Sukces Kacpra Tomasiaka w skokach narciarskich na zawsze zapisze się w historii polskiego sportu. Transmisję ze zdobycia srebrnego medalu obejrzały miliony widzów na całym świecie. Różniła się ona względem tego, co zazwyczaj widzimy na pucharze świata.
Transmisje z Zimowych Igrzysk Olimpijskich to dobra okazja do zaprezentowania nowatorskiego podejścia do realizacji transmisji. W 2014 roku, podczas Igrzysk Olimpijskich w Soczi, po raz pierwszy zastosowano drony. Tym razem drony także powracają w formie FPV, oferując immersywny widok zza pleców bohaterów. To jednak nic zaskakującego - podobne rozwiązania stosowano chociażby podczas Turnieju Czterech Skoczni.
Było jednak w transmisji ze skoków narciarskich w Predazzo coś wyjątkowego. Oczy widzów przyciągały nie tylko dalekie loty na skoczni normalnej, ale i zaskakujące technologie podczas transmisji. W okolicy buli pojawiła się nietypowa kamera, która zapewnia ujęcia pokazujące skoczka w jednym kadrze, ale w wielu pozycjach i różnych momentach.
Igrzyska Olimpijskie z “nową” techniką pokazywania skoków narciarskich
Igrzyska Olimpijskie Milano Cortina 2026 są naszpikowane nowoczesnymi technologiami. Całej imprezie patronuje Olympic AI, z którym można na bieżąco rozmawiać o wydarzeniach sportowych. Do tego na kluczowych pozycjach firma Omega ustawiła fotokamery, które widzą 40 tysięcy klatek na sekundę. Nie tak wiele, ale w dalszym ciągu sporo klatek musi rejestrować kamera znajdująca się przy zeskoku.
Moment wybicia zawodnika jest rejestrowany w spowolnionym tempie, a więc z większą liczbą klatek na sekundę. Zazwyczaj transmisja trafia do naszych telewizorów i laptopów w 24 klatkach, co przy skoczkach jadących po progu z prędkością 90 kilometrów na godzinę nie pozwala dostrzec wielu szczegółów związanych z ruchem.
W transmisji z Igrzysk Olimpijskich wykorzystuje się kamerę stroboskopową HFR, czyli High Frame Rate. Rejestruje ona ruch “w spowolnionym tempie”, bo składa się na niego więcej klatek obrazu. Im więcej klatek, tym mniejsza zdolność matrycy do rejestrowania światła, a więc ciemniejsze ujęcia. Aby poprawić ten stan, kamera stroboskopowa wykorzystuje światło, którego częstotliwość migania jest zsynchronizowana z liczbą klatek. Dla nagrania pokazującego 240 FPS częstotliwość takiego doświetlenia to 240 Hz.
Dla ludzkiego oka takie światło może wyglądać tak, jakby stale świeciło, ale to właśnie dopasowanie do czasu nagrywania klatki sprawia, że scena jest odpowiednio doświetlona.
Następnie taki materiał trafia do specjalnie przygotowanego oprogramowania. To łączy informację z sensorów połączonych z nartami oraz oprogramowaniem, które łączy kilka takich klatek w jeden obraz. W efekcie znajdują się na nim różne pozycje skoczka w początkowej fazie lotu. Z pomocą analizy danych z sensorów oraz sztucznej inteligencji na transmisji pojawia się krzywa, która pokazuje, gdzie znajdował się skoczek w trakcie lotu.
Mapowanie zawodników i ich położenia dzięki AI (fot. Omega)
Podobna technologia gości chociażby na zawodach łyżwiarstwa figurowego, gdzie oprogramowanie potrafi łączyć informacje z kilku kamer i stworzyć model 3D zawodników i wizualizować ich ruch.
Połączenie sztucznej inteligencji, dodatkowego oprogramowania i kamer rejestrujących wiele klatek na sekundę pozwala zaprezentować transmisje na nowo i dodać im nowy wymiar. Do tego w trakcie lotów skoczków podążają za nimi specjalnie przygotowane drony, które stworzono tak, by poruszały się w płynniejszy sposób i podążały za krzywą lotu skoczków bez szarpnięć.
Komentarze
0Nie dodano jeszcze komentarzy. Bądź pierwszy!