Zorza polarna nad Polską. Zabrałem na zdjęcia 5 smartfonów

Zorza polarna - zwłaszcza gdy jest fotografowana z ręki w trybie automatycznym - stanowi jedno z największych wyzwań dla smartfonów. Z przynajmniej dwóch powodów. 

Nawet topowe telefony mają relatywnie małe matryce. Aby zrekompensować niewielką ilość przechwytywanego światła, muszą się ratować podbiciem czułości ISO (a więc i wzrostem zaszumienia) czy dłuższym czasem naświetlania (co może się przekładać na poruszenia). Algorytmy dzisiejszych smartfonów dobrze radzą sobie z łączeniem kilku klatek w stabilny obraz i usuwaniem artefaktów, ale akurat w przypadku nocnego nieba pojawia się ten problem, że gwiazdy mogą być mylone z szumem, co z kolei może prowadzić do przesadnego wygładzenia obrazu. 

Wyzwaniem dla trybu automatycznego jest też ustawienie ostrości. Zorza jest zjawiskiem rozmytym, efemerycznym i występuje na niemal czarnym tle nieba. Aparat nie widzi wyraźnych krawędzi, na których mógłby skupić ostrość, co może powodować poważne problemy z działaniem autofokusa. 

W tym miejscu zaznaczę, że nie jest to profesjonalny test porównawczy. Zorza wzięła mnie z zaskoczenia, więc wybrałem się za miasto nieprzygotowany, wrzucając do plecaka kilka smartfonów i jeden statyw. Na nim wylądował Pixel 10 Pro XL, bo chciałem mieć kilka ładnych zdjęć z tego niecodziennego w naszej części świata spektaklu, a - jeśli chodzi o fotografię nocną - akurat temu smartfonowi ufam. 

Korzystając z okazji po prostu zrobiłem kilka fotek z ręki w trybie automatycznym paroma innymi smartfonami. Nie były robione jednocześnie, więc nie można ich porównać 1:1, ale myślę, że tyle mi wystarczy, by podzielić się kilkoma obserwacjami. 

Motorola Signature zaskoczyła mnie praktycznie całkowitym brakiem problemów z ustawieniem ostrości, w czym potencjalnie zasługa laserowego autofokusa, który w ciemności pozwala wykryć pierwszy plan, a dzięki temu oszacować topografię kadru. Część fotek wyszła delikatnie poruszona, ale to kwestia fotografowania z ręki w mroźną noc. Zaszumienie? Jest, ale - jak na te warunki - raczej akceptowalne. 

iPhone 17 - w przeciwieństwie do modelu Pro - nie ma czujnika LiDAR, który wspierałby pracę autofokusa w trudniejszych warunkach oświetleniowych, dlatego ten smartfon miał dość duże problemy z ustawieniem ostrości; na 13 zrobionych przeze mnie zdjęć, 6 wyszło kompletnie nieostrych. Ale te, które się nie udały, są mniej poruszone niż te z Motoroli. 

Aparat Galaxy Z Folda 7 w codziennym użytkowaniu jest dla mnie wystarczający, ale zorza polarna nie jest jego mocną stroną. Ze wszystkich telefonów, które miałem przy sobie, ten miał największe problemy z ustawieniem ostrości, więc szybko wylądował w kieszeni. Oczywiście gdybym nie miał przy sobie tylko ten smartfon, to mógłbym ratować się ustawieniami manualnymi i dałbym radę zrobić przyzwoite zdjęcie, ale inne modele są pod tym względem mniej problematyczne. 

Ze wszystkich telefonów w tym zestawieniu, OPPO Reno15 Pro jest najtańszy i jako jedyny nie jest flagowcem, więc nie jest to uczciwe porównanie, ale myślę, że mimo wszystko warto rzucić okiem, jak w takich warunkach radzą sobie smartfony z wyższej średniej półki. Widać, że jego mała matryca miała trudności z przechwyceniem dużej ilości światła, więc musiała się ratować podbiciem ISO, co z kolei przełożyło się na duże zaszumienie. Bez zarzutów spisał się natomiast autofokus. 

Jak wspomniałem, Pixel 10 Pro XL jako jedyny wylądował na statywie, więc jego tryb nocny i astrofotograficzny mógł rozwinąć skrzydła. Ze zdjęć robionych tym smartfonem jestem najbardziej zadowolony, ale warto mieć na uwadze, że miał mocno ułatwione zadanie.