Recenzja GeForce RTX 5070 - czy naprawdę dorówna RTX 4090?

Po ogólnie dobrej premierze GeForce RTX 5090, rozpoczęła się prawdziwa seria niefortunnych zdarzeń dla NVIDII – co gorsza, zdarzeń takich, których dało się uniknąć, gdyby faktycznie NVIDIA miała jakkolwiek na względzie dobro graczy. Dlatego też do testów najnowszego GeForce RTX 5070 podchodziłem bez większego entuzjazmu i może dzięki temu też karta w sumie miejscami zaskoczyła mnie całkiem pozytywnie. Niestety w ogólnym rozrachunku nie jest dobrze, choć możliwe, że wyciągniecie odmienne wnioski z prezentowanych poniżej testów – ostatecznie każdy ma prawo do swojej opinii.

W ostatnich dwóch generacjach do siedemdziesiątek trafiały rdzenie oznaczone jako AD104 oraz GB204, zatem dwa segmenty poniżej flagowych braci. Tym razem NVIDIA postanowiła jeszcze bardziej przyciąć rdzeń w tej jakże popularnej serii i w GeForce RTX 5070 wylądował rdzeń GB205, zatem rdzeń stanowiący w zasadzie 1/3 układu z RTX 5090 (który to też nie jest pełnym rdzeniem Blackwell…). O ile ten flagowy model realnie oferował wzrost praktycznie wszystkich parametrów na poziomie 30%, tak testowany dziś RTX 5070 prawie niczym nie różni się względem GeForce RTX 4070, a na tle tyle samo kosztującego RTX 4070 Super wypada wręcz blado.

Dodatkowe 4% jednostek cieniujących, dwie dodatkowe jednostki RT i osiem dodatkowych tensorów – teoretycznie wzrosło też taktowanie bazowe, ale jak spojrzymy na realny zegar w trybie boost, to ponownie mowa o przyroście na poziomie kilku procent… Jedyne, co zwiększono faktycznie w istotny sposób, to limit mocy – nowy RTX 5070 może pobierać o 25% więcej energii od poprzednika (oraz niespełna 15% więcej od RTX 4070 Super). Więcej jest też pamięci podręcznej oraz poczyniono pewne optymalizacje w jednostkach RT oraz Tensor – i to głównie na tym ma się opierać wzrost wydajności.

W zasadzie to NVIDIA zmieniła też pamięci na GDDR7, co bez wątpienia jest kluczową różnicą w topowych kartach, ale nie sądzę, aby starszym siedemdziesiątkom brakowało akurat przepustowości vRAM. Ta teraz jest o 30% wyższa, ale dalej mówimy o ledwo wystarczających 12 GB… Osobiście inaczej bym to rozegrał – lepszym wyborem byłoby zastosowanie GDDR6X o pojemności 16 GB, co pokazują chociażby testy w nowym Indiana Jones (w którym karty z 12 GB muszą redukować ustawienia).

Karta, którą NVIDIA podesłała do testów, to Founders Edition, którego miałem już okazję wcześniej oglądać z bliska podczas Editors Day w Vegas. Co ciekawe, wtedy nie zwróciłem uwagi na to, że jest to karta, która tylko wyglądem nawiązuje do mocniejszych braci, to jest RTX 5080 FE i RTX 5090 FE. Mam tu na myśli to, że sprawia wrażenie, jakby też posiadała dwa przelotowe radiatory i PCB ukryte pomiędzy nimi. Tymczasem to konstrukcja bliźniacza od strony założeń z RTX 4060 i RTX 4070 z poprzedniej generacji.

Mamy zatem dwuslotowy układ z dwoma wentylatorami, przy czym tym razem oba są po tej samej stronie karty. Połowa radiatora jest przewiewna, a druga połowa już nie bardzo, jako że PCB w tym przypadku nie odbiega od normy i zajmuje całą przestrzeń pod drugim z wentylatorów. Złącza wideo i slot PCI-E są na tej samej płytce drukowanej, co GPU. W ich przypadku nie ma cięć i, tak jak w droższych kartach, mamy pełne 16 linii PCI-E 5.0 oraz obsługę DisplayPort 2.1a w klasie UHBR20 (zatem do 80 Gbps).

Jako że karta stara się przynajmniej wyglądać jak miniatura mocniejszych braci, to posiada metalowe obramowanie z kilkoma wąskimi otworami wentylacyjnymi na górze i dole karty. Otwory te pełniły funkcję pomocniczą w odprowadzaniu ciepła w droższych kartach, a tutaj, razem z perforacją jednego ze śledzi, są jedyną drogą ucieczki dla ciepłego powietrza, które wtłacza wentylator nad GPU… Nie działa to zbyt dobrze, ale za to karta faktycznie jest małych rozmiarów i bez problemu zmieści się nawet w najmniejszych zestawach PC (z wyjątkiem tych, które wymagają karty low profile).

Na szczycie tej karty, ponownie pod kątem 45 stopni, wyprowadzono złącze zasilania 12V 2x6PIN – mając na uwadze limit mocy karty, nie można całkowicie wykluczyć problemów z przetapianiem się bardzo uszkodzonego przewodu (takiego, w którym tylko jedna z sześciu linii zasilania utrzyma odpowiedni kontakt). Ostatecznie muszę też ze smutkiem donieść, że GeForce RTX 5070 Founders Edition nie posiada podświetlenia, które pięknie zdobi jego droższych braci.

Już po opisie chłodzenia można łatwo wywnioskować, że RTX 5070 Founders Edition nie będzie kartą kulturalną podczas pracy. Na domyślnych ustawieniach, w dobrze wentylowanej obudowie, po około godzinie testu (obciążenie na poziomie 235 W) GPU wskazuje temperaturę 80°C (które w sumie osiąga już po krótkiej chwili), a wentylatory ustabilizowały się na 2400 RPM. Odczyty natężenia dźwięku wykazały ponad 40 dBm, co przywodzi mi na myśl premierowe testy referencyjnego AMD Radeon RX 7900XTX – który w sumie był kartą podobnych rozmiarów , tylko że pobierał jeszcze 100 W więcej energii…

Co ciekawe, mimo tego, jak chłodzenie „radzi” sobie z nową kartą, mamy możliwość podkręcania karty, również poprzez podniesienie limitu mocy o kolejne 10% (do 275 W). Karta bez problemu jest w stanie ten większy limit energetyczny spożytkować, a przy tym bardzo chętnie przyjmuje nowe wytyczne odnośnie taktowania. Pamięci GDDR7 bez zaskoczenia udało się przyspieszyć do 1600 MHz (zatem 200 MHz bazowo), ale większą niespodziankę zrobił sam rdzeń – dodatkowe 355 MHz do bazowego taktowania przełożyło się na realne taktowanie w grach w przedziale 3100-3250 MHz, co sumarycznie podniosło wydajność karty w 3DMarkach o 10%! To większy zysk niż zaoferuje wam wymiana GeForce RTX 4080 Super na GeForce RTX 5080! W grach przyrosty nie były aż tak optymistyczne, ale i tak trudno tu narzekać. 

Oczywiście takie podbicie parametrów nie jest obojętne dla parametrów pracy karty – karta dalej utrzymuje 80°C, ale jest to okupione rozkręceniem się wentylatorów do ponad 3000 RPM, co słychać nawet w pomieszczeniu obok (43-44 dBm…). Jeżeli macie dobre słuchawki z ANC, to w sumie da się z tym żyć… a odkładając żarty na bok – odpowiednio chłodzone karty dużych producentów będą miały tu ogromne pole do popisu, a sama karta może nawet przypaść do gustu entuzjastom podkręcania – zakładając, że poszczęści się w loterii krzemowej, bo, jak wiadomo, nikt nie gwarantuje, że każda karta w sklepie wykaże się takim potencjałem podkręcania.

Platforma testowa pozostała bez zmian i w ostatnim czasie dosłownie nie ma dla niej wytchnienia. Naturalnie sterowniki, z którymi testowałem nowego GeForce RTX 5070 są nowsze niż te, z którymi testowano wcześniejsze karty. Na nich też sprawdziłem kolejne trzy karty, które mają kluczowe znaczenie w tym teście – ponad 4-letniego GeForce RTX 3070, dwuletniego GeForce RTX 4070 oraz wydanego rok temu GeForce RTX 4070 Super - dwie nowsze karty wytłuściłem na wykresach dla ułatwienia porównań. Teoretycznie nowy RTX ma być o $50 tańszy od obu siedemdziesiątek z poprzedniej generacji, ale jak sytuacja wygląda teraz w sklepach, wiecie pewnie równie dobrze jak ja – nie sądzę, abyśmy dostali tę kartę za 2500 zł, zatem w cenie, w której bez problemu dało się zakupić RTX 4070 Super niespełna pół roku temu.

• Procesor: AMD Ryzen 7 9800X3D
• Chłodzenie: Arctic Liquid Freezer II 420 mm RGB
• Płyta główna: ASUS ROG STRIX X670E-E GAMING WIFI
• RAM: 2x16 GB DDR5 6400 MT/s CL28 (Kingston Fury Renegade 8000 MHz)
• SSD: Lexar NM1090 1 TB + Lexar NM790 4 TB
• Zasilacz: be quiet! Dark Power Pro 13 1300 W
• Obudowa: testbench Cooler Master (testy wydajności)
                   Cougar Duo Face Pro RGB (testy kultury pracy)

Testy, jak zwykle, rozpocząłem od syntetyków – te pozwalają dobrze oszacować pozycjonowanie karty względem innych kart opartych o tę samą architekturę i tutaj widać, że nawet po podkręceniu o pokaźne 12% nowy RTX 5070 pozostaje daleko w tyle za RTX 5070 Ti. Jednocześnie widać, że 3DMarki stanowczo lubią się z nowymi Blackwellami i nowy RTX 5070 depcze tu po piętach RTX 4070 Ti, a po podkręceniu (oraz ogólnie w testach ze śledzenie promieni) wyprzedza nawet wariant Super tej karty. Naturalnie syntetyczne testy nie pokazują, jak karta faktycznie zachowa się w grach, ale można spekulować, że ujawniają pełen potencjał nowej architektury, który wykorzystają dopiero przyszłe gry.

Wszystkie przetestowane gry korzystały z najwyższych ustawień, ale jednocześnie aktywny był upscaling w trybie Jakość. To obecnie najlepsza dostępna forma wygładzania krawędzi, jaką realnie można używać, może poza NVIDIA DLAA, ale ten nie tylko nie jest dostępny w każdej grze, ale też od momentu wprowadzenia DLSS 4 trudno uzasadnić jego używanie. Gołym okiem podczas gry niezwykle trudno doszukać się różnic, a DLSS 4 podnosi wyraźnie wydajność. Innymi słowy, testy które znajdziecie poniżej, wiernie oddają warunki, w jakich potencjalnie chcielibyście grać po wydaniu 3000 zł na nową kartę graficzną. Czysto informacyjnie dorzucam też testy w 4K, choć wiadomo, że tutaj zwykle nawet DLSS nie uratuje karty z 12 GB vRAM i tak przyciętą specyfikacją.

Jako że testy ułożyłem alfabetycznie, to zaczynamy od jednej z najbardziej wymagających gier ostatnich lat – nowy RTX zyskał 16-17% przewagi nad dwuletnim poprzednikiem i praktycznie zrównał się z RTX 4070 Super, którego ma zastąpić. Przesiadka ze starszego RTX 3070 daje znacznie większe przyrosty – nawet dwukrotnie więcej FPS. Konkurencyjnie wycenione Radeony z serii RX 7000 wypadają na podobnym poziomie, ale oferują znacznie niższej jakości obraz (FSR zdecydowanie sobie w tej grze nie radzi).

Aktywacja Path Tracingu jest w praktyce możliwa tylko w rozdzielczości FHD, w której gra wygląda subiektywnie gorzej niż bez Path Tracingu w QHD. Można jeszcze próbować DLSS w trybie Performance, co też powinno dać w tych bardziej wymagających miejscach gry, jak to, w którym testowałem, ponad 40 FPS. Problem w tym, że RTX 4070 Super wypada identycznie – dosłownie na obu kartach gra się tak samo… Tzn. prawie tak samo, bo na RTX 5070 można jeszcze aktywować DLSS Multi Frame Generation, co przy bazowych 30-40 FPS da nam wrażenie grania przy 20-25 FPS, ale z płynnością powyżej 100 FPS – co kto lubi :)

W przypadku Avatara nowy RTX 5070 okazuje się wręcz przegrywać z RTX 4070 Super i to całkiem pokaźnie o blisko 10%, zatem plasuje się dokładnie w połowie drogi między tym odświeżonym RTXem a jego poprzednikiem RTX 4070. Względem RTX 3070 zyskujemy 50% FPS, a podobnie wycenione Radeony są nieco wolniejsze (i ponownie oferują gorszą jakość oprawy – FSR, którego tam zaimplementowano, to nawet nie wersja 3.1). Ogólnie nowy RTX nie zmienia tego, że seria 70 nawet z DLSS nieszczególnie nadaje się do grania w QHD przy najwyższych ustawieniach w tej dosyć dynamicznej grze.

To samo można powiedzieć o największym hicie sprzedażowym ubiegłego roku – Black Myth: Wukong z aktywnym Path Tracingiem sprowadza większość kart poniżej sensownego progu grywalności, jeśli korzystamy z monitora 1440p. Choć to też gra, w której generator klatek realnie obniża opóźnienia (gra domyślnie nie korzysta z Reflex), zatem podbijając DLSS do poziomu zbalansowanego i odpalając MFG, można liczyć na całkiem przyjemną płynność, której nie powstydziłyby się nawet znacznie droższe RTXy. Powraca natomiast temat braku postępu – jeśli wstrzymaliście się z zakupem GeForce RTX 4070 Super, gdy ten był dostępny poniżej 3000 zł, to mam dla was złe wieści – nowy RTX 5070 nie zaoferuje w tej grze nic więcej (poza wspomnianym MFG).

Gdy zrezygnujemy z Path Tracingu, Wukong potrafi sporo zyskać w wyższych rozdzielczościach (choć, co ciekawe, nie w FHD). Pogramy zatem bez problemu w QHD na ustawieniach filmowych przy około 60 FPS - to aż 24% szybciej niż na RTX 4070, ale też dokładnie tak samo szybko, jak na RTX 4070 Super… Zaczynacie widzieć pewien trend?

Cyberpunk ogrywany w najwyższych ustawieniach (zatem ze „zwykłym” śledzeniem promieni), wykazuje niewielką, ale jednak, wyższość 4070 Super nad nowym RTX 5070. Standardowy RTX 4070 jest przy tym o niespełna 15% od nich wolniejszy. Natomiast 8-gigabajtowy RTX 3070 ledwo zipie nawet w FHD, a w wyższych rozdzielczościach nowy RTX 5070 okazuje się ponad dwukrotnie szybszy. Radeony mijającej generacji zdecydowanie z produkcją Redów się nie lubią i nawet flagowy RX 7900 XTX przegrywa z RTX 5070, jednocześnie oferując drastycznie gorszą jakość obrazu za sprawą FSR 3.0 (na GeForce można już bez żadnych podchodów aktywować DLSS 4 z modelem Transformer).Cyberpunk ogrywany w najwyższych ustawieniach (zatem ze „zwykłym” śledzeniem promieni), wykazuje niewielką, ale jednak, wyższość 4070 Super nad nowym RTX 5070. Standardowy RTX 4070 jest przy tym o niespełna 15% od nich wolniejszy. Natomiast 8-gigabajtowy RTX 3070 ledwo zipie nawet w FHD, a w wyższych rozdzielczościach nowy RTX 5070 okazuje się ponad dwukrotnie szybszy. Radeony mijającej generacji zdecydowanie z produkcją Redów się nie lubią i nawet flagowy RX 7900 XTX przegrywa z RTX 5070, jednocześnie oferując drastycznie gorszą jakość obrazu za sprawą FSR 3.0 (na GeForce można już bez żadnych podchodów aktywować DLSS 4 z modelem Transformer).

Po aktywowaniu Path Tracingu na placu boju pozostają tak naprawdę tylko karty NVIDII – tutaj też jakość odszumiania NVIDII (DLSS Rey Reconstruction) wiedzie prym nad denoiserem wbudowanym w grę (z którego korzystają karty pozostałych producentów). Nowy RTX 5070 jest w stanie wygenerować 45 FPS, co można zwiększyć do ponad 70 FPS, przestawiając DLSS w tryb Wydajności i dalej jeszcze bardziej zwiększyć samą płynność z pomocą DLSS 4 MFG, zatem w sumie na nowej karcie gra się bardzo przyjemnie w QHD. Ogólnie jednak postępu dalej brak – to samo uzyskamy na RTX 4070 Super, choć tam interpolacja klatek będzie dwukrotnie mniejsza.

Wyścigi Formuły 1 zachowują się niemal identycznie jak Cyberpunk – nowy RTX symbolicznie o 12% wyprzedza poprzednika i traci 3% względem RTX 4070 Super. Tutaj nawet względem RTX 3070 nie ma wielkiej poprawy (30%). Co więcej, w konfrontacji z Radeonem RX 7900XT, to właśnie karta AMD wychodzi na prowadzenie o kilka procent, nawet mimo tego, że w tej grze uświadczymy nieco śledzenia promieni. To też gra, w której w sumie FSR robi miejscami lepszą robotę od DLSS i jakość obrazu można uznać za zbliżoną pomiędzy kartami NVIDII i AMD.

Testy w Hogwarts wykonywałem już w całości w nowej lokalizacji testowej, która wykazuje dobre skalowanie wydajności dla kart ze średniego segmentu dopiero w QHD. Niespodzianek jednak brak – tym razem to RTX 4070 Super ma minimalną przewagę, a RTX 4070 utrzymuje się w dystansie zaledwie 10% za nową kartą. Przesiadka z serii 3000 da nam 50% wzrostu wydajności, ale tyle samo zyskamy kupując Radeona RX 7900 XT… Nawet pomimo iż testy odbywały się z aktywnym śledzeniem promieni. Choć tutaj warto zaznaczyć, że posiadacze RTXów pograją z lepszą oprawą graficzną za sprawą DLSS oraz dodatkowo mogą przehandlować nieco wydajności w zamian za aktywację dodanego do gry niedawno DLSS Ray Reconstruction.

Najnowszy Horizon, mimo iż potrafi zachwycić widokami, nie korzysta ze śledzenia promieni. Mimo to karty NVIDII zdecydowanie tutaj dominują, zwłaszcza w kwestii jakości oprawy (choć to może się zmienić po premierze FSR 4, jako że gra ta znajduje się na liście startowej dla nowego upscalera AMD – to jednak dotyczyć będzie generacji RX 9000). Nowy RTX wyprzedza poprzednika o dosadne 20% oraz o 5% jego wersję Super. Przesiadka z RTX 3070 będzie tu bardzo mocno odczuwalna – 8 GB na starej karcie to zbyt mało, aby takie gry odpalać na ustawieniach Ultra.

Przygody Indiana Jonesa również przeniosły się do nowej lokalizacji testowej – do jednego z ostatnich etapów, rozgrywającego się w Szanghaju. Tu wydajności kart nie limituje już procesor i jak na dłoni widać, że… RTX 5070 o 5% wyprzedza RTX 4070 Super w FHD, 3% w QHD oraz o 2% w UHD. Istne szaleństwo :) Względem starszego RTX 4070 różnice te są oczywiście większe – zwyczajowe 14-18% - ale jest to też karta tańsza o przynajmniej te 15%... Kosztujący obecnie około 3200 zł Radeon RX 7900XT zapewni kolejne kilka procent wyższą wydajność niż RTX 5080 – ogólnie nowa karta NVIDII ponownie nic nie wnosi do tematu, poza dodatkowym mnożnikiem generatora klatek.

Jeżeli jednak zależy nam na ograniu przygód Indiego w pełnej okazałości, zatem z aktywnym Path Tracingiem, to w przypadku nowego GeForce RTX 5070 trzeba się nastawić na kilka kompromisów, takich jak redukcja bufora na tekstury oraz podniesienie intensywności upscalera. Dopiero wtedy zbliżymy się do 60 FPS w QHD… Jedną z opcji, aby zbliżyć się do tej płynności jeszcze bardziej, jest wybór RTX 4070 Super zamiast RTX 5070, choć w praktyce to i tak karty z 12 GB vRAM się tutaj mocno dławią.

Druga odsłona przygód ukraińskiego Stalkera nie śledzi promieni i miejscami bardzo mocno jest limitowana przez procesor oraz pojemność pamięci graficznej, co widać po przestarzałych kartach, wyposażonych w niewystarczające dziś 8 GB pamięci. Szczęśliwie 12 GB zdaje się być tu jeszcze wystarczające, aby gra nie zwalniała. Niemniej wyniki są tu zbliżone do tego, co widzieliśmy w większości wcześniejszych testów – 13-15% przewagi nad RTX 4070 oraz jakieś 3% „dominacji” nad RTX 4070 Super. Na tym etapie wybór pomiędzy RTX 4070 Super a RTX 5070 powinien być podyktowany preferencją odnośnie koloru PCB karty.

Drugą grą po Black Myth: Wukong, która zaoferowała przyrost wydajności względem RTX 4070 powyżej 20%, jest właśnie Space Marine 2 – ale tylko w przypadku grania w QHD, jako że coś w tej grze limituje wszystkie karty Blackwell (w moim teście) na poziomie około 165 FPS – oznacza to, że w FHD nowy RTX 5070 nie zyskuje w sumie nic względem dwuletniego RTX 4070… Ale za to w 4K mamy przeskok o masywne 26%! Tutaj też RTX 4070 Super przegrywa o rekordowe dla niego 10%. Radeony niestety dla NVIDII w tej grze radzą sobie całkiem dobrze, co czyni je podobnie opłacalnym wyborem, jeżeli nie patrzymy na jakość obrazu, choć to ponownie może się zmienić w przypadku nowszych Radeonów ze wsparciem dla FSR 4.

Ostatnia z testowanych gier postanowiła stanąć po stronie starszych RTXów i tutaj przewaga nowego RTXa nad dwuletnim RTX 4070 ledwo sięga 10%, co oznacza, że w bardzo odległej galaktyce RTX 4070 Super jest kartą o 5% szybszą. Symbolicznie szybszy jest też Radeon RX 9700 XT, choć tu ponownie nie tak oczywista jest kwestia jakości obrazu. Zwłaszcza gdy aktywujemy Path Tracing.

Wtedy to nowy RTX 5070 zmaga się, aby dobić do 40 FPS, ale faktycznie oferuje znacznie wyższą jakość obrazu (od praktycznie dwukrotnie wtedy wolniejszego RX 9700 XT). Pograć można bez większego problemu w FHD, ale ponownie – wolałbym raczej QHD bez Path Tracingu w tym przypadku albo podbicie DLSS do trybu Wydajności po wcześniejszym wymuszeniu modelu Transformer przez podmianę plików gry oraz aplikację NVPI.

Sprawdziłem też wydajność Counter-Strike 2 i, jak widać, jest nieco szybciej – 20% przewagi względem RTX 4070, więc w górnych widełkach wszystkich wyników. Niestety względem RTX 4070 Super znowu tylko 4%, choć o tyle dobrze, że to 4% przewagi, a nie straty… Testowałem też Fortnite, ale okazało się, że zmiany w mapie gry uniemożliwiły uwzględnienie uzyskanych wyników – jako że jest to gra oparta na Unreal Engine 5, to w sumie szkoda, bo ten silnik faktycznie zdaje się lubić nowe Blackewelle i różnica mogła być też „z tych większych”.

Jeżeli czekaliście z wypiekami na twarzy, aby ujrzeć, jak NVIDIA za 3000 zł sprzedaje kartę o wydajności GeForce RTX 4090, to czas się obudzić…

Niestety – na ten moment, nawet w najnowszych grach z wykorzystaniem najbardziej zaawansowanych technik śledzenia promieni (w czym karty Blackwell miały radzić sobie lepiej od poprzedników), tak bardzo przycięta karta, jak GeForce RTX 5070, nie była w stanie zaoferować wzrostu wydajności względem karty, którą ma zastąpić, tj. GeForce RTX 4070 Super. Uśredniając, dostaliśmy 0,69% przyrostu wydajności w QHD i porywające 2,97% w 4K (co pewnie wynika z szybszych pamięci), do którego żadna z tych kart się tak uczciwie nie nadaje. Co gorsza, wszystko wskazuje na to, że RTX 5070 nie będzie powszechnie dostępny za 2700-2800 zł, które zwykle kosztował wspomniany RTX 4070 Super, zanim NVIDIA nie ograniczyła jego produkcji.

Trudno wyobrazić sobie premierową recenzję karty z serii RTX 5000 bez wzmianki o najbardziej promowanym przez NVIDIĘ trybie DLSS Multi Frame Generation. Dla tych z was, którzy słyszą o tym po raz pierwszy – to rozwinięcie techniki wprowadzonej przez DLSS 3.0 w generacji RTX 4000 – techniki, która pozwala na generowanie klatek pośrednich z pomocą rdzeni AI (Tensor). Karta analizuje właśnie wykonaną klatkę oraz informacje o klatce następnej i na tej podstawie jednocześnie z nową klatką tworzy klatki, które powinny się wydarzyć pomiędzy nimi, gdyby nasz sprzęt był odpowiednio szybki. Taki proces kosztuje nieco „bazowej” wydajności i sam jej nie zwiększa – podnosi się tylko postrzegalna okiem płynność animacji, ale poczucie responsywności potrafi nawet nieco spaść – zwłaszcza jeżeli bazowo mamy tych FPS niezbyt wiele.

Takie rozwiązanie to super sprawa gdy wydajność limituje nam procesor – a o to w ostatnich latach nietrudno – S.T.A.L.K.E.R. 2, Hogwarts Legacy, MS Flight Simulator… wymieniać można by długo. Są też gry, w których twórcy nie pomyśleli o implementacji NVIDIA Reflex, ale dodali DLSS FG, którego aktywacja automatycznie załącza tryb niskich opóźnień i w rezultacie mamy nie tylko płynniejszy obraz, ale też poprawia się responsywność – tak wygląda sytuacja w Wukongu albo polskim Frostpunk 2. W tych przypadkach nawet tak podstawowa karta, jak GeForce RTX 5070, realnie zwiększy komfort gry.

NVIDIA DLSS Multi Frame Generation używane na GeForce RTX 5070 w niektórych grach potrafi znacząco poprawić komfort gry

Są też gry, w których mamy ogólnie na tyle wysoką wydajność, że spadek responsywności będzie na tyle nikły, że jedyne, co zauważymy, to wzrost płynności animacji. Ostatecznie w grach, takich jak Alan Wake 2, szybka reakcja nie jest kluczowa i cała rozgrywka jest raczej dosyć „stonowana” – podobnie jak w Senua's Saga: Hellblade II – w tych grach nawet po odpaleniu DLSS Multi Frame Generation przy relatywnie niskim FPS, typowy gracz zyskuje na komforcie. Mniej casualowy gracz może w tym wszystkim dostrzec artefakty (błędy) obrazu, jakie występują na pośrednich klatkach, ale i tak musiałby wiedzieć, na co patrzeć.

Nowy GeForce RTX 5070 dobrze się w ten trend wpisuje, a kolejne tryby generatora (x3/x4) nie dokładają przesadnie dużo opóźnień. Co więcej, teraz za sprawą upscalingu DLSS 4 w trybie Wydajność (z modelem Transformer) można w większości gier bez problemu (na tym RTX 5070) przebić 100 FPS nawet na najwyższych ustawieniach (z wyłączeniem Path Tracingu), a to pozwala na komfortowe używanie generatora klatek. Z ciekawości odtworzyłem porównania pokazywane przez producenta – gra Cyberpunk 2077, karta GeForce RTX 5070, rozdzielczość 1440p, ustawienia Ultra z Path Tracingiem. Granie bez DLSS oznacza wydajność na poziomie 23-25 FPS, następnie aktywowanie DLSS Super Resolution (upscalingu) w trybie Ultra Wydajności dało mi ponad 100 klatek na sekundę, z czego DLSS Multi Frame Generation w trybie x4 zrobiło ponad 270 FPS. Poniżej film z porównaniem.

Czy widzicie wyraźne różnice w jakości oprawy albo problemy z płynnością? Opóźnienia w generowaniu klatek spadły z średnio 100 ms (już z aktywnym NVIDIA Reflex, bez niego sięgały 200 ms…) do 35 ms, a płynność zwiększyła się w sumie ponad dwunastokrotnie! Jak tu nie kochać technologii? To oczywiście skrajny przykład i osobiście pewnie wybrałbym granie z DLSS w trybie Zbalansowanym i z MFG x2 albo x3, aby uzyskać te 120-150 FPS przy opóźnieniach na poziomie 45 ms, ale z jakością obrazu bliską tej natywnej. Zresztą nie muszę tu niczego domniemywać – realnie część gier ogrywam z aktywnym generatorem i dodatek Widmo Wolności, który przechodziłem już na serii RTX 4000, też się do tych tytułów zalicza. Jedyne, o czym należy pamiętać, to aby generatora używać z monitorem, który oferuje odpowiednio wysokie odświeżanie – bez tego nie doświadczymy efektów jego pracy.

Tego typu karta zasadniczo kierowana jest głównie do graczy, ale nie oznacza to, że nie sprawdzi się w bardziej kreatywnych zastosowaniach. Nowa architektura spektakularnie podnosi wydajność w obliczeniach związanych z AI – zarówno duże modele językowe, jak i generowanie obrazków przez AI, odbywa się tutaj znacznie szybciej niż na kartach poprzedniej generacji. W tym ostatnim zastosowaniu nowe RTXy oferują też obsługę obliczeń zmiennoprzecinkowych z 4-bitową precyzją, co w praktyce oznacza możliwość pracy na mniejszych modelach (które zmieszczą się do 12 GB vRAM) i znacznie szybsze wykonywanie takich zadań.

Nowego RTX 5070 docenią też twórcy pracujący z wideo – nowy zestaw enkodera i dekodera oferuje nie tylko wyższą wydajność i jakość procesowanego obrazu, ale również sprzętowe wsparcie dla nagrań 10bit z próbkowaniem 4:2:2 (z którego korzysta większość dzisiejszych kamer). Programy graficzne oraz te do edycji wideo coraz częściej też korzystają z narzędzi AI, co naturalnie winduje pozycję nowego GeForce RTX 5070 względem poprzednich generacji. Branżowy test firmy PugetBench w aplikacji Davinci Resolve (edycja wideo) stawia nową kartę powyżej najszybszego Radeona RX 7900 XTX oraz przy okazji też powyżej RTX 4070 Ti. Jedynie 12 GB vRAM i pojedyńczy enkoder będą tu często niczym kotwica albo zaciągnięty ręczny, jeśli zechcemy pracować ze zbyt dużymi projektami.

Testy w bardziej klasycznych zastosowaniach, które po prostu wykorzystują rdzenie CUDA, wypadają już mniej przychylnie dla nowej generacji – Blender, którego testowałem nawet w API Optix (optymalizowany pod Tensory), wykazał wydajność tylko 10% powyżej tego, co oferuje GeForce RTX 4070 Super. Na koniec zostały aplikacje projektowe – te zwykle nie wykorzystują żadnych optymalizacji i opierają się o czystą moc obliczeniową karty.

Wcześniej pokazane wyniki w grach mogą się wydawać stagnacją, ale nic bardziej mylnego! Otóż w praktyce mówimy tu o regresie :) Jak wspomniałem na wstępie, NVIDIA podniosła limit zasilania z 200 W na 250 W, co oznacza, że RTX 5070 potrzebuje 45 W więcej energii od RTX 4070 Super, aby zaoferować tę samą wydajność. I to w sumie optymistyczny punkt widzenia, bo mówię o średniej wydajności, a test poniżej dotyczy konkretnie gry Avatar: Frontiers of Pandora, w której (przypominam) nowy RTX zaoferował o 7% gorszą wydajność… Jeżeli gramy tylko w Avatara (nie oceniam), to „dostajemy” + 16% poboru energii za stratę 7% wydajności, a do tego najpewniej nowa karta, jak już trafi do sklepów, będzie w wyższej cenie od RTX 4070 Super, a z pewnością będzie droższa niż 2500 zł, za które dało się kupić RTX 4070 Super pół roku temu. Doprawdy okazja roku.

To oczywiście wyjątkowo niefortunny przykład, ale też nie da się ukryć, że karta po prostu zużywa więcej prądu, co nie przekłada się na oczekiwany zysk wydajności. Karta jest efektywniejsza, i to znacznie, w zastosowaniach, nad których rozwojem NVIDIA skupia się przez ostatnie lata, zatem wszystkim, co związane z AI. To też dobitnie pokazuje, jakie są priorytety giganta z Santa Clara i że gracze nie są dla niego istotnym klientem.

Podsumowując wszystkie testy oraz to, co sama karta sobą prezentuje, trudno nie odnieść wrażenia, że to powinien być produkt budżetowy – i tak też NVIDIA powinna go wyceniać. Obniżyć nawet nieco budżet energetyczny, pamięci zamienić na GDDR6X i rzucić do sklepów za 1500 zł pod nazwą GeForce RTX 5060 – wtedy recenzja takiej karty miałaby zupełnie inny wydźwięk… Ale tak się nie stało i dostaliśmy w zasadzie przemalowanego RTX 4070 Super, który nadrabia braki w jednostkach większym poborem energii. Nawet względem nieco już zapomnianego GeForce RTX 4070 nie bardzo można mówić o postępie, zwłaszcza jeśli spojrzymy przez pryzmat ceny.

Jak na razie wszystkie nowe karty GeForce do sklepów trafiały w cenie o 20-30% przekraczającej sugerowane przez NVIDIĘ wartości MSRP. Wyjątkiem od tego są pojedyncze dostawy kart faktycznie wycenionych zgodnie z MSRP, które trafiają do być może promila nabywców, często tylko po to, aby za moment wrócić na rynek w znacznie wyższej cenie. Można zatem śmiało zakładać, że GeForce RTX 5070 realnie będzie dostępny w cenach z przedziału 3300-3600 zł, zatem około 1000 zł drożej od RTX 4070 (ten teraz jest sprzedawany za 2500 zł) oraz na poziomie ceny Radeona RX 7900 XT oraz GeForce RTX 4070 Super, z którymi zwykle zrównuje się wydajnością. Samo to jest już mega słabe, jak na premierę nowej karty, ale jak pomyślimy, że takiego RTX 4070 Super dało się kupić za 2500-2600 zł, zanim NVIDIA ograniczyła jego dostępność, to już całkiem nóż się w kieszeni otwiera.

I nie – nowy MFG w żaden sposób nie argumentuje tu wyboru nowego RTXa. Nie równoważy nawet licznych problemów, jakie trapią nową serię kart NVIDII, zatem brak zabezpieczeń zasilania, brakujące jednostki ROP (w przynajmniej jednej na każde dwieście wyprodukowanych kart), czy też porzucenie wsparcia dla PhysX x64, z którego korzystają starsze gry. A sam fakt, że karta oferuje przyzwoitą wydajność, niczego tu nie zmienia. Nie wiem nawet, czy nie jest to wyjątek od reguły, która twierdzi, że nie ma złych produktów i są tylko te źle wycenione - tu nawet redukcja ceny o 50% nie rozwiąże wszystkich problemów… (choć przynajmniej sprawi, że karta będzie względnie opłacalnym wyborem). Na szczęście na horyzoncie widać zbliżającą się odsiecz – i nie mam tu na myśli GeForce RTX 5060 (Ti) z 8 GB vRAM.

Produkt do przeprowadzenia testu został użyczony przez firmę NVIDIA. Firma użyczająca nie miała wpływu na treść ani wglądu w nią przed publikacją. Jest to niezależna recenzja dziennikarska.