatwy sposób wskazówki – wystarczy tylko nacisnąć klawisz „2”.

Zmiana koloru samochodu – to jest naprawdę łatwe!;)

Tuning wizualny daje możliwość upiększenia naszej maszyny. Zmieniać możemy spojlery, maski przednie, felgi, wydech itp.. Ulepszeń tych możemy dokonać na dwa sposoby – albo kupując nowe elementy i zostawić je w wersji sklepowej, lub lekko je zmodyfikować – np. felgi możemy powiększyć i pogłębić. Rzecz jasna, samochód możemy pomalować na dowolny kolor, w tym poszczególne części pojazdu (felgi) na oddzielne barwy.

A teraz zmienimy spojler.

NFS Undercover kryje w sobie 57 modeli aut, które podzielone są na trzy klasy (przypomina się NFS Carbon): japońskie, amerykańskie i europejskie. Wśród nich znajdą się między innymi: Ford Shelby GT500, Ford Escort, Ferrari Enzo, czy prototypy samochodów – np. Dodge Viper GTS-R Concept.

Tak gra miała wyglądać…

Grafika w Undercover nie powala, to trzeba przyznać. Na screenach udostępnianych przez twórców wyglądała ona znacznie lepiej. Stopień wygładzania krawędzi jest bardzo niski, przez co samochody są nieco ząbkowate, a cienie mocno poszarpane. Również HDR woła o pomstę o nieba ze względu na swój przesadzony kontrast – praktycznie niewiele widać na trasie, gdy jedziemy pod słońce (które, swoją drogą obraca się razem z nami i zawsze świeci nam w twarz!). Modele pojazdów prowadzonych przez gracza wyglądają dość przyzwoicie, jednak mogło być lepiej. Natomiast ruch uliczny, to kompletne nieporozumienie – samochody są niemal kwadratowe i wyglądają jak jeżdżące klocki. Miasto wykonane jest ładnie, wiele elementów stojących na drodze można zniszczyć.

Największą bolączką grafiki jest jej płynność – gra potrafi przyciąć nawet na najnowszych kartach graficznych! Wniosek: optymalizacja po prostu kuleje. Spójrzmy na wymagania sprzętowe:

• System: Windows XP/Vista z Service Packiem
• Procesor: Pentium 4 3.2GHz lub AMD Athlon 64 3500+
• Pamięć: 1GB RAM (2GB RAM dla Visty)
• HDD: 10GB wolnego miejsca
• Grafika: 256MB lub lepsze (Pixel Shader 2.0)
• DirectX: 9.0c

• System: Windows XP/Vista z Service Packiem
• Procesor: Intel Core 2 Duo, AMD 64 X2 5200+ lub AMD Phenom
• Pamięć: 2GB RAM lub więcej (3GB dla Visty)
• HDD: 10GB wolnego miejsca
• Grafika: 512MB lub lepsze (Pixel Shader 3.0)
• DirectX: 9.0c

Muzyka bardzo pasuje do charakteru gry, a stanowią ją głównie utwory techno przemieszane z niewielką ilością rockowych kawałków (np. znany z Pro Street zespół Airbourne). Są odpowiednio szybkie tak, by nie przeszkadzały w rozgrywce, wręcz przeciwnie – napędzały ją. Dźwięki samochodów – raj dla uszu:) Wykonane są naprawdę przyzwoicie, obojętnie, czy będzie to Ford Mustang z charakterystycznym rykiem silnika, czy Ferrari Enzo z bardziej przeszywającym, ostrzejszym dźwiękiem.

Wydawałoby się, że grafika w NFS Undercover nie może obciążać zbytnio nowszych kart graficznych, wręcz przeciwnie – chciałoby się powiedzieć, że grę odpalimy na starszych modelach kart. Stało się jednak inaczej – gra ma ogromne wymagania, a animacja nie zawsze jest płynna, nawet na najszybszych dostępnych kartach graficznych. Zapraszam do przejrzenia wykresów wydajności.

• Intel Core2Duo E8400 @ 3000MHz, 6MB L2
• Asus P5Q-e, P45
• Geil Ultra DDR2 800MHz, 2x1GB
• Samsung 250GB, 7200.10, 16MB Cache
• Chieftec 620W

• Windows Vista Ultimate 32bit PL, SP1
• DirectX 10, 9.0C
• nVidia: 180.48
• ATI: Catalyst 8.10
• Fraps 2.9.4

• ASUS EAH4870X2 2GB
• PowerColor HD4870 PCS+ 512MB
• HIS Radeon HD4850 512MB
• HIS Radeon HD4670 512MB

• ASUS ENGTX260 TOP 896MB
• EVGA 9800GTX+ 512MB
• Zotac GeForce 9800GT 512MB
• XFX GeForce 9600GSO XXX Edition 384MB
• Gigabyte GeForce 9600GT 512MB

• Gra w wersji PL

Testy zostały przeprowadzone podczas jednego z wyścigów po mieście w trybie Circuit.

Ustawienia graficzne

Ustawienia domyślne – Przywraca ustawienia producenta.

Rozdzielczość: (zależne od sprzętu)– Ustawienia rozdzielczości ekranu

Zaawansowany: (Jasność, Antyaliasing, Filtrowanie tekstur, V-Sync) – Ustawienia zaawansowane, takie, jak filtrowanie tekstur, czy synchronizacja pionowa

Świat: (Poz. szczegółów świata, Cienie, Efekty świata) – Ustawienia szczegółowości świata, umożliwiają między innymi wyłączenie cieni

Samochody: (Poz. szczegółów samochodu, Efekty samochodu, Uszkodzenia samochodu, Dym) – Ustawienia szczegółowości pojazdów, takie, jak odbicia światła, czy uszkodzenia

Zaawansowane ustawienia.

Jasność: (0-100%) – Ustawienia jasności ekranu, dostosowywane wg preferencji gracza

Od lewej: 0%, 50%, 100% jasności.

Antyaliasing: (Wył., x2, x4, x6) – Wygładzanie krawędzi. Gdy opcja jest włączona krawędzie obiektów są gładkie, niepostrzępione. Znikomy wpływ na wydajność (do 4 klatek max).

Od lewej: Wyłączone, x2, x4, x6.

Filtrowanie tekstur: (Bilinearne, Trójliniowe, Anizotropowe) – filtrowanie tekstur. Gdy opcja ustawiona jest na najwyższym poziomie, tekstury są ostrzejsze, bardziej wyraźne.

Od lewej: Bilinearne, Tróliniowe, Anizotropowe.

V-Sync: (Wyłączone, Włączone) – synchronizacja klatek pochodzących z karty graficznej z szybkością odświeżania monitora (w Hz). Wyłączone do testów.

Ustawienia świata.

Poz. szczegółów świata: (Niska, Średnia, Wysoka) – szczegółowość otaczającego nas miasta, w tym także jakość oświetlenia (światło słoneczne).

Od lewej: niska, średnia, wysoka.

Cienie: (Wyłączone, Niska, Średnia, Wysoka) – ilość i jakość wyświetlanych cieni pojazdów i obiektów w mieście.

Od lewej: wyłączone, niskie, średnie, wysokie).

Efekty świata: (Wyłączone, Niskie, Średnie, Wysokie) – jakość HDR i rozmyć w grze.

Od lewej:wyłączone, niskie, średnie, wysokie.

Ustawienia szczegółowości samochodów.

Poz. szczegółów samochodów: (Niska, Średnia, Wysoka) – szczegółowość modelu pojazdu, liczba widocznych rys na pojeździe.

Od góry: niskie, średnie, wysokie.

Efekty samochodu: (Wyłączone, Niskie, Średnie, Wysokie) – jakość i ilość refleksów świetlnych na masce pojazdu. Przy ustawieniach średnich gra wychodziła do Windowsa…

Od lewej: wyłączone, niskie, wysokie.

Uszkodzenia samochodu: (Wyłączone, Niskie, Wysokie) – poziom prezentacji uszkodzeń pojazdu.

Od lewej: Wyłączone, Niskie, Wysokie.

Dym: (Wyłączony, Włączony) – ustawienia decydujące o tym, czy dym ma być generowany, czy nie.

Od lewej: włączony, wyłączony.

W najwyższych ustawieniach, w rozdzielczości 1920x1200, najmocniejsza okazała się karta 4870X2 wraz z 4870 (45fps i 43fps). GTX260 uplasował się daleko w tyle (34 klatki). Kartami nie oferującymi płynnej rozgrywki są 9600GT, 9600GSO oraz 9800GT.

Po zmniejszeniu detali na prowadzeniu zostaje nadal 4870X2 od czerwonych, jednak tutaj wybrałbym Radeona 4870 ze względu na cenę. Najmocniejsza karta nVidii w tym teście uzyskuje mniej niż 40 klatek, pokonał ją nawet Radeon 4670! 9600GT nie oferuje płynnej rozgrywki.

W ustawieniach średnich,  z wszelkimi wodotryskami pozostawionymi na maksymalnych poziomach wszystkie karty uzyskują zadowalające wyniki. Na prowadzeniu nadal 4870X2, Radeon 4870 nie odstaje mu ani na krok.

Radeon 4870X2 osiąga 54 klatki, 4870 51 klatek, natomiast GTX260 kończy test wynikiem 47fps. Wszystkie karty w teście generują super płynną animację.

Zobaczmy, co się stanie po zmniejszeniu rozdzielczości do 1680x1050.

I ponownie sytuacja wygląda podobnie – R4870X2 jak zwykle na prowadzeniu. Radeon 4850 i 4870 idą łeb w łeb (45 i 46fps). Wszystkie karty oferują zadowalającą płynność animacji. Najsłabszą kartą z nVidii pozostaje tutaj 9600GT, a z ATI/AMD – 4670.

Po wyłączeniu wygładzania krawędzi i filtrowania Radeon 4870X2 zdobywa 53fps. GTX260 nadal wlecze się ociężale za kartami Radeona, osiągając wynik 42 klatek – czyli taki sam, jak karta 4670!

W ustawieniach średnich, z AAx2 i filtrowaniem anizotropowym na czwartym poziomie 9800GTX+ uzyskuje 43 klatki będąc tym samym gorszym od GTX260 o 2 klatki. Radeon 4870 i 4870X2 osiągają takie same wyniki równe 54fps.

GTX260 od zielonych stara się przekroczyć barierę 50 klatek, jednak bez skutku. Radeon 4870 wyprzedza swojego brata – 4870X2 o 2fps osiągając wynik 59fps. Wszystkie karty generują płynny obraz.

Nie było wątpliwości, że GTX260 przekroczy w ustawieniach najniższych 50 klatek, oczywiście 4870X2 znów wraca na prowadzenie. Ciekawa sytuacja między kartami 9800GT i 9600GSO – osiągają bardzo równe wyniki (43 klatki).

GTX260 przekracza w końcu 60 klatek na sekundę, 9800GTX+ dorasta jej powoli do pięt. Karty 4850 i 4870 oferują zbliżone wyniki (60 i 61fps). 9600GT próbuje osiągnąć wydajność na poziomie 50 klatek.

W popularnej dziś rozdzielczości 1280x1024 wszystkie karty były w stanie wygenerować płynną animację. Zerknijmy na wyniki.

Radeon 4870X2 i 4870 plasują się na poziomie 50fps. GTX260 osiąga wynik nieco wyższy od 40 klatek. 9600GT osiąga również zadowalające wyniki – 34fps.

Po wyłączeniu wygładzania i filtrowania wyniki zmieniają się średnio o 4 klatki. Jak widać wygładzanie i filtrowanie nie mają tutaj dużego wpływu na wydajność. GTX260 osiąga wynik zbliżony do 9800GTX+ (45 klatek). 9600GT jest w stanie wygenerować odpowiednio płynną animację za nieduże pieniądze:)

Radeon 4670 cały czas trzyma GTXa z tyłu. 9600GT osiąga wynik 40 klatek, niewiele lepszy od niego jest 9600GSO z 41 klatkami. W tym zestawieniu znów mogę polecić 9600GT, aczkolwiek ciekawszą propozycją wydaje się Radeon 4670 z 50 klatkami.

Radeon 4850 przekroczył 60 klatek w swoich poczynaniach, 9600GT natomiast udało się przekroczyć 40 klatek. Radeon 4870X2 cały czas na prowadzeniu. 4670 trzyma uparcie GTX260 za plecami z wynikiem 55fps.

Gdyby ktoś zamarzył sobie o graniu na najniższych detalach z wygładzaniem krawędzi i filtrowaniem tekstur, to osiągnąłby na kartach z tego testu w pełni zadowalające wyniki. GTX260 po raz drugi osiąga 60fps, natomiast 4870X2 przebija się przez barierę 70fps. 9600GT i 9600GSO oferują podobne wyniki. Radeon 4670 zostaje pokonany przez GTX260.

9600GT nareszcie wychyla się zza 50 klatek, 4870X2 śmiało gna przed siebie z wynikiem ponad 70fps. 4870 niestety nie osiągnął wydajności na poziomie 70fps ale zaoferował bardzo wysoką wydajność. 4670 osiąga wynik 60fps.

NFS Undercover zdecydowanie odbiega od poprzedniczek. Niestety, nie w pozytywnym znaczeniu tego słowa… Po pierwsze – optymalizacja. Najsilniejsza karta w teście – 4870X2 osiągnęła na najniższych ustawieniach ledwo ponad 70 klatek, co jest absurdem przy grafice, jaką oferuje gra. Fizyka – zapomnijcie o potrzebie balansowania gazem, nie wspominając już o uważaniu na zakrętach – tutaj liczy się tylko szybka jazda. Poziom trudności także stoi na niskim poziomie – gra nie stawia przed graczem praktycznie żadnego wyzwania.

Niestety, po świetnym Most Wanted, Underground 2, czy dobrym NFS Pro Street spodziewałem się czegoś znacznie lepszego. Najgorsze jest to, że ta odsłona nie dorasta nawet do pięt jej poprzedniczkom. Jest to przysłowiowy odgrzewany kotlet, który niestety nie smakuje za dobrze.

Na koniec jeszcze zestawienie kart w tabeli: