Gry

Frustracja-satysfakcja-fascynacja

z dnia

Relaks z sekretarką

Nie dajmy się zwieść czarnemu humorowi Bakerów. Resident Evil VII to nie żadna komedyjka obyczajowa, ale rasowy horror. Dokłada się do tego także sama rozgrywka, która nie szczędzi nam stresu.

Wiele rozwiązań zaczerpnięto żywcem z pierwszego Resident Evil. Amunicji na naszej drodze znajdziemy tyle, co kot napłakał, a fakt, że można chodzić i strzelać jednocześnie (to przecież nie jest oczywiste w tej serii) niewiele pomaga, bo nasz bohater celuje jak pijany krótkowidz we mgle. 

Nie ma więc co liczyć na beztroskie rozstrzeliwanie zombiaków rodem z Dead Rising. Nawet walki z bossami to bardziej konkurs liczenia wystrzelonych pocisków i ostrożnego racjonowania apteczek, niż pokaz eksplozji i symfonia wystrzałów. Poza tym walka to tylko jeden z wielu elementów naszej mrocznej przygody.

Resident Evil VII - upiorne lokacje

Wzorem pierwszego „residenta” farmę Bakerów nafaszerowano architektonicznymi zagadkami. Klucz skorpiona, klucz wrony, tajne przejścia otwierane projektowanym na ścianę cieniem (to rodzaj mini-gierki, który jest stosunkowo wymagający i ciekawy), tu coś przekręcić, tam przestawić... Główkowania nie braknie.

Jednak w przeciwieństwie do protoplasty serii, tym razem nie trzeba aż tak bardzo błądzić po posiadłości, żeby odnaleźć dalszą drogę. Z jednej strony twórcy nie prowadzą nas za rączkę, ale z drugiej – starczy szczypta pomyślunku, żeby ruszyć z akcją do przodu. Udało się więc znaleźć złoty środek między satysfakcją a frustracją.

Resident Evil VII - zabawa z cieniem

Niestety (a może „stety” - kwestia gustu), nie wszędzie panowie z Capcomu idą nam na rękę. Ekwipunek ponownie posiada tylko kilka „szufladek”, co wymaga od nas przechowywania rzeczy w rozsianych po farmie Bakerów skrzyniach. 

Dobrze, że są one zlokalizowane w stosunkowo łatwo dostępnych miejscach, ale i tak cofanie się po zapomniany przedmiot przez labirynt tonących w mroku korytarzy nie należy do najprzyjemniejszych.

Podobnie jest z zapisem gry. Wiadomo, że jedyny słuszny system to auto-zapis, toteż wiadomo, że złośliwy Resident Evil VII nie będzie nas nim rozpieszczał. Zamiast tego, musimy szukać automatycznych sekretarek, które pełnią analogiczną funkcję, jak maszyny do pisania w poprzednich odsłonach serii. 

Resident Evil VII - staromodny system inwentarza

Na pocieszenie dodam, że przynajmniej tym razem (w przeciwieństwie do „jedynki”) nie musimy kolekcjonować upaćkanej tuszem taśmy, ani żadnego jej odpowiednika, żeby zachować nasze postępy. Chyba, że zdecydujemy się na obłędnie wysoki poziom trudności „Madhouse”. Wtedy oprócz automatycznej sekretarki, trzeba będzie też poszukać kasety magnetofonowej.

Na łatwym i normalnym poziomie trudności nie jest to konieczne. Mało tego! Gdzieniegdzie pojawia się nawet punkt kontrolny. Taki luksus! Ale mimo to, nie raz zdarzało mi się biegać w tę i z powrotem, żeby nagrać się na przeklętą sekretarkę i chociaż przez chwilę odetchnąć z ulgą.  

Resident Evil VII - prosta mapa posiadłości

Strach ma wielką marchewkę

Jest przerażająco, ciemno, obrzydliwie, a mechanika zahacza o lata dziewięćdziesiąte. Jasne, można powiedzieć, że taki klimat wielu graczom przypadnie do gustu albo, że Resident Evil VII ma też mnóstwo innych, bardziej uniwersalnych zalet. 

Jednak czy w ostatecznym rozrachunku opłaca nam się w to grać? Czy mamy ochotę pocić się nad tym tytułem, pod którym wprawdzie podpisał się Capcom, ale równie dobrze mógłby to zrobić From Software?

Otóż to! Na szczęście twórcy Resident Evil VII doskonale zdają sobie sprawę z tego, że taki kij trzeba zrównoważyć proporcjonalną marchewką. Pomijam już trofea, które w wersji na PlayStation 4 trafiają nam się prawie za wszystko, ale też sama fabuła jest pleciona zgodnie z zasadą „już był w ogródku, już witał się z gąską”.

Resident Evil VII - gdy nóż się otwiera

I właśnie to sprawia, że nawet w chwilach największej frustracji wciąż brniemy głębiej w upiorny świat Bakerów, będąc w przeświadczeniu, że cel jest w zasięgu ręki. Oczywiście, wszystko to elementy gry w podsycanie i gaszenie nadziei, ale wypadają one naprawdę świetnie.

Dawno nie widziałem tytułu, który byłby w stanie utrzymać napięcie na tak wysokim, a jednocześnie stabilnym poziomie. To właśnie ono bezbłędnie wywołuje syndrom „jeszcze jednego korytarza”. 

Resident Evil VII - potrafi przestraszyć

Domestosem w ekran

Jak refren powraca dyskusja nad gatunkowym przemieszczeniem Resident Evil VII. Cała seria od lat ewoluowała w kierunku strzelaniny jedynie lekko ucharakteryzowanej na survival horror, tymczasem teraz proponuje nam się powrót do tego ostatniego w jego najczystszej formie.

Co to oznacza w praktyce? Krótko mówiąc, jest przerażająco. Szkoda tylko, że straszy się nas w sposób mało wysublimowany. A jeszcze częściej myli trwogę z obrzydzeniem. Z jednej strony mamy więc gasnące światła i małe dziewczynki, z drugiej – robactwo, poćwiartowane ciała i wytapetowane pleśnią ściany.

Resident Evil VII - pomazana krwią ściana

Wierzę, że nie jest łatwo wynaleźć nowe sposoby na napędzenie nam stracha, ale można było pokusić się o większą kreatywność, niż pogrążenie wszystkiego w kompletnych ciemnościach, z których co jakiś czas wyskakują gęby o przeżartych próchnicą zębach, albo wymalowanie krwawych napisów na ścianach.

O ile jednak te zabiegi są mało wyrafinowane, o tyle nie budzą mojego sprzeciwu. Mogło być lepiej, ale i teraz nie jest najgorzej. Co innego „womitogenna” estetyka niektórych zakamarków farmy Bakerów. Zamiast zachęcać do dalszej rozgrywki, raczej skłaniała mnie ona do porządnego wyszorowania ekranu domestosem.

Resident Evil VII - mumia

Przepraszam, którędy do wyjścia?

Już teraz mówi się, że Resident Evil VII to najlepsza odsłona serii od wielu, wielu lat. Równie dobrze można by powiedzieć, że Adam Małysz jest w niebywałej formie, bo na nartach pokonywał za jednym zamachem koło dwustu metrów, a teraz w czasie rajdu przejeżdża kilkaset mil.

Trochę wyostrzam, pewnie, ale rzeczywiście zastanawiam się, czy można poprzednie „residenty” porównywać z ich tegoroczną kontynuacją (no właśnie – kontynuacją?). To zupełnie różne gatunkowo tytuły i pojawia się pytanie, czy trafią do tej samej grupy odbiorców.

Resident Evil VII - człowiek w klatce

Ortodoksyjni fani Resident Evil pewnie będą zadowoleni z tego powrotu do korzeni, czyli do atmosfery przerażenia, zaszczucia i główkowania. Ale co z resztą? Co z tymi graczami, którzy pokochali tę serię, dajmy na to, za jej czwartą odsłonę? Przecież i tacy się znajdą.

To są pytania, które dopiero się wykluwają. Odkładam je na bok, bo koniec końców to i tak Capcom będzie się z nimi siłował. Oczywiście, kiedy już skończy świętować swój sukces, jakim jest Resident Evil VII. Bo inaczej, jak sukcesem, nazwać się tego nie da.

Dlatego też, niezależnie od specyficznej konwencji i drobnych mankamentów tego tytułu, trzeba wystosować ostrzeżenie dla potencjalnych graczy. Do posiadłości Bakerów wchodzi się na własne ryzyko. Wyjść stamtąd niełatwo, bo ciekawość na to nie pozwala, a i ponura zabawa jest pierwszorzędna.   

Resident Evil VII - "człowiek po przejściach"

Ocena końcowa:

  • fenomenalny nastrój farmy Bakerów
  • obłędnie wciągająca opowieść
  • stosunkowo wysoki poziom trudności
  • ciekawe i satysfakcjonujące zagadki
  • wymagające potyczki z przeciwnikami
  • rozładowujący napięcie czarny humor
     
  • staromodne rozwiązania mogą zniechęcić
  • dość sztampowe metody straszenia
  • końska dawka obrzydliwości odrzuci niejednego
     
  • Grafika:
     dobry plus
  • Dźwięk:
     super
  • Grywalność:
     dobry plus

96%

Dobry Produkt

Komentarze

16
Zaloguj się, aby skomentować
avatar
Dodaj
Komentowanie dostępne jest tylko dla zarejestrowanych użytkowników serwisu.
  • avatar
    Green Lantern
    Po ilości komentarzy widać, że denuvo :) Blacharze jeszcze nie grają bo nie ma pirata :D To jest ta wyższość PC :D
  • avatar
    vincentlaw
    To ja ponarzekam z innej beczki. Wypada zauważyć, że ultrawide jest z nami od 2013 roku (o ile się nie mylę), a tutaj w 2017 o jakimkolwiek supporcie dla owego standardu ani widu ani słychu. Cóż, może to tylko kilka procent graczy, ale wydaje mi się, że dodanie takiej opcji nie jest zbyt trudne.
  • avatar
    login1969
    Blacharze grają,grają.Bez obaw.Pirata nie musi być.Gra świetna.
  • avatar
    bullseye
    Coz, skoro nie wydaja dema to ja w ciemnie nie kupie, auta tez kupujecie od razu po znalezieniu na otomoto ?
    Wiec tak, czekam na pirata by zobaczyc czy warto, jesli tak to zazwyczaj po godzienie mam juz gre na steamie :)
    jesli nie, to po prostu kasuje bo i tak bym nie kupil.
  • avatar
    Mighn
    Poczekam sobie, aż zdecydują się zdjąć denuvo, i wtedy kupie... gry w których zabezpieczenia podwajają cenę gry i obciążają jak głupie kompa niech kupują ci, którzy muszą z jakiś bliżej nieznanych powodów grać natychmiast... a jeżeli nie zdejmą denuvo to ich strata :P
  • avatar
    Green Lantern
    Parodia. Gdzie w recenzji opis niesamowitej grafiki generowanej przez zupełnie nowy, autorski silnik Capcomu? Gdzie chociażby wzmianka o niebywałym, kreującym przerażającą atmosfere, udźwiękowieniu? O wybitnym voice actingu? A wrażenia z wersji VR? Parodia recenzji.
    -2
  • avatar
    Marucins
    Jak z mdłościami podczas rozgrywki?
    Mały FOV i ta grafika powoduje mdłości?
    -5
  • avatar
    darioz
    Zdecydowanie najgorszy Resident w historii! To coś nie ma prawa się nazywać Resident Evil 7! Nie uznaję tej cześci! To jakiś Spin Of a nie pełnoprawna część!
    Prawdziwy Resident będzie dopiero jak wydadzą takim samym stylu co genialne 4 i 5!
    -11
  • avatar
    Konto usunięte
    Czyli generalnie zrobili nowy RE, ale w kwestii fabularnej nie ma nic wspólnego z poprzednimi częściami? W ogóle łapie się w tym samym uniwersum? W jakim czasie dzieje się akcja? Są zarażeni wirusem? Nie bardzo rozumiem ten produkt poza tym, że miał być powiewem świeżości dla serii, a czy ma z nią coś wspólnego poza gatunkiem?