Widmo Wolności ma spore wymagania, ale też zachwyca graficznie - test wydajności w Cyberpunk 2077 2.0

Zaledwie 3 tygodnie temu testowaliśmy Starfield – grę, która znacząco dowartościowała posiadaczy kart z „Radeon” w nazwie, z uwagi na fatalną optymalizację na kartach innych producentów niż AMD. Teraz role się odwrócą, ponieważ do sprzedaży wchodzi dodatek do Cyberpunk 2077 – gry powstającej w ścisłej współpracy z NVIDIĄ. O ile w przypadku Starfielda gra jednak nie zachwycała oprawą adekwatnie do wymagań sprzętowych, tak teraz sytuacja jest nieco inna, jako że Cyberpunk 2077 v. 2.0 dosłownie wytycza kierunek dla całej branży gier komputerowych. Ale nie uprzedzajmy faktów – a te są takie, że wymagania Widmo Wolności (a w zasadzie łatka 2.0 do Cyberpunk 2077) również ma bardzo wysokie.

• OS: Windows 10 (64-bit)
• procesor: AMD Ryzen 5 1600 lub Intel Core i7-6700
• RAM: 12 GB
• karta graficzna: AMD Radeon RX 580 lub NVIDIA GeForce 1060 6GB lub Intel ARC A380
• dysk: SSD z 70 GB

• OS: Windows 10 (64-bit) 
• procesor: AMD Ryzen 9 7900X lub Intel i9-12900
• RAM: 20 GB
• karta graficzna:AMD Radeon RX 7900 XTX lub NVIDIA GeForce RTX 3080
• dysk: SSD NVMe z 70 GB

• OS: Windows 10 (64-bit) 
• procesor: AMD Ryzen 9 7900X lub Intel i9-12900
• RAM: 20 GB
• karta graficzna:AMD Radeon RX 7900 XTX lub NVIDIA GeForce RTX 3080 Ti
• dysk: SSD NVMe z 70 GB

• OS: Windows 10 (64-bit) 
• procesor: AMD Ryzen 9 7900X lub Intel i9-12900
• RAM: 24 GB
• karta graficzna: NVIDIA GeForce RTX 4080
• dysk: SSD NVMe z 70 GB

O ile minimalne wymagania spełni obecnie przeciętna lodówka lub komputer kupiony w sklepie metodą „sortuj po cenie”, to aby faktycznie cieszyć się grafiką obecnej generacji (czyli taką, jaką ujrzą również posiadacze konsol), potrzeba już sprzętu z obecnie dostępnej średniej półki. Jeżeli jednak chcielibyśmy ujrzeć Cyberpunk 2077 w pełnej okazałości, z oprawą na poziomie, który być może zaprezentują konsole kolejnej generacji, to już nie ma zmiłuj i konieczny będzie po prostu któryś z najmocniejszych GeForce RTX, wyposażonych w 16 GB vRAM lub więcej (zatem jeden z czterech modeli).

Specjalny tryb Path Tracing był już dostępny wcześniej (wprowadzono go razem z łatką 1.65), ale dopiero teraz za sprawą DLSS 3.5 faktycznie wygląda tak, jak byśmy tego oczekiwali, wyzbywając się większości kompromisów obecnych w pierwszej implementacji. O tym, jak to wszystko działa i czym w ogóle jest funkcjonalność wprowadzona przez DLSS 3.5, napiszemy więcej w drugiej części artykułu. Teraz zobaczmy, czym faktycznie różnią się ustawienia Ultra, od tych z tradycyjnym Ray Tracingiem oraz z nowym Path Tracingiem.

O tym, że Ray Tracing zmienia wiele, nie trzeba nikogo przekonywać, ale realnie dopiero Path Tracing sprawia, że gra wygląda realistycznie i wyzbywa się typowo komputerowych uproszeń w renderowaniu świata. Za sprawą tej technologii światło zachowuje się tak, jak powinno i dociera tam, gdzie jest to fizycznie możliwe, zamiast magicznie oświetlać obszary gry, które powinny być w cieniu. Zmienia się również sposób rysowania cieni od wszystkich obiektów w grze – teraz już nie są sztucznie dorysowaną czarną otoczką, która lepiej lub gorzej pasuje do kątów padania światła, tylko faktycznie oddaje to, jak powinien wyglądać każdy mały cień, włącznie z tymi np. na twarzach NPC.

Klasyczny rendering zwyczajnie obdziera grę z mroku i kontrastowości, które nadają wręcz filmowego sznytu dziełu CD Projekt RED. Podstawowy Ray Tracing nieco tutaj ratuje sytuację, ale najwięcej działa w temacie odbić na różnych materiałach (w taki sposób, że odbicia uwzględniają powierzchnię, na której występują). Poprawniej rysowane są cienie, ale te nadal w większości pochodzą z fałszywych źródeł. Dopiero Path Tracing sprawia, że świat przedstawiony wygląda przekonująco. W końcu lampy przestają świecić przez stałe obiekty, albo raczej te stałe obiekty w końcu potrafią zatrzymać wiązkę światła…

Podczas przygotowywania porównań doszliśmy do wniosku, że Cyberpunk 2077 nawet w ustawieniach Ultra RT w kwestii oświetlenia miejscami bliższy jest do pierwszego Tomb Raidera (1996 rok) niż tego, co pokazuje po aktywowaniu Path Tracingu. Dosłownie przypomniały nam się te podziemne komnaty bez żadnego okna czy też innego źródła światła, które i tak były wyśmienicie oświetlone. Oczywiście to celowa przesada, ale dobrze oddaje przeskok, jaki się w tej materii dokonał w grach za sprawą Path Tracingu.

Oczywiście nie przyszliście tutaj tylko po to, aby przekonać się, o ile lepiej gra wygląda w najnowszej technologii, a raczej, aby poznać wynik wydajności różnego sprzętu. Grę testowaliśmy w wersji 2.0 z zainstalowanym dodatkiem Widmo Wolności. Oczywiście testy wykonywaliśmy w lokalizacji kluczowej dla dodatku (a przy okazji mocno obciążającej GPU). Platforma testowa (niestety…) nadal pozostaje bez zmian.

• Procesor: Intel Core i9-12900KS
• Chłodzenie: Arctic Liquid Freezer II 420
• Pamięć: Fury Beast 2x16 GB DDR 5 (5600 MHz, CL40, gear 2)
• Płyta główna: ASUS ROG Strix Z690-F
• SSD: Samsung SSD 980 PRO 1 TB (PCI-E 4.0)
• Zasilacz: Corsair RM1000x
• Obudowa: testbench CoolerMaster

Sterowniki to najnowsze dostępne na dzień 20.09.2023, zatem 537.42 dla kart NVIDIA, 23.9.2 dla kart AMD oraz 31.0.101.4826 dla naszego intelowego rodzynka. System to nadal Windows 11 build 22H2, bo coś MS nie spieszy się z aktualizacją swego dziecięcia. Resizable BAR naturalnie było aktywne we wszystkich testach.

Sama aktualizacja 2.0 zasadniczo podniosła wydajność – zwłaszcza na sprzęcie wyposażonym w słabszy procesor, jako że gra w końcu korzysta z większej ilości rdzeni (i dobrze współpracuje z ich wielowątkowością). Ale o tym nieco dalej, jako że jak zwykle zaczniemy od kart graficznych, które jako tako kopa wydajności w łatce 2.0 niestety nie zaliczyły, przynajmniej w tych „przyziemnych trybach”, ponieważ wydajność Path Tracingu wzrosła znacznie, a do tego jeszcze doszedł DLSS 3.5 Ray Reconstruction… Ale po kolei – najpierw najniższe ustawienia, w jakich godzi się grę odpalać – w menu noszą nazwę „Ultra”.

Na tak niewymagających ustawieniach i rozdzielczości część kart dobiła już do limitu możliwości procesora. W praktyce na tych ustawieniach dobrze zagra się nawet na karcie Intela i najsłabszych kartach najnowszej generacji NVIDII i AMD. Co ciekawe, Radeon RX 7600 ma tu nawet przewagę nad GeForce RTX 4060, i to taką nawet całkiem sporą. Starsze generacje nieco się już tutaj dławią – niegdyś najszybszy dostępny Radeon RX 5700 XT nie utrzymuje już 60 FPS, podobnie jak i GeForce RTX 3060. Na zabytkowej już serii GeForce GTX jedynie karty z 8 GB pamięci graficznej (zatem GTX 1070 i wyżej) mogą zapewnić wydajność zdatną do gry.

Wyższa rozdzielczość nadal limituje GeForce RTX 4090, ale pozostałe karty już mogą się wykazać i zaskakuje tutaj przewaga Radeona RX 7900 XTX nad wyraźnie drożśzym GeForce RTX 4080. Oczywiście to czysto akademickie zwycięstwo, jako że posiadacze RTX 4080 swoją godność mają i w taki niskich ustawieniach grać nie będą. Do płynnej rozgrywki (bez wspomagania się upscalingiem) potrzeba już karty na poziomie GeForce RTX 3080 oraz Radeona RX 6800 XT, co pokrywa się przynajmniej po stronie NVIDII z wymaganiami podanymi przez CDPR dla… 4K.

Tymczasem faktycznie aktywowanie rozdzielczości 2160p w praktyce na polu walki pozostawia tyko dwie najmocniejsze karty. Zalecany tutaj GeForce RTX 3080 musiałby przyspieszyć o 50%, aby dobić do wspomnianych w wymaganiach 60 FPS… Co w zasadzie oznacza, że wymagania twórców najpewniej uwzględniają używanie DLSS Super Resolution lub innego upscalingu, gdyż wtedy faktycznie RTX 3080 utrzyma ponad 60 FPS. To jednak ustawienia „poprzedniej generacji”, teraz pora przejść na obecną generację.

Niby powracamy do FullHD, ale i tak zaledwie cztery karty w naszych testach były zdolne utrzymać okolice 60 FPS bez podpierania się DLSS Super Resolution. Najmocniejszy Radeon już stanowczo musiałby schylić się po FSR 2.1, aby zachować płynność w takich ustawieniach. Absolutne minimum, aby grać w takich ustawieniach, to GeForce RTX 4060 Ti oraz Radeon RX 7900 XT (oraz, domniemywamy, Radeon RX 6900 XT). Taka jest cena oglądania Cyberpunka 2077 z realistycznymi odbiciami i namiastką realistycznego oświetlenia.

Pobicie rozdzielczości do 1440p w zasadzie zostawia na ringu już tylko GeForce RTX 4090… Słabsze GeForce będą wymagać DLSS do utrzymania stabilnie 60 FPS. Zaznaczamy, że nasze miejsce testowe jest faktycznie bardzo wymagające – przykładowo we wbudowanym teście karty NVIDII uzyskują o blisko 20% lepsze wyniki. Cóż jednak począć – taki urok nowych lokalizacji w grze. W tym przypadku do grania niezbędna będzie karta z 12 GB pamięci graficznej (lub pogodzenie się z graniem z DLSS Performance na kartach z 8 GB vRAM). Radeony tylko w najmocniejszej odmianie (RX 7900 XT/XTX) są w stanie zapewnić płynną grę, a o 60 FPS mogą tylko pomarzyć, jako że nawet z FSR Performance tyle nie wyciągną.

Najwyższa rozdzielczość i pełen Ray Tracing to nawet w klasycznym Cyberpunk 2077 był prawdziwy „killer” wydajności. Nie inaczej jest w dodatku Widmo Wydajności, to znaczy Wolności. GeForce RTX 4090 jako jedyny utrzymał ponad 30 FPS i potencjalnie z DLSS Super Resolution jest w stanie dobić do blisko 60 FPS, z czego następnie można zrobić ponad 100 FPS za sprawą DLSS Frame Generation. I w sumie gra się wyśmienicie :) Nieco tylko gorzej wygląda sprawa na GeForce RTX 4080, ale pozostałe karty niestety już muszą obejść się smakiem. W tym oczywiście wszystkie bez wyjątku Radeony. Tym sposobem wiemy, czego się spodziewać na „dzisiejszych ustawieniach”, zatem pora przyjrzeć się tym „next-genowym”, które wytyczają w naszym odczuciu szlak dla reszty twórców gier.

Tutaj jednak należy się słowo wstępu. Zdaniem NVIDII przyszłość gier (w znaczeniu ich renderowania) to przeniesienie jak największej części pracy na jednostki AI. Tak jak kiedyś zaczęliśmy wykorzystywać teselację, aby sztucznie zwiększyć ilość wierzchołków (geometrię), a jeszcze wcześniej nasze oczy oszukiwaliśmy różnymi metodami antyaliasingu (zamiast renderować obraz w wyższej rozdzielczości), tak teraz kolejnym krokiem tej ewolucji ma być wykorzystywanie algorytmów „sztucznej inteligencji” (zasadniczo to nauczania maszynowego), w celu uzyskania wyższej wydajności bez wpływu na jakość obrazu lub nawet z poprawą tego obrazu. I wiecie co? Niechętnie, ale się z NVIDIĄ w tej kwestii zgadzamy.

Dlatego też testy „ustawień z przyszłości” wykonaliśmy z użyciem szeregu technik wspomagania. Wszystkie pomiary uwzględniały najlepszą dostępną dla danej karty graficznej formę upscalingu (DLSS/FSR/XeSS) z ustawieniem „Jakość”. Dodatkowo na wykresach pojawiają się słupki wykorzystujące funkcję NVIDIA DLSS Frame Generation (która zwiększa płynność minimalnym kosztem responsywności) oraz DLSS Ray Reconstruciton (czyli odszumiacz obrazu, również wykorzystujący rdzenie Tensor na kartach NVIDII).

Tym razem omówienie zaczniemy od dołu, pomijając milczeniem karty, które zupełnie sobie z taką metodą generowania obrazu nie radzą. Ku naszemu zaskoczeniu pierwszą kartą zdolną zaoferować jako tako płynną animację był RTX 4060. Po stronie AMD w zasadzie identycznie prezentuje się Radeon RX 7900 XTX, czyli karta 3x droższa… A GeForce nadal ma w zanadrzu Frame Generation, które sprawia, że gra się już bardzo przyjemnie, o ile korzystamy z pada ze wspomaganiem celowania, jako że celowanie myszką w takim układzie jest bardzo trudne. Problem ten już zupełnie nie dotyczy karty graficznej klasy GeForce RTX 3080 i RTX 4070 – innymi słowy kart NVIDII, które mają ponad 8 GB vRAM. Tak się bowiem składa, że Path Tracing nawet w FHD bez problemu wysyca te 8 GB. Na mocniejszych kartach można zamienić DLSS Super Resolution na Frame Generation i uzyskać również bardzo grywalne 70+ FPS.

Wyższa rozdzielczość jest już sporym wyzwaniem nawet dla najnowszych kart ze średniego segmentu. Bez wspomagania się Generatorem Klatek pograć przyjemnie można już tylko na dwóch najszybszych kartach NVIDII. Niemniej tutaj nadal sprawdzi się GeForce RTX 4070 Ti oraz RTX 3090 Ti, choć ten drugi generatorem się nie podeprze. Karty AMD w tej rozdzielczości nawet po przejściu na FSR 2.1 Performance nadal nie są w stanie przebić progu 30 FPS.

Ostateczny test w zasadzie (i to ledwo!) zalicza tylko GeForce RTX 4090, oferując w pełnym Path Tracingu w 4K dosyć stabilne 50-60 FPS. Niestety w takim przypadku wykorzystanie Generatora Klatek oznacza już znaczne opóźnienia i w praktyce lepiej przejść na DLSS Super Resolution Balanced lub nawet Performacne, co przełoży się na ponad 100 FPS z całkiem już znośnym opóźnieniem. Te ustawienia to również moment, w którym gra zaczyna znacząco przekraczać 12 GB (a bez DLSS RR na RTX 4090 potrafi zahaczyć nawet o 18 GB!) zapotrzebowania vRAM, co stawia RTX 4070 (Ti) w trudnej pozycji i zasadniczo jedyna alternatywa w tej rozdzielczości to RTX 4080 (niezależnie od użytych trybów DLSS na słabszych kartach).

Na ostatnich trzech wykresach z pewnością zauważyliście, że słupki z dopiskiem „RR” uzyskiwały zawsze o 5-10% lepszy wynik od tych bez tego dopisku. To właśnie zasługa wykorzystania nowego „denoisera”, czyli algorytmu, który usuwa szum z obrazu wygenerowanego przez Path Tracing (i robi to w czasie rzeczywistym!!!). Natywnie wykorzystywany algorytm (również autorstwa NVIDII) sam w sobie może uchodzić za kunszt inżynierii, ale zwyczajnie nie może się równać z możliwościami sieci neuronowych, które posłużyły NVIDII do wytresowania nowego algorytmu – tego, który zaimplementowano właśnie pod nazwą DLSS Ray Reconstruction i który do rodziny DLSS zawitał w ramach wersji 3.5 tejże biblioteki.

Jako że korzysta ona z podstawowych funkcji rdzeni Tensor, to można z niej korzystać na każdej karcie wyposażonej w takie rdzenie (zatem na każdym GeForce RTX). Jednocześnie funkcja ta nie ma zastosowania w technice innej niż Path Tracing, jako że klasyczne śledzenie promieni nie wymaga odszumiania. Z nie do końca znanych nam przyczyn obecnie funkcję tę można używać tylko w połączeniu z DLSS Super Resolution – natywny obraz, ale również taki wytworzony przez DLAA, nie pozwoli aktywować DLSS Ray Reconstruction. No dobrze, zatem wiemy już za co odpowiada DLSS RR oraz, że daje wzrost wydajności o około 5-10%, ale pozostaje pytanie, jak to przekłada się na jakość obrazu. Tutaj najlepiej niech przemówią obrazy – na suwakach zawsze porównujemy DLSS RR z natywnym Path Tracingiem, a poniżej dodatkowe porównanie do pozostałych trybów renderowania (rasteryzacji i śledzenia promieni) - po kliknięciu w miniatury zdjęć otworzą sie one w natywnym 4K co znacznie ułatwia porównywanie, ale uwaga na transfer (1-3 MB każdy SS)!

Powyżej widać największą zaletę nowego „inteligentnego” denoisera – ten nie tylko usuwa szumy, ale również domyśla się, jaki powinien być finalny efekt, do którego wygenerowania mogło zwyczajnie zabraknąć promieni wypuszczonych przez silnik gry. Podbija on jasność i wyostrza obraz tam, gdzie to powinno mieć miejsce. Zwróćcie uwagę na biały boczek drzwi, o ile (od)zyskał detali za sprawą nowego denoisera. Wszystkie powierzchnie tapicerki zyskały delikatnego połysku w miejscach, w których pada na nie światło (latarni stojącej zaraz obok auta), a elementy z karbonu w końcu wyglądają jak karbonowe. Jednocześnie nadal zachowujemy to, co w Path Tracingu najważniejsze – prawdziwe cieniowanie.

Na powyższym porównaniu przyjrzyjcie się czerwonemu neonowi oraz płytom chodnika. DLSS RR nie tylko odzyskał detale z tekstury (który poprzedni odszumiacz przypadkiem odszumił :P), ale też podkreślił odpowiednio cienie krawędziowe (przy tym neonie). Scena jest również nieco mniej ciemna, choć nadal wiernie odwzorowana (co widać w porównaniu do tego, co tworzy rasteryzacja…). Jedyne co zastanawia, to naprawa (przez DLSS RR) ubytków w płytach chodnika przy ich łączeniach…

Tym razem widać, jak udało się odzyskać cienie wymazane przez oryginalny odszumiacz – mowa o tych na pomarańczowej płachcie (a o tym, że jest pomarańczowa, dowiadujemy się tylko dzięki Path Tracingowi… w pozostałych trybach gra uznała, że zasłania ją ta kratka rzucająca cień, więc jest w całości w cieniu). Dużo też ostrzej wychodzą żaluzje w oknie oraz odbicie w kałuży. To odbicie to w sumie wymaga osobnego wyjaśnienia, ponieważ zależy w dużej mierze od poziomu Super Resolution - ale żeby to lepiej zobrazować, to jeszcze jedno porównanie dla Was, tym razem wyjątkowo z DLSS Performance (w 4K):

Na tym porównaniu uwypukla się największa zaleta nowego „odszumiacza” – otóż DLSS Ray Reconstruction działa w przypadku odbić dopiero PO wykonaniu upscalingu (zamiast przed wkroczeniem Super Resolution, jak to ma miejsce w przypadku natywnego denoisera)! Ta pozornie błacha różnica diametralnie wpływa na efekt końcowy, gdy rozdzielczość renderowania (ta przed wkroczeniem DLSS) jest dużo niższa. Zwyczajnie algorytm ma za mało informacji, na podstawie których przeprowadza odszumianie. Tymczasem DLSS RR otrzymuje zawsze obraz w natywnej rozdzielczości (tj. po upscalowaniu), który znacznie łatwiej jest poprawnie wyczyścić z szumów.

Daje to więcej detali w odbiciach, które normalnie mają już niższą rozdzielczość (tak działają odbicia w grach), ale też właśnie wyjaśnia kwestię szegółowości tekstur. Przy okazji na powyższym porównaniu też pięknie widać, jak klasyczny odszumiacz potrafi czasem mocno zaszaleć, usuwając cienie pod lewitującymi przedmiotami (cóż – to nadal Cyberpunk 2077 :P), ale też pod paletą lub najazdem na chodnik. Opony na zrzucie bez DLSS RR są w sumie już do wymiany, podczas gdy z DLSS RR jeszcze starczą na dwa sezony ;) Ogólnie scena z DLSS Ray Reconstruction nabiera głębi. A to wszystko się jeszcze potęguje w ruchu (zwłaszcza że DLSS RR działa sporo szybciej od natywnego denoisera, w znaczeniu, że szybciej aktualizuje status światła, czyli np. zmniejsza powidok) – specjalnie, aby Wam to ukazać, przygotowaliśmy film z zestawieniem różnych porównań i zachęcamy, aby się z nim zapoznać (oczywiście na większym ekranie niż ten od telefonu).

Sprawa jest w zasadzie prosta – DLSS Ray Reconstruction obecnie praktycznie nie ma słabych stron (nie licząc bugów działaniu, jak na porównaniu poniżej). Dostajemy wyższą wydajność (w tym mniejsze zapotrzebowanie na vRAM!) i znacznie wyższej jakości obraz. Oczywiście tylko pod warunkiem, że mamy sprzęt zdolny uciągnąć Path Tracing w Cyberpunk 2077… Naturalnie technologia ta trafi do kolejnych gier, ale jej natura najlepiej koresponduje właśnie z tą technika renderingu, która okrutnie zarzyna wydajność nawet najmocniejszego sprzętu. Co więcej to, że w Cyberpunk 2077 działa tak wyśmienicie, nie oznacza, że w innych tytułach też tak będzie – tutaj dużo zależy od wytrenowania sieci neuronów (oraz tego, jak radzi sobie natywny denoiser w danej grze).

Rozpisaliśmy się o tym DLSS RR, a pewnie już nie możecie się doczekać, aby przekonać się, czy faktycznie dodatek do Cyberpunka rozgrzewa procesory do czerwoności. Zatem już spieszymy z odpowiedzią. I tak, i nie :) Faktycznie udało się sprawić, aby 8-rdzeniowy procesor korzystał ze wszystkich rdzeni bardzo równomiernie, ale jednocześnie nadal w typowym scenariuszu limitem będzie karta graficzna.

W lokalizacji mocno obciążającej procesory uzyskaliśmy nawet o 30% wyższy FPS względem wersji 1.65, zwłaszcza na procesorze AMD. Mocniejsze procesory aż tyle nie zyskały, choć ogólnie jeżeli wcześniej często limitował Was procesor, to teraz będzie to robić w mniejszym stopniu. Sprawdziliśmy też, czy jedyny słuszny tryb (Path Tracing) jest wrażliwy na procesor, czy tam tylko karta graficzna ma znaczenie i, co ciekawe, okazuje się, że tutaj CPU ma takie samo, a może nawet większe znaczenie!

Z drugiej strony nie znamy wielu osób, które parowałyby RTX 4080 z Core i3-12100F… Zatem można uznać, że raczej problem jest natury marketingowej (bo pewnie powyższy wykres będzie służyć, aby przekonywać do parowania Core i7 z RTX 4070 i słabszymi kartami…).

Zaskoczyło nas, że wraz z tak znaczącą zmianą działania miasta (pościgi rodem z NFS Most Wanted!) oraz NPC, nie wzrosło zapotrzebowanie na pamięć operacyjną. Owszem, do Path Tracingu w 4K wypada już mieć 32 GB, ale też nie wyobrażamy sobie komputera zdolnego uciągnąć takie ustawienia i mającego 16 GB RAM (czyli tyle samo albo i mniej, niż posiada niezbędna tu karta graficzna…). Tak że ogólnie RAM nie musicie się przejmować – najpewniej macie go wystarczająco.

Tutaj pewnie Was zaskoczymy, ale po dłuższym namyśle uznaliśmy, że Cyberpunk 2077 w najnowszej odsłonie (2.0 z Phantom Liberty) jest najprawdopodobniej najlepiej zoptymalizowaną grą, jaką widzieliśmy. Nie dlatego, że działa na dowolnym komputerze (daleko mu od tego statusu…), ale dlatego, że oprawa, jaką oferuje, jest całkowicie „next-genowa”, a jednak działa na dzisiejszym sprzęcie (i to sporo lepiej niż np. Starfield…). To, do jakiego stanu udało się doprowadzić Path Tracing w tak zaawansowanej i przepełnionej detalami, odbiciami oraz intensywnymi światłami grze, jaką jest Cyberpunk 2077, to po prostu mistrzostwo świata w dziedzinie optymalizacji!

Owszem, aby osiągnąć płynną animację, karta graficzna musi uciekać się do korzystania z DLSS (w każdej postaci), ale skoro efekt jest dalece doskonalszy niż cokolwiek, co może zaoferować klasyczna rasteryzacja, to w sumie w czym problem? Można się śmiać, że gra odpowiada ze generowanie co najwyżej 12,5% pikseli w każdych dwóch wyświetlonych klatkach (a z DLSS Ray Reconstruction nawet mniej…), a reszta to „fake frames”, tylko że tak naprawdę to właśnie ten obraz jest najbardziej prawdziwy, w przeciwieństwie do klatek generowanych przez rasteryzacje, które są w 100% fałszywe :)

Cyberpunk 2077 to niewątpliwie obecnie jedna z najbardziej wymagających gier, ale jednocześnie pozostawia w wszelką konkurencję daleko w tyle w kwestii oprawy graficznej

Odpowiadając jednak na pytanie – jakiego sprzętu potrzeba, aby zagrać w najnowszy dodatek do Cyberpunk 2077 ? Musimy rozdzielić dwa podejścia. Jeżeli gracie tylko dla fabuły, to w zupełności wystarczy GeForce RTX 3060 (lub nowszy RTX 4060) lub Radeon RX 6600 XT (lub nowszy RX 7600). Sama przygoda jest tego warta i nawet biegając po mieście i szukając miejsc testowych, co chwilę się wikłaliśmy w jakieś przypadkowe zadania :D Do tego nowe mechaniki też przekonują, aby nawet na słabszym sprzęcie zanurzyć się ponownie w tym zjawiskowym świecie wygenerowanym przez CD Projekt RED.

Jeżeli jednak chcecie się dodatkowo (albo głównie) zachwycić oprawą graficzną i ujrzeć, jak będą wyglądać gry w przyszłości, to niestety potrzeba naprawdę mocnego sprzętu. Nawet do grania w FHD (co z uwagi na specyfikę działania Path Tracingu stanowczo odradzamy – za mało pikseli do uzyskania wyraźnego obrazu) potrzeba komputera za (obecnie) 6-7 tysięcy złotych. A żeby ujrzeć Cyberpunk 2077 w pełnej okazałości, taka kwota nie starczy nawet na kartę graficzną… Ale warto :)

Grę Cyberpunk 2077: Widmo Wolności na potrzeby niniejszego testu otrzymaliśmy bezpłatnie od wydawcy.

W artykule znajdują się linki afiliacyjne, przekierowujące do zewnętrznych stron zawierających produkty i usługi, o których piszemy. Otrzymujemy wynagrodzenie za umieszczenie linków afiliacyjnych, jednakże współpraca z naszymi Partnerami nie ma wpływu na treści zamieszczane przez nas w serwisie, w tym na opinie dotyczące produktów i usług Partnerów.